Part

 1 1 |      słuchać, raz, że to był święty człowiek, po wtóre, że do przekonania
 2 1 |      siedzieć w Warszawie, kiedy to człowiek przywykł wymykać się od
 3 2 |            niego każden zagraniczny człowiek był Niemcem), żeby mnie
 4 3 |            ja nie dziś się urodził. Człowiek strzela, a Pan Bóg kule
 5 4 |       ojczyźnie podobny jemu wielki człowiek się okazał, i tak dalej.
 6 4 |        wiedział przez długi czas; a człowiek, to wojując, to w palestrze
 7 4 |           do pracy się zmniejszyła, człowiek rozrywki zaczął potrzebować
 8 4 |        zbankrutował. Otóż to wielki człowiek, któremu wierzono, jakby
 9 5 |         nikt nie zazdrościł, bo był człowiek dobry, nie wstydził się
10 5 |     Doktorowicze, ale tak, że gdyby człowiek nie chciał, to majątek sam
11 7 |            u nich w poważaniu, jako człowiek spokojny z przekonania,
12 8 |             by się nauczył. Wkrótce człowiek przywykłszy stawać, jak
13 8 |            nie piechotą chodzą. Ale człowiek sporządza, a Pan Bóg rozrządza.
14 8 |      trochęm się zniecierpliwił. Bo człowiek był rad o sztuce granej
15 9 |             tytuń kurzącego. Był to człowiek przynajmniej siedmdziesięcioletni,
16 9 |    katolikiem. Póki nasz proboszcz, człowiek prawdziwie apostolski i
17 9 |              to jej wmawiał. Był to człowiek dość uczony, obywały za
18 10|          nie umiem po francusku, bo człowiek w ich książkach znalazłby
19 12|           Potapow, Moskal rodowity, człowiek godny i tkliwy. On bardzo
20 13|          albo dawne konstytucje, to człowiek tego jakby jaką modlitwę
21 13|             w nim siedzą. Jak kiedy człowiek - że nie jest aniołem -przeciw
22 13|         swoim na urząd pokazuje się człowiek już w wieku podeszłym i
23 14|            wiedziałeś! Ty, hramotny człowiek, co po łacinie umiesz z
24 15|       religia, ludzie, tak że gdyby człowiek nie sięgający pamięcią naszych
25 15|         powtarzał: "Ja sobie prosty człowiek, w tym objaśnienia dać nie
26 15|         których mówią: "Oto rozumny człowiek." Ale zapytaj, czy prawnik:
27 15|            takiego? -Oto on rozumny człowiek, i kwita. Jakiś to rozum
28 16|        nieobyczajność; ale kiedy to człowiek nad sobą zacznie dumać,
29 16|            i trochę sprzętów, co je człowiek przez całe życie zbierał:
30 16|            uchwyci, tamten wykpi, a człowiek dla drugich ma rozum, a
31 16|          zająć, kiedy czasu nie ma? Człowiek by rad wchodzić w przychód
32 16|            cięgi. Gdyby była żonka, człowiek by pracował, a imość grosz
33 16|          ale gorzej jeszcze: bo tam człowiek z kolegami niebezpieczeństwo
34 16|           wystąpić trzeba było; tam człowiek był pewny, że się tchórzem
35 17| okolicznościom nie jest zdradą i że człowiek widząc, że siebie zgubi,
36 17|           swojej. Dowódca chorągwi, człowiek poczciwy, ale podeszły w
37 18|         Nawet nie pojmuję, czym się człowiek podnieść może, kiedy wielkich
38 18|           gorzej, żadnej nie ma. Bo człowiek w sobie nie posiada siły,
39 19|           ustawy dla gminu, których człowiek światły powinien szanować
40 19|         której oni zasiadają, a ja, człowiek poczciwy, mam już tyle się
41 19|             wszystkiemu wierzyć, co człowiek o sobie mówi? Dobrze, że
42 19|             kasztelan, co to był za człowiek. Spełniano tam rozmaite
43 19|       wiedzieli o nim, co to był za człowiek i jak on dla nas był lepszy
44 19|      czynienia.~Taki to był cudowny człowiek ksiądz Marek, którego proroctwa
45 20|            to i rozrywka, i trud; a człowiek potrzebuje czystej rozrywki.
46 20|           to nie warto tego, co się człowiek za tym namęczył. A poprzestawszy,
47 20|            Boży przed oczyma; a jak człowiek zastanowi się, jak tam i
48 20|          było wątpić, iż on, święty człowiek, z Bogiem rozmawiał. Zapominaliśmy
49 22|            czy prowadzić chorągiew, człowiek nie przychodził do rzeczy
50 22|       minęło - i przecie nie był to człowiek przedpotopowy. Cóż by mu
51 22|            się spuścić.~Pan Korsak, człowiek stary i doświadczony, miał
52 22|             do roboty niezdatny. To człowiek uczył towarzystwo iść gęsiego
53 22|               Choć dziś, JW. panie. Człowiek na tym towarze zęby zjadł.~
54 22|             do tego w naszej Litwie człowiek z maleńkiego przywyknął.
55 22|        przyzwoicie; ale ta myśl, że człowiek krew i łzy pije, psuła wesołość;
56 23|          słowy:~- Roboczy z waszeci człowiek, kiedy co dzień czytając
57 24|              Pewny jestem, że jeden człowiek wielką ofiarą, nadzwyczajnym
58 24|         może zbawić; ale żeby jeden człowiek, acz najwyższy, występkami
59 24|         zagmatwaninę, iż największy człowiek nie dałby jej rady. "Wiele
60 24|           wypsnęło, bo jakbykolwiek człowiek był ostrożnym po trzeźwu,
61 24|            razem starosta kijowski, człowiek umysłu nieprzytomnego i
62 25|           było w ciupie, modlił się człowiek, modlił, aż się przemodlił.