Part

 1 Kilka   |           nie gniewa się, gdy ktoś ją wyśmieje: zgoła, zamieniwszy
 2 Kilka(*)|       pobożne pielgrzymki i uznaje ja za święty i właśnie kiedy
 3 Kilka(*)|         kolanach około krzyża; gdy ją spytał, dlaczego się modli?
 4 Kilka   |  przyniosła pokazać ojcu; lecz ten ją zgromił mówiąc, że bez tych
 5 4       |         oddał rybę Barnabie, który ją pobłogosławił, a oddawszy
 6 4       |           rybę w całości taką, jak ją wczoraj odebrał z rąk rzeźnika,
 7 5       |    Stanisław biskup powiadał, iżem ją kupił i zapłacił nieboszczykowi
 8 9       |         góral odpowiada: widziałem ją, szła tędy, kiedy siałem
 9 10      |          owej mniszce ze Skały, co ją był wziął z klasztora i
10 16      |           na śmierć wskazywać; gdy ja, ja sama do własnego stołu
11 16      |          śmierć wskazywać; gdy ja, ja sama do własnego stołu ani
12 18      |            swoi ziemi i wytrząsnął ją na ciało matczyne, i wzniosła
13 18      |          słabszy od niego.~— Pójdę ja zatem służyć u silniejszego
14 18      |            ażeby u niego służyć.~— Ja jestem diabłem — rzekł wódz
15 18      |            Boża męka. Postrzegłszy ją dowódca zatrąbił co tchu
16 18      |           i pytał powtórnie: — Jak ja mam służyć Chrystusowi?~—
17 22      |            znaleźć; próbował wykuć ją kamieniem, lecz gdy to było
18 23      |            to wykroczenie wieziono ją czarnymi dwoma krowami i
19 24      |           jej sąsiad Soroka, chcąc ją wspierać swym wojskiem,
20 27      |        pięknej dziewczynie obsypał ją bogactwy, lecz chociaż ta
21 29      |        przyrzekł królewnie wybawić ja od śmierci i dla nabrania
22 33      |        napadów na Podole porwawszy ją, dla piękności ofiarowali
23 33      |            zakochany Turek pieścił ją chcąc ułagodzić, w haremie
24 33      |             Turek na próżno chciał ja skłonić ku sobie, i prosił,
25 33      |       brzegu szukając łódki, co by ją przewiozła i ułatwiła ucieczkę.
26 33      |        łódki na wodach Limanu. Tuż ją mieli porwać, gdy się w
27 43      |           i zaraz od lewicy palnął ją po twarzy; a że był to szatan,
28 43      |           największej furii porwał ją za ogon, zakręcił i z całej
29 44      |  rozchorzała, niebożątko! Powlekli ją tam gdzieś do wód węgierskich,
30 50      |       córki, na całe życie zamknął ją w tej wieży. *~Jest jeszcze
31 52      |           kto jest ta kobieta, kto ją malował, zawiesił, skąd
32 58      |         srebra stołowe. Wyśledzili ją niebawnie Szwedzi, w pogoń
33 58      |          pogoń za nią poszli i już ją dopędzili, gdy ona kazała
34 60      |   odważniej szych mieszczan, który ją zabił. Skórą tego pająka
35 62      |            W tejże chwili dochodzą ją głosy domowników: — Gore!
