Part

1001 14|                   chleba suchego i wody nic nie miałem; i kiedy drudzy po
1002 14|               chociaż to samo dowodziło, że nie najpoczciwiej szli, jednakże
1003 14|            natychmiast, czy to jest tak lub nie. Otóż gubernator nam dwóm,
1004 14|                     ażeby się jego postępki nie wykryły. Niech mu Bóg nadgrodzi!
1005 14|                   Bóg nadgrodzi! Dobrze, że nie kazał nas podusić, boby
1006 14|                    katowani, a nasi koledzy nie - aleśmy za to ojczyźnie
1007 15|                  odkąd świat światem, nigdy nie było takich przemian we
1008 15|               ludzie, tak że gdyby człowiek nie sięgający pamięcią naszych
1009 15|                    oczyma, co było dawniej, nie poznałby swojej ojczyzny,
1010 15|                 przyznają. Jakoś to dawniej nie było tych rozumnych ludzi
1011 15|                  kształcił. A większa część nie przywłaszczała sobie prawa
1012 15|             człowiek, w tym objaśnienia dać nie umiem; ale mój sąsiad te
1013 15|                   Ale zapytaj, czy prawnik: nie, czy teolog: nie, czy mówca:
1014 15|                   prawnik: nie, czy teolog: nie, czy mówca: i to nie, czy
1015 15|                teolog: nie, czy mówca: i to nie, czy nareszcie rolnik wykwintny:
1016 15|             nareszcie rolnik wykwintny: i o nie. Cóż on takiego? -Oto on
1017 15|               których urzędnicy jurysdykcji nie mieli. Sparzyłem się ja
1018 15|                     jak zacznie rozprawiać, nie tylko że całą historią polską
1019 15|               polską przebiegnie, ale ledwo nie potopowych czasów sięga
1020 15|                   świadek, że prawa naszego nie rozumie, tylko szczebiotliwością
1021 15|                     procedury teraźniejszej nie rozumiem. Ten sam sąd w
1022 15|                    sprawa tak dobra, aby ją nie można przegrać, ani tak
1023 15|              przegrać, ani tak zła, aby jej nie wygrać. Najlepsza konferencja
1024 15|                     niszczył go tym, ale go nie zarzynał jak dziś. Exspecta
1025 15|               zapewne, ale krzywego dekretu nie podpisał. A dziś -może za
1026 15|                    byłby umęczony. Jakoż go nie przestają krzyżować u nas
1027 15|                  pomimo tych niegodziwości, nie można przeczyć, iżby miłość
1028 15|              przeczyć, iżby miłość ojczyzny nie przeważała we wszystkich
1029 15|                  Boga i szemrzą, że już jej nie wraca, co by mógł uskutecznić
1030 15|                   budowy, i w samej budowie nie będą ściany się walić. Zapewnię,
1031 15|              ojczyznę męczeństwo samo jedno nie zbawi. Trzeba być dla niej
1032 15|                   droga rzecz lada czym się nie okupi, a każdy grzech zapłatę
1033 15|                 naszych, ale tyle dumny, że nie mógł znieść spadkowego pana
1034 15|                Rzeczypospolitej królowie go nie zaspokoili, pokąd na nowo
1035 15|                    na nowo łakomstwo nowego nie wznieciło zaburzenia: za
1036 15|                    wówczas blask z jego się nie równał. Kazał ją porwać,
1037 15|                   wynikło? Oto pan wojewoda nie mógł znieść, że jedynak
1038 15|                 oczyma przypadków, że dziad nie pozwalał na sejmach, aby
1039 15|                     z którego małej cząstki nie chciał poświęcić; a wnuki
1040 15|                moskiewskich za to, że dziad nie chciał pozwolić, aby kilku
1041 15|                jakkolwiek ono jest ciążące, nie tyle, ile nasze nad nimi
1042 15|                najtwardsi wyobrażenia nawet nie mieli. Bo nie tylko, że
1043 15|             wyobrażenia nawet nie mieli. Bo nie tylko, że całkowitą pracę
1044 15|               samolubny i bezbożny obywatel nie waha się pożerać. I to złe
1045 15|           uciskający bez litości sam ucisku nie doświadczał. Za moich czasów
1046 15|              pokolenie nowymi zdrożnościami nie przedłużyło gniew boski.
1047 15|          poprzedzają zawsze upadek narodów. Nie chcieli Grecy uznawać zwierzchności
1048 15|                  dumy uczynić, za to wpadli nie w zwierzchność, ale w kajdany
1049 15|                  święty napisał, że Pan Bóg nie mógł tak wielkich cnót nie
1050 15|                  nie mógł tak wielkich cnót nie nadgrodzić zwierzchnością
1051 15|             łakomstwo, sobkostwo i rozpusta nie przynęciły się do nich na
1052 15|            przynęciły się do nich na nowo i nie obkroiły im panowania, którego
1053 15|                    w zupełności utracić już nie mogą.~I ja patrzałem na
1054 15|               miastach o domach nierządnych nie było słychu; a gdy jaka
1055 15|         podwojewodzego, aby ułagodził karę, nie dał się zmiękczyć; klęcząc
1056 15|            sumieniowi swojemu szwanku zadać nie może -a dekret na rynku
1057 15|                   że książę wojewoda trocki nie był skrupulat, użył swojego
1058 15|              doświadczył. Ale że Nowogródek nie stolica, poszkapił się fircyk,
1059 15|                   poznał, że co stolica, to nie prowincja. Nasza młodzież,
1060 15|                młodzież, widząc, że i panom nie uchodzi broić wszeteczeństwa,
1061 15|                    panienki. To my, młodsi, nie mówię z innych powodów,
1062 15|                   przykład widzieć młodzika nie szanującego starego jak
1063 15|                    młody, zjednał sobie - i nie bez słuszności - odgłos
1064 15|                 którą mu się dobrze działo, nie piął się do urzędów, lubo
1065 15|                    do urzędów, lubo i te go nie omijały, bo wziętością wuja
1066 15|                    na żadnego starszego się nie oglądał. On to i po francusku
1067 15|                    przebrać i tyle tylko mu nie dostawało. Ale jakoś to
1068 15|               dostawało. Ale jakoś to u nas nie uchodziło i taki, rad nierad,
1069 15|                     na barkach jego opiera, nie może już nowego ciężaru
1070 15|                   raczyli naszych usług jej nie odmawiać, ile że pomagać
1071 15|                zażyłości, po wtóre, że taki nie bardzo się godzi odmawiać
1072 15|                 jakoż ani pan Jelec, ani ja nie byliśmy od tego, aby w towarzystwie
1073 15|                      aby w towarzystwie się nie pobawić. Przynieś! i owoż
1074 15|                    tak osłodzony, żeśmy się nie spostrzegli i jedna szklanka
1075 15|                 dniem wczorajszym moja noga nie postała, tylko w takim miejscu,
1076 15|                     A ja mu:~- Jużci, gdzie nie ma woli, tam nie ma grzechu.
