| Table of Contents | Words: Alphabetical - Frequency - Inverse - Length - Statistics | Help | IntraText Library |
| Lucjan Siemienski Podania i legendy polskie ruskie i litewskie IntraText - Concordances (Hapax - words occurring once) |
Part
5009 150 | śmierci męczarnie.~Pacholę, równo ze świtem puszczając jaskinię, 5010 140 | wódki, który mu podano. Równy mu wiekiem jeden z gospodarzy 5011 108 | nie naruszona, jak przy rozbiciu, i kosztowności wszystkie 5012 95 | poczęła, aż się sąsiedzi Rozbiegali. Doszło to wprędce do urzędu; 5013 88 | ludzi wymierało, a tysiące rozbiegło się po lasach, szukając 5014 101 | zbójców, którzy długi czas rozbijali podróżnych i łupili cerkwie. 5015 Kilka | kształtów zmysłowych, gdzie rozbiorowość, a razem konieczny jej wypadek - 5016 Kilka | wzrastającym duchom dociekania i rozbiorowości psuła się owa szczytna prostota 5017 157 | skazy na sobie nie mające, rozbite tylko u dołu na czwartą 5018 20 | znikły tułactwa, dzikość, rozboje. Nędza, głód, nagość przemieniły 5019 101 | się przy miesiącu widma rozbójników, którzy tu mieli swoje niegdyś 5020 150 | więc o tym, co widział, rozbójnikowi. Zmartwiał z przestrachu 5021 4 | jeszcze knieje sławne z rozbojów; nasi starzy powtarzali, 5022 20 | Pokola. Ale gniew jej został rozbrojony czułym spotkaniem: albowiem 5023 33 | uporczywie i rozweselić się, i rozchmurzyć nie dawała. Turek na próżno 5024 146 | tym wypadku zaczęła się rozchodzić, jeden ze śmielszych ruskich 5025 44 | wtenczas i pani Starościna rozchorzała, niebożątko! Powlekli ją 5026 79 | starosty kluczewskiego. Pod mą rozciągać się mają obszerne piwnice 5027 94 | którego przy- chodzi dręczyć, rozciągnionego za belką, skąd żadne sposoby 5028 43 | takiego? Cóż takiego? — pytały rozciekawione kruki. — Oto tak — mówił 5029 130 | niewieścia postać cała w bieli z rozczochranym włosem, a psy za nią. Ale 5030 77 | gębą aż po uszy szkaradnie rozdartą, z oczyma krzywo wywróconymi, 5031 138 | pustki, gdzie znaleziono rozdarte ciało dziewczyny, był to 5032 71 | chleb i zgłodniałym ludziom rozdawać. Trafiło się, że jeden z 5033 53 | roztrwonionych jego dochodów?~— Rozdawał pan mój dochody swoje między 5034 53 | uczynki, a powiernikiem jego w rozdawaniu jałmużn był doświadczony 5035 70 | jakkolwiek utrzymać, lecz po rozdzieleniu znikłoby w małości. Bracia 5036 138 | znikł człowiek, a dziewczynę rozdzierało rozjuszone wilczysko. Stara 5037 68 | Posłuszna rozkazowi uderzyła różdżką po rączce i oto natychmiast 5038 68 | ksiądz pleban zatknął ową różdżkę na grobie i wyrosła z niej 5039 85 | się doczekał i jak tylko rozedniało, poszedł do księży bernardynów 5040 4 | przyległym pokoju. Nazajutrz rozerwano końmi Patkula na małej łączce, 5041 16 | diamentów.~Razu jednego rozesłała królowa wszystkich szczupaków 5042 138 | ktoś się pod oknem chaty roześmiał; była to wiedma, czyli satana, 5043 125 | śmietnik, gdzie smagają je rózgą, napawają wodą ze skorupki 5044 138 | rzuciła fasolę na sito, rozgarnęła na kupki, brała potem z 5045 Kilka | klechd, ale z koniecznym rozgatunkowaniem i oddzieleniem tych, które 5046 68 | uderzyć.~— Bierz więc tę rózgę — rzekł pleban — i bij rękę 5047 155 | dalej ma postępować. Uczeń rozgłosił śmierć Twardowskiego; jakoż 5048 128 | od zaklętego tańca, ale rozgniewane miawki przeniosły się na 5049 120 | przestrzegana gospodyni rozgniewanego ognia podarku mu nie postawiła, 5050 102 | przynajmniej dość czasu wymknąć się rozgniewanym złym duchom; ale uciekając, 5051 146 | czasie wesela. Pan młody, rozgrzany trunkiem, wybiegłszy z chaty 5052 5 | zawarł przysypan ziemią. Rozjechali się z tego sejmu wszyscy. 5053 56 | dzieci końmi po drogach rozjeżdżał, palił domy, kiedy mu widok 5054 138 | a dziewczynę rozdzierało rozjuszone wilczysko. Stara czarownica 5055 62 | więcej od trzech lat mające i rozkazała im rękami rozrzucać ogromny 5056 7 | kazał. Idź i czyń, jak ci rozkazano.~Nieborak tą rażą pychę 5057 92 | kniahinka opierała się długo rozkazom matki, lecz gdy ją ani przekonać, 5058 150 | jabłek zapach przyjemny. Rozkazuje więc swej służbie tego owocu 5059 76 | anioł i dawszy jej niektóre rozkazy, a mianowicie zaleciwszy 5060 43 | zasłużył u Pana Boga, mógł rozkazywać złym duchom i zaklinać głupie 5061 52 | święta, kapłan składa i rozkłada ręce, obraca się, przyklęka, 5062 135 | czarami~Wiejski parobek rozkochał się w kowalczance, ale ta 5063 141 | wilkołakiem~Czarownica, rozkochawszy się w młodym parobku, daremnie 5064 24(*) | powiecie lipowieckim, dziś jest rozkopaną, lecz z pozostałej jej części 5065 20 | matce przysłużyć się świeżo rozkwitłymi kwiatami, które z okien 5066 151 | kontraktu przeznaczony nie rozłączył ich na zawsze.