Part

 1 Inc       |          zanim będzie się rumienił z ich powodu i zanim jego dziewicza
 2 Kilka     |             dobrego, tylko objaśniła ich stosunek, łączyła się przeto
 3 Kilka     |            rozkoszy wewnętrznej; jak ich pojęcia przeczyściły się
 4 Kilka     |            byli naocznymi świadkami. Ich twarze i cała postać przybiera
 5 Kilka     |       wszystkim zamiar mój zbierania ich dalej, tak z dzieł ogłaszanych
 6 Kilka(***)|            się prosić wieśniaków lub ich żony o powtórzenie śpiewanych
 7 Kilka(***)|         wieśniaków powagę niż dobrej ich woli. Pieśni te tak wiernie
 8 Kilka(***)|            malują wewnętrzne uczucia ich serca, iż żądanie moje zdawało
 9 Kilka(***)|        najskrytszą tajemnicę. Twarze ich pokrywał wtedy rumieniec,
10 2         |         dworze; ku wieczorowi prosił ich, by siedzieli przy nim,
11 2         |         przyszli do gospod, rozpalił ich jad, wielką boleść cierpieli,
12 2         |             pani księżna usłyszała o ich śmierci, pomówiła, iż ich
13 2         |            ich śmierci, pomówiła, iż ich bogowie skarali. Powiadając
14 2         |         złego nam myślić, i nie dała ich chować, jedno w jezioro
15 2         |              wodę uciekali, wszędzie ich myszy goniły, aż na koniec
16 3         |       przyszli; Piast za rozkazaniem ich, z ubożuchnej spiżarni swej
17 4         |     najświątobliwszy, Barnabasz, był ich przełożonym i mieszkał na
18 4         |        kamieni nie wystało; ale jest ich przecie i tak dosyć, a wszystkie
19 4         |          jeziorach nie brak — czymże ich mieli biedni pustelnicy
20 4         |             Bóg litościwy nie chciał ich opuścić przy ciężkiej pracy
21 4         |             nie słyszał — dziwił się ich świątobliwemu życiu i niezmordowanej
22 4         |           Bożej — a widząc za- razem ich ubóstwo i nędzę, że był
23 4         |           oglądali, czy też może złe ich skusiło; boć to i święci
24 4         |              do siebie, że lepiej by ich użyć mogli na dworze jak
25 4         |              na braci, widział wstyd ich i pomieszanie i rzekł zasmucony:
26 4         |           tej chwili braciom moim za ich przewinienie wymierza, a
27 4         |              się ze szczęścia, jakie ich czeka w niebiesiech!" I
28 4         |            męczarniami chcieli wymóc ich odkrycie, co gdy nie pomagało,
29 4         |             ponad puszczami i wiodła ich na miejsce dokonanej zbrodni.
30 4         |             pełen litości darował im ich winy; a dotąd ludzie poczciwi
31 4         |    starożytne kaplice i znalazłem na ich drewnianych ścianach główniejsze
32 4         |              ciceronem, powtórzył mi ich historię z niektórymi drobnymi
33 4         |          powtórnym napadzie zmogłszy ich rabusie, wszystkich jednakowo
34 4         |           król ostatecznie nie karać ich śmiercią tak, jak zasłużyli,
35 4         |            grobu męczenników przykuć ich rozkazał; w którym to stanie
36 4         |          zdawało — dopóty, dopóki by ich ciż święci w miłosierdziu
37 4         |              pęt nie uwolnili. A gdy ich wedle rozkazu królewskiego
38 4(**)     |             nie dla papieża, lecz na ich własny użytek — a zostały
39 8         |          zaraz nie wzięli: jedno, że ich doskonalsze zwycięstwo z
40 11        |         powtórzyło się kołatanie, co ich tym więcej przestraszyło,
41 12        |           cudownym sposobem ostrzegł ich o bliskiej męczeńskiej koronie;
42 12        |         zaraz po przeczytaniu w ręku ich zniknęły. Zaczem im św.