1077 15|                      gdzie nie ma woli, tam nie ma grzechu. Niech się pan
1078 15|               podłego żartu się dopuścił, a nie my, na których niewinność
1079 15|                    niewinność Bóg patrzy.~- Nie, panie Sewerynie! My winni.
1080 15|                farmazonem, co się Pana Boga nie boi, przystawali, a nawet
1081 15|                     siebie, aby nas Pan Bóg nie skarał!~Dopiero kazał mi
1082 15|              doświadczył był, że i on mojej nie oszczędzał skóry. Potem
1083 15|                  kawałku wyniosła, że śladu nie można było dopytać. Dopiero
1084 15|                   go ludzie odwiedli, że go nie zapozwał do grodu; ale jednak
1085 15|                   pustotę. Jakoż go ono tam nie ominęło; bo z taką wymową
1086 15|                    pan regent do śmierci mu nie odpuścił i raz przypadkiem
1087 15|                    z panem Jelcem za stołem nie siedzieć, z czego się nazajutrz
1088 16|                  Nowogródku, a lubo jeszcze nie byłem umocowanym księcia
1089 16|                chociaż o nadgrodę nigdy się nie przymawiałem, gęsto grosz
1090 16|                 należy, żadnej wykwintności nie było, tylko zwyczajnie jak
1091 16|                      a przecie grosz grosza nie dopędzał, a żeby coś schować,
1092 16|                   schować, ani myśleć o tym nie było sposobu. Razu jednego,
1093 16|                    jak stargam siły a robić nie zdążę, w cóż się obrócę -
1094 16|                 waćpan tak się zamyślił, że nie uważasz, że tu od dwóch
1095 16|                     panie regencie! Czyż to nie mam nad czym myśleć? Rachowałem
1096 16|                 podłogę u grodu wydeptałem; nie mogę też się skarżyć, że
1097 16|                drugi i pięćdziesiąt złotych nie zostaje. A przecież zbytków
1098 16|                 zostaje. A przecież zbytków nie robię: jem po szlachecku,
1099 16|                  ludzie piją, a po ścianach nie zawiesiłem majątku. Sam
1100 16|                    gości swojej sztukamięsy nie zaczepi, lubo z każdego
1101 16|            tłomaczyć. Ja podobnych wydatków nie mam, na siebie jednego pracując,
1102 16|                  siebie jednego pracując, a nie tylko o folwarkach nie myślę,
1103 16|                    a nie tylko o folwarkach nie myślę, ale kiedy za najęcie
1104 16|                   spadł, a przecie do ludzi nie mniej od niego mam szczęścia.
1105 16|                    będziesz goły, pokąd się nie ożenisz.~- Pan regent dobrodziej
1106 16|                 drugim żony dajesz, a sobie nie bierzesz.~- Toteż z własnego
1107 16|                    ożenił, pokąd była pora, nie tak bym wyglądał jak dziś.
1108 16|              Dependowałeś u mnie, to już ci nie powiem, jak do mnie pieniążki
1109 16|               wnosiła? Ptasiego mleka chyba nie dostawało. A akta co dają,
1110 16|                parada! Abo to jedno i jedno nie naprzykrzyło się? Dawno
1111 16|                   za kratami stoję, a o tym nie wiem, co się w domu dzieje.
