Part

  1 1 |             jeszcze dziś patrzę na niego - a on tak powiedział:~-
  2 1 |         Karola Radziwiłła, miał do niego dziwną poufałość i stał
  3 1 |        wymieniał, zasierdzą się na niego; ale nie, i owszem, każden
  4 2 |       potykającego się; sześciu na niego nasadzali i wszystkich sześciu
  5 2 |          Franciszek na koniu, koło niego kilka koni, a on między
  6 2 |      będzie ze mną w obozie, żem z niego wylazł pomimo rozkazu? A
  7 2 |           ten utrapiony Niemiec (u niego każden zagraniczny człowiek
  8 3 |            kwestarz; my wszyscy za niego ubić byśmy się dali; a patrzcie,
  9 3 |           Wtórego i wielkie miał u niego względy. Pan ten, acz wielkich
 10 3 |           króla. Przeczytawszy i z niego wiele złego wyśledziwszy,
 11 3 |     kondescensje zapraszano, ani u niego bywano; a kiedy na jaki
 12 3 |          za to Zbawiciel zdejmie z niego sromotę. I dobrze się nagotował
 13 4 |           dał mi na wiązanie przez niego tłomaczoną Zairę, tragedią
 14 4 |           musieli. Żartują sobie z niego, że prócz siebie nikogo
 15 4 |            nas nie przegrodziło od Niego. Niewdzięczni wasi rodacy
 16 5 |         wynagrodzenie] za odbytą u niego kondescensję na gruncie
 17 5 |       ksiądz, co zawsze bywało, od niego zaczynano wódkę, choćby
 18 5 |            wie Bóg, jaki rozkaz na niego wyda; to i pod ziemią szlachcic
 19 5 |            pod ziemią szlachcic od niego nie byłby bezpiecznym. A
 20 5 |            a potem lat kilka był u niego furmanem i woził go raz
 21 5 |          bo nikt nie miał powodu z niego się wstydzić. Kiedyśmy w
 22 5 |         jak dzieci; toteż i oni za niego ubić by się dali. Choć był
 23 5 |           innymi przybliżył się do niego, powiedział mnie:~- Sewerynie,
 24 5 |           że nigdy konfederacji na niego podnosić nie będzie, i mawiał
 25 5 |            dla sędziego, a nie dla niego samego. Ale też niedługo
 26 5 |           do mego skarbu, połowę z niego daruję Jagusi, aż do czasu
 27 6 |            w pole wybierał, gdy do niego wpadli dojeżdżacze księcia,
 28 6 |           cierpko dopominali się u niego, iż go w niecierpliwość
 29 6 |       wyrwać się od grodu, gdyż do niego poszły pozwy powodowe; a
 30 6 |          sobie, aby on w celi koło niego spał), i do tego Nepta,
 31 6 |           i miłosierdzie wielkie u Niego. To wiemy, że jak się dusza
 32 6 |         zwierzynę, bo jej matkę od niego dostałem w dzień moich imienin.
 33 6 |           Franciszka każdy dar dla Niego jest miłym; ale im większa
 34 6 |        wytyka, a przecie ja się na niego nie krzywię. A pan Leon
 35 6 |           mówiłeś, że byłby taki z niego ornat, jakiego w Wilnie
 36 6 |        Michał Rejten już mieli dla niego dobrą nadzieję, tylko szło
 37 6 |            pana Haraburdy, jako do niego interes należny. Zaczęliśmy
 38 6 |           się być uciśnionym przez niego, ale jako obywatel niemniej
 39 6 |           rozsądzą. Ale mam żal do niego osobisty. On moich sług
 40 6 |            wątpiłem o słowie przez Niego danym; a moje wiersze odstąpiłem
 41 7 |            marszałek wystąpiłem do niego z mową łacińską, którąm
 42 7 |            skrzętny, otrzymałem od niego w darze pas słucki lity,
 43 7 |    konsystencji, przyczepił się do niego i zaczął go w przytomności
 44 7 |           na gołe łby! Noszę ja od niego na twarzy pamiątkę, ale
 45 7 |              Jakiż masz interes do niego?~- Oto wezu jemu hostyneć
 46 7 |          pański, by natychmiast do niego poszedł, poszliśmy razem
 47 8 |            i że parę razy byłem do niego posłany z sekretnymi instrukcjami
 48 8 |     częścią swojego dworu i tam na niego czekać. Książę, tam przybywszy,
 49 8 |      przeszło basarunków musiał za niego płacić. Dokuczyło mu to,
 50 8 |     garniec świeżego piwa, a ja na niego czekam czytając po oknach
 51 8 |  nieprzelewki; przybliżyłem się do niego, a on do mnie, mazgaja minę
 52 8 |      kamienia dotyka, musi wyjść z niego abo mąką, abo krupami. Waćpanów
 53 8 |           i z ogromnym pałaszem na niego. Ale ledwo parę razy [się]
 54 8 |            nie dochodziła kwoty za niego ofiarowanej. Otóż rozgniewany
 55 8 |            nie opuścił, byle mu za niego coś kapnęło. Bo to był z
 56 8 |         mokro. Aż tu przychodzi do niego sztafeta z doniesieniem,
 57 9 |            padła o kilka kroków od niego, potem podniosła się i wznowu
 58 9 |            krwi rodaków, został do niego przyprowadzony. Jakiś pana
 59 9 |           I kiedy pan Azulewicz do niego był wysłany, on natenczas
 60 9 |             determinuje się sam do niego iść; a że straży było wiadomo,
 61 9 |        łaskę u sułtana, więc go do niego puszczono. Stanąwszy tedy
 62 9 |            zbytek; i nikt z nas od niego zapewne nie był świadomszy,
 63 9 |           tyle byłem zajęty, że od niego nic mnie oderwać nie mogło.