~ ~ 5067 43 | szatan, więc natychmiast rozlał się smołą. Dopieroż wsiadł 5068 99 | głośny, śmiech szatański rozlegał się po jarze, a z jaskini 5069 53 | towarzyszów rozpusty młodego pana rozlegały się po zamku. Dwa dni przepędził 5070 37 | wierzchołka Szatryi tak rozległy odkrywa się widok, iż dwanaście 5071 27 | kiedy więc słali się do niej rozmaici bojary i kniazie, ona powiadała, 5072 37 | rogi. Grała cudowna muzyka, rozmaitego rodzaju napoje lały się 5073 152 | Przelękniony pleban poznał, z kim rozmawia, i prędzej pojeżdżać kazał. 5074 Kilka | tych, co mieli szczęście rozmawiać z ludem, a raczej wyciągnąć 5075 17 | przez Niemen przeprawić się. Rozmawiał z księżycem i znał nieskończenie 5076 17 | takich olbrzymich zwierząt rozmnażał się, przykryli ich dwiema, 5077 89 | rozmowę ludzkim językiem; rozmów tych podsłuchiwać się nie 5078 89 | 89. Rozmowa bydląt .~Wedle mniemania 5079 53 | przepędzał na pokucie i rozmyślaniu późniejsze swoje lata. Obracał 5080 Kilka(**) | postrzegać się dają znaczne różnice, już to w ubiorze, już w 5081 95 | kiedy przez całą godzinę różnie szukał, nie mogąc znaleźć, 5082 121 | dokończyć. Zbywszy się roboty, rozniecił dobry ogień i zaczął wieczerzę 5083 2 | się z mężem, kazała mu się rozniemóc na śmierć, a gdy tak uczynił, 5084 2 | powiadając im, iż się na śmierć rozniemógł, i prosząc, aby się do niego 5085 91 | pewnie byłyby go na mak rozniosły, gdyby nie był dopadł klasztoru 5086 35 | nagle wszyscy przestraszeni, różno się rozskoczą, brzydkie 5087 Kilka | lub paszkwili i karykatur różnoczcsnych, z których pan Maciejowski 5088 16 | morze ciche, a echo) już roznosi po wybrzeżu słowa ich pieśni: 5089 64 | skruszył samego biesa, co w tej rozpadlinie zazwyczaj przesiadywał, 5090 64 | czapkę aż w samą głębię rozpadliny znajdującej się na Gnieźninku. 5091 24 | wierzchołku położono blachę dla rozpalania na niej ognia ostrzegającego 5092 135 | przyświecał. Czarownica rozpaliwszy ogień spory na kominie, 5093 150 | a z góry kapała kroplami rozpalona siarka.~Wyszedł z piekła 5094 7 | zazdrosny kazał mu miecz rozpalony do oczu przyłożyć i tak 5095 54 | zbłąkawszy ich z drogi; rozpędzała pasące się tam bydło i dusiła 5096 138 | powątpiewanie z jej strony rozpędził taką przysięgą: Szczob ja 5097 52 | jakiż to ciężar piersi jego rozpiera! Spowiada się, kapłan słucha 5098 99 | chcą jej ciemne warkocze rozplatać. Hanka je odpycha. "Jakimże 5099 33 | porwać, gdy się w czyste rozpłynęła źródło: krynica ta zowie 5100 92 | zajaśniało, przygotowania się rozpoczęły na wielkim dworze i młodą 5101 38 | zawsze Krzyżakom nie radził rozpoczynać wojny z Jagiełłą, która 5102 114 | wodzie; wszedłszy w nią rozpostarł kaptur i płaszcz mniszy 5103 155 | powrót i usiadłszy na uchu rozpowiada mu, co widział i usłyszał, 5104 Kilka | należeć do króla Przemysława, rozpowiadają o białej niewieście, pojawiającej 5105 18(*) | Niemiec do nas przybyły. Rozpowszechniło się ono, równie jak często 5106 Kilka | jak oka w głowie, inaczej, rozpowszechnione tracą na swej mocy i potędze. 5107 47 | kiedy o tym król Sobek rozprawiał z swoją żoną, królową, radząc 5108 16 | spuścił z nieba piorun, który rozpruwszy morskie bałwany uderzył 5109 53 | czas swawolna rzesza na rozpuście strawiła. Trzeciego dnia 5110 38 | śpiewano; nic, tylko taniec i rozpusta. Poszli potem do kościoła, 5111 2 | włosów na głowie rzadkich, co rozpustnego znaczy, zwano: a to z dozwoleniem 5112 66 | chorego, chłopiec jakiś bardzo rozpustny i zepsuty. On to spostrzegłszy 5113 99 | Jakimże wiankiem pokryjecie rozpuszczone włosy mołodycy? Gdzie mój 5114 125 | mają włos bardzo długi, rozpuszczony i prosty; piersi ich są 5115 52 | białej i długiej szacie, z rozpuszczonymi włosy, wywiędłym boleścią 5116 82 | zaczęli przytomnych częstować, rozpytując, czy nie widzieli, czy nie 5117 138 | Zasmucona dziewica daremnie rozpytywała powracających z wyprawy 5118 98 | tym posłyszał, bardzo się rozradował; a chociaż matka płakała 5119 Kilka | gdy je Ukrainiec z całym rozrzewnieniem wymawia, widząc jego oczy 5120 62 | mające i rozkazała im rękami rozrzucać ogromny kopiec. Ziemia w 5121 29 | samego Żmiję schwytawszy rozsiekali i wszędzie, gdzie tylko 5122 6 | przez trzy dni, które w kęsy rozsiekane było, aby psi albo ptacy 5123 35 | przestraszeni, różno się rozskoczą, brzydkie ono larwisko pod 5124 3 | okwicie przybywała. Co gdy się rozsławiło, jednostajnym wszyscy głosem 5125 22 | najszczęśliwszym człowiekiem. — Rumszys rozśmiał się gorzko i wskakuje w 5126 29 | palić wyziewy z paszczy rozsrożnej i ścigającej Żmii. Czwartego 5127 150 | dziecięciem tak lubym wkrótce się rozstać musi, oddając na ofiarę 5128 96 | z siedmiu grobów i dróg rozstajnych. Zaledwie nanieciła dymny 5129 151 | pomiarkowali, że nie było sposobu rozstania się z tak wiernym sługą; 5130 51 | zamek w przepaści, która się rozstąpiła pod nim; na tym miejscu 5131 100 | Tatarami, ziemia sama się jej rozstąpiwszy tę jaskinię utworzyła.