1112 16|                    domem zająć, kiedy czasu nie ma? Człowiek by rad wchodzić
1113 16|              zapisawszy się, że ledwo palce nie puchną, a w aktach fałdów
1114 16|                   znaleźć, bo już i zdrowia nie staje; a cóż dopiero w rachunki
1115 16|                     przykazania i kwadransu nie rozpamiętywa. Ba, nie tylko
1116 16|             kwadransu nie rozpamiętywa. Ba, nie tylko wstyd, ale i strach,
1117 16|                   strach, żeby za to kiedyś nie oberwać cięgi. Gdyby była
1118 16|                   czy to prawnik, jeśli się nie żeni, to piątej klepki mu
1119 16|                   żeni, to piątej klepki mu nie dostaje. Posłuchaj mnie,
1120 16|                  mnie, starego. Wszak, choć nie dla siebie, ale dla drugich,
1121 16|                pókiś czerstwy.~- Tać to bym nie był od tego, ale trzeba
1122 16|                  żadną białogłową kwadransu nie rozmawiał. Już piąty krzyżyk
1123 16|                konkurował, czy się uda, czy nie, a chleb, jaki jest, się
1124 16|                  ciebie się oświadczę, mnie nie odmówią; a tak spokrewnim
1125 16|                   mi ojcem. Ale żeby to się nie rozgłosiło przed czasem;~
1126 16|                    przed czasem;~bo jak się nie uda, co mnie ludzkie języki
1127 16|                 spowiedzi. Tylko żebyś mnie nie zawiódł, panie Sewerynie;
1128 16|                 zaryzykujesz, a potem placu nie dotrzymasz, pamiętaj, że
1129 16|                 nigdy do mnie nic podobnego nie mówił, a tu i żonę wynalazł
1130 16|                   jego słowa za głos Boży i nie wątpiłem, ani że otrzymam
1131 16|                   ale choć byłem potrzebny, nie odważyłem się jej podjąć,
1132 16|                     nigdy Żydom moich usług nie poświęcę, mając to za ubliżenie
1133 16|                 sprowadził, a której równej nie było w całym Nowogródku,
1134 16|                   nim puściłem się w drogę, nie turbując się, by gdzieś
1135 16|                     się robiło, cała podróż nie obeszła się bez wielkiej
1136 16|                  był pewny, że się tchórzem nie pokaże, a tu obawa, żeby
1137 16|                     z wielkiego pomieszania nie wydać. A im więcej zbliżaliśmy
1138 16|                  mnie mówił, mruczałem, sam nie wiem co, tylko tyle pamiętam,
1139 16|                    pana Fabiana, bom siebie nie widział, a na moją narzeczoną
1140 16|                     na moją narzeczoną oczu nie podniosłem. Zamieniwszy
1141 16|                jakiego siakiego żarciku się nie obeszło, z drugiej strony
1142 16|           porządniejszej spiżami znaleźć by nie mogła. A na wiktuałach się
1143 16|                  mogła. A na wiktuałach się nie skończyła niektórych łaska.
1144 16|                 chorąży Rdułtowski, chociaż nie miałem czasu jemu się zasłużyć,
1145 16|                 szlubem do niej pięciu słów nie byłem wyrzekł i oprócz je;
1146 16|                     wdzięczną, sam z siebie nie mogłem wiedzieć ani o jej
1147 16|                  podobnymi urzędami mój ród nie był zaszczycony, jednak
1148 16|                   spod ogona, jak to mówią, nie wypadłem. Potem, że JW.
1149 16|              sukienek i cukiernicy srebrnej nie wziąłem nic po żonie; ale
1150 16|                   najmniejszego zmartwienia nie doświadczyłem. Ośmnastu
1151 16|                  iść jak z kłębka. Dwa lata nie upłynęły, a już i dworek,
1152 16|                   Raj byłby na ziemi, gdyby nie jedna rzecz. - Żeby choć
1153 16|                    wszystko tak, jak Bóg, a nie jak my chcemy.~
1154 17|                    i tak małej liczby u nas nie było, aby ojczyznę ocalić?
1155 17|                ojczyznę ocalić? Na to nigdy nie pozwolę. Widać, że nasz
1156 17|                  jest zawieszenie bytu, ale nie zagładzenie, omdlenie, a
1157 17|                    zagładzenie, omdlenie, a nie śmierć; po czym życie silniejsze
1158 17|                    boskich, których zgłębić nie można, jeno przez wielką
1159 17|                      i sprawiedliwość ledwo nie wyrównywająca tej, jakiej
1160 17|                 pobożność i wiara, że gdyby nie jego pokora, umarłych by
1161 17|             chłoszcze jakby jaki winowajca; nie tylko on, ale i cała czeladź. "
1162 17|                    pokaże! A żaden sługa go nie opuścił: starzeli się i
1163 17|                      chociaż był groźny, że nie tylko oni, ale i dzieci,
1164 17|                     zdawało się, że o niego nie dbał. Ani się spyta, co
1165 17|                   radami miliony ocaliła, a nie znał zabiegów, o nic nie
1166 17|                    nie znał zabiegów, o nic nie prosił i nad własnymi interesami
1167 17|                     własnymi interesami się nie troszczył. Na zaszczyty
1168 17|                  żadnym z tych sejmików się nie znajdował. Każdy laudum
1169 17|                   szukały go w Gruszówce, a nie on ich w Nowogródku ani
1170 17|                   tak ciągła pomyślność się nie przerywa. Razu jednego zgorzał
1171 17|                    był złożony. Nic z niego nie wyratowano, na trzydzieści
1172 17|                 wesół. "Przecie aby raz się nie powiodło - wyrzekł - sobiem
1173 17|                 żarcik Opatrzności, bo doby nie minęło, aż odbiera przywilej
1174 17|                     to, ani stosunków nawet nie miał u dworu. A w pożyciu
1175 17|                     w całej Litwie nad sobą nie ma starożytniejszego; a
1176 17|              ośmiudziesiąt lat, a lekarstwa nie znał. To kiedy zapadł na
1177 17|                    po nim tego domyśleć się nie można było, tak mężnie wszystko
1178 17|                     biorąc rzeczy, jemu się nie powiodło, co jest niezawodnym,
1179 17|                     bić będzie, pamięć jego nie zaginie. On to nas postawił
1180 17|                Rzymianom Katonów zazdrościć nie mamy powodu. A my szczególnie,
1181 17|                  zamyślony, a nawet ponury; nie miał tej giętkości towarzyskiej,
1182 17|                     z zadumania rozerwać go nie mogło. Że klasztor był fundacji
1183 17|                     w kościele na ołtarz, a nie na co innego patrząc trzeba.
