Part

  1 Inc  |     rumienił z ich powodu i zanim jego dziewicza poezja, wstydząc
  2 Kilka|      świat pogański przeminął; na jego miejscu powstała nowa wiara,
  3 Kilka|         nie przypadające do miary jego pojęć i poszukiwań. Zgoła,
  4 Kilka|    którymi od wieków odzywały się jego lasy i pola, dziś wstydzi
  5 Kilka|  chrześcijańska podciągnęła tylko jego wyobrażenia pod jeden wielki
  6 Kilka|     otwartej księdze ludu; zbadać jego życie wewnętrzne (zewnętrznym,
  7 Kilka|         drzewa i znaleźć klucz do jego serca, które dotąd jeszcze
  8 Kilka|  ostrzegany przeczuciem, że kwiat jego uczuć, popadłszy się w ręce
  9 Kilka|      który go zbawiennie używa; w jego bowiem przekonaniu nie należy
 10 Kilka|           własnymi, tam nie wierz jego bredniom, bo już uronił
 11 Kilka|         ile mogę wnosić z urywków jego umieszczonych w "Athenaeum".
 12 Kilka|         uczucia w Ukraińcu, a oko jego, jakkolwiek z nimi jest
 13 Kilka|    rozrzewnieniem wymawia, widząc jego oczy na pół wzniesione do
 14 Kilka|  pamiątkami przeszłości olśnione; jego prawą rękę na piersiach
 15 Kilka|         głowie w gęstych włosach; jego na koniec wyraz twarzy i
 16 Kilka|         westchnąć l nie podzielić jego tęsknoty za przeszłością.~
 17 Smok |           aż zdechł. Jest jeszcze jego jama pod zamkiem Smoczą
 18 2    |        starszego wybran został na jego miejsce syn jego, drugi
 19 2    |        został na jego miejsce syn jego, drugi Popiel, którego Chostkiem
 20 2    |          to z dozwoleniem stryjów jego książąt. Lecz dla jego młodych
 21 2    |    stryjów jego książąt. Lecz dla jego młodych lat więcej stryjowie
 22 2    |         byli. Bacząc to stryjowie jego upominali go, aby tego poprzestał,
 23 2    |         lepiej radził. Żonę takoż jego upominali mówiąc: przetośmy
 24 2    |        zżarły go, i zamordowały i jego żonę, i syny, których nie
 25 3    |          Rzepicha *, od obyczajów jego nieróżna, jedynego syna
 26 3    |      panowie) ze wszystkim dworem jego na ucztę naznaczoną zaprasza.
 27 3    |         Zbiegnie się wtem do domu jego wielka moc panów: proszą
 28 4    |         od tego, że się tam konie jego pasły. Było też właśnie,
 29 4    |          tak głos Boży rozkazał w jego duszy. Owoż nazajutrz, kiedy
 30 4    |           bo mu znowu głos Boży w jego duszy tak zrobić rozkazał
 31 4    |     niepojęta, mój dobrodzieju, a Jego łaska nieustająca nigdy
 32 4    |  oświadczył królowi, że dworzanie jego widzący pozostawione braciom
 33 4    |  wszechmocny palec Boży i przeciw jego wyrokom stawiać się nie
 34 4    |  opowiadają mieszkance Kazimierza jego śmierć męczeńską i okrucieństwo
 35 4    |  duchownych, którzy by w państwie jego lud na wiarę nawracali. *
 36 4    |       zatrzymali się pierwej (pod jego opieką) w pustyni i dla
 37 4    |   prośbami nalegać, aże- by różne jego podarunki papieżowi zanieśli,
 38 4    |          mężowie usłyszeli, powód jego od razu zmiarkowawszy spowiedź
 39 4    |        ażeby posłowie Bolesława w jego popadli ręce. Mnich tedy
 40 5    |       biskup przed królem i przed jego radą pod namiotem, między
 41 13   |        Powodowskiego karą było za jego naśmiewanie się za życia
 42 15   | przepuścił Kozakowi Złotaryńce za jego morderstwa, zabit bowiem
 43 15   |         chowan na katafalku, trup jego z trumny się podniósł i
 44 16   |           położył przed nim trupa jego kochanki, na który wiecznie
 45 17   |  przyszłość zgadywał. Królowie do jego rady i woli stosowali się.
 46 17   |        wiatry wyprzedzał. Pałacem jego była głowa owego konia;
 47 17   |           wojskiem na zawojowanie jego królestwa, trafił pod tąż
 48 18   |        rzewliwie, a wszystkie łzy jego w otchłań kapały i zrobiło
 49 18   |         chwilę boku mocarza i był jego najulubieńszym powiernikiem.
