Part

  1 1 |        Oni siedzieli w ławkach, a my stali, ba, nie tylko my,
  2 1 |           my stali, ba, nie tylko my, ale i urzędnicy stali nawet,
  3 1 |   zaintonował Te Deum laudamus, a my, szlachta, śpiewali wtór
  4 1 |           ksiądz Marek na ambonę. My wszyscy natężyliśmy uszy:
  5 1 |       Przed oczy Twoje, Panie", a my stali jak wryci; nie mogłem
  6 1 |        śpiewał, ale sam jeden, bo my wszyscy tak się zadumali,
  7 1 |       poranku dwa razy kazał; ale my wszyscy ciekawi byli słuchać,
  8 1 |        prawdę powiedziawszy, choć my szczerze do panów byli przywiązani,
  9 2 |        mnie silnie polubił. Kiedy my już bezpiecznie wracali:~-
 10 3 |   urzędnik, pokorny jak kwestarz; my wszyscy za niego ubić byśmy
 11 5 |           w ich godności. Bo choć my, niżsi, umieli czuć powagę
 12 5 |         że jako szlachta, wszyscy my równi byli między sobą.
 13 5 |          i odpasał szablę, to, co my wszyscy za jego przykładem
 14 5 |           ci panowie mariaszem, a my rozmową się bawili. Starsi
 15 5 |          bawili. Starsi mówili, a my, młodsi, radzi ich mowie
 16 5 |       panem swoim przyjeżdżał. To my co dzień z rana, bywało,
 17 5 |  ruszyliśmy. Droga była kopna, to my ledwo nie sznurem się ciągnęli:
 18 5 |      dojrzeć nie można było. Więc my ustąpili z drogi, czekając,
 19 5 |      urzędnikami stali przodem, a my z tyłu kupą. To jak się
 20 5 |          teraz de jurę; kiedyś to my nieprzyjacielskie łby płatali,
 21 5 |        gdyby się był wahał, toby++my się wszyscy obruszyli; nie
 22 5 |         na króla polskiego! Toteż my wszyscy zrozumieli, że książę
 23 5 |           nas do modlitw. Wszyscy my wtórowaliśmy mu Gorzkie
 24 5 |          urzędnicy wprzódy, dalej my, szlachta, ordynkiem po
 25 6 |     klasztoru przychodzą, a teraz my musimy udzielać mu z jałmużn,
 26 6 |       odpuść nam nasze winy, jako my odpuszczamy naszym winowajcom."~-
 27 6 |   marszałkiem być nie może.~Na to my wszyscy za przykładem pana
 28 6 |           i mnie nazwał szalonym. My oboje szlachta, zatem niech
 29 6 |        Białopiotrowicza, iż odtąd my tylko sejmikiem byli zajęci.~
 30 6 |      kuśnierza jak o dojeżdżacza. My tu niedźwiedzie bijem, a
 31 7 |          prawie wszyscy panowie i my, szlachta, życzyliśmy sobie,
 32 7 |        słowa: "Nie traćcie czasu, my tu na wrzesień powstajemy,
 33 7 |        Polsce wojować nie będzie. My, zawierzywszy, pozwoliliśmy
 34 8 |           palestry, oto kamień, a my kołem. Kto się tego kamienia
 35 8 |      ozdoby?~- A dla ozdoby.~- To my ciebie wyuczym, jak się
 36 8 |       nawet ekstraktem wyjąć.~Gdy my się zastanawiali nad tak
 37 8 |      jaśnie wielmożnego mianując. My czym prędzej z izby wróciliśmy
 38 8 |          swojego narodu. To kiedy my, dworzanie księcia wojewody
 39 8 | wzbogacają się naszym groszem, to my na nich z litością spoglądali
 40 8 |           mieć będziecie tego, co my mamy. Gdzie się jaki nasz
 41 8 |         Tak i trybunał, i pany, i my, szlachta, wielceśmy się
 42 9 |       narodzie pana; o duszy jego my nie zapomnieli, bo pan Roguszewski
 43 9 |     sprawił, na których nie tylko my, ale nawet pan Azulewicz,
 44 9 |         sług ekonomii humańskiej. My z batogiem w ręku, idąc
 45 9 |         ryby suszonej, smoły itp. My, z podwodami stanąwszy pod
 46 9 |        lub tej, co się wymieniło. My wszyscy byli ubrani jak
 47 9 |       pochodowi porządnego wczasu my użyli.~Jeszcześmy szli dwa
 48 9 |        zapisać akt inauguracji.~A my po niejakimś czasie poszliśmy
 49 9 |      gdzież nam córkę zawieziesz? My naszego dziecka na włóczęgę
 50 10|      ratujących:~"Idźcie precz! a my za spaloną karczmę wynagrodzim;
 51 10|    natychmiast pan Tyszkiewicz, a my w największym podziwieniu
 52 10|     zakomenderował:~- Nabij broń!~My na siebie ze strachem spoglądali.