1184 17|                      że już nic koło siebie nie słyszy, choć studenci wrzeszczą,
1185 17|             wrzeszczą, że ledwo umarłego by nie zbudzili; i nieraz rekreacja
1186 17|                      a pan Tadeusz ani razu nie był sztrofowany. Raz tylko
1187 17|                     uleganie okolicznościom nie jest zdradą i że człowiek
1188 17|                    siebie zgubi, a ojczyzny nie zbawi - sama roztropność
1189 17|             Tadeusza - który ani jednej łzy nie puścił -a potem kazał mu
1190 17|               powiedział: "Com zrobił, tego nie żałuję, i nie przeproszę,
1191 17|                  zrobił, tego nie żałuję, i nie przeproszę, choćby mnie
1192 17|                  był bity, a nic go przemóc nie mogło. Jak się uparł, stał
1193 17|                ksiądz rektor, by mu zdrowia nie nadwątlił, ale go do kozy
1194 17|               całować mówiąc: "Niech ci Bóg nie pamięta, żeś mi chłopca
1195 17|                     ciebie na świat wydała. Nie masz czego przepraszać mojego
1196 17|                    kiedy ja i żartem znieść nie mogę, aby Polaków Moskale
1197 17|                jakoś opanuje, że bronić się nie umiem." Bywały częste zatargi
1198 17|               profesorów, że rady sobie dać nie umieli, mając około tysiąca
1199 17|      sprawiedliwości pod słońcem znaleźć by nie mogły. Popołudnia czwartkowe
1200 17|                  prezydentem pana Tadeusza, nie przestał nim być aż do wyjścia
1201 17|              koniecznie sądził, ale on tego nie przyjął mówiąc: "To nie
1202 17|                     nie przyjął mówiąc: "To nie idzie o ufność, ale żeby
1203 17|                     jak prawo każe, a prawo nie pozwala, aby powinny powinnego
1204 17|                 sądzeniu na rodzonego brata nie oglądałem się." A że jak
1205 17|                   od tego i przed hakami by nie odstąpił, więc taki się
1206 17|                      i można powiedzieć, że nie tylko każda myśl jego, ale
1207 17|                    była rada, bo już ojciec nie żył) i ze szwagrem swoim,
1208 17|                   Co się potem pan chorążyc nie namęczył, aby go zwrócić
1209 17|                potem, jak wylazł z kłopotu, nie tylko że nie dotrzymał słowa,
1210 17|                     z kłopotu, nie tylko że nie dotrzymał słowa, ale jeszcze
1211 17|                     książę Karol Radziwiłł, nie zapuszczając tak daleko
1212 17|                     naglić kolegów, aby się nie wahali w powinności swojej.
1213 17|               prawidła, którymi gardzić się nie godzi. Ta przeklęta roztropność
1214 17|                 spuśćmy się na Tego, co nas nie będzie pytać, czy my majątki
1215 17|                   istny męczennik, i z niej nie wyszedł, aż kiedy Moskwa,
1216 17|                     jeden tułać się musiał, nie mając innych przychodów,
1217 17|                  liczby tych, co ani chwili nie stracili pamięci obelg Rzeczypospolitej.
1218 17|                  ani się nawet na sejmikach nie chciał znajdywać. Siedział
1219 17|              przerywał, i to chyba, aby się nie omijać z prawidłami gościnności.
1220 17|                  nichże samych stronił. Ale nie miał to być jeszcze kres
1221 17|              zaprowadzić wojnę zażartą. Ale nie mógł przelać siły swojego
1222 17|                  się bronili do upadłego, a nie hańbili imienia polskiego.
1223 17|                wiedzą ilość naszych?~- Ale, nie wiedzą? - odpowiadali mu
1224 17|                 będący. - My, to prawda, że nie wiemy, wiele ich jest, ale
1225 17|                 mogą; abo ten i ten ich już nie nauczyli na pamięć?~A pan
1226 17|                     na oślep się trwożycie. Nie rozpierzchajcie się tylko,
1227 17|        rozpierzchajcie się tylko, pokąd się nie dowiem.~I na nikogo nie
1228 17|                     nie dowiem.~I na nikogo nie spuszczając się, że był
1229 17|                   powtarzał, w samej rzeczy nie było tego tyle, aby im się
1230 17|                  było tego tyle, aby im się nie oprzeć; ale tameczna plugawa
1231 17|                  sośnie. Szczęście, że jego nie spostrzegli, boby go jak
1232 17|                 sosny zlazł, a do Berezdowa nie było mu czego iść, bo tam
1233 17|                   większych rzeczy gotował, nie dopuścił mu wpaść w ręce
1234 17|                 wielką klęskę dla kraju - i nie bez słuszności. I czy to
1235 17|                      co nigdy o żaden urząd nie prosił i unikał nawet dotąd
1236 17|                    jeszcze ostatki sumienia nie przydusił; zniewieściały
1237 17|                  błaga, aby daremnym oporem nie gubili ojczyzny i siebie.
1238 17|            powtórzyli posłowie przelękli.~- Nie ma zgody! - odezwał się
1239 17|                   walny jesteśmy zebrani, a nie na konfederacją; przystąpmy
1240 17|           zborzyszczu piekielnych duchów.~- Nie damy się owładać przez pięciu
1241 17|                   wszystkim się opierają.~- Nie ma zgody na konfederacją! -
1242 17|            Chrystusa, zaklinam was, bracia, nie plamcie imienia polskiego!
1243 17|                między oprawcami, krzyczą:~- Nie wyjdziem z tej izby, chyba
1244 17|               trupami, a na zdradę ojczyzny nie pozwolim! Ostatniego środka
1245 17|                       mówi. - Sejm zerwany, nie ma sejmu!~- Nie ma sejmu! -
1246 17|                    zerwany, nie ma sejmu!~- Nie ma sejmu! - powtarzają wierne
1247 17|                     zmysły mają pomieszane. Nie oglądajmy się na nich, a
1248 17|             marszałkiem się ogłaszać, kiedy nie ma sejmu!~Poniński, zapisawszy
1249 17|                    osłabionych wypuszczono. Nie było ofiar, którymi by ich
1250 17|                  było ofiar, którymi by ich nie kuszono, aby od manifestu
1251 17|               Najświętsza Panna tego zmazać nie potrafi, co carowa jejmość
1252 17|                    przepędzał, jednak śladu nie było nadwątlenia umysłu.