43 13        |             w ręku sami prałaci, a w ich nieobecności kanonicy, a
44 16        |            roznosi po wybrzeżu słowa ich pieśni: Biéda ci, rybaku
45 17        |             rozmnażał się, przykryli ich dwiema, górami, pnącymi
46 19        |    sprawiedliwości, sądzi umarłych z ich postępków za życia. Każdy
47 24        |             siebie pomordowali; a na ich zwłokach wojska ponasypywały
48 36        |             w wielkiej przyjaźni. Za ich pomocą cudów waleczności
49 39        |             dostatek od Herburtów, a ich rodzina z powodu zabicia
50 43        |              i ropuchy i odtąd nigdy ich głos nie był słyszan w Wiślicy.~
51 45        |              takich czworoboków, a z ich środka wychylało się sto
52 47        |             ucieszyli się myśląc, że ich od Tatar wykupi. On zaś
53 47        |         Tatar wykupi. On zaś słysząc ich jęki i wołanie, żal mu się
54 52        |          przerywa, jakby na wrodzoną ich lękliwość względne.~Jest
55 52        |          słuchają, zaglądają; twarze ich przecież bledną, wznoszą
56 53        |          dziko młodzieniec — a kiedy ich nie ma, gdzie są kwity,
57 53        |           Nie wyjdziesz stąd, dopóki ich mieć nie będę. — To powiedziawszy,
58 54        | przechodzących wieczorem, zbłąkawszy ich z drogi; rozpędzała pasące
59 61        |           kościoła; wszyscy wiedzą o ich ciężkiej pokucie i w modłach
60 62        |            się niejeden do wykopania ich, lecz wstręt jakiś niepojęty
61 62        |           przejęta, nie odważyła się ich poszukiwać. Przemogła wreszcie
62 62        |            moje. Biada temu, kto się ich dotknie, ogniem karać będę
63 63        |          popełnionych przy nabywaniu ich i tyleż razy cierpieć ma
64 63        |            cierpieć ma dusza dawnego ich właściciela okropne czyśćcowe
65 63        |             w onym zamczysku pilnuje ich diabeł w postaci czarnego
66 63        |           wszelką nadzieję wydobycia ich kiedykolwiek.~ ~
67 67        |           niebawem do roboty; jakież ich podziwienie i radość, gdy
68 70        |           się przypominał i odwodził ich od podobnej, sam swoją ręką
69 82        |            im dał syna swego za męża ich królewnie. Ojciec się na
70 84        |            dobre uczynki Albrecht za ich dusze, osobliwie na msze
71 88        |             do kłody, gdy wyszedł na ich spotkanie upiór, a zabrawszy
72 89        |           położyła, inne woły pytały ich: — Dlaczego tak wcześnie
73 95        |            gdzie się podzieli. Kiedy ich długo nie widać, szuka matka
74 95        |        domyśli się na ostatek, kiedy ich wieczorem do wieczerzy nie
75 95        |          wieczerzy nie widać, szukać ich w owej piwnicy. Kazano tam
76 99        |          byli niedaleko; zwiastowała ich złowieszcza łuna pożarów;
77 99        | dziewosłębach było; kapłan miał ręce ich stułą powiązać, gdy Tatarzy
78 99        |              umilkły zupełnie. Dotąd ich kości w czerczeńskiej jaskini
79 104       |             i diabłu je oddali i ten ich wartuje. Chłop jednakże
80 105       |              bardzo błyszczące, lecz ich dotknąć nie można, i da
81 119       |              i usilnie nalegają, aby ich uderzyć w policzek Lecz
82 119       |              śmiałym, by się odważył ich życzeniu dogodzić. Szczęśliwy
83 125       |        rozpuszczony i prosty; piersi ich są tak wielkie, że je zamiast
84 129       |              skaczą po łąkach, wtedy ich oczy błyszczą jak gwiazdy,
85 129       |          wodnice usypiają ludzi, aby ich pląsów i zabaw dostrzec
86 131       |             białogłowy łajać jej, iż ich oszukała. Otóż zatem nastąpił
87 139       |              dzień mający być końcem ich ciężkiej pokuty, zgromadzeni
88 146       |       chodził po okolicy, ale szukał ich daremnie. Gdyby którego
89 151       |           przeznaczony nie rozłączył ich na zawsze.~ ~
90 157       |       postacie drażniące i straszące ich; na ostatek jeden uderzywszy
91 157       |         dziwacznymi potworami więcej ich nie straszyło. Zwierciadło