 64 9 |          mnie oderwać nie mogło. Z niego się dowiedziałem, że Artem
 65 9 |           iż księżna Ostrogska bez niego nie da sobie rady; że wzrósłszy
 66 9 |     dowiedziawszy się, wyprawił do niego jakiegoś ihumena z propozycjami,
 67 9 |        przywiązano do słupa i obok niego kładziono stos kijów i kadkę
 68 9 |    gorzałki. Każdy tedy Kozak koło niego przechodząc gorzałki się
 69 9 |          oficerów moskiewskich, do niego przybyłych w interesach
 70 9 |       zależąc od siebie, poszła za niego, pomimo perswazjów całej
 71 9 |         nie mógł się utrzymać i do niego nie miał nawet przystępu.
 72 10|           obozy, ale Sohazy był od niego jeszcze bieglejszy, jakoż
 73 10|        chciał; tak szlachta była z niego kontenta, bo nikomu się
 74 10|          większą część starostw do niego chciał dołączyć, które to
 75 10|          rozdrażnił. Niedźwiedź na niego poszedł, on śmiało czekając
 76 10|            zawzięty, rzucił się na niego. On drzewcem, w ręku zostającym,
 77 10|          iż ją zjeść musiał, przez niego napisał do pana Chreptowicza,
 78 10|            kontumacjalny dekret na niego zapadły za zbrojne najście
 79 10|           Wołodkowiczem i wmawia w niego, że jest szczerze poświęconym
 80 10|      Żołnierzom zabroniono było do niego strzelać, bo trzeba było
 81 10|         ogród, próbując gęstwiną z niego wysunąć się aż do farnego
 82 10|      porwać. Ale wszelkie drogi do niego już były przeciętymi, a
 83 10|            warzywny w ogrodzie, do niego się dostał i nową walkę
 84 11|          kochanku" zamieniło się u niego w przysłowie, że je co momentu
 85 11|           sądów za-dwornych. Ci na niego napadli, mundur z niego
 86 11|            niego napadli, mundur z niego zdarli i jeszcze wyszturchali,
 87 11|             generała, żebym się na niego zapisał, tobym zasłużył,
 88 11|         Nieświeża; a co gorsza dla niego, że wszyscy się śmieli do
 89 11|       prosząc, aby pozwolił, by na niego zapisali się na kompromis.
 90 11|          wszelką ufność powinny na niego strony położyć i nie może
 91 11|            cóż dopiero podróż obok niego odbywać. Pojechali więc,
 92 11|   obligował mnie pan Leon, abym od niego stawał, a pana Bonifacego
 93 11|       abiudicationis i banicji, na niego przez kaptur nowogródzki
 94 11|             uprosiliśmy go, aby do niego się udał i wmówił mu, by
 95 11|        wojewodą, sprowadził był na niego aż z Poznania sławnego piotrkowskiego
 96 11|         tęsknił za nim; bo choć na niego odgrażał się póki trzeźwy,
 97 11|           taki sam humor wrócił do niego, jakiego miał, kiedy był
 98 11|         Pan Michał Rejten, co by u niego, co by chciał, wyprosił,
 99 11|         księdzem Kantembryngiem do niego pójdź i powiedz, że...~-
100 12|          nie tracił nawet służąc u niego. Pan Radziszewski, chorąży
101 12|        wojewody wileńskiego, był u niego paziem, potem dworzaninem,
102 12|      Rzeczypospolitej, szlachcic u niego służąc służył razem i ojczyźnie.