1253 17|                stanów, tego ciosu wytrzymać nie mógł - i rozum jego rozbił
1254 17|                  Nikomu do siebie przystępu nie dawał, każdego nazywając
1255 17|                 zdrajcą i nikczemnikiem, że nie biegnie do Warszawy ojczyzny
1256 17|                sławy narodu swojego przeżyć nie chce, zaczęli bracia mieć
1257 17|                     ostatniej rozpaczy. Ale nie dał się widzieć, mówiąc:~-
1258 17|                   widzieć, mówiąc:~- Ja ich nie znam. Obywatele nowogródzcy
1259 17|                 ojczyzny myślą rozsiekać, a nie z chorym gawędzić.~Kiedy
1260 17|                      A co, panie Sewerynie, nie winszujesz mi szczęścia,
1261 17|                Proszę mnie mojego zaszczytu nie odejmywać: mnie sejm oddał.
1262 17|                wdzięczny, bo tam Ponińskich nie ma.~I zaczął drzeć na sobie
1263 17|                porywać się, że gdyby słudzy nie przytrzymali, na mnie by
1264 17|                    Mozyrskie się przeniosła nie mogąc znieść cierpień syna.
1265 17|                     generała, ale ludzie go nie puścili i jego zamknęli.
1266 17|               naszych losach robił, których nie chciał ten szanowny jego
1267 17|                  ludźmi odkrywać, mówiąc:~- Nie chcę was zasmucać, bo co
1268 17|                dalekie, że żaden z nas się [nie] doczeka, a bieda na karku
1269 17|             Rozmyślnie nigdy mojego Stwórcy nie obraziłem i najmniejszego
1270 17|                 najmniejszego powątpiewania nie miałem o wierze. Tuszę,
1271 17|              zasługi Jego najdroższego Syna nie ominą; a cierpienia mnie,
1272 18|              rozumują, zaprzeczeniu podpaść nie może, że wiara ze wszystkich
1273 18|                     były silnymi, czegóż by nie dokazała nasza wiara, jedynie
1274 18|                   wiara naszym ojcom. Nawet nie pojmuję, czym się człowiek
1275 18|                   alboli, co gorzej, żadnej nie ma. Bo człowiek w sobie
1276 18|                     ma. Bo człowiek w sobie nie posiada siły, którą by mógł
1277 18|                     Bogu nad możność ofiary nie zrobi, a niewiadomość nie
1278 18|                   nie zrobi, a niewiadomość nie jest występkiem; a na koniec,
1279 18|                 uczynek, czy myśl, bez Boga nie będzie. Ale to jest rzecz
1280 18|                   jest rzecz głęboka, którą nie tylko świecki, ale kapłan
1281 18|                     ale kapłan nawet jaśnie nie rozbierze, bo co się nas
1282 18|                 będzie z innymi, tego nigdy nie dojdziem. Jest to zagadka,
1283 18|                   której słowa nasz Pan nam nie objawił. Wiemy tylko, że
1284 18|             usprawiedliwione, że niczym się nie wymówiemy, jeżeli z niego
1285 18|                    jeżeli z niego korzystać nie będziem. W tym wielka wyższość
1286 18|        zniewieściałych ich potomków, którzy nie są nawet zdolni podnieść
1287 18|               miłośnicy istniejącej pory, a nie chcą widzieć, co się obok
1288 18|                obowiązków, a pokąd one się [nie] zatrą, nie ma nic rozpaczającego
1289 18|                  pokąd one się [nie] zatrą, nie ma nic rozpaczającego dla
1290 18|                    gdyby Opatrzność do niej nie była zaprowadziła dwóch
1291 18|                   przyczyna, że zakonnikiem nie zostałem, bo dziwnie podobał
1292 18|                      i w przytomności ledwo nie całego województwa odbyły
1293 18|                    grodem (w asystencji już nie pamiętam jakiego obywatela,
1294 18|                    burzące spokojność ledwo nie publiczną nie może z dobrego
1295 18|              spokojność ledwo nie publiczną nie może z dobrego ducha pochodzić,
1296 18|              pozbawia, gdyż on tego przeżyć nie może-przekonywa ją, aby
1297 18|                    własne wyznanie, odmówić nie może - ale że natychmiast
1298 18|                zasłoni - jakoż i sama o tym nie wątpiła. Ale pan krajczy,
1299 18|                następność nic się podobnego nie odnowiło, nie użył listu -
1300 18|                     podobnego nie odnowiło, nie użył listu -i dopuścił ścięcia
1301 18|               zazdrościć szczęścia, bo nikt nie widział, co się w jego sercu
1302 18|                jeżeli tak jest, żaden z nas nie ma prawa do tego majątku,
1303 19|               Prawdziwie już i cierpliwości nie staje - patrzeć na czyny
1304 19|              dowcipnym wymysłem, bynajmniej nie obowiązującym. Oj, rozumni
1305 19|          najczęściej z obawy, by za głupców nie uchodzić, wolą potakiwać
1306 19|             wychodzi, jakby mówili, że Jego nie ma.~Wedle ich, cuda są urojenia
1307 19|                  przez siebie ustanowionego nie odmieni; módl się sto razy
1308 19|                 czego swoim rozumem i pracą nie zrobisz, tego nie wymodlisz.
