Part

  1 1 |    Snarskiego siedział, usłyszał, iż ten się odezwał:~"Vivat powiat
  2 2 |          odosobnionych chwytali. Ale ten ordynans nie był panu Franciszkowi
  3 2 |       którego byłem na ordynansie. A ten do mnie:~- Otóż ten szaławiła
  4 2 |    ordynansie. A ten do mnie:~- Otóż ten szaławiła i biedy narobił!
  5 2 |            porozumieć się łatwo, ale ten utrapiony Niemiec (u niego
  6 3 |             dali; a patrzcie, jakich ten obywatel szczególnych doświadczał
  7 3 |            miał u niego względy. Pan ten, acz wielkich cnót, widno,
  8 3 |         wierzył, zamienił mu szlub w ten sposób, iż mu rozkazał wszystkie
  9 4 |           rozprawiać, mawiał o nim: "Ten Francuz z Mokotowa chce
 10 4 |            własnego czytania, co też ten pan Wolter tak mądrego wymyślił,
 11 4 |         czasie krucjatów. Właśnie na ten dzień zjechało się do mnie
 12 4 |       podstawę wszelkich obowiązków, ten będzie zdolniejszym wszędzie
 13 5 |       osobliwego mego łaskawcy. Wnuk ten, kawaler bardzo piękny i
 14 5 |          kieliszek gorzałki, wypił i ten sam kieliszek, powtórnie
 15 5 |             flaszę z kieliszkiem), a ten to samo -tak że każden z
 16 5 |         wypiwszy, służącemu nalał, a ten, wypiwszy, odnosił szkło
 17 5 |           senator się znajdywał, a i ten zawsze jakieś ceremonie
 18 5 |             się nie spaskudziło. Rej ten i Korsak nasi byli ziemianie,
 19 5 |             nam gmach - a kiedy, wie Ten, któremu na czasie nie zbywa
 20 5 |            krotofile spamiętał. Jemu ten dowcip na dobre wyszedł,
 21 5 |             z nami znajdywał i przez ten cały czas, na kolanach trzymając
 22 5 |    Borowskiemu co nie mógł dać rady: ten zawsze go zwyciężał kielichem;
 23 5 |            gościnnych koni, kiedy mu ten powiedział:~- Ale, mój Wawrzeńcu,
 24 6 |              ktokolwiek mógł z nim o ten urząd emulować. Przecie
 25 6 |               ażeby oświadczył się o ten urząd dla siebie, co niemało
 26 6 |             Otóż kiedy partia, którą ten łotr w infule, ten hipokryta
 27 6 |             którą ten łotr w infule, ten hipokryta Massalski prowadził,
 28 6 |          mnie ta małpa wielkopolska, ten Kaszuba Sułkowski, nazywa
 29 6 |             do W. strukczaszego, ale ten krok jego dla mnie życzliwości
 30 6 |          kochanku - mówił - widzicie ten mój szkaplerz? To ja go
 31 7 |         służbie i już nadal utrzymać ten strój ze swojego. Ale na
 32 7 |            wstępie trzeba było oblać ten mundur - i na traktowanie
 33 7 |          łóżka. Ja zawołałem Kozaka. Ten przyszedłszy padł do nóg
 34 8 |        pielgrzymka i na tamten, i na ten świat pomogła, bo był wart
 35 8 |              go był do palestry; ale ten, więcej szabelki niż pióra
 36 8 |              mecenas nim się trudni. Ten się odezwał:~- Panowie koledzy,
 37 8 |          trochę dłużej trwało, ale i ten po łbie dostał.~- A to diabeł,
 38 8 |          województwa wołyńskiego (bo ten interes był z Wołynia),
 39 8 |            ogłosić gotowość sesji, a ten, stanąwszy na progu ustępczej
 40 8 |            dziewczyna urodziła. Otóż ten antał wyprawiłem z transportem
 41 8 |            panu Kurdwanowskim i żeby ten, co największą korzyść otrzymał
 42 8 |   Kurdwanowskiego zbudowali i pewnie ten dowód nowy wielkich a tajemnych
 43 9 |              się, przebiegliśmy cały ten ogromny kraj, aby najprędzej
 44 9 |           przyjemności spoglądała na ten nowy hołd oddany jej wdziękom.