~Jest 5132 54 | grunta. Proces miał się rozstrzygnąć na miejscu, więc sama dziedziczka 5133 3 | wieprza zabiwszy i kadź miodu rozsyciwszy, przyiaciół wezwał był. 5134 38 | opuścili, który się w gruzy rozsypał. Ten zamek dotąd jeszcze 5135 100 | pobłogosławił, w proch się rozsypała.~ 5136 150 | Madeja w drobny proch się rozsypało.~ ~ 5137 119 | postaci pęka i pieniądze się rozsypują. Z tego to powstało i przysłowie " 5138 126 | matkę z córką wskazano na rozszarpanie bronami. — Pożałujecie tego! — 5139 53 | nie ma, gdzie są kwity, z roztrwonionych jego dochodów?~— Rozdawał 5140 52 | okropnością.~Uderza północ. Roztwierają się same przez się drzwi 5141 135 | okurzać Paraskę, a potem siłą roztworzywszy ścięte zęby wlała jakiegoś 5142 18 | pustelnik, ale poganin nie rozu- miał i pytał powtórnie: — 5143 73 | gdzie był położony; bo rozumie się, że nikt z kancelarii 5144 Kilka | nowoczesnych socjalistów. Rozumiem tu głównie lud w naszych 5145 Kilka | wiary odbija pociski wymagań rozumowych, jak i wzgardliwej filozofii; 5146 153 | kądzieli. Chciał mieć więcej rozumu, niż mają drudzy poczciwi 5147 42 | natychmiast każe kościół rozwalić, a majstra budowniczego 5148 55 | postradała. Cień jej błąka się po rozwalinach ojczystego zamku i otaczających 5149 57 | 57. Zamek jazłowiecki~Rozwaliny spaniałego niegdyś grodu 5150 39 | górze widne po dziś dzień rozwalmy dawnego zamku Herburtów. 5151 138 | tam za futorem stoi na pół rozwalona; a jeszcze jutro Charko 5152 20 | zdobyczy, dno rzeki się rozwarło i została porwaną w otchłań 5153 Kilka | ludzie w ogólności, jeżeli rozważymy, jakim jest w krajach, gdzie 5154 4 | dotąd do własnych mieczów. Rozważywszy, co z nimi począć, postanowił 5155 33 | ona milczała uporczywie i rozweselić się, i rozchmurzyć nie dawała. 5156 129 | błyszczą jak gwiazdy, a rozwiane po ramionach włosy brzęczą 5157 53 | prowadziwszy w młodości życie rozwiązłe, przepędzał na pokucie i 5158 132 | powiewając czerwoną chustką rozwiewała śmierć po domach. Mieszkance 5159 16 | rybaka, jak siedząc na brzegu rozwijał sieci. Zajęty pracą, zrazu 5160 147 | cudowny. Wróciwszy do domu rozzuł się z łapci i kwiat zgubił. 5161 152 | napotka wieśniaka, który go z rubaszną pozdrawia miną i tymi słowy: — 5162 152 | co przybrał na się postać rubasznego wieśniaka.~Inną razą Boruta 5163 65 | 65. Wieś Ruda~Za dawnych czasów przez 5164 41 | przerżniętej pięknym strumieniem Rudawy, sterczy na przepaścistym 5165 65 | dawnych czasów przez wieś Rudę, leżącą w Kaliskiem, przechodził 5166 107 | tam dobywają z gór złote rudy i narobiwszy złota wracają 5167 65 | widziało tego ptaka we wsi Rudzie.~ 5168 22 | obietnicy się okazał — piękny rumak z złotym rzędem stanął przed 5169 56 | które prowadząc ognistego rumaka, kazały nań wsiadać Lubrańskiemu, 5170 95 | żeby mógł w ciemnych między rumem lochach obaczyć. Jakoż znalazł 5171 Kilka(***)| Twarze ich pokrywał wtedy rumieniec, w całej postaci okazywał 5172 Inc | zapomni, zanim będzie się rumienił z ich powodu i zanim jego 5173 22 | złotym rzędem stanął przed Rumszysem, miał na sobie wór, a w 5174 22 | wody wyciągnął.~— Słuchaj, Rumszysie, wyratowałem cię od śmierci — 5175 23 | 23. Wajdelotka~Koło Rumszyszek nad Niemnem krąży powieść, 5176 22 | nad Niemnem od Rumszysa Rumszyszkami się nazywa.~Gdy młody Rumszys 5177 80 | kur wtedy zapiał i głaz runął w to miejsce, gdzie dzisiaj 5178 6 | powróciwszy z wyprawy na Ruś wylał się na rozpusty i 5179 75 | Kijowa~Był pan jeden na Rusi, który niezmiernie uciskał 5180 Kilka | naszych polskich ziemiach tak ruski, jak litewski. Dzisiaj jest 5181 47 | stało w umowie. Ale chan ani rusz, wyliczył tylko za głowę 5182 86 | znowu słychać; tymczasem ruszą drzwiami — zamknięte. Wlazł 5183 105 | słyszeć głos, który zabrania ruszać skarbów leżących naokoło; 5184 39 | ośmielił się ubić jednego z rusznicy. Powróciwszy z polowania 5185 88 | koni i zabrawszy one rzeczy ruszyli w wiadome miejsce. Ledwie 5186 8 | weselem natychmiast tabor ruszywszy za onym hetmanem od Boga 5187 113 | przed innymi ludźmi dał im rutę od własnego kapelusza. Dziewczęta 5188 95 | wynaleziono sposób: Cztery snopy ruty po jednemu w piwnicę wpuszczono 5189 94 | widmo co noc odwiedzało, rwali się do szabli, chcąc je 5190 32 | zarzucili niewód, sieci rwały się od niezmiernego połowu; 5191 4 | studzienki zapuścił. Nazajutrz ryba znowu odrosła w całości 5192 32 | zawrzało od mnóstwa ryb; rybacy spiesznie zarzucili niewód, 5193 4 | żałował, że raczej nie jest rybakiem, bo wtedy nie mięso, ale 5194 23 | rycerza ukazuje się na brzegu rybakom i słyszą przy nich warczenie 5195 35 | wprawdzie zamiotem trzy rybeczki wyciągnęli rybitwi: wtórym 5196 16 | progi ze złota, dach z łuski rybiej, a okna z diamentów.