1309 19|                     pracą nie zrobisz, tego nie wymodlisz. Święci to byli
1310 19|                 postępki rozsądnego badania nie wytrzymają. Obrządki, sakramenta
1311 19|                    koniec i cierpliwości mu nie stanie, zawsze jedno i jedno
1312 19|                    co coś nachwytawszy, nic nie zgłębił. Razu jednego wyzwał
1313 19|         spowiadającego się księdzu Markowi. Nie rozpierał się z nim, ale
1314 19|                zbawienia? Co do mnie, gdyby nie tyle innych, nierównie gruntowniejszych
1315 19|                 zyskał, że chyba tam, gdzie nie był, jedność się przerywała;
1316 19|             zachowywał, bynajmniej płonnych nie robiąc im nadziei. Owszem,
1317 19|                    on powtarzał, że Pan Bóg nie da nam szczęścia, że wielkie
1318 19|               sprawą pomyślną, co z wiatrem nie popłynie. Ale kto się poświęca
1319 19|                    Bóg lubi i te usiłowania nie przepadną, bo on je pobłogosławił."~-
1320 19|               stworzył, a bez ciebie ciebie nie zbawi - mówił on w jednym
1321 19|              trawili i oprócz Boga o niczym nie myślili, a spokoju znaleźć
1322 19|                  myślili, a spokoju znaleźć nie mogli? owszem, niczym Bóg
1323 19|                   Bóg oschłości wewnętrznej nie raczył odwilżać. A czyż
1324 19|                     czyż oni wtedy mówili: "Nie ma ratunku, wszelka nasza
1325 19|                    się z czartem pogodzić." Nie, nie, bracia moi! Jeszcze
1326 19|                     czartem pogodzić." Nie, nie, bracia moi! Jeszcze więcej
1327 19|                     niech pracują a pracują nie zrażając się, że pociechy
1328 19|               zrażając się, że pociechy Bóg nie daje, aby się z czartem
1329 19|                     daje, aby się z czartem nie godzili! Pan Bóg znajdzie
1330 19|                  jest to bluźnierstwo ledwo nie takie, jakby mówić, że Jego
1331 19|                 takie, jakby mówić, że Jego nie ma.~I takimi słowy rozżarzył
1332 19|                        Ojcowie - kazał, już nie pamiętam, w jakiej okoliczności -
1333 19|                      ledwo kęsa jadła sobie nie żałujecie, aby wnuków dostatki
1334 19|                     się im zdadzą dostatki? Nie jest bogatym, kto posiada
1335 19|           sprzyjający. Pan Bóg jego w synie nie pobłogosławił:~on w ślady
1336 19|              pobłogosławił:~on w ślady ojca nie wstępował; ale pokój umarłym.
1337 19|                   którym spodziewam się, że nie mniej huczne dadzą się słyszeć
1338 19|                  Ksiądz Marek powiedział:~- Nie bójcie się, dzieci! Pan
1339 19|                    ludzi zabrali w niewolą, nie licząc, cośmy nabili. Ksiądz
1340 19|                     z naszych wodzów, ledwo nie sam pan Kaźmierz Puławski,
1341 19|                   nimi, a każdy inną drogą, nie wiem, za którym by z nich
1342 19|                 jeno że jako lud niewierny, nie znali się na jego świętobliwości,
1343 19|                    jego bronili, a on nam: "Nie uważajcie na mnie, a swoje
1344 19|                  róbcie; oni dziś mnie rady nie dadzą." My go usłuchali:
1345 19|                    usłuchali: a jak takiego nie słuchać? I to nam posłużyło,
1346 19|                   ani żelazo, ani ołów jego nie chwyta, próbowali rękoma
1347 19|                    ile że koń księdza Marka nie był zwinnym, a on sam, jako
1348 19|                  łacinie siedział i zresztą nie uciekał. Ale co który przybliży
1349 19|                   długi, a koń jego w czwał nie nazad, ale do naszych -
1350 19|                      a my za nimi, że gdyby nie ich armaty, bylibyśmy cały
1351 19|                  cały ich obóz zdobyli.~Ale nie na tym koniec. My ze sławą
1352 19|                      aby nikt po capstrzyku nie śmiał z niego wychodzić,
1353 19|                 obozu bez wiedzy naczelnika nie pozwala wychodzić. Pan Bóg
1354 19|                    przede dniem skona, jemu nie pomożesz, a wpadniesz w
1355 19|                   leciał, to już jego żywym nie zastaniesz. Jak ciebie Moskwa
1356 19|                   moi spostrzegą, że ciebie nie ma, to ja rady nie dam.
1357 19|                   ciebie nie ma, to ja rady nie dam. Czart zjedz Moskala,
1358 19|                    Moskala, a idź spać.~- A nie godzi się tak mówić, panie
1359 19|            Nieposłuszeństwa nigdy przykładu nie dałem, ale trzeba, żebyś
1360 19|               jakiego mego konia, bo daleko nie zajedziesz z swoim.~- Ja
1361 19|                    Janusz, co nic na nikogo nie zdawał, sam go przeprowadził,
1362 19|                   do namiotu i żaden z nich nie śmiał przeszkadzać. Tak
1363 19|                    pożył, ocalił mu duszę i nie opuścił go, aż po rozłączeniu
1364 19|                 wielką jednak obawą; ale że nie znikał im z oczu, a żadnemu
1365 19|                     a żadnemu nic złego się nie stawało, ośmielili się więc
1366 19|                 udało!~- Przecie - mówili - nie zawsze czort na twoje zawołanie.