103 12|          nosić nie chcą, a mają do niego prawo. Nie tylko Ogińscy,
104 12|    rejterującego się Sołtykowa, na niego napadł niespodziewanie,
105 12|           się ani skrzywił, taki z niego był wielki wojownik i godny
106 12|       ostatnia. Kozacy, co byli do niego jak do ojca przywiązani,
107 12|           cerulik, żeby co nocy po niego przyjeżdżano; a w dzień
108 13|           więzień, a kosztu, że za niego drugie tyle wojska mogliby
109 14|     pieniądze rządowe, które się u niego znajdywały. A nie majac
110 14|     zasłonić się od kary, która na niego czeka; że za cztery dni
111 14|        wypalić w dniu, w którym do niego generał przybędzie. Wojewodzic
112 14|    potomstwo gubernatora; a ten do niego:~- Czy poznajesz mnie waćpan,
113 14|          tak nikłego, że z tyłu na niego patrząc można by go wziąć
114 14|     wielkiej wziętości przyszedł u niego, iż go nieraz umitygował.
115 14|           on do takiej wziętości u niego przyszedł? - to był winien
116 14|       Puhaczewa, odstręczał się od niego, widząc, że to bałwan i
117 14|       więcej nic. Motłoch tylko do niego się wiązał i hultajstwo,
118 14|          ty tak prędko przystał do niego w Kazaniu?~Na to ja:~- Miałem
119 15|     odpowiedź sędziego. Krzyczą na niego, krzyczą, że to jest prewarykator,
120 15|            wprowadzić, zbrojnie na niego najechawszy. Otóż za to
121 15|          poniżonym, że syn jego do niego wprowadził pannę z starożytnego
122 16|      przecie do ludzi nie mniej od niego mam szczęścia. Teraz toć
123 16|         spodziewał niż taką mieć u niego opinią.~- To tak się mówi.
124 17|          starzeli się i umierali u niego, a byli przywiązani, że
125 17|         przywiązani, że w ogień za niego by wskoczyli, chociaż był
126 17|      wzrastał, a zdawało się, że o niego nie dbał. Ani się spyta,
127 17|           zapas był złożony. Nic z niego nie wyratowano, na trzydzieści
128 17|     dopiero utracił, z czego prócz niego wszyscy się w domu weselili.
129 17|          nim nauki brałem, że obok niego na ławach szkolnych siadywałem,
130 17|          to on, bywało, jak oczy w niego wlepi, to aż się śmieją
131 17|           niby bojach częstował na niego nacierających, ile razy
132 17|         tak się prawa uczy, aby do niego dekreta swoje stosował.
133 17|     swojemu powołaniu, z siebie za niego zrobił ofiarę: swojego konia
134 17|           niej nienawiść. Zdjęto z niego banicją, wrócono mu nieprawnie
135 17|           nawet przyłączyło się do niego - na wstępie jak jednemu
136 17|         ale jak Moskale puścili na niego obławę swoich jegrów, a
137 17|      wiadomo, że się gotował przez niego okropny, a w dziejach naszych
138 17|          umysłu. Ale jak doszła do niego wieść o pierwszym podziale
139 18|            nie wymówiemy, jeżeli z niego korzystać nie będziem. W
140 18|          pustelniczy wystawił i do niego karmelitów zaprowadził;
141 19|         bił się w piersi. A jaki z niego się zdawał bezbożnik! Ale
142 19|       lepszy niż sto armat. Tak na niego ostrzyli zęby, że gdyby
143 19|          co który przybliży się do niego, to jak go przeżegna, Kozak
144 19|          po capstrzyku nie śmiał z niego wychodzić, i natychmiast
145 19|    podwładnymi otaczała namiot, do niego, bo go poznano, gdyż byli
146 19|       zwabiasz? -i zbliżali się do niego, by go porwać, z wielką
147 20|        obywatel możny -i tydzień u niego przesiedziałem. A lubo jego
148 20|            mu wielki skarb, byle z niego chciał korzystać. Uderz
149 20|          tylko milcząc patrzali na niego, bo coś było w nim, że nie
150 20|          że nie wie, czego chcą od niego konfederaci. Już to wiesz,
151 20|            wszystkie baby dusze za niego by oddały. "Żeby cię pomsta
152 20|          się uczy! Będzie kiedyś z niego pociecha dla Rzeczypospolitej.