36 62      |            w tejże chwili dolatują ją strwożone głosy ze dworu: —
37 62      |      zbuntowawszy się, zamordowali ją i ziemią zarzucili zaklęte
38 64      |      chłopca tynfami i wyrzucił mu ją na wierzch. Nuż sierota
39 68      |          raz w gniewie odważył się ją uderzyć.~— Bierz więc tę
40 71      |        użyczył chleba.~Rzekł ów: — Ja sam nie mam chleba.~Rzecze
41 76      |            rzeczach, przyprowadził ją nad okropną przepaść, z
42 76      |           to jest: ciało, potrącił ją w też przepaść i wtem Wernyhor
43 81      |  niezmiernie leniwą i gdziekolwiek ją gospodyni wysłała, lubiła
44 82      |         odpowiedziała, że potrzeba ją wydać za mąż, a choć i wtenczas
45 82      |          ręki, powiada: — Oj jest, ja znam jednego chłopa, co
46 82      |       czworakach po ziemi, gdy już ja byłem spory wyrostek i chciałem
47 82      |         jakby muchę zdusił, tak mi ją oderwał; potem gdy on wyrastał,
48 82      |   uderzywszy się o karczmę zawalił ją i umarł.~Usłyszawszy o tym
49 82      |            tak nazwana od tego, że ją zrobił Sierpiaha, to jest;
50 83      |        matka rozgniewana przeklina ją, ażeby się w kamień obróciła;
51 83      |           córka jedzenie, lecz gdy ją matka łajała, że się i zbyt
52 83      |        córka podniosła rękę, chcąc ją w twarz uderzyć. Nie dopuściło
53 85      |     Brzezicki, nie tracąc męstwa — ja nie jeżdżę czwórką.~— Otóż
54 86(*)   |         krąży między nami; wziąłem ją dla trafnego opowiadania
55 88      |           poprzek drogi i już miał ją ominąć, gdy nagle z wielkim
56 88      |           głód i nędzę. Lecz muszę ją stąd wypędzić; chciej mi
57 92      |           rozkazom matki, lecz gdy ją ani przekonać, ani ubłagać
58 96      |            czarownica, prosząc, by ją wpuściła do izby pod pozorem,
59 97      |            zaś nie pytając, czy mu ją kto ukradł, czy się sama
60 97      |         nie widząc pieniędzy ściął ją, aż wtem ze ściętego pnia
61 99      |        wiedzą, co począć. Daremnie ją Hryćko pociesza, daremnie
62 100     |            Wielkanoc wyszła, skoro ją tylko ksiądz pobłogosławił,
63 110     |            niewieście, ubroczywszy ją we krwi męża i braci, siekierę
64 111     |           jego siekierki, zamknęła ją w dziewięciu skrzyniach
65 114     |            mnich odpowiedział: — I ja chwalę. To wymówiwszy zniknął
66 115     |           na tej polanie i chociaż ją wezmą i rzucą gdzie daleko
67 117     |            na duszę wieśniaka, aby ją porwać.~
68 120     |          jesteśmy; na tamtą bowiem ja swoje obejście zniszczę
69 120     |         obejścia nie zaczepiaj, bo ja mam dobrą gospodynię.~Tu
70 123     |               Gospodaruj już sama, ja nie będę już ci więcej męża
71 123     |           Dziewka odpowiedziała: — Ja tam przyjdę do was. Woźnica
72 124     |        swego sługę i powiada mu: — Ja ciebie wybrałem za zięcia
73 125     |       wzajemnie i opowiedziała, że ją dziwożony porwały, zaklinając
74 125     |        porwały, zaklinając go, aby ją od nich uwolnił. Naradzono
75 125     |          moje czapeczkę, ~Nie będę ja chodzić na twoją rzepeczkę.~
76 126     |            szczęściu Marysia i jak ją mąż kocha szalenie, z zazdrości
77 126     |      szalenie, z zazdrości utopiły ją w jeziorze; macocha zaś
78 130     |        Wysoka niewiasta spada, psy ją porywają. Pogroziła mu zemstą
79 135     | szczęśliwie żyli. Kiryłło porzucił ją we dwa lata, oskarżył czarownicę,
80 138     |   rozpędził taką przysięgą: Szczob ja sim lit wowkułakom stawsia,
81 138     |            dała się uprzedzić, już ją dziewczyna zastała siedzącą
82 142     |            żony odpowiedział: — To ja, twój mąż!~— Wszelki duch
83 142     |            małżeństwa i pokaleczył ją śmiertelnie.~Na jęki nieszczęśliwej
84 143     |          pada wilk srogi i zaczyna ją gonić. Kiedy się zatem ludzie
85 144     |         moich drzew zdzierać łyko! Ja jestem panem tych okolic,
86 144     |           nas prędszy, ty uciekaj, ja będę gonił.~— Co tobie diable
87 144     |            co dzień pił krupnik. I ja u niego byłem, jadłem i
88 150     |    człowieku! — wyrzekł do kupca — ja was wyciągnę z błota i do
89 150     |          rodzicu, Bóg mi dopomoże, ja pójdę do piekła i cyrograf
90 154     |          się żadnych nie lękaj, bo ja cię zapewniam, iż te nic
91 158     |            co by zawierała, czytać ją zaczął, dał się słyszeć
92 158     |         więc pewnej nocy, otworzył ją i czytał formuły czarnoksięskie.