Part

1 12|    kazał wioskę podpalić. A wiatr był tak wielki, iż wkrótce
2 14|   słuchał i co godzina inny wiatr mu po mózgu dmuchał. Wszyscy
3 16|    Żeby choć na starość ten wiatr północny przestał mnie wiać
4 19| sprzed oczu zniknęli: chyba wiatr ich by dopędził; ale setników
5 20|   ksiądz Marek - a co to za wiatr waćpanu do głowy zawinął,
6 23|    koligaci. Bo jak powieje wiatr szczęścia na polskiego szlachcica,