Part

 1 2 |             placu nie dotrzymano. A ludzi tak zręcznych jak naówczas
 2 2 |          pańskich dworach, potem na ludzi wyszli. Ba, brat jego najstarszy
 3 2 |              gdyż on prawie jeden z ludzi stopniowych między nami,
 4 3 |             ich miano za żart, to i ludzi gorszyły, i widoczne kary
 5 3 |             wierzyć, a ja i tysiące ludzi na to patrzali; wreszcie,
 6 3 |     nagromadził, użyć na uzbrojenie ludzi dla konfederacji i samemu
 7 3 |           pan Bielecki, trzydziestu ludzi na dzielnych koniach uzbroiwszy,
 8 3 |           Jakoż, zostawiwszy swoich ludzi i na nich jakiś grosz panu
 9 4 |          wywdzięczając się, iż jego ludzi zbrojnych, którzy przed
10 5 |        zażalony na mnie przez złych ludzi. Ratuj mnie! A on natychmiast
11 5 |           dziwne omamienia umiał na ludzi rzucać; klął się, że tak
12 5 |           obcował z nim poufale. Do ludzi podejrzanego szlachectwa,
13 5 |          wielkie szczęście miała do ludzi i niejeden majętny kawaler
14 6 | niecierpliwość wpędzili. Odmówił im ludzi, ofuknął ich i miał niby
15 6 |     Kołdyczów trzymał, odmówił mnie ludzi na obławę i jeszcze sług
16 8 |             bo był najzuchwalszym z ludzi. Ale jakoś i wtedy na niczym
17 9 |       Ostrogskiej i że na czele jej ludzi nadwornych tak się wsławił
18 9 |          stowarzyszenia złożonego z ludzi prostych, włóczęgów i nieoświeconych.~
19 9 |    Brzostowskich, krewnych moich, a ludzi możnych, zostałem chorążym
20 10|           porwać. Więcej dwudziestu ludzi obznaczył i kilku nawet
21 11|            jest najgościnniejszym z ludzi - że taki sam humor wrócił
22 12|      doświadczenie przekonywa, że z ludzi podejrzanego szlachectwa
23 12|           jak można we trzy tysięcy ludzi dobywać miasto wielkie,
24 12|        brygadier, we cztery tysiące ludzi oddzielił się, by nas ścigać,
25 12|       naszych, bo z około trzechset ludzi, co ich miał jeszcze, ledwo
26 13|         tego. Kiedy to jeszcze mało ludzi było na świecie, to bracia
27 15|              więcej teraz rozumnych ludzi niż dawniej, i nierównie
28 15|             nie było tych rozumnych ludzi ogólnie. Ten był teolog,
29 15|         opowie." A teraz pełno jest ludzi, o których mówią: "Oto rozumny
30 16|           serca spadł, a przecie do ludzi nie mniej od niego mam szczęścia.
31 16|          szczęście! Najmożniejszych ludzi w województwie interesa
32 17|            Dość że na siłę kilkaset ludzi uzbroił, i to po wielkiej
33 17|       szlachcic, co mógł, mu swoich ludzi oddawał, i z swoim dawnym [
34 18|           zgromadzenia, złożonego z ludzi świętobliwych i pracowitych,
35 19|    Przeworskiem; my tedy więcej stu ludzi zabrali w niewolą, nie licząc,
36 19|          byli podobniejszymi niż do ludzi. Ksiądz Marek powiedział
37 20|          wszystko mieć do przyjęcia ludzi, a nie widzieć ich u siebie.
38 20|           Było nas przeszło tysiąca ludzi niedobitków, ale to był
39 20|       chłopców uczy, żeby kiedyś na ludzi wyszli. A Bóg świadek, że
40 21|        zebranym chlebie odbywał, od ludzi możnych uciekał, tylko z
41 21|         świętego, co więcej tysiąca ludzi stwierdziło swoim świadectwem,
42 21|        samowładców, bo nim upadlają ludzi niepodległych, a na podłości
43 22|          linguas earum." Bo jak nie ludzi to była rzecz zrobić, aby
44 22|             zabrali, radzi wyprawić ludzi i konie w puszczę cudnowską.
45 22|          zabić w dyby jak pan moich ludzi?~- Mój kochany - odpowiedział
46 22|         było. A wielmożny pan moich ludzi w dyby pozabijał. Czy oni
47 22|           Panem Bogiem, a ja twoich ludzi wypuścić każę.~- Ja wielmożnemu
48 22|      wielmożny pan moich niewinnych ludzi pozabierał i dwie niedziele
49 22|         zostawi mi zakład, że moich ludzi odeszło, a ja pana wypuszczę.
50 22|             go nie wypuszczę, pokąd ludzi nie obaczę. To wojak, on
51 22|   porozumiemy. A pan łowczy, jak mu ludzi odeszle, wiem, że tyle pan
52 22|          Bogiem rusza nazad i moich ludzi tu odeszle. Tu, na tym samym
53 22|            cała nadzieja uzbrojenia ludzi jak kamień w wodę upadła!
54 22|           sercu mi leżało, że moich ludzi w dyby pozabijano; dlatego
55 22|           swoimi więcej trzydziestu ludzi wyrozumiałem, że myślą tak
56 22|           przeszło trzydziestu jego ludzi przede mną przysięgę wykonali.
57 23|          przy tym miał szczęście do ludzi: zawsze będąc w potrzebie,
58 23|   prawdziwej pobożności i perswazji ludzi roztropnych. Wszakże ja
59 23|          popów, diaków, popowiczów, ludzi ani z powołania, ani z wychowania
60 23|            krwawych, ze zgorszeniem ludzi pobożnych i z obrazą Pana
61 24|         doświadczenie w prowadzeniu ludzi. Kowal gwoli kuje lemiesz
62 24|          doświadczenie w kierowaniu ludzi przy okolicznościach zawiłych;
63 24|          prywata kieruje postępkami ludzi, co pokorzą nowości, wątpić
64 24|            dziwne miał szczęście do ludzi. Wielkie na nim nie tylko
65 24|              że być może, iż diabeł ludzi omamiał - dość że nikt się
66 24|            wszyscy wiedzą, że my na ludzi wyszli.~Moja Magdusia do
67 25|          rękę: "Nie uchodzi drwić z ludzi, panie starosto; czymś zaczął,
68 25|            że on popowicz, i stawię ludzi, szczo jeho bat'ka znały;
69 25|            tutaj wdzięczność, że na ludzi kieruję. Meni ne hroszy