Part

 1 1 |        dało wstęp do jego stołu, a swoich Lubelczyków prawie wszystkich.
 2 1 |           czego żądał, z jednym ze swoich. Pan Bolesta, którego Mańkutem
 3 2 |         ich, powiązał ich cugle do swoich; szczęście, że broń na nowo
 4 2 |          on Pana Boga się nie boi, swoich i cudzych rabuje, a nierząd
 5 3 |           żonę natychmiast do dóbr swoich wywiózł, a stamtąd osadził
 6 3 |          wrócę.~Jakoż, zostawiwszy swoich ludzi i na nich jakiś grosz
 7 4 |       siebie poznawać nie umieją i swoich wielkich mężów ważą wedle
 8 4 |           Jeżeli piszą lub mówią o swoich przodkach, czyż poprzednio
 9 4 |            przodkowie szczególnych swoich jedynowładztw ruskich. Kuncewicze,
10 5 |           nie wstydził się ubogich swoich krewnych, owszem, im świadczył
11 5 |         mógł być spokojnym o losie swoich dzieci. Dla kobiet był tak
12 5 |        posag aktom wiadomy: ona ma swoich szesnaście tysięcy pięćset
13 6 |             on nie traci nadziei w swoich, a nikomu nie podległych
14 6 |        wojewody, który w nim przez swoich subdelegatów sądzi (przynajmniej
15 8 |        Sierotka już wracał do dóbr swoich, w Krakowie kilka dni ledwo
16 8 |     deputaci [świeccy] w mundurach swoich województw, a palestra cała
17 9 |             nie mógł się wyrwać od swoich zalotów i nawet w pląsy
18 9 |        dwóch włości za świadectwem swoich ekonomiów wolno było także
19 9 |        jest u nich uszanowanie dla swoich praw. Rzeczywiście oprócz
20 9 |     Polszcze, bo są przywiązani do swoich ustaw i przeczuwają, że
21 9 |            Kopysia dla dopełnienia swoich obrządków, ale tak, że nikt
22 10|      obciąwszy JW. Rzewuskiego, na swoich rękach go wyniósł spośród
23 11|            dowód sług i przyjaciół swoich przywiązania. Bo kiedy książę
24 11|     niehorylskiej piwnicy pan Leon swoich przyjaciół częstował. Teraz,
25 11|             żebyś za dobrą ewikcją swoich sto czerwonych złotych przyjął
26 12|       znacznych; a że ci i dziadów swoich nie mogą okazać, tylko albo
27 12|         które magnaci po przodkach swoich odziedziczyli, a którymi
28 12|           przywiązać do dwóch koni swoich najlepszych, na których
29 14|            mógł dać bez uszczerbku swoich wygód, a ta wdowa może bez
30 14|            bronił mu się z garstką swoich, ale utrzymać Kazania nie
31 15|        przez senatorów i żołnierzy swoich, tak później przez biskupów
32 15|          przez biskupów i kapłanów swoich panowali nad światem, pokąd
33 17|            napisać w miejscu obrad swoich prawodawców. Starzec, puszczę
34 17|           wiara ma najświętszego w swoich obrządkach, co rozsądek
35 17|            go, ile że w postępkach swoich był bardzo łagodny i pokorny
36 17|           przekupki być w sprawach swoich na dyskrecji studentów,
37 17|            puścili na niego obławę swoich jegrów, a znaleźli się tacy,
38 17|           co mógł: ze łzami błagał swoich, aby się bronili do upadłego,
39 17| nowogródzki szlachcic, co mógł, mu swoich ludzi oddawał, i z swoim
40 19|            co to słyszeli od ojców swoich, naocznych tego świadków.
41 19|      wstydem musiała się cofnąć do swoich szańców pod Przeworskiem;
42 19|           się żegnać, uciekając do swoich i krzycząc, że czort Lachów
43 20|            chciał się dowiedzieć o swoich imiennikach w niej pozostałych,
44 20|      dzielni mężowie dla prawnuków swoich wyrobią pomyślne czasy,
45 21|             i szczególnie rodziców swoich nafrasowała. Otóż tedy te
46 21|     zupełną mądrością o wszystkich swoich grzechach wiedziała i o
47 22|         choćby ci się ona i udała, swoich wskrzesisz, jak ich na pal
48 22|           Pawlik bardzo w widokach swoich upadł, zamiast u pana, u
49 22|        drągami. Kozacy, kilkunastu swoich utraciwszy, niewiele myśląc,
50 23|       szlachcica, pomimo perswazji swoich sług i przyjaciół dotrzymał
51 23|       wywiezionych naprędce i serc swoich przyjaciół, a te go nie
52 23|            dojeżdżał do rozmaitych swoich dóbr dla dowiedzenia się
53 23|      ojciec karbował ci skórę przy swoich organach, kiedy mój był
54 23|      dzieciom odkażał wielką część swoich dóbr i lat kilka patrzał
55 24|     przyrodzonym nie myśli, by dla swoich przesądów całej Rzeczypospolitej
56 24|   Poniatowskiego jak na którego ze swoich, zaczynając od naszego księcia.
57 24|    przyjmuje jednako i choć miłuje swoich literatów, nie zaciera nimi
58 24|        zastał sędziów na miejscach swoich, słuchających agitującej
59 25|      jesieni pszczoły nie wybijają swoich trutniów co do nogi, a przecież
60 25|        nalazł, nie szczędziłby rąk swoich do ich podniesienia. Ale
61 25|           świadczyło, że w burdach swoich własnego łba nie szczędził,
62 25| wszystkiego zawsze doszperał przez swoich Kozaków, po nitce dobrał
63 25|             ale i dla oficjalistów swoich, tych nawet, co ich ofukiwał