Part

1001 16|               ale w dobrej myśli, a to z tego powodu, że kilka dni
1002 16|             dominikanów nowogródzkich, z którego i ja, nędzny grzesznik,
1003 16|              że otrzymam pannę, ani że z nią będę szczęśliwym. Szło
1004 16|          nowogródzki miał sprawę ważną z JW. wojewodą Niesiołowskim.
1005 16|                kondescensji na gruncie z ojcami dominikanami nowogródzkimi;
1006 16|           którą sobie był przed rokiem z Warszawy sprowadził, a której
1007 16|             Wojniłowicz, wpadł do mnie z doniesieniem, że już wszystko
1008 16|              ukartowało i że trzeba mi z nim jechać do Gruszówki
1009 16|                 podkomorzynie, śmielej z nim puściłem się w drogę,
1010 16|               jeszcze: bo tam człowiek z kolegami niebezpieczeństwo
1011 16|                obawa, żeby się głupcem z wielkiego pomieszania nie
1012 16|               żarciku się nie obeszło, z drugiej strony miałem też
1013 16|         chodzić fury, to ze zbożem, to z legominą, to z omastą, żebym
1014 16|              zbożem, to z legominą, to z omastą, żebym miał hrabstwo
1015 16|           która mi była wdzięczną, sam z siebie nie mogłem wiedzieć
1016 16|      procedencje panny i jej koligacje z domami Rejtenów, Wańkowiczów,
1017 16|              związki, których zabieram z tak zacnymi domami -nadmienił
1018 16|              Ułan Murudyna, że sześciu z mojego domu są podpisani
1019 16|                świadectwo, co mógł dać z wiadomością niepłonną, znając
1020 16|             pochwała mojego charakteru z ust tak szanownego męża
1021 16|              chwilą, która mnie złączy z moją Magdusią. Nasza intercyza
1022 16|               wszystko zaczęło iść jak z kłębka. Dwa lata nie upłynęły,
1023 16|           mawiał pan Fabian, że dobrze z żonką. W percepcie złoty,
1024 16|    błogosławieństw Bożych: mam co jeść z jego łaski - i dom. i świeronek
1025 17|              TADEUSZ REJTEN~Śmieją się z nas, starych, że my radzi
1026 17|             się wychowywał w Nieświeżu z księciem Karolem Radziwiłłem,
1027 17|               szczodrotą został jednym z bogatych na Litwie. Bywało,
1028 17|            zakonników do Gruszówki, by z nimi rekolekcje odprawiać,
1029 17|      Nadzwyczajne było jego szczęście. Z rodziców już bogaty; majątek
1030 17|              trzysta chat w Mozyrskiem z własnego nabycia, i Rubieżewicze
1031 17|                wyniesiony, a na żadnym z tych sejmików się nie znajdował.
1032 17|      kilkoletni zapas był złożony. Nic z niego nie wyratowano, na
1033 17|                to, co dopiero utracił, z czego prócz niego wszyscy
1034 17|                To mu upadło jak kamień z nieba, bo ani się starał
1035 17|            dawszy mu Tadeusza, jednego z największych mężów naszej
1036 17|            posągu zawierać będą szluby z żołnierzami, co już swe
1037 17|              pierwiastki mojego żywota z nim przepędziłem, że od
1038 17|                 że od jednych mistrzów z nim nauki brałem, że obok
1039 17|                opowiadaniom, i już nic z zadumania rozerwać go nie
1040 17|            tylko był karany, i silnie, z następnego powodu: między
1041 17|              ojca gdy rodziła ostatnia z domu Gosiewskich, znaczną
1042 17|              sławie i zasługach. Jeden z uczniów odezwał się, że
1043 17|           przyznaję; ale pokąd trzymał z najezdnikami, któż śmie
1044 17|     roztropność każe w układy wchodzić z nieprzyjacielem, aby się
1045 17|            krwią się oblał. Wielki się z tego zrobił rozruch w całym
1046 17|               widzieli. że kasztelanie z łagodnością się tłomaczył.