~Razu 5197 35 | trzy rybeczki wyciągnęli rybitwi: wtórym zaś nic, krom sieci 5198 16 | robaczek, żadna najdrobniejsza rybka nie miały przyczyny skarżyć 5199 16 | jednej nie śmiem ułowić rybki. Fląderki nawet, które tak 5200 136 | pola uciekł. Dworzanie i rycerstwo szydziło z bojaźliwego pana, 5201 23 | spółkowanie z nieznajomym rycerzem; za to wykroczenie wieziono 5202 98 | tatarski posłyszawszy o rycerzu Jasiuku, który z ogniem 5203 59 | ostatni ostrzegł go pasterz i rychłą zagroził śmiercią, gdyby 5204 2 | wielką boleść cierpieli, rychło pomarli. ~Gdy pani księżna 5205 155 | północy w pełni księżyca sam z rydlem, zapaliwszy siedm świec 5206 18 | kości ludzkich i wrzasnął rykliwym głosem: Oferusie; Czego 5207 62 | jego. — Szatan mi na imię — ryknął ów jeździec — i skarby te 5208 46(*) | trzech łokci; wzdłuż idzie rysa; później nie wiadomo dlaczego, 5209 155 | zachowawszy w zdrobniałych rysach oblicze Twardowskiego. Wyjął 5210 126 | wodę i śpiewać:~Marysiu! rysiu! ~Śliwon płacze, ~Piersi 5211 73 | Pan miał twarz odwróconą i rysów jej nie można było widzieć; 5212 2 | brody i włosów na głowie rzadkich, co rozpustnego znaczy, 5213 42 | mimo tej omyłki majster ów rzadkim był w swej sztuce i drugiego 5214 2 | wkradła w serce, tak iż ona rządziła, a nie on: przeto o nic 5215 2 | młodych lat więcej stryjowie rządzili niż on sam. Gdy dorósł, 5216 76 | zaleciwszy milczenie w wielu rzeczach, przyprowadził ją nad okropną 5217 157 | to zwierciadło ciężkimi rzeczami, dlatego, że w nim pokazywały 5218 158 | miejsce osobne, gdzie książka rzeczona Twardiowskiego łańcuchem 5219 62 | pani i spieszą na ratunek rzeczonej wsi, lecz na próżno, bo 5220 4 | rzymskiej uzyskać, począł rzeczonych zacnych mężów upornymi prośbami 5221 3 | wymagają na nim, aby lecącą rzeczpospolitę podźwignął: wzbrania się 5222 99 | kamiennych i po jarze ponad rzeczułką biegnie; i schyliła się 5223 10 | był człowiek i wszystko w Rzeczypospolitej mieszał, przeto też trzykroć 5224 82 | umyślnie każe zrobić. Jakoż i rzeczywiście kazała zebrać wszystko w 5225 22 | piękny rumak z złotym rzędem stanął przed Rumszysem, 5226 53 | rękę prowadzi. — Tak jest — rzek- nie — nakarmiłem go, wywiodłem 5227 103 | widywali, jak zbójnicy po rzemiennej drabinie do niej włazili. 5228 4 | jedzą. Owoż tedy człowiek z rzemiosła rzeźnik, bo mięso jadał 5229 145 | nacie, a chłopu smaczna rzepa.~Złe! — pomyślał sobie bies — 5230 145 | odrzekł chłop i zasiał rzepę. Diabeł już teraz mądrzejszy, 5231 125 | będę ja chodzić na twoją rzepeczkę.~I poty narzekała, aż on 5232 3 | Temu, gdy żona imieniem Rzepicha *, od obyczajów jego nieróżna, 5233 125 | złapał dziwożonę w swojej rzepie, ale ta mu uciekła, czapeczkę 5234 3(*) | jest wysepka nosząca nazwę: Rzepny. 5235 122 | wichr zawył, chmury lunęły rzęsistym gradem; a kiedy po chwilce 5236 53 | cały ten czas swawolna rzesza na rozpuście strawiła. Trzeciego 5237 150 | uważało smutek ojca i łzy rzewne, ile razy zapatrywał się 5238 99 | się dziewczynie!" I Hanka rzewnymi łzami płakała i targała 5239 4 | ją wczoraj odebrał z rąk rzeźnika, a pobłogosławiwszy odciął 5240 4 | razem z drugimi i z owym rzeźnikiem modląc się Panu; głowę zaś 5241 85 | nie puszcza go i mówi:~— Rzuć tego człowieka, on do piekła 5242 144 | się, dobry człecze, nie rzucaj, ona mi jest bardzo potrzebną. 5243 140 | Odtąd — mówił dalej — rzucałem się na wszystkich i pożerałem. 5244 145 | miesiącu nie pokaże, co cię jak rzucę, odbierze.~Diabeł na to 5245 80 | nią pewnej nocy w zamiarze rzucenia na szczyt kościoła; lecz 5246 94 | zbiedzony; gdziekolwiek okiem rzuci, wił mu naprzeciwko stawa. 5247 140 | najpiękniejszą dziewkę. Rzucili się za nim parobcy, ale 5248 2 | wielkość myszy, które się rzuciły na Popielą i zżarły go, 5249 31 | sól, a w pierwszej bryle rzuconą w Węgrzech obrączkę.~ 5250 27 | jednej strony niemęskim wy- rzutem, z drugiej — zręcznym pochlebstwem 5251 153 | niej się gospoda nazywała "Rzymem".