Part

 1 1 |    Lanckoroną, a ja się smucę, bo ta łaska boska stanie się wam
 2 1 |        miłość szlachty ku tobie i ta żywa wiara, którą Bóg tobie,
 3 1 |        panów udawałem się: zawsze ta sama odpowiedź. Przebrzydłe
 4 3 |       prowadził. Powiem tylko, że ta pani była urodziwą, rozumną
 5 4 |          myśli nie objawia? Na co ta obłuda? Niech sobie Francuz
 6 5 |           on sam się odpasał. Ale ta grzeczność nie obowiązywała,
 7 5 |        odwrócił, pewny jestem - i ta pewność osładza mnie bojaźń
 8 5 |           Ja z boku słyszałem, że ta wizyta kosztowała go do
 9 5 |    czworgiem drobnych dzieci, a i ta, niedługo płacząc, złączyła
10 5 |            Głośniej, Jagusiu! - a ta jeszcze więcej się zmieszała.
11 6 |           był jemu przeciwnym, że ta braci niezgoda zagraża zakłóceniem
12 6 |      batogami umarł. To było, nim ta przebrzydła konfederacja
13 6 |        rozbijali. To już i waszeć tą drogą zachodzisz? To już
14 6 |        nie podrapał, chociaż mnie ta małpa wielkopolska, ten
15 7 |       mogę, by ją opisać, a niech ta moja relacja moich wnuków
16 8 |         podkomorzego koronnego, i ta sprawa dostała się w spadku
17 8 |         do niej się zgłaszał. Ale ta wdowa, nazwiskiem Glinkowa,
18 8 |         kiedyśmy byli w Lublinie, ta sprawa była na stole. Spieszył
19 9 |          wybory nowego koszowego. Ta strata była dla [nas] tym
20 9 |       gorzałkę wyniosło Kozactwo; ta zaś próżną została. I wszyscy
21 10|           księżnę przekonał. Więc ta oświadczyła, że dwie wsie
22 10|         domach szlacheckich. A że ta inotescencja samemu księciu
23 11|         dziś nie wie, co znaczyła ta banda, do której tak się
24 12|          jedno godzą się. Dość że ta sama szlachta, co nie tylko
25 14|        uszczerbku swoich wygód, a ta wdowa może bez omasty musiała
26 14|         przysłużenia się wiele, i ta forma, która zakończa listy
27 14|       historia, tak dokładna, jak ta, którą lekkomyślnie bajeczną
28 15|           ziemstwem wytoczyła się ta sprawa, od której Piłat
29 15|        nauk prawnych, mógł kiedyś tą drogą i do wyższych przyjść
30 15|       złap wiatra w polu! Tak się ta śmieć prędko po tym kawałku
31 16|    zgodnym sposobem skończyła się ta sprawa, na której dzwoniłem,
32 16|     regentowi do nóg padłem, choć tą powierzchowną oznaką dając
33 16|           jego, których uwieńczył tą mową swoją. Umiałem czuć,
34 17|          ojczyzna coś wskórała, a ta myśl tak mnie jakoś opanuje,
35 17|    którymi gardzić się nie godzi. Ta przeklęta roztropność jeszcze
36 17|     obcował z nawiedzającymi, ale ta wesołość, którą oni chcieli
37 17|    ukształcenie tego państwa. Ale ta obelga obudziła otrętwiały
38 17|         co im drogę pokazali, aby tą usługą dobrze się wystawić
39 17|         mózgiem obryzgany został. Ta śmierć była mu krzyżem do
40 20|           ją przyjmie, czy nie. A ta, którą On sam posyła, pewnie
41 20|          ojczyźnie, bo już stara, ta, w którą patrzym, będzie
42 21|           Chrystusa Pana; ale ona tą miłością i do najwyższej
43 21|           których się znajdowali. Ta myśl ciągle ją dręczyła
44 21|           najlepsza modlitwa jest ta, której sam Bóg nas nauczył: "
45 21|         taksie, ale zaprzedajność ta sama. Za ile rubli kupisz
46 22|         dobrze i przyzwoicie; ale ta myśl, że człowiek krew i
47 22|         się, jakiego rodzaju była ta krzywda, po zemście, jakie]
48 23|     organistą farnego kościoła, a ta jego funkcja niezgorszym
49 23|          się klin w głowę zabić i ta dykteryjka o Rysiu długo
50 23|     postąpił po szlachecku?~I tak ta burda nie zaszkodziła Rysiowi,
51 23|           ale z dobrymi gruntami. Ta wspaniałość księcia wydawała
52 23|   pilnował tańców niż dokumentów, ta deputacja była powodem,
53 23| ciągnącemu przez Litwę do Prus. A ta córka była tak dobrze jak
54 23|  wypróbować moich pistoletów.~Ale ta porwała drugi pistolet,
55 23|          obciążał sumienia mojego tą krwią, co się dziś przeleje.~
56 23|        już nie rękę mu wrócić, bo ta aż w dzień ostatecznego
57 23|           nie będzie. Niewiele ją ta uległość kosztowała, bo
58 24|         rozpaczającego; ale skoro ta będzie znieważoną, pomiataną,
59 24|  upewniali świadomi przytomni, że ta mowa miała być bardzo piękną.~
60 24|    później okazało, dał dowód, że ta moja rzewliwość nie była
61 24|     zwykłą formą. Rozumie się, że ta imość nie dopuściła księciu
62 24|       uszczęśliwieniu województwa tą pierwszą, a tak długo oczekiwaną
63 24|         koronę i berło przynoszą. Ta cudna robota, która długo
64 24|       zaszczytu, i niemało kosztu ta ich życzliwość nam przyczyniła.
65 25|            i zuch, i mądry. Kołyb ta subota swytsze minuła, szczoby
66 25|           gospodarzowi bardzo się ta sobota przykrzyła i że niecierpliwie