 50 18   |      Oferuszowi, który odtąd boku jego nigdy nie odstępował; a
 51 18(*)|          ludu, wszelako stało się jego własnością wraz z innymi
 52 19   |  postępków za życia. Każdy według jego sądu odbiera nagrodę lub
 53 20   |           w swym biegu, podwajała jego piękność błyskaniem świetnych
 54 22   |        Rumszys się namyślił, cały jego dom tak był nędzny, znikąd
 55 22   |          szatan nie miał do duszy jego żadnego przystępu. Jął więc
 56 24   |          ogromnej wysokości, a na jego wierzchołku położono blachę
 57 27   |      zabitym, kilku z pozostałych jego towarzyszy tę mu usypali
 58 29   |         tylko były wały usypane z jego rozkazu, po kawałku trupa
 59 32   |           się ukryć przed bacznym jego okiem. Ten groźny pan raz
 60 38   |          dzień umarł. Zaraz dusza jego poczęła się błąkać po zamku;
 61 38   |          Jagiełłą namawiał, dusza jego szła do zamku Kiszporskiego
 62 39   |        chwili zabicia orła skonał jego mały synek, którego całkiem
 63 42   |           nie bardzo nastawano na jego życie, z czego i on korzystał,
 64 43   |           siebie nie słyszał, ani jego nie słyszano. Uniesiony
 65 43   |    przejdzie przez groblę, będzie jego własnością z duszą i ciałem.
 66 43   |  Proboszcz bojąc się, aby która z jego owieczek nie padła pastwą
 67 49   |        zmarły w roku 1694. Zwłoki jego nie podległy żadnemu zepsuciu,
 68 52   |        jest kościotrupem... głowa jego trupią, ręce kielich niosące
 69 52   |        szkielety zdają się modłom jego odpowiadać, żaden przecież
 70 52   |            jakiż to ciężar piersi jego rozpiera! Spowiada się,
 71 52   |         tego widma, jaka zbrodnia jego. Patrz! patrz, po trupiej
 72 53   |           uczynki, a powiernikiem jego w rozdawaniu jałmużn był
 73 53   |  Zbąszynia nie podobał się synowi jego. Młodzieniec ten zepsutych
 74 53   |     starcowi odjęła, a gdy zwłoki jego do grobu zniesione zostały,
 75 53   |           kwity, z roztrwonionych jego dochodów?~— Rozdawał pan
 76 53   |       więzienia, teraz niewinność jego zaświadczani.~Starzec zniknął,
 77 53   |           zmysłów. Następne życie jego dowiodło, że napomnienie
 78 57   |     zachodzi, widują, jak promień jego tworzy niekiedy w obłokach
 79 59   |         do tej posługi. Zwyczajem jego było za powrotem z polowania
 80 59   |          nie poprawił. Lecz słowa jego były daremne. Zagorzały
 81 59   |          pozostała dotąd pamiątka jego kary.~Dziś jeszcze bowiem
 82 59   |         owego pana, jako pamiątkę jego przewinienia i kary.~
 83 62   |           był i jeździec, i ubiór jego. — Szatan mi na imię — ryknął
 84 63   |         gruzy zamku. W zwaliskach jego ukryte są wielkie skarby,
 85 67   |     zrobionego piwa znaleźli smak jego lepszym nierównie, niż był
 86 71   |        kamień, a w nim znak palca jego, zaczem struchlały i skruszony,
 87 73   |    trybunał przenajświętszą krwią Jego wykupiony i w którym tylu
 88 76   |         zamarł, a ubiegła z ciała jego dusza trzy dni błądziła
 89 76   |          za niechowanie przykazań Jego lud dotknięty został niewolą
 90 82   |          przykrości: oczarowywała jego radnych, wojsko i cały naród.