~Skoro tylko próg przestąpił 5252 4 | chcący koronę od powagi rzymskiej uzyskać, począł rzeczonych 5253 72 | Świątobliwy brat Piotr Chytkowicz ś. o. Franciszka w reformie 5254 49 | koźmińskie, odwiedził grób ś.p. Aleksandra Przyjemskiego, 5255 5 | Piotr, którego biskup przed sąd królewski przywiódł; tam 5256 73 | pozbędzie zaprzedajności w sądach, łakomstwa w księżach i 5257 12 | zniknęły. Zaczem im św. Sadoch rzecze: umrzeć potrzeba, 5258 12 | księży z przeorem swoim Sadochem było na jutrzni, Pan Bóg 5259 73 | trybunale lubelskim~W sali sądowej w Lublinie stał krzyż kamienny 5260 19 | życia. Każdy według jego sądu odbiera nagrodę lub karę 5261 134 | udając chorego. Czarownica sądząc, że parobek śpi, wysmarowawszy 5262 95 | są okienka. W taki loch sadzają dwa koguty dwunastoletnie, 5263 Kilka | zasadami wiary pogan.~III~Sądzę, że źle ci robią, którzy 5264 19 | jest pełen sprawiedliwości, sądzi umarłych z ich postępków 5265 Kilka(***)| kampańskich p. Visconti w dziełku Saggio de canti popolari delia 5266 98 | panny, już sześć głów miał w sakwach, gdy król tatarski posłyszawszy 5267 38 | Stamtąd przyszli na wielką salę, gdzie znaleźli mężczyzn 5268 12 | nieprzyjaciel uderzył, braciom na Salve Reginae wynijść kazawszy, 5269 Kilka | którzy za nic poczytując tę samorodną cywilizację ludu, gardzą 5270 93 | do wsi pod wieczór i tam samotnie spotkane dzieci różnymi 5271 50 | od długiego jej tułania Samotuła, czyli Szamotuły nazwanym 5272 101 | znikają. Są to duchy tych samych zbójców, którzy długi czas 5273 30 | którą zowią Koniusza, pod samymi Proszowicami, a temu się 5274 109 | 109. Skarbnik~Sandomierscy górnicy mówią, iż Skarbnik 5275 153 | spieszy do jednej wsi w Sandomierskiem, nie wiedząc, że w niej 5276 12 | hetmanem Nogajem, przyszli pod Sandomierz i tyle ludzi wyścinali, 5277 38 | jak inni chcą, Otton z Sangerwic; ten zawsze Krzyżakom nie 5278 58 | gdy ona kazała zwrócić sanie swoje na jezioro, które 5279 151 | samej pani swędziło gadanie sąsiadek, że w domu swoim diabła 5280 3 | sprawą onych, już nie tylko sąsiadów i przyjaciół swoich, ale 5281 122 | chwilce powróciła pogoda, sąsiednia łąka (nieprzyjaciela znachora) 5282 138 | kominem.~Mówiono potem w sąsiednich futorach, że tego dnia okropnie 5283 29 | własny obwarować od napadów sąsiedzkich. Dlatego podzielił kraj 5284 138 | roześmiał; była to wiedma, czyli satana, i koń Charka od niej nastraszony 5285 26 | tego imienia, uduszonej od Satany, czyli upiora, w wieczór 5286 24(*) | można, że mogła być na 200 sążni wysoką.~ 5287 4 | drewnianych ścianach główniejsze sceny z życia pięciu pustelników 5288 16 | dowiedziawszy się o tej schadzce rozgniewał się mocno, że 5289 95 | III seu diyersarum artium schedula, które to dzieło odnoszą 5290 73 | dobywały. I zaczynają iść po schodach, a przyszedłszy do sali 5291 54 | nazywany Szlachcinieckim; w nim schodzą się granice kilku włości 5292 53 | częstokroć do podziemnego schodzili skarbcu, gdzie po kilka 5293 68 | rączce i oto natychmiast schowała się pod ziemię. Na tę pamiątkę 5294 88 | się po lasach, szukając schronienia przed tą klęską. W jednej 5295 130 | wskakuje, a bezpieczna tym schronieniem ciągle psom nadstawia nogę, 5296 99 | przyszło. Jedna gromada cała schroniła się do tej jaskini, aby 5297 123 | na przypiecku. Wtem się schwyci latawiec i rzecze: — Gospodaruj 5298 29 | pogotowiu rozpalone kleszcze, schwycili Żmiję nimi za język; a tak 5299 4 | ostatnimi czasy do Rzymu, schwycony nareszcie i w więzieniu 5300 59 | ludzie przed nimi chleb schwytali. Próżne były napomnienia 5301 110 | w ręku zostawili: a tak schwytana z narzędziem zbrodni, niewinnie 5302 4 | wysłał zaraz łuczników gwoli schwytania morderców i wnet ukazała 5303 134 | bogaty skład wina. Wkrótce schwytano śpiącego parobka, a mniemając, 5304 29 | zniszczyli; a samego Żmiję schwytawszy rozsiekali i wszędzie, gdzie 5305 52 | Wyzna- ła już wszystko i schyla głowę, i bije się w piersi 5306 113 | schylił się więc po niego, a schylając się przebił się nożem, który 5307 113 | ujrzał w potoku łososia; schylił się więc po niego, a schylając 5308 99 | ponad rzeczułką biegnie; i schyliła się nagle i zerwała duży 5309 4 | ukryć i przyczynę wypadku ściągnąć na pożar. Lecz podłożony 5310 8 | klęskach, które im zadał, ściągnął wojska pod Kruszwicę. I 5311 97 | a nie widząc pieniędzy ściął ją, aż wtem ze ściętego 5312 29 | sto stanowiły jedne prawie ścianę. Prace te jednak zaledwo 5313 6 | we mszą na Skałce w ko- ściele. Piszą kronikarze, iż to 5314 147 | stracie przyszłość mu znowu ściemniała, jak dawniej, zapomniał 5315 88 | przez las, a gdy się właśnie ściemniło, w największym boru koń 5316 6 | gwałty, czego nie mogąc ścierpieć biskup krakowski wyklął 5317 135 | potem siłą roztworzywszy ścięte zęby wlała jakiegoś napoju 5318 97 | pieniędzy ściął ją, aż wtem ze ściętego pnia posypały się pieniądze.