Part

 1 2 |      Mniejszać o regimentarza, boć to szlachcic, jak ja i jak waszmość,
 2 3 |               żaden poczciwy a polski szlachcic wątpić nie może. Otóż pan
 3 4 |             pan Azulewicz, Tatar, ale szlachcic, mój kolega. On panu podczaszemu
 4 5 |           niego wyda; to i pod ziemią szlachcic od niego nie byłby bezpiecznym.
 5 5 |            nie tak jak teraz, co lada szlachcic, często i nieosiadły, złoto
 6 5 |               w wolnym narodzie wolny szlachcic urodzony, na mniemanych
 7 5 |        łańcuchach sług trzymał. Kiedy szlachcic u księcia wojewody służbę
 8 7 |           choćby żył, co by mi pomógł szlachcic z zaścianku i spokojny:.
 9 7 |             Szukiewicz był starożytny szlachcic i miał swój folwark dziedziczny;
10 8 |               kapało. Na trybunale to szlachcic poznawał wielkość swojego
11 9 |               szczupłego majątku, ale szlachcic starożytnego rodu, za granicą
12 10|             Znalazł się na to światły szlachcic, pan Piszczało, co dokazał
13 11|             nie podda i że jako wolny szlachcic, będzie szukał sprawiedliwości
14 11|                jak tu do mnie przybył szlachcic Rac. Wszak musisz znać pod
15 11|             księdza chodził? Ja wolny szlachcic! Audaces Fortuna iuvat,
16 12|               szlachectwo polskie. Bo szlachcic, choć najuboższy, był równym
17 12|            był szlachcicem bogatym, a szlachcic był panem ubogim; a że pan
18 12|               sługą Rzeczypospolitej, szlachcic u niego służąc służył razem
19 12|               równości się zasadzały? Szlachcic nie mógł być ani rządzonym,
20 12|          chciał z nim kota drzeć, jak szlachcic i oficer gwardii z Kozakiem,
21 13|         między ludźmi. Dlatego, kiedy szlachcic został skrzywdzony, obity
22 15| przywłaszczała sobie prawa do rozumu. Szlachcic bez wstydu powtarzał: "Ja
23 16|               dobrze w bezżeństwie; a szlachcic, czy to rolnik, czy to prawnik,
24 17|       dworskich, bo każdy nowogródzki szlachcic, co mógł, mu swoich ludzi
25 20|       chwilach wolnych od zatrudnień. Szlachcic zajmuje się gospodarstwem,
26 20|               z ludźmi obcować. Kiedy szlachcic przyjdzie do wioszczyny,
27 20|         Przebrałem się w opończę jako szlachcic na zagrodzie o służbę starający
28 20|           gawędką jeszcze się bawili (szlachcic miał o czym mówić, bo i
29 20|               chociaż gospodarz dobry szlachcic i o nas inaczej trzymał,
30 20|            minister, tylko zwyczajnie szlachcic i żołnierz, ale co się myśli,
31 22|          łaciny obcych języków w nich szlachcic się nie uczył i chociaż
32 22|            jaki nieobaczny kontuszowy szlachcic, zawsze go do tego namówił
33 22|           ogłosił pospolite ruszenie, szlachcic nie brał na rozum, czy to
34 22|           dotrzymać obietnicy? Abo to szlachcic, żeby ze mną w umowy wchodził;
35 22|          Pawlik -każdy żyje ze swego: szlachcic z pańszczyzny, żołnierz
36 22|           polszczyzną, jakby rodowity szlachcic. Ale tyle mi humoru popsuł
37 23|   szaraczkowej opończy, jak okoliczny szlachcic. Ale na jego galową suknię
38 23|            przegryzki znosić. Ja taki szlachcic jak i książę, a że mój ojciec
39 23|           młodszy starszego, a prosty szlachcic urzędnika zbytnią konfidencją
40 23|     pojedynkuje, jeno chrześcijanin i szlachcic. Zresztą nie ja wyzwałem,
41 23|       rycerskiej posługi, której jako szlachcic i żołnierz przyjacielowi
42 24|           sypał, a szczerze, bo kiedy szlachcic się rozczuli, rachować się
43 25|              i wyobrażenia nie mieli. Szlachcic z zaścianka, w łatanej opończy,
44 25|       Ukrainie i Wołyniu, co to tylko szlachcic alias, ale że on jeszcze
45 25|             Prawda, synu, prawda, tyś szlachcic, twój ojciec był towarzyszem
46 25|             nahajów odliczono, tak że szlachcic służył chłopowi za ławę.
47 25|            przed ludźmi! Wszak ja sam szlachcic, a podły ptak, co swoje
48 25|          wiersze pisze, przecie dobry szlachcic, a nawet waszego księcia