Part

 1 1 |              szlachcica, ani pana, ani króla nawet obrazić nie może,
 2 3 |         dziejów. Oto był dworzaninem u króla Augusta Wtórego i wielkie
 3 3 |             wypadł list wojewodziny do króla. Przeczytawszy i z niego
 4 3 |             swej krzywdy, na próżno od króla, pierwszej sprężyny jego
 5 3 |            wedle swego zwyczaju jak do króla na biesiadę. Miał taratatkę
 6 4 |          wojewodzie podlaski, któren u króla Poniatowskiego dworakował,
 7 5 |         Rozgniewał się wójt gdański na króla polskiego! Toteż my wszyscy
 8 8 |             lepiej na pamiątkę Ludwika króla, ojca królowej Jadwigi,
 9 9 |           granicą wychowany. W wojnach króla Jana III się wsławił i byłby
10 10|         księcia Karola, których partia króla Poniatowskiego, prowadzona
11 10|         prowincjonalne, a połowa przez króla mianowani, krzesłami uposażeni,
12 10|          sejmiki: kto nie był z partii króla, tego nie dopuszczano, a
13 12|               podpisało się na elekcją króla Stefana), byłem mu posłuszny.
14 15|             nad sobą. Zniweczył zamiar króla chcącego sukcesją tronu
15 16|                są podpisani na elekcją króla Stefana. A na koniec podał
16 17|               wróg. On to nieboszczyka króla wciągnął w wojnę ze Szwedami,
17 17|               ofiarowanego mu imieniem króla stołka w Radzie Nieustającej
18 18|          pierwszych czynnościów nowego króla było wywiązanie się panu
19 18|          Warszawy, wyrobić dla niej od króla list żelazny, którego na
20 20|         ukartowało w Częstochowie, aby króla porwać z Warszawy, czego
21 20|              będzie się oglądał ani na króla, ani jego jakichś braci.~-
22 20|                Tłomacz się waćpan: jak króla Poniatowskiego sprzątniecie,
23 20|             jechałem na Wenecję, gdzie króla nie ma, tylko waszeci patron
24 20|             ani w Rzeczypospolitej bez króla. Trzeba nam króla, ale Sasa.
25 20| Rzeczypospolitej bez króla. Trzeba nam króla, ale Sasa. A ksiądz Marek
26 21|               z delegatów wysłanych do króla dla powinszowania mu szczęśliwie
27 21|         przelękła, że zemdlała, czym i króla, i cały dwór, i szczególnie
28 22|          łowczy koronny, oba zauszniki króla Poniatowskiego, zniósłszy
29 23|              Gdy bowiem wkrótce śmierć króla Sasa nastąpiła, a konfederacja
30 24|               uzyskał odgłos wielkiego króla. Jakoż widzieliśmy rozmaitych
31 24|               mieć żal do nieboszczyka króla za odmówienie mu buławy
32 24|             więcej, tylko się tulić do króla, zespolić wszystkie narodowe
33 24|              bądź nadwątlić tę jedność króla z narodem, w przekonaniu,
34 24|               sam zajmował odziewaniem króla i ścieleniem jego łóżka
35 24|               być godnymi podejmowania króla, a nas, szlachtę, za ba,
36 24|                kasztelan, od nas witał króla jegomości pan Paweł Odyniec.
37 24|             Haraburda, rektor, przyjął króla łacińską mową, na którą
38 24|            szkoły uczeń wystąpił przed króla z mową. Od poetyki w języku
39 24|               przedarłem się wprost do króla, jak długi padłem mu do
40 24|        spiesznie udał się do sądu, aby króla przyjąć w czasie gotowej
41 24|           milczeniu, bo w przytomności króla pełność władzy sądowniczej
42 24|               zręcznie zrobił zwrot do króla, którego w imieniu palestry
43 24|            zapłacił, a ten wyrok przez króla podpisanym został. Pan Jelec,
44 24|         przyzwoitą grzecznością prosić króla, aby zasiadł w jurysdykcji,
45 24|              grodzkiej miałem rzecz do króla. Łaskawi przyjaciele winszowali
46 24|              urzędnicy, nie odstępując króla, za nim pojechali. Król
47 24|       przyjmując u ganku wysiadającego króla, padł mu do nóg, dziękując
48 24|             długo oczekiwaną bytnością króla na Litwie. Ale król przerwał
49 24|               pani chorążyna zaprosiła króla, by raczył pozwolić sobie
50 24|            uprzejmie, że najwłaściwiej króla rolniczego narodu w stodole
51 24|               pan chorąży po odjeździe króla dwadzieścia pięć czerwonych
52 24|        trzymała przez wino i niewczas, króla konno odprowadziła aż do
53 25|              całkowity naród obdarzyć, króla osądzić, dworaków się pozbyć,
54 25|               przywilej panu Turowi od króla wyrobił. A na JW. Żaby wypadł
55 25|          pieniędzy ukraińskich do kasy króla Stanisława przywabiła.~Komuż
56 25|          kaniowskie, nadane jeszcze od króla Augusta starego. Tam, jako
57 25|         koligat - to on, lubo zausznik króla, nie może wytrzymać i mawia: "