~ ~ 5319 82(*) | okolicznościami śmierci tego hetmana; ścięty on był we Lwowie jako przeniewierczy 5320 135 | spocona, z oczami konającej i ściętymi usty tocząc białą pianę, 5321 135 | drzwi, które z trzaskiem na ściężaj rozwarły się, a Paraska 5322 5 | się przez Wisłę pod Solcem ścieżka, jakby biczem trząsł po 5323 138 | wypatrzyła po drożynach i ścieżkach wijących się po dolinie 5324 107 | Czechów, im tylko wiadomymi ścieżkami, że tam dobywają z gór złote 5325 29 | wyziewy z paszczy rozsrożnej i ścigającej Żmii. Czwartego dnia młodzieniec 5326 Kilka | przeszłość, za którą marnie ścigał po martwych kronikarzach. 5327 123 | widziadło nie znika i ścigało go ciągle tak dalece, że 5328 120 | gospodarzy. Żona jednego ściśle przestrzegała oddawania 5329 154 | daje radę, zalecając, iż od ścisłego jej dopełnienia wszystko 5330 72 | Odpowiedział: — Tak długo ściślejsza nasza obserwancja trwać 5331 Kilka | duchowy, z którym wieśniak w ściślejszych zostawał stosunkach niż 5332 148 | ziemi i tak mocno ziemia ścisnęła stopy, że z miejsca zejść 5333 45 | Pewnego razu, gdy któryś sędzia niesprawiedliwy wyrok dla 5334 127 | raczej za sprawiedliwego sędziego jest poczytywany. Opiekun 5335 5 | nad Wisłą, gdzie natenczas sejmował. Pytano biskupa, którym 5336 5 | ziemią. Rozjechali się z tego sejmu wszyscy. Dotąd legenda z 5337 21 | Szeradzia, dziś miasteczko Seradnik. Upłynąwszy Dubissą w górę 5338 138 | był także kochany całym sercem młodej ukraińskiej dziewicy. 5339 29 | twarz młodzieńca uczuła w sercu nowe, dotąd obce dla siebie 5340 153 | Twardowski, wyciśniętą z serdecznego palca, podpisał.~Między 5341 144 | trzeci, czwarty, dziesiąty, setny. A gdy już napełniło się 5342 95 | presbyteri et monachi libri III seu diyersarum artium schedula, 5343 154 | chudzina, znajduje pustą chatę, siada i natężoną myślą, aby się 5344 85 | Przysłany jestem po ciebie, siadaj.~— Nie, diable — odpowiada 5345 121 | odrzekł: — Daj Boże zdrowie! Siadajcie, jeśli łaska do wieczerzy. 5346 3 | imieniem Piast, wzrostu siadłego, szerokich i długich pleców, 5347 130 | parobek na wysokim brogu siana, a przy nim stała drabina. 5348 122 | palce gradem, gdy tymczasem sianożęć znachora pokropił tylko 5349 73 | nie diabła, i kazał mu siąść za stołem i wziąć pióro. 5350 7 | trzydzieści klasztorów i siedmdziesiąt kościołów. Na nic się to 5351 142 | gospodarz, co zniknął przed siedmią laty, a o którym wieść biegała, 5352 49 | chcąc doświadczyć, czy mocno siedzą w skórze. Tymczasem gdy 5353 63 | wrzucić, jak od strony jeziora siedzący czarny kogut natychmiast 5354 43 | ruszyć się z miejsca, gdzie siedziały. Diabły widząc, z jakim 5355 101 | którzy tu mieli swoje niegdyś siedzibę. W milczącym i poważnym 5356 4 | Cudowność zaś ta, bardzo dawnych sięga czasów i z dziwnie starymi 5357 Kilka | zawiódł przecudną dumę, sięgającą Bóg wie, jak głębokiej przeszłości 5358 18 | dawniej zaledwie kolan mu sięgała. Ale dzisiaj, gdy stanął 5359 37 | kielich zgniłą czaszką trupią. Sięgnął do kieszeni i zamiast pieniędzy 5360 145 | burzących, rzekł znowu: — Siejmy i zbierajmy razem — Dobrze — 5361 155 | tymczasem krajał ciało jego, siekał, gotował zioła i maście. 5362 111 | Janoszczyka, gwizdnął na siekierkę i zaczęła się wyrąbywać; 5363 111 | osobliwych przymiotach jego siekierki, zamknęła ją w dziewięciu 5364 141 | iż za pierwszym cięciem siekiery zamieni się w wilkołaka.~ 5365 46 | zasępiła, a wielebny ojciec Siemaszko z monastyrku bazyliańskiego, 5366 3 | swoich, tak jako chodził w siermiędze, w kurpiach łyczanych na 5367 52 | Mówiono nawet i o dwóch sierotach, ale z taką niepewnością 5368 126 | piękną i dobrą Marysię, ale sierotę Bóg nie opuścił, bo niebawem 5369 82 | nie wie, jaki ciężar jest sierpa, więc aby mu go na pokaz 5370 82 | siłacza, co by podniósł i żął sierpem, którego stu ludzi zaledwie 5371 82 | nazwana od tego, że ją zrobił Sierpiaha, to jest; ogromny sierp.~ 5372 82 | zrobiła się na Ukrainie Sierpiahowa droga (Sierpiażyn szlach), 5373 20 | umiętności uprawy roli i za- siewania z korzyścią zbóż rozmaitych, 5374 62 | karano, gdy upadające na siłach pracować nie mogły. Tym 5375 82 | zgadzał. Posłano więc za siłaczem, który wręcz powiedział, 5376 111 | miała przymioty. Ciśniona silną prawicą wracała na powrót 5377 18 | mówił pustelnik — dał Bóg silne zdrowie i ciało olbrzymie, 5378 Kilka | zaprzeczenie, zajęły miejsce silnej wiary i żywej poezji, bez 5379 18 | Pójdę ja zatem służyć u silniejszego pana — zawołał Oferusz i 5380 141 | przybył do lasu, a cięciem silnym rąbnął w drzewo, siekiera 5381 138 | taką przysięgą: Szczob ja sim lit wowkułakom stawsia, 5382 132 | domach. Mieszkance zamykali sio warownie, ale głód i inne 5383 88 | powód narowu, zeskoczył z siodła, wziął za cugle, a idąc 5384 29 | pokonana, straciwszy ostatnią, siódmą głowę. Wówczas młodzieniec 5385 4 | pilnie języka słowiańskiego: siódmego zaś roku, gdy już mowę krajową 5386 88 | rzekła: — Jestem upiór; moja siostra upiorzyca mimo moich zabiegów 5387 9 | odpowiedział — jak szła tędy z siostrami, a właśnie siałem tę pszenicę. 