1367 19|                    otaczało wóz, by go nikt nie widział i żeby nikt go nie
1368 19|                  nie widział i żeby nikt go nie odbił, chociaż między Przeworskiem
1369 19|                    Lwowem żadnego z naszych nie było - ale strach ma wielkie
1370 19|                szamotali go setnicy, aby im nie uleciał, i oba go rękami
1371 19|                  nigdy z swoim sztućcem się nie rozstawał, dał ognia, ale
1372 19|                     się księdzu Marku u nas nie opierał, pan starosta kazał
1373 19|                    w ich obozie, że rozkazu nie dopełnili. Nie mógł się
1374 19|                   że rozkazu nie dopełnili. Nie mógł się im oprzeć ksiądz
1375 19|                 będący z nami! Nikt by temu nie uwierzył, z jaką to ciemnotą
1376 19|               sumienny dziejopis opuścić go nie może. Znajdą się tacy, co
1377 19|                    powtarzać. Czegóż ludzie nie zaprzeczą? Trudno jednak
1378 19|                    zaprzeczą? Trudno jednak nie wierzyć temu, na co się
1379 19|                   temu, na co się patrzało, nie samopas, nie w gorączce,
1380 19|                  się patrzało, nie samopas, nie w gorączce, ale jawnie,
1381 20|                 lekkomyślni, że się nam nic nie wiedzie, dlatego że wielomówstwem
1382 20|                   tajemnica między nami się nie utrzyma. W każdej bajce
1383 20|                    więc wszystkiego wierzyć nie trzeba. Towarzyskość naszych
1384 20|               dzieciach pamiętać, żeby boso nie chodziły. Ale jak się namozoli,
1385 20|                   rozerwie? U nas bibliotek nie ma, a choćby i były - czytać
1386 20|                     Ogród? To pańska rzecz; nie szlachcicowi w tym się kochać.~
1387 20|                  chętka popróbować, czy się nie uda na wołach zarobić -
1388 20|                     prawdzie powiedziawszy, nie straciło się, bo taki koszt
1389 20|              powrócił, skąd wyszedł, ale to nie warto tego, co się człowiek
1390 20|                  obaczył, drugi raz już się nie chwytał tak niespokojnych
1391 20|                      A lubo jego gościnność nie była zupełnie taka [jak]
1392 20|                      aby dogodzić gościowi, nie mogę się skarżyć, iżby wedle
1393 20|                     już na pół zniemczałych nie był dla mnie wylany. Nie
1394 20|                    nie był dla mnie wylany. Nie od tego byłem, by trochę
1395 20|                    trzyma, że roli pilnują, nie tak jak Niemcy, co ziemię
1396 20|                   Mnie ruszyła ambicja, żem nie tandetnik, abym handlował
1397 20|                     nowych znajomości robić nie będę, tylko o takie domy
1398 20|                   kiedy potrzeba, to my się nie rachujem i że darmo jego
1399 20|             rachujem i że darmo jego chleba nie jadłem. A lubo była to z
1400 20|                mojej strony ofiara, a zatem nie bez jakiejś przykrości,
1401 20|                    Ja mu się wymawiałem, że nie w pretensji żadnego oddarowania
1402 20|                 jako od koligata jego krwi, nie wahał się przyjąć ode mnie
1403 20|                    Jakoż przekonał mnie, iż nie było na swoim miejscu pokazać
1404 20|                     póki moich koni konował nie wykurował.~Otóż więcej tygodnia,
1405 20|                     domowników żywego ducha nie widziałem, choć sąsiadów
1406 20|                 obszernych włości jak u nas nie posiada. To mnie mocno zadziwiło:
1407 20|                  mieć do przyjęcia ludzi, a nie widzieć ich u siebie. U
1408 20|               zwędził się z nudów, a on się nie nudził, bo miał wielką bibliotekę
1409 20|                 nimi się bawi, że mu gawędy nie potrzeba. My, szlachta,
1410 20|                     szlachta, tego u siebie nie mamy ni się na tym znamy,
1411 20|                     jako zwykle w niej domu nie zastanie, zaraz go stawi
1412 20|                przez okno wyglądać, czy kto nie łaskaw nawiedzić. To jeśli
1413 20|                    się podnosi, ledwo serce nie wyskoczy z radości, że może
1414 20|                 radości, że może ktoś o nim nie zapomniał. A kiedy nadzieja
1415 20|                 zapomniał. A kiedy nadzieja nie zawiedzie, to dopiero szczęście!
1416 20|                     nagawędzi się, że ledwo nie płacze przy pożegnaniu.
1417 20|               trudno czasem, żeby się coś i nie wymówiło, bo serce do ust
1418 20|                     pociągnąć, bo przysięga nie fraszka. Dawno to wszystko
1419 20|                     w to wchodzili, nic się nie objaśniło; co piszą, to
1420 20|                    o tym i wypiszę, raz, że nie mamy się czego wstydzić,
1421 20|                    wstydzić, bośmy w niczym nie przestąpili obowiązków obywatelskich,
1422 20|              członki ledwo się ruszały. Nam nie żal cierpieć, ale, mój Boże,
1423 20|                  Krakowa; a która się nigdy nie była zupełnie zagoiła, odnowiła
1424 20|                  Ale to wszystko jego bólów nie zmniejszało, stękał a stękał.
1425 20|               wierzy, dobij mnie, bo dłużej nie wytrzymam! Księże Marku,
1426 20|                    zrób tak, żeby mnie noga nie bolała; większą u Boga mieć
1427 20|                        Panie chorąży, ja ci nie poradzę. Wola Pana Boga,
1428 20|               nędznym, Pan Bóg się pastwi~- Nie bluzń, panie chorąży, i
1429 20|                     bluzń, panie chorąży, i nie wchodź w rozporządzenia
1430 20|                   co, daj Boże, aby wszyscy nie gorszymi byli, masz z Panem
1431 20|                   będzie papier biały i już nie będziesz nigdy cierpiał.
1432 20|               trochę umęczył.~- Oj, trochę! Nie daj ci, Boże, tego "trochę"
1433 20|                  ciebie ni kula, ni kartacz nie chwyta; bo sam widziałem
1434 20|                Każdą pokutę zniesiesz, byle nie tę, którą Pan Bóg zsyła.