 45 9 |            iż koszowy Semen Kozudra (ten sam, którego śmierć, dopiero
 46 9 |        Moskwie zaprzedanych, jego na ten stopień wyniosła. On jest
 47 9 |          chałupę wszystkie śmiecie w ten kosz włożyli, tak że go
 48 9 |          napełnili, a potem zanieśli ten kosz na wierzch kurhanku
 49 9 |            mojego ojca nawrócić; ale ten zawsze go zbywał milczeniem
 50 10|         mogliby czegoś nauczyć. Otóż ten generał Demulier, wszystkiemu
 51 10|          bajeczkę uchodzić by mogły; ten był największym ulubieńcom
 52 10|       wszystkim nie widzę nic złego. Ten projekt u pana Świętorzeckiego,
 53 10|           którego pokazał woźnemu. A ten był nahaj rzemienny z boćkowskiej
 54 10| sztabs-oficjera deżurnego, którym na ten dzień był pan Tyszkiewicz,
 55 11|             na to patentu, ważył się ten mundur gdziekolwiek wdziać
 56 11|         Bonifacy dość się palił; ale ten był twardy i zawsze mówił:~-
 57 11|         będzie oprócz W. Sołohuba, a ten w przeciągu najdalej godzin
 58 11|              obowiązek przyprowadzić ten dobrowolny opis do egzekucji."~
 59 11|         kulczykiem na lewym uchu - a ten przeciw naszemu księciu
 60 11|            rozczulił, ucałował go, a ten mu do nóg padł i rozpłakał
 61 12|         prawodawcą, a może i królem. Ten mu zadawał imparitatem,
 62 12|           sejmie 1786 roku; otrzymał ten zaszczyt, ale z takimi trudnościami,
 63 12|           razem wszedł do Piotrkowa. Ten wypadek rozszerzył konfederacją
 64 12|          Warszawy - mówił Sawie - bo ten tchórz Poniatowski, co mógł,
 65 12|             a któremu mocno wierzył. Ten, uzyskawszy dość wziętości,
 66 12|              wszystko się rozsypało: ten do Lasa, ten do Sasa, a
 67 12|              rozsypało: ten do Lasa, ten do Sasa, a pan Dzierżanowski
 68 12|            Lelewelowi był oddał. Ale ten jej rady dać nie mógł; bo
 69 12|             Żyda cerulika przywiózł. Ten opatrzył rany pana Sawy,
 70 12|        przyjacielem, a poproś go, by ten szkaplerz nosił, jako ostatnią
 71 13|         długo z nim żył w przyjaźni. Ten pan Leszczyc zakochał się
 72 14|             sobie służą codosłownie. Ten za przyjaciela interesem
 73 14|       kłopocze się po jurysdykcjach; ten się stara o pożyczenie pieniędzy
 74 14|    pożyczenie pieniędzy dla sąsiada; ten krewnemu swojemu urządza
 75 14|        swojemu urządza gospodarstwo; ten, że kilka razy za stołem
 76 14|       zapewnię wady narodowe; ale że ten duch ofiary i poświęcenia
 77 14|    częstokroć uczciwi i moralni; ale ten naród jest zhańbiony przez
 78 14|             potomstwo gubernatora; a ten do niego:~- Czy poznajesz
 79 14|           gubernator:~- Ja to jestem ten sam, któremuś wrócił sławę
 80 14|      trzynastoletniego chłopięcia. I ten pan Zabłocki do wielkiej
 81 14|              cara sprowadzić trzeba; ten chyba będzie tak mądrym,
 82 15|             rozumnych ludzi ogólnie. Ten był teolog, ten prawnik,
 83 15|             ogólnie. Ten był teolog, ten prawnik, ten wierszopis,
 84 15|             był teolog, ten prawnik, ten wierszopis, ten mówca. I
 85 15|             prawnik, ten wierszopis, ten mówca. I swego pilnował,
 86 15|               mnie wódki potrzeba, a ten mnie argumenta i rozprawy
 87 15|          teraźniejszej nie rozumiem. Ten sam sąd w tej samej sprawie
 88 15|          frasunek sędziwego regenta. Ten przerwał milczenie, odzywając
 89 15|            Sewerynie, a gdzie to nas ten łotr zaprowadził? Siedmdziesiąt
 90 16|          wiem, co się w domu dzieje. Ten urwie, ten uchwyci, tamten
 91 16|              domu dzieje. Ten urwie, ten uchwyci, tamten wykpi, a
 92 16|        wyborze stanu, ofiarując mu i ten mój, jaki był, chętnie porzucić,
 93 16|                 Żeby choć na starość ten wiatr północny przestał
 94 17|       jednego policzyć nas mogą; abo ten i ten ich już nie nauczyli
 95 17|         policzyć nas mogą; abo ten i ten ich już nie nauczyli na
 96 17|         lonty do panewek, przydusiły ten słaby płomyk. Okropny .