 53 10|           gdzie się on podział. A my z księciem cały dzień wesoło
 54 11|        żarcikami gotów mnie zbyć: my się nie od wczorajszego
 55 11|          strasz jurysdykcjami, bo my obydwaj z albeńczyków grona,
 56 11|          dla księcia były święte: my chleb jego jedli, i niesuchy;
 57 11|           aby mi się udało; wszak my obadwa sodalisy.~I tak pożegnawszy
 58 11|           mocniej zaczął sapać, a my, co go otaczali, nie wiedzieli
 59 11|        nóg padł i rozpłakał się i my wszyscy się rozpłakali.
 60 12|         Tłomaczę jaśnie, dlaczego my tak nasze szlachectwo cenili.
 61 12|          krzyknął:~- Zakoli jego!~My, choć bezbronni, rzuciliśmy
 62 13|           ale jakimś obyczajem. I my nie znali, jakich teraz
 63 14|           poczciwymi; a w Kazaniu my naszych zastali, że po ulicach
 64 14|           iż ciebie przeniknie, a my, nędzny proch, tylko równych
 65 14|         inkwizycją ciągniono, czy my w Polsce wprzódy wiedzieli,
 66 14|        wniósł sobie], że ponieważ my po łacinie mówiemy, musiemy
 67 14|     chociaż po łacinie mówicie, i my mamy rozum na was.~Szczególne
 68 14|      uciekajcie co prędzej.~Jakoż my nazajutrz do województwa
 69 15|  szczebiotliwością nas zaciera. A my, starzy, widząc, że nas
 70 15|           wszechwładnej woli. Abo my zasługujemy na to? Panowie
 71 15|          Ojczyzna jest gmachem, a my cegłami. Jeżeli cegły są
 72 15|         ruskich nam poddał, jakże my się z nimi obchodzili! Wstyd
 73 15|          nad nimi kiedyś było, bo my się opamiętali na koniec
 74 15|         niewinni jak panienki. To my, młodsi, nie mówię z innych
 75 15| konferencji chętnie należeć będę.~My, jakby przeczuwali, co z
 76 15|      urodziwym pannom, mówiąc, że my jego przyjaciele, patronowie
 77 15|        naszego czasu poświęcenie, my czekamy, by o interesie
 78 15|        moja starość zhańbiona. Co my za to zasłużyli?~A ja mu:~-
 79 15|         żartu się dopuścił, a nie my, na których niewinność Bóg
 80 15|             Nie, panie Sewerynie! My winni. Wszak to nas w szkołach
 81 15|        malis perverteris. A po co my z tym farmazonem, co się
 82 16|           tak, jak Bóg, a nie jak my chcemy.~
 83 17|     Śmieją się z nas, starych, że my radzi zawsze mówić o dawnych
 84 17|     zazdrościć nie mamy powodu. A my szczególnie, Nowogródzanie,
 85 17|         nas nie będzie pytać, czy my majątki lub zdrowie ocalili,
 86 17|          zdrowie ocalili, ale czy my naszej powinności dopełnili.