 91 82   |           co by trzeba robić, aby jego córka nie była taka zła,
 92 82   |          co by mu zrobiło drogę w jego podróży. Posłowie i na to
 93 82(*)|        jako hetman kozacki. Ciało jego odprowadzili Kozacy do Kaniowa.~
 94 85   |         tamże był jakiś Rzepnicki jego krewny, który służył w chorągwi
 95 85   |       przypomniawszy mu wszystkie jego nieprawości, bierze z powozu
 96 86   |            zachorował mu stangret jego kochany, którego zachorzałego
 97 86   |           uczyniwszy się w oczach jego dużym mężczyzną, pogroził
 98 86   |       niego ci, co go doglądali w jego chorobie, i ten lekarz,
 99 86   |   chorobie, i ten lekarz, co koło jego zdrowia chodził. Pytają: —
100 86   |          owi kołacz, przed oczami jego zjedli i nic im nie szkodził.~
101 87   |       droga! — zawołał; ale słowa jego zamarzły, a on sam z wielkiego
102 91   |          wężów~Opowiadają wiele o jego nadzwyczajnej piękności,
103 91   |          dziwując się diamentowej jego koronie, umyślił zdobyć
104 98   |          ogniem i mieczem w kraju jego gości, wyjechał ze swym
105 99   |         przyprowadzę. Wiem, gdzie jego kryjówka, on wszystko dla
106 101  |         po myśli, że się zawistny jego sąsiad dowie- dział o pieczarach,
107 101  |         się powoli w ziemię przed jego oczyma.~ ~
108 111  |        Tysiące krąży o nim podań. Jego siła, jego zręczność, jego
109 111  |           o nim podań. Jego siła, jego zręczność, jego władza nad
110 111  |        Jego siła, jego zręczność, jego władza nad istotami nadprzyrodzonymi
111 111  |          o osobliwych przymiotach jego siekierki, zamknęła ją w
112 113  |    dowiedziały się z własnych ust jego, że wtedy uwolniony będzie
113 113  |          kiedy dziewczęta mszę za jego duszę kupią. Na świadectwo
114 115  |            a to przez zazdrość za jego zręczność w skakaniu, strzelaniu,
115 119  |          dotknął się, choć lekko, jego twarzy: gdyż najmniejsza
116 123  |           na pościeli leżącą obok jego parobka; rozgniewany więc,
117 124  |     poszedł sam naprzód, a za nim jego bryka. Idzie i uszedł jakiś
118 124  |           się nam już uprzykrzyło jego oczekiwać.~Kupiec wkrótce
119 125  |           czapeczkę tylko swoje w jego rękach zostawiwszy. Nieboga
120 125  |           wieczór przybiegała pod jego okno i śpiewała żałośnie:~
121 127  |         zwany Dobrochoczy. Wzrost jego zależy od wysokości drzew,
122 129  |     skutku, a wodnice stałyby się jego niewolnicami i musiałyby
123 131  |   namyśleniu zwierzyła, za poradą jego przedała im krowiego. To
124 132  |            Umarł wprawdzie i cała jego rodzina wymarła, ale odtąd
125 134  |         to z wielkim zadziwieniem jego wyleciało za żarnami. Już
126 136  |           oblegających, lecz choć jego żołnierze pobili pogan,
127 137  |           odmawiał, nigdy by oczy jego szkodliwymi nie były.~
128 138  |   zostawiała na długo w szorstkim jego ręku, on na to wszystko
129 138  |        czy żeby choć cząstkę mieć jego na znak? Bo gdy żywcem,
130 141  |         daremnie chciała pozyskać jego wzajemność, na koniec rozgniewana
131 141  |          spojrzy i widzi, że ręce jego zmieniły się w wilcze łapy.
132 141  |         więc i zasnął. Ale jakież jego zdziwienie, kiedy po obudzeniu
133 141  |      swego sioła; ale krótka była jego pociecha, bo w domu rodzice
134 142  |      dawnego parobka, który się z jego żoną ożenił, a teraz wybiegł
135 142  |    nieszczęścia!~Stało się zadość jego życzeniu, bo na powrót przemieniony
136 142  |          że był wilkołakiem. Żona jego wkrótce z zadanych ran umarła.~ ~
137 143  |            a w sam dzień rocznicy jego śmierci, gdy czeladź jechała
138 144  |        naokoło otwory, aby diabeł jego sztuki nie poznał.~— Oto,
139 147  | przyszłości nie zakrywałaby oczom jego nieprzewidzianych zdarzeń
140 149  |          się w widmo.~Słabo tlało jego ognisko; głownia spora dymiła
141 150  |         ile razy zapatrywał się w jego urodne oblicze. Tyle przeto
142 150  |          Przychylił się kapłan do jego prośby, dworzanie z osłupieniem
143 151  |        pana — dopełnić wszystkich jego warunków; z tym zapewnieniem
144 151  | niewidomego sługi, tak byli pewni jego dobrych chęci, że wyjeżdżając
145 152  |           wśród błot nad Bzurą, w jego lochach siedzi diabeł Boruta
146 155  |          a tymczasem krajał ciało jego, siekał, gotował zioła i
147 155  |         towarzysz przyczepiony co jego nogi, spuszcza się na swojej
148 158  |     skończył, wykazuje owe dzieło jego czarodziejskie, czyli rękopism,
149 158  |          Zygmunta Augusta, z daru jego, z wielą innymi księgami