 97 17|            robił, których nie chciał ten szanowny jego brat przed
 98 18| rozpaczającego dla społeczeństwa. Bo ten tylko w niewinności wielkie
 99 18|            umarł, że ciągle sumienie ten postępek jej wyrzucało,
100 18|          Bogu służyć będziemy.~Jakoż ten piękny klasztor pustelniczy
101 19|              ale pokój umarłym. Otóż ten zasłużony senator starszyznę
102 20|             że dotąd nawet całkowity ten wypadek tajemnicą jest pokryty.
103 20|              i koście kości naszych. Ten sam duch, to samo czucie
104 20|        poczciwego psa nie położył, a ten pieczeniarski syn wylęga
105 20|         kłóciłem z panem Zarębą, ale ten mnie pokazał wyraźny rozkaz
106 20|             kto był mi niepotrzebny, ten mnie nie poznał. Otóż późno
107 22|            to była rzecz zrobić, aby ten naród nie był innym, tak
108 22|              przy jego kolasie; a że ten pan był wielce pobożny,
109 22|               Wtedy to mi się dostał ten mój siwosz, coście go wszyscy
110 22|             zakładu nie zostanę. Oto ten gość pański, co paniczowi
111 22|         czołgając się weszliśmy. Ale ten otwór coraz się rozszerzał;
112 22|         pozwól siebie zapytać, czy i ten koń mój gniady, z którego
113 22|       przyszedł u rozbójników, iż go ten motłoch na wodza jednomyślnie
114 22|           ekonom ukrzywdzi chłopa, a ten do mnie się uda ze skargą,
115 22|              jeśli jest jaki dekret, ten był ferowany na Pawlika,
116 22|          pomiarkować nie mogli, skąd ten piorun pada. Jednak bronić
117 23|           szlachcica nazywał bratem, ten czuł dobrze, że to nie było
118 23|        swojej kojdanowskiej kaplicy. Ten zawsze nazywał go żartując
119 23|           sam zna tak, jak potrzeba, ten łatwo objaśni nieświadomych.~-
120 23|             pisma, obiecują na dzień ten lub owy pogodę, a tymczasem
121 23|             spadły na jego syna. Ale ten odstąpił ojcowskiej spuścizny
122 23|        słusznie żartem powiedział:~- Ten chłopczyk kantyczkową nutą
123 23|              genealogii rachuje.~Ale ten żart w sprawiedliwą wróżbę
124 23|              w zamku nie zastali, bo ten krył się przed swoimi imieninami
125 23|       wyjmując księcia hetmana, lubo ten był jego bratem, starszym
126 23|              twojego pana znieważyć?~Ten mu na to:~- Cóż miałem robić
127 23|           korków nie psuj.~- Jeszcze ten raz ostatni, kochanko. Pozwól
128 23|            od niego pana Tadeusza. A ten w istocie poszedł do księcia,
129 23|             dość uprzejmą; ale skoro ten zaczął perswadować, aby
130 23|             pana Scypiona. Wszak nie ten, co jest pod kondemnatą,
131 23|      kondemnatą, z niej kwituje, ale ten, co ją otrzymał. A jeżeli
132 23|              czy przyjmuje wyzwanie, ten pod klątwą kościelną.~-
133 23|          majątku, jak śmiał szczekać ten śmierdziuch Scypion, do
134 23|          godnego i zasłużonego męża. Ten z panem Borejszą umówił
135 24|               a kto z Rusi koronnej, ten u niego kuśnierz. W dobrach,
136 24|     sędziwego wojewody. A potem, gdy ten mu przedstawiał urzędników
137 24|            terminie sumę zapłacił, a ten wyrok przez króla podpisanym
138 24|            bardzo było animowane, bo ten dokuczliwy intruz psuł nam
139 24|          wniosę, aby odjąć starostom ten przywilej, tak uciążliwy
140 24|     uwiadomiony i dał był rozkaz, by ten dąb zwalono i spalono; ale
141 24|              nikt się nie odważył na ten dąb porwać i rozkaz dopełnionym
142 24|            Naruszewicz, tu obecny, a ten mi kłamstwo zada, jeśli
143 24|        prawdziwą wiarę zaszczepił, a ten ostatnie szczątki bałwochwalstwa
144 25|     rzeczywiście - jakaż pewność, że ten, co je opowiada, zachował
145 25|            kaniowskiego, z powodu iż ten świeżo kazał był powiesić
146 25|              się później dowiedział, ten słup był dla szlachty, drugi
147 25|            była sobota, pan starosta ten dzień suszył i żadnego mocnego
148 25|            położyli dyspozytora. Ale ten zaczął się wymawiać swoim
149 25|            hetmań: komu dam w skórę, ten zaraz i szlachcicem się
150 25|          odstąpiłem panu Łopuskiemu, ten gotówką spłacił mnie sumę.