 87 17|         obywatele z nim będący. - My, to prawda, że nie wiemy,
 88 18|            prawym właścicielom, a my wszyscy z tobą opuścim świat
 89 19|     swojemu chciał tłomaczyć - to my nieraz uszy sobie zatykamy,
 90 19|         abyś nowej wiary nauczał? My się naszej trzymamy i za
 91 19|          Zmieszał się wojewodzie; my byli ciekawi, co z tego
 92 19|          była o to perepałka, ale my ją wytłukli, że ze wstydem
 93 19|         szańców pod Przeworskiem; my tedy więcej stu ludzi zabrali
 94 19|         wiadomymi. Obskaczali go, my też dzielnie jego bronili,
 95 19|        dziś mnie rady nie dadzą." My go usłuchali: a jak takiego
 96 19|         się za nim cietrzewiło, a my innych dusili. Otóż co zaczną
 97 19|          że czort Lachów broni; a my za nimi, że gdyby nie ich
 98 19|            Ale nie na tym koniec. My ze sławą i ze zdobyczą wrócili
 99 19|     natychmiast kazał go otrąbić. My więc do spoczynku, a ksiądz
100 19|         przekonać, co to jest - i my wszyscy za nim. Tam o wszystkim
101 19|           za nim. Tam o wszystkim my się dowiedzieli i obaczyli
102 20|  przekonać, że kiedy potrzeba, to my się nie rachujem i że darmo
103 20|           mu gawędy nie potrzeba. My, szlachta, tego u siebie
104 20|           w jakieś zachwycenie, a my tylko milcząc patrzali na
105 20|       kiedy on mówił, a nie tylko my, cokolwiek więcej ukrzesani,
106 20|          pana Puławskiego - co to my cierpieć musiemy z łaski
107 20|      starożytną szlachtą panować. My tu leżym, tam gdzie by myśliwy
108 20|         starosta, z którego łaski my grzędy ryjem" - ale widać
109 20|        opończa nieosobliwsza. A i my, jak widzisz, niewieleśmy
110 20|           uniesieniem tylko mówi, my pany i szlachta, a nie zbójce,
111 20|           się tej rozmowie jako i my, i cały czas chędożył broń
112 20|       półtorasta koni zostaje - a my byśmy go mieli żałować,
113 20|         niełaska tak działać, jak my sobie życzym, to niech pan
114 20|       król, to Sas, to Piast!~Ale my mu wszyscy przerwali mowę:~-
115 20|       trębaczom zatrąbić marsz, a my wszyscy na koń -i doszliśmy
116 21|         się, że bardzo dobrze, iż my tego nie otrzymali.~Chwała
117 21|         naszym zaborem równie jak my jest ukrzywdzoną, i kiedyś
118 21|         do niego stosowni. Żadnej my korzyści nie mamy z urzędników
119 22|     podziałowe szafowały, a które my, nie rozumiejąc, powtarzali,
120 22|           przywędrowały. Kiedy to my nie znali tego przebrzydłego
121 22|        nazywał się Szeliga. Kiedy my hultajstwo ścisnęli w ostępie,
122 22|           ale pan łowczy na to:~- My nie w Litwie, u nas hajdamaczyzna
123 22|           zaczepiać nie będziesz; my za to na was przez szpary
124 22|          źle mi nie będzie, wszak my oba żołnierze: ja Rzeczypospolitej,
125 22|         jenerał kazał zapytać, co my za jedni, dokąd ruszamy
126 22|          swoją stronę postępując.~My nazajutrz, kiedy już dobrze
127 23|       jeszcze daj Boże!~- Chociaż my teologii nie umiemy, czemuż
128 23|        bólu, powalił się z konia. My wszyscy pobiegliśmy mu na
129 24|      stanie Stanisława Augusta (a my się tego doczekamy), wtenczas
130 24|     zbierali między sobą składkę, my, szlachta, bardzo się obruszyli,
131 24|          Wielkie na nim nie tylko my, rodzice, ale i przyjaciele
132 24|           wina nalać musiał. A że my to uważali, była nam pociecha,
133 24|       przyniesiony jego domowi; i my wszyscy klękli. Jak ojciec
134 24|         ekspedycję do Warszawy, a my, zebrani na pokojach, pomagaliśmy
135 24|         stan duchowny zaczynał, a my potem." Tu ksiądz Juraha: "
136 24|         runęło z hukiem o ziemię. My ciekawi, co to za pan tak
137 24|          mężni i światli. Onegdaj my, starzy, w szkole nowogródzkiej
138 24|           widocznego wstrętu. Ale my, szlachta, rozrzewniona
139 24|        wróciwszy na pokoje, gdzie my zebrani z wielką niecierpliwością
140 24|      wczasu mu potrzeba - na siłę my się przekonać dali. A tak,
141 24|        kto z Bogiem, Bóg z nim. I my teraz z Jego łaski jesteśmy
142 24|          Niech wszyscy wiedzą, że my na ludzi wyszli.~Moja Magdusia
143 25|       czasie Sejmu Czteroletniego my wszyscy się zapalali do
144 25|            mohbym porachowaty. To my pisle toho  tak sia polubyły,
145 25|         dawno było po obiedzie, a my pijem a pijem, a pan starosta
146 25|         ne hroszy żal, ale kraju; my szlachtą stali, a jak szlachectwo