1047 17|             godzi się w zmowy wchodzić z najezdnikami ojczyzny."
1048 17|              dzieliła, jako dwa wojska z sobą potykające się. Cała
1049 17|            stanowiły, do których każdy z nas miał należeć. To pan
1050 17|              pan Tadeusz, co był jeden z najtęższych w palcaty i
1051 17|          trzymać umieją, on, co słynie z siły i wprawy: "Cóż chcecie -
1052 17|              co by wszelkie ich sprawy z mieszczanami sądził bez
1053 17|     rozporządzenie przyszło do skutku, z początku lękały się przekupki
1054 17|                na sądy, składające się z prezydenta, czterech sędziów,
1055 17|         Tadeusz, bywało, aż mu książki z rąk wydzierają profesorowie,
1056 17|                zapalonym Polakiem, tak z nich wyszedłszy gorliwym
1057 17|         oszmiańskiego. Panna urodziwa, z domu karmazynowego, bo przed
1058 17|              cześnikowej Bemowiczowej, z którą i dom Rejtenów był
1059 17|          ludzkich, a potem, jak wylazł z kłopotu, nie tylko że nie
1060 17|           dotrzymał słowa, ale jeszcze z jego łaski zwinięto nasze
1061 17|          Wiedniem całe chrześcijaństwo z ostatniej wydźwignęło toni.
1062 17|                kawalerem niż brać żonę z takiego domu, gdzie pamięć
1063 17|            ruszenia obywatelów, by się z nim łączyli w obronie praw
1064 17|               wiemy swojemu powołaniu, z siebie za niego zrobił ofiarę:
1065 17|            przebył, istny męczennik, i z niej nie wyszedł, aż kiedy
1066 17|          przychodów, tylko sumy, które z krwawej pracy przyjaciele
1067 17|              krwawej pracy przyjaciele z Litwy mu dosyłali. Jak to
1068 17|         maksymą, że trzeba się zgodzić z wolą Pana Boga, a więc czuć
1069 17|         przestać - zaczęto oswajać się z narzuconym rządem i sobą
1070 17|          zajmywać. Ale pan Tadeusz był z małej liczby tych, co ani
1071 17|       znajdywać. Siedział w Gruszówce, z początku obcował z nawiedzającymi,
1072 17|          Gruszówce, z początku obcował z nawiedzającymi, ale ta wesołość,
1073 17|              chyba, aby się nie omijać z prawidłami gościnności.
1074 17|             konfederacją dla zrzucenia z tronu tego Stanisława, którego
1075 17|               tego Stanisława, którego z wzgardą całego narodu przemocnie
1076 17|              ku niej nienawiść. Zdjęto z niego banicją, wrócono mu
1077 17|                otrętwiały naród, jakby z jakiego letargu. W wielu
1078 17|        usiłowaniach narodu, chciał być z liczby pierwszych powstańców.