1435 20|                    Pan Bóg ją przyjmie, czy nie. A ta, którą On sam posyła,
1436 20|           poświęceniem, a cierpieć dla niej nie chcesz?~- To już nadto,
1437 20|                     Ja za ojczyznę cierpieć nie chcę? A byłże kiedy dla
1438 20|                   wylałem; czterdziestu lat nie mam, a jużem zgrzybiał,
1439 20|               wiedział, że jej pomogę, toby nie żal cierpieć, nie żal i
1440 20|                      toby nie żal cierpieć, nie żal i za moje grzechy cierpieć,
1441 20|                biedę popłakać, bo już ci ja nie z żelaza. Ja do ciebie,
1442 20|                     księże Marku, szczęścia nie mam.~- Panie chorąży, przepraszam,
1443 20|                     na samo wspomnienie, że nie chcesz dla ojczyzny cierpieć.
1444 20|                    ich dzieci nawet ich się nie doczekają. Ale co to za
1445 20|                     będą olbrzymy. A gdybym nie wiedzieć jak wam tłomaczył,
1446 20|                 wiedzieć jak wam tłomaczył, nie zrozumiecie, do jakich dzieł
1447 20|               jesteście. Na tych wieszczach nie poznają się zrazu, a oni
1448 20|                tworach - a tak pamięć wasza nie zaginie ani ich wdzięczność.
1449 20|                  Panie chorąży dobrodzieju, nie wątp o moim przywiązaniu;
1450 20|                    źrzenicy oka mojego tyle nie miłuję, ile ciebie.~Oto
1451 20|                niego, bo coś było w nim, że nie można było wątpić, iż on,
1452 20|                   naszej, kiedy on mówił, a nie tylko my, cokolwiek więcej
1453 20|                mówiłby do jutra, a żaden by nie zasnął. Skrzepłe dopiero
1454 20|                     prawnuków, którycheśmy, nie znając, miłowali; bo to
1455 20|               będzie ożywiać. Jako obywatel nie samoistnym życiem, ale wspólnym
1456 20|                   tym nawet, co się jeszcze nie narodzili, oddycham. Tego
1457 20|                 życia umierając żaden z nas nie straci, rozszerzywszy go
1458 20|                szczególny dobrodziej. Nigdy nie traciłem ani słówka z tego,
1459 20|                który swojego dziada pokazać nie potrafi, a któremu się uroiło
1460 20|                   by myśliwy poczciwego psa nie położył, a ten pieczeniarski
1461 20|                 cudowny w czasie odpustu.~- Nie wierz waćpan temu, panie
1462 20|                    własnymi oczami namacał; nie jest to lis tak ostrożny,
1463 20|                  ostrożny, by go z jadźwiny nie przywabić. Wiesz, że nie
1464 20|                    nie przywabić. Wiesz, że nie na j dawniej byłem w Warszawie.~-
1465 20|          regimentarzu, bo bijąc się ciągle, nie miałeś czasu o tej podróży
1466 20|                     od Generalności, by nic nie rozpoczynać, póki generał
1467 20|          rozpoczynać, póki generał Demulier nie przybędzie. Jegośmy się
1468 20|                     przybędzie. Jegośmy się nie doczekali, a tylko czasu
1469 20|                    w swojej izbie. A jak by nie było, sześć mil piętami
1470 20|                  asędzieja szczęściu służby nie znajdę dla siebie." - "Panie
1471 20|             wstrzymałem się, bo taki diabeł nie śpi, a coś imośc przebąkiwała,
1472 20|                    jej chłopca głaskał i że nie wie, czego chcą od niego
1473 20|                 żonę: "Co waspani znasz, to nie gęsi karmić; żeby tam było
1474 20|                     nic potem, toby do tego nie należał JW. Krasiński, nasz
1475 20|                     tego, że był osiodłany. Nie chciałem wpaść w podejrzenie,
1476 20|                   przy koniach, żeby czasem nie zatrzymali, by opytać, skąd,
1477 20|                   przy duszy - niech cię to nie obraża, bo nie taisz się
1478 20|                 niech cię to nie obraża, bo nie taisz się z tym, że szukasz
1479 20|              niewieleśmy od waćpana bogatsi nie swoim, ale kupnym owsem
1480 20|                     się, krwawo pracując, a nie możemy przyjść do cynowego
1481 20|                     tylko na koni krzycz, a nie zacinaj, bo żona takiego
1482 20|                  się podróży, i na fornalkę nie siadaj jak piecuch. A jak
1483 20|                 dworze umieścisz, a dobrze, nie zapominaj o Małużeńskim,
1484 20|                    dziś mnie kłaniasz, choć nie ma komu, a ja za rok waćpanu.
1485 20|                    nas być może, a mnie już nie będzie, pomagaj moim synom.
1486 20|              potrzeba, a przy rogatkach nas nie zatrzymano; zostawiłem imość
1487 20|              poszedłem do jezuitów, których nie miałem powodu się obawiać,
1488 20|                      bo ich miłość ojczyzny nie mniejsza niż u kapucynów.
1489 20|                   mi niepotrzebny, ten mnie nie poznał. Otóż późno nocą,
1490 20|                    jak psu, a nikt by się i nie dowiedział, kto mu się przysłużył.
1491 20|                      że żałowałem, iżem się nie opatrzył pistoletem pod
1492 20|                   opończą. Może, gdyby jego nie stało, pokój byłby w Rzeczypospolitej.~-
1493 20|                 mówi, my pany i szlachta, a nie zbójce, a co się nie godzi,
1494 20|                      a nie zbójce, a co się nie godzi, to nie godzi.~Aż
1495 20|                      a co się nie godzi, to nie godzi.~Aż tu pan Cyriak
1496 20|                    na pojedynek, a jego się nie doczekawszy, plac ostrzelał;
1497 20|              miejsca:~- Panie regimentarzu, nie cofaj tego, coś pierwej
1498 20|                    mężów, co ich i naliczyć nie można, i cały mój pułk w
1499 20|                     waszego zaufania nigdy [nie] zawiodłem. Ale jeżeliście
1500 20|                     życie odbierać, należeć nie chcę. Czy wy nie widzicie,