153 21|     łacińskiego bardzo się było na niego oburzyło; nawet ksiądz Witoga,
154 21|      siebie niby oszukuje, ale bez niego nie ma rady, wszystko przed
155 21|         rzeczy dobrze prosić, bo z Niego i doczesne korzyści, ale
156 21|          niechże urzędniki będą do niego stosowni. Żadnej my korzyści
157 21|           waszej ziemi, bo nigdy z niego prawy Polak nie będzie,
158 22|    przychodził do rzeczy obcej dla niego. A nade wszystko uczono
159 22|            strwoniony, ktoś inny z niego korzysta, a najczęściej
160 22|      pokazać, choćbyś się cudem do niego przedarł z tak małą siłą.~
161 22|      pistoleta z olstry, ale ja na niego:~- Schowaj mi zaraz waćpan
162 22|         mnie bardzo mu dziękuję. U niego źle mi nie będzie, wszak
163 22|           Kiedy pan się gniewa, do niego mówić nie będę; ale niech
164 22|    zakochawszy się w diaczku i dla niego porzuciwszy męża, z nim
165 22|            rozbójnikiem, bo już do niego nie miałem żalu po zwrocie
166 22|             i od dzieciństwa był u niego w wielkich łaskach: lulki
167 22| niesłychane. Rozjątrzony Pawlik do niego się udał i pierwsza była
168 22|          komendę powiększył, bo do niego hultajstwo ze wszech stron
169 22|       uczuł, że pałając zemstą, do niego chciał przystać. Ale on
170 22|            mojej szkody przyjął od niego dwadzieścia koni z rynsztunkiem,
171 23|      Dziękuję za pozytywek, ale do niego musisz mi dodać ptaszka,
172 23|       dzieci, mam go za syna i dla niego pracuję. Ale sam się żalisz,
173 23|       dawniejszymi zasługami nic u niego wskórać nie mogli, gdyż
174 23|           że nie można się było na niego napatrzyć. Toteż, sam wiedząc
175 23|          go, że ani zgromadzenie z niego, ani on z surowej reguły
176 23|          go wykwintnisie. Bo kto z niego nie brał wzoru, tego nasze
177 23|       płakał ze śmiechu patrząc na niego. Dopiero pan Ryś rozzłościł
178 23|           ledwośmy przegrodzili od niego pana Tadeusza. A ten w istocie
179 23|          uprosił go, aby raczył od niego kulkę zanieść panu strażnikowi.
180 23|    swawolił i później mogła mieć z niego pociechę Rzeczpospolita,
181 23|         widzieć go we wszystkim do niego podobnym. Bo co prawda,
182 23|      powodzenie. A gdy przyszła na niego kolej wszystkim ludziom
183 24|         prześladowania, których od niego doświadczał, pogodził się
184 24|         wojewody, bo więcej nic od niego przyjąć nie chciał. Tam
185 24|            bliższy wstęp miałem do niego, że nie chwaląc się, na
186 24|     kaszubą, kto z Małej Polski, u niego cygan, a kto z Rusi koronnej,
187 24|         kto z Rusi koronnej, ten u niego kuśnierz. W dobrach, co
188 24|        słońcem. Napatrzyłem się na niego: było coś czarującego w
189 24|     królowi wino nalewa, kiwnął na niego i swój mu kielich pokazał,
190 24|           A książę tylko marsem na niego spojrzał, o co on mało dbał,
191 24|        Rdułtowskiemu przyjechać do niego z Nieświeża, ale że on,
192 24|           sejmowej, słysząc to, na niego wielu powstało, a szczególnie
193 24|   niefortunnymi okolicznościami od niego się była odłączyła. Tuszym,
194 25|      spyszniał, że ani dostąpić do niego. Będąc członkiem komisji
195 25|   upokorzenia, którego by względem niego nie ważył się dopuścić.
196 25|     Litewskiego z całym rygorem do niego zastosowany został. To ledwo
197 25|             To ledwo wyłamał się z niego w trybunale, sowicie wprzód
198 25|       Morafy nie odniósłszy się do niego - jednak własną ręką napisał
199 25|        przebył w Morafie, miałem u niego wszelką wygodę. Nie był
200 25|           wojewody wileńskiego, od niego w swoim interesie przyjeżdżam,
201 25|        hirszy za mene; ja by sam u niego służył. Na to pan Łopuski:~-
202 25|    wiedział, że on z Morafy. Ja na niego magdeburgię sprowadził i
203 25|      dobrze pije, ale daleko mu do niego. Na całej Koronie i Litwie
204 25|         tylko Konarzewski, co obok niego stanąć może - oj, se mołody
205 25|      posłał po Borowskiego, bo bez niego zabawa nic warta. A mnie
206 25|    Moryssona i oczami modlę się do niego, by mi pozwolił aby jeden
207 25|           to dopiero aż po sumie z niego wyszli, a wszystko się modliło
208 25|           pełno było w kazaniu dla niego nie wątróbek, jak to ludzie