1079 17|       powstańców. Zawiązawszy stosunki z sąsiadami, ożywiwszy w nich
1080 17|                i to po wielkiej części z jego dóbr. A co się tyczy
1081 17|                 na wstępie jak jednemu z nich Moskale wieś z dworem
1082 17|            jednemu z nich Moskale wieś z dworem zapalili, wnet ostygła
1083 17|               odpowiadali mu obywatele z nim będący. - My, to prawda,
1084 17|               To on dopiero późną nocą z sosny zlazł, a do Berezdowa
1085 17|           kosztem uzbroił, a najwięcej z dworskich, bo każdy nowogródzki
1086 17|                swoich ludzi oddawał, i z swoim dawnym [towarzyszem]
1087 17|            słabość duszy; kilku tylko, z obliczem wypogodzonym, okazują,
1088 17|              do powinności wrócić; ale z jednej strony zatwardziałe
1089 17|           strony zatwardziałe zdrajcę, z drugiej - przybliżające
1090 17|              Po-niński, ośmielony, już z laską w ręku, śmie sejm
1091 17|                krzyczą:~- Nie wyjdziem z tej izby, chyba trupami,
1092 17|                Niecnota Poniński śmiał z nim o tym mówić i mógł znieść
1093 17|              odpowiedział Rejten - mam z sobą trzy tysiące czerwonych
1094 17|               rozbójniczej sesji jeden z tych potworów, wydzierając
1095 17| nieśmiertelnego posła na łożu boleści, z umysłem nadwerężonym w usługach
1096 17|        ojczyzny myślą rozsiekać, a nie z chorym gawędzić.~Kiedy ośmieliłem
1097 17|               Uprzejmie mnie powitał i z początku spokojnie rozmawiał,
1098 17|                zamyśliwszy się, zaczął z ruska przebąkiwać:~- A co,
1099 17|                jego, JW. podkomorzyna, z wielkiego żalu opuściła
1100 17|             okno obaczył wysiadającego z powozu generała moskiewskiego,
1101 17|         dobrego, tak dalekie, że żaden z nas się [nie] doczeka, a
1102 18|            tego pilnujemy; a co będzie z innymi, tego nigdy nie dojdziem.
1103 18|              się nie wymówiemy, jeżeli z niego korzystać nie będziem.
1104 18|             teraźniejszymi, że chociaż z jednej strony, bywały zbrodnie
1105 18|           jedynie w podłych gnuśnieć), z drugiej - wielkie było wyobrażenie
1106 18|             jakem się o nim dowiedział z największą dokładnością,
1107 18|          największą dokładnością, a to z przypadku.~Uciekając z więzienia
1108 18|              to z przypadku.~Uciekając z więzienia smoleńskiego,
1109 18|         karmelitów bosych, wracających z kapituły do klasztoru swego,
1110 18|                zakonnicy zawieźli mnie z sobą, ledwo przytomnego,
1111 18|              gdzie się złączyłem znowu z konfederacją, w której że
1112 18|                zgromadzenia, złożonego z ludzi świętobliwych i pracowitych,
1113 18|                ich fundacji i to teraz z przypomnienia zapisuję sobie.~
1114 18|         Michała Wiśniowieckiego, jedną z pierwszych czynnościów nowego
1115 18|        Ciechanowieckiemu za dobrowolne z nim podzielenie nędznego
1116 18|               ze stolnikiem witebskim, z zacnego domu Łopacińskich,
1117 18|               brali się do korzystania z takowego wyznania), pan
1118 18|           ledwo nie publiczną nie może z dobrego ducha pochodzić,
1119 18|                została przez krajczego z ofuknieniem, co jej serce
1120 18|          goryczą i zemstą napełniło. A z panem starostą orszańskim
1121 18|              orszańskim się umawia, że z porządku rzeczy potwarzy
1122 18|              żywota.~Tak umówiwszy się z starostą a przyszłym teściem,
1123 18|            przyszłym teściem, niemniej z matką, której to wszystko
1124 18|           jedzie do Warszawy i powraca z listem żelaznym. A w niebytności
1125 18|         krajczy w rok potem ożenił się z starościanką i z nią spłodził
1126 18|            ożenił się z starościanką i z nią spłodził sześciu synów,
1127 18|              mu żona, kiedy najmłodszy z jego synów już był dorosły.
1128 18|             oświadczył im, że klasztor z funduszem chce na puszczy
1129 18|               synowie, rozmówiwszy się z sobą:~- Ojcze - odpowiedzieli -
1130 18|                 jeżeli tak jest, żaden z nas nie ma prawa do tego
1131 18|             właścicielom, a my wszyscy z tobą opuścim świat i Panu
1132 18|         wyspowiadawszy swoją zbrodnię -z sześciu synami wstąpił do
1133 18|                dwa lata potem profesją z nimi uczynił, i umarł braciszkiem
1134 18|            synowie zostali kapłanami i z nich miał zakon wielką pociechę,
1135 19|               tak świetne dary, coście z Jego łaski otrzymali, naprzeciw
1136 19|             rozumkowaniem, najczęściej z obawy, by za głupców nie
1137 19|                rozumnego uchodził, niż z przekonania gruntownego,
1138 19|               Marka, który go, bywało, z wielką cierpliwością zbija,
1139 19|             wdać się w certamen [spór] z takim, co coś nachwytawszy,
1140 19|             więcej w nic. Ksiądz Marek z początku tłomaczył mu wszystko,
1141 19|        wojewodzie; my byli ciekawi, co z tego będzie, i rano poszliśmy
1142 19|             Markowi. Nie rozpierał się z nim, ale bił się w piersi.