5388 74 | rzekła: — Nic nie widzę, siostro Bronisławo, wam się pomieszało 5389 74 | św. Bronisława opowiadała siostrom zakonnym i wskazywała im 5390 18 | swojej rękawicy wyprawił siostrze wesele; a kiedy mu matka 5391 138 | Wróżka rzuciła fasolę na sito, rozgarnęła na kupki, brała 5392 150 | niej zaś klęczy starzec siwobrody.~Biskup wysiada z powozu, 5393 82 | wtenczas jeśli się ukaże siwy obłoczek na niebie, znaczyć 5394 129 | wychodzą na brzegi, śpiewają i skaczą po łąkach, wtedy ich oczy 5395 96 | gór nasłała żabę. Żaba ta skakała w jej ślady, skrzecząc ustawicznie. 5396 115 | zazdrość za jego zręczność w skakaniu, strzelaniu, szybkości, 5397 99 | Czerczą; pod Czerczą jar skalisty, w głębi jaru w połowie 5398 83 | od pobożnego człowieka i skamieniał.~III~O ćwierć mili od wsi 5399 81 | Bodaj taka dziewczyna skamieniała! Po czym upływa jedna i 5400 2 | pomówiła, iż ich bogowie skarali. Powiadając to, że musieli 5401 101 | odbierać wory, które lichwiarz skarbami napełni. Skąpiec obiecywał 5402 53 | 53. Skarbiec w Zbąszyniu~W Zbąszyniu 5403 109 | Najmilszym mieszkaniem Skarbnika są góry jakieś na Szląsku.~ 5404 98 | przeto w całej okolicy skarżono się na niego. Matka tylko 5405 16 | rybka nie miały przyczyny skarżyć się i narzekać. Wszyscy 5406 6 | kilku dworzan i ony, co skarżyli o bliskość wsi Piotrowina. 5407 95 | dwóch złoczyńców na gardło skazanych w więzieniu siedziało, je- 5408 76 | Posłuchajte lude szczo Wernyhor skaże... i tak dalej opowiedział 5409 29 | już pługa i odrzucili nim skibę, do dziś nazywaną wałem 5410 16 | objęcia bogini, gdy królowa skinieniem berła każe się uciszyć towarzyszkom 5411 53 | zaprowadzić się kazał. Czy tu składał mój ojciec pieniądze swoje? — 5412 67 | klasztorowi beczkę piwa w darze składali.~ 5413 Kilka | słowem, tylko sztuką jałową składania wierszy. Dlatego poezja 5414 71 | klasztoru, wrócił się potem i skłamawszy, że dopiero pierwszy raz 5415 63 | doprowadzano już rzecz do tego, iż skłaniał się do wydania skarbu, atoli 5416 62 | dalej ciągły mur, dalej sklepienie, na koniec drzwi żelazem 5417 33 | Turek na próżno chciał ja skłonić ku sobie, i prosił, i upokarzał 5418 Kilka(***)| niekiedy za wysoka nagrodę skłoniono się do mego żądania; a i 5419 50 | dziedzica okolicznych włości, a skłoniwszy serce do młodzieńca ubogiego 5420 43 | błota; drugi, że staremu sknerze kark skręcił, a pieniądze 5421 140 | Wisły, a parobcy i dziewki skoczny zawiedli taniec. Wtem krzyk 5422 33 | drzwi i chwili przerażenia skoczyła w nie; minęła straże, pobiegła 5423 23 | potem oboje objąwszy się skoczyli do wody i znikli z oczu. 5424 43 | aż tu coś bieży — oni w skok się rzucą, chcąc porwać 5425 130 | wysoki; niewiasta jednym go skokiem przesadza, na drabinę wskakuje, 5426 25 | błędnej tej bitwie. Przy skonaniu jednak poznali się, niesłychanie 5427 134 | diabłami zajadała i piła, a po skończonej uczcie, jak w pierwszej 5428 Smok | Kazał tedy Krak nadziać skórę cielęcą siarką, a przeciw 5429 125 | rózgą, napawają wodą ze skorupki jaja i wołają: — Odbierz 5430 103 | Jamy zbójeckie~W dolinie Skoruszyny jest skała zwana Czarną 5431 23 | krowami i miano zaszyć w worze skórzanym z psem, kotem i żmiją i 5432 49 | doświadczyć, czy mocno siedzą w skórze. Tymczasem gdy pociągnął, 5433 52 | zdają się jakby przesilone, skościałe po jakimeś czynie gwałtownym, 5434 67 | podziwienie i radość, gdy skosztowawszy zrobionego piwa znaleźli 5435 86 | maleńki oddawca: — Weź i skosztuj tych weselnych wetów. — 5436 144 | Uburtis zaś miał w ręku skowronka i puścił. Głupi diabeł rozumiał, 5437 130 | odróżnić można warczenie psów i skowyczenie.~Powstał parobek na nogi 5438 125 | dziecię, a swoje na miejscu skradzionego zostawiają, które są zwykle 5439 11 | kiedy się zahulali przy tym skradzionym winie, dało się słyszeć 5440 129 | ptastwa wodne i w susze skraplać pola swojego pana.~Często 5441 62 | sposobem spiesznie szła robota skraplana krwią niewinnych dziatek. 5442 43 | że staremu sknerze kark skręcił, a pieniądze zakopał; ale 5443 139 | w stanie przewiązywała, skręciwszy, pod próg domu podłożyła 5444 4 | robotni jak chłop polski, a skromni w jadle i napoju. Przez 5445 53 | godzin sam na sam przebywali. Skromny sposób życia właściciela 5446 4 | grzesznych, które się pokutą i skruchą oczyścić jeszcze mogą na 5447 71 | jego, zaczem struchlały i skruszony, a oświecony od Boga, co 5448 64 | niezmiernie płakać, tak że skruszył samego biesa, co w tej rozpadlinie 5449 29 | tej krainy, i młodzieniec skrył się do owej kuźni, a święci 5450 104 | nimi w miejsce, gdzie się skryli do góry, jednakże ani jamy, 5451 147 | krowę, dowiedział się o skrytych rozlicznych skarbach i cała 5452 96 | ta skakała w jej ślady, skrzecząc ustawicznie. Niewiasta prześladowana, 5453 96 | zawiesiła w kominie, podkurzając skrzeczącą wiórami uzbieranymi z dziewięciu 5454 43 | żabska tak przeraźliwie skrzeczeć zaczęły, że ani on siebie 5455 32 | w wściekłość, olbrzymimi skrzelami wywrócił łodzie, zatopił 5456 153 | koniu, latał w powietrzu bez skrzydeł, w daleką drogę siadł na 5457 111 | wyrąbywać; już zrąbała ośm skrzyń i ośm zamków, ale dziewiątej 5458 111 | ośm zamków, ale dziewiątej skrzyni i dziewiątego zamku nie 5459 58 | otaczają, znajduje się jezioro Skrzynką, czyli Skrzynną zwane, bardzo 5460 58 | jezioro Skrzynką, czyli Skrzynną zwane, bardzo głębokie, 5461 58 | 58. Skrzynno, jezioro pod Mosiną~Za Mosiną 5462 146 | jednego z nich znaleziono skrzypce z całym przyborem grajka; 5463 128 | pasterza grającego sobie na skrzypeczkach; oskoczyły go, zawiodły 5464 97 | całą odpowiedź lipa zaczęła skrzypieć: łypa skryp, łypa skryp; 5465 Smok | rano: co uczynił za radą Skuba, szewca niejakiego, którego 5466 85 | Brzezicki~W rocie pana Skuminowej służył, jakiś Brzezicki 5467 4 | oglądali, czy też może złe ich skusiło; boć to i święci miewali 5468 137 | Wieśniacy mieli wszelako skuteczne przeciw niemu lekarstwo. 5469 156 | dokazał tego, iżby król skutkiem swych chęci pocieszony został. 5470 87 | rzewliwie, kiedy wiosenne skwarem dopiekając słońce zmarznięte 5471 78 | zimową porą, z przyczyny słabego lodu jeden większy utonął 5472 149 | przerzucało się w widmo.~Słabo tlało jego ognisko; głownia 5473 127 | w borze wraz z chorobą i słaby — zdrowym powraca do domu.~ 5474 62 | niesłychane trudności stawiała słabym pracownikom. Groźbą więc 5475 127 | iż kto pierwszy wstąpi w ślad Dobrochoczego, zaraz się 5476 52 | naraz wszystko cicho i ani śladu tego, co przed chwilą było.~ ~ 5477 27 | lubiła Turków: kiedy więc słali się do niej rozmaici bojary 5478 153 | i z tego srebra powstała sławna kopalnia srebra w Olkuszu.~ 5479 4 | tam dziś jeszcze knieje sławne z rozbojów; nasi starzy 5480 39 | przyczynę wygaśnięcia tej sławnej i możnej rodziny. Każdy 5481 20 | świecie. Lecz próżne były śledzenia. Gdy powróciła do Litwy, 5482 101 | opoki. Wieśniak, który go śledził, dostrzegł, jak się zatrzymał 5483 146 | uderzyć go miał widłami między ślepie i takim sposobem wrócić 5484 145 | diabeł pyta: — Czego tam ślepisz?~— Patrzę, mój kmotrze, 5485 4 | siłę cudowną, bo nie tylko ślepotę, ale wszystkie inne kalectwa 5486 4 | puszcze. Stąd jeno mila do Ślesina, a tam dziś jeszcze knieje 5487 4 | będziesz zbijał na borach ślesińskich. Dawniej oczywiście jeszcze 5488 71 | matrona piastująca na ręku śliczne dzieciątko, która go prosiła, 5489 Kilka | pierwszym słowem prawi, co ślina do ust przyniesie, gdzie 5490 126 | śpiewać:~Marysiu! rysiu! ~Śliwon płacze, ~Piersi chocze.~ 5491 138 | przyjmowała wejrzeniem, darzyła go słodkim uśmiechem i białą dłoń zostawiała 5492 4 | światłość wielka i brzmieć słodycz anielskiego śpiewu.~Za nadejściem 5493 125 | im służy ziele, tak zwane słodyczka. Najwięcej cierpią od nich 5494 99 | chybiła, kazał przynieść słomy i napchał całą kapliczkę, 5495 18 | woda morska jest gorzka i słona. Potem wyszedł Oferusz na 5496 4 | wespół z nimi w krajach słowiańskich zamieszkiwali.~Bolesław 5497 4 | uczyli się pilnie języka słowiańskiego: siódmego zaś roku, gdy 5498 Kilka | ziemię; ucho nigdy dźwięku słowiańskiej nie słyszało mowy.~V~Z drugiej 5499 Kilka | w nieomylnym i poważnym słowie starców. Tam żadnej wziętości 5500 43 | proboszcz nie mówiąc ani /słówka sunął śmiało ku onej pokusie 5501 Kilka | pierwszym lepszym tajemnicze słowo uroni lub pieśń odśpiewa. 5502 27 | chociaż ta była wierna swemu słowu, matka jej jednak, ujęta 5503 99 | ziemia nie połknęła przed ślubem; dlaczego nie weszłam do 5504 86 | mogli. Skoro tam już po onym ślubie powracają; aż tu drzwi zamknięte, 5505 31 | pojechawszy do żup węgierskich ślubną tam obrączkę wrzuciła. Stanąwszy 5506 4 | nieświadomość pokusiłeś do grzechu. Ślubowaliśmy na ubóstwo, a oni od ciebie 5507 52 | tylko bliżej przystępują, słuchają, zaglądają; twarze ich przecież 5508 Inc | Śpieszmy się, słuchajmy opowieści ludu,~zanim on 5509 83 | folgując napomnienia matki nie słuchała, matka rozgniewana przeklina