1143 19|               bił się w piersi. A jaki z niego się zdawał bezbożnik!
1144 19|                pobudek, samo obcowanie z księdzem Markiem i patrzanie
1145 19|             iść za sprawą pomyślną, co z wiatrem nie popłynie. Ale
1146 19|          ostygać zaczynali. - Toż samo z ojczyzną. A wiele to świętych,
1147 19|              praca daremna; wolimy się z czartem pogodzić." Nie,
1148 19|               wszystko nadgrodził. Toż z ojczyzną, co z jednym człowiekiem.
1149 19|         nadgrodził. Toż z ojczyzną, co z jednym człowiekiem. Niech
1150 19|         pociechy Bóg nie daje, aby się z czartem nie godzili! Pan
1151 19|              używać będą przyjemności, z których siebie dla nich
1152 19|                a na pokojach za stołem z panami siedział ksiądz Marek,
1153 19|                panów za sobą na ganek.~Z całym zgromadzeniem wyszedłszy
1154 19|                drewnianym, co go nosił z paciorkami u boku wedle
1155 19|                 Ksiądz Marek na koniu, z krzyżem w ręku, wszędzie
1156 19|              że gdyby on i jakikolwiek z naszych wodzów, ledwo nie
1157 19|                 nie wiem, za którym by z nich prędzej Dony poszli
1158 19|        uśmiecha, że Dońce ze złości aż z rozumu odchodzą; a na koniec
1159 19|            odchodzą; a na koniec kilku z nich, widząc, że lubo bezbronny,
1160 19|           próbowali rękoma go porwać i z sobą zataskać, ile że koń
1161 19|                po capstrzyku nie śmiał z niego wychodzić, i natychmiast
1162 19|           Puławskiego i mówi mu:~- Bóg z tobą, panie starosto dobrodzieju;
1163 19|             proszę mnie pozwolić wyjść z obozu.~- A dokąd?~- Muszę
1164 19|             Pan Bóg mnie tam woła, ale z klasztoru bez wiedzy przeora
1165 19|       klasztoru bez wiedzy przeora ani z obozu bez wiedzy naczelnika
1166 19|               i przede dniem skona. On z naszej wiary, choć między
1167 19|             pokój. Kiedy Bóg każe mnie z sobą tam iść, poradzi On,
1168 19|            każę ci, księże, przed ósmą z rana zameldować mi twój
1169 19|               twój powrót. Ruszaj więc z Bogiem, gdzie On tobie każe,
1170 19|               bo daleko nie zajedziesz z swoim.~- Ja piechotą trafię,
1171 19|         nieprzyjacielskim były straże, z wielkim podziwieniem przychodzący
1172 19|               chorym, który go słuchał z wielką pobożnością i wiarą,
1173 19|            wnijściu do namiotu i żaden z nich nie śmiał przeszkadzać.
1174 19|                woli Pana Boga, którego z sobą przywiózł, a którego
1175 19|               po rozłączeniu się ducha z ciałem, co rychło nastąpiło
1176 19|           starszyzna moskiewska, która z podwładnymi otaczała namiot,
1177 19|                przeżegnaniem pozrzucał z koni, a pomimo tego głośny
1178 19|                do niego, by go porwać, z wielką jednak obawą; ale
1179 19|            obawą; ale że nie znikał im z oczu, a żadnemu nic złego
1180 19|            nogi, posadzili go na wozie z dwoma setnikami dońskimi
1181 19|          Przeworskiem a Lwowem żadnego z naszych nie było - ale strach
1182 19|             Marek nierad był rozmawiać z towarzyszami podróży, ale
1183 19|             wieść, że jak się zamyśli, z czartem rozmawia i że w
1184 19|          ściągnąć mi zaraz tych łotrów z woza! Kozacy konni nazad
1185 19|              cwał. Pułkownik, co nigdy z swoim sztućcem się nie rozstawał,
1186 19|            który sam wkrótce przybiegł z sztabem swoim na hałas strzału,
1187 19|             starosta kazał ich puścić, z wielkim żalem pułkownika
1188 19|               to były jego brance. Ale z panem starostą krótka była
1189 19|                jeden bazy lian, będący z nami! Nikt by temu nie uwierzył,
1190 19|             Nikt by temu nie uwierzył, z jaką to ciemnotą i barbarzyństwem
1191 19|              krążą, a którego imię już z dziejami ówczesnymi tak
1192 20|           kilka niemieckich fraszek, i z niezgorszym procentem pieniądz
1193 20|            Namysłowie poznałem się był z jednym tamtych stron obywatelem,
1194 20|                szukał znajomości, a to z powodu, iż prozapią swoją
1195 20|              powodu, iż prozapią swoją z Polski prowadził i chciał
1196 20|           żądał. Bo on wyprowadzał się z domu Putkamerów, osiadłego
1197 20|            osiadłego w Nowogródzkiem i z którym od tego czasu jeszcze,
1198 20|               mnie porządnie ubranego, z pasem litym, a szczycąc
1199 20|              litym, a szczycąc się, iż z polskiej krwi pochodzi,
1200 20|             pochodzi, oświadczył mnie, z wielką jednak delikatnością,
1201 20|                ode mnie przyjąć ofiarę z mojego ubioru, gdyż do domu
1202 20|            radzi będą. Jakoż nazajutrz z rana, przepraszając go,
1203 20|             nie jadłem. A lubo była to z mojej strony ofiara, a zatem
1204 20|                widział uszczęśliwionym z mojego upominku, że ażem
1205 20|         upominku, że ażem się ucieszył z myśli przysłużenia się jemu.
1206 20|            uprzejmie przyjąć to, co mi z dobrego serca ofiaruje.
1207 20|       podziękowawszy odesłałem bydełko z moimi ludźmi i tak szczęśliwie
1208 20|                by obywatel zwędził się z nudów, a on się nie nudził,
1209 20|             znamy, a cała nasza zabawa z ludźmi obcować. Kiedy szlachcic
1210 20|               jeśli się spostrzeże, że z daleka kurzawa się podnosi,
1211 20|               ledwo serce nie wyskoczy z radości, że może ktoś o
1212 20|                pracą swoją, wypije się z nim, a nagawędzi się, że
1213 20|         Częstochowie, aby króla porwać z Warszawy, czego potem pan
1214 20|        rozdrażniona niewygodą. A każdy z nas by mu rad swojego zdrowia
1215 20|                udzielić, bo to był pan z rzadkim sercem, z wielkim
1216 20|              był pan z rzadkim sercem, z wielkim dowcipem i skromnością.
1217 20|            nogi w swoją opończę, którą z siebie zdjął, a sam w jednym
1218 20|             daje mu wielki skarb, byle z niego chciał korzystać.
1219 20|                 a wyznaj, że chociażeś z takich, co, daj Boże, aby
1220 20|                nie gorszymi byli, masz z Panem Bogiem rachunek do
1221 20|             żebyśmy tu tylko mieli żyć z sobą, tobym na pazury brał,
1222 20|              że zawsze będziemy gdzieś z sobą mieszkać, to mniej
1223 20|           Panie chorąży, dotąd mówiłem z tobą jako z chrześcijaninem,
1224 20|              dotąd mówiłem z tobą jako z chrześcijaninem, z człowiekiem;
1225 20|                jako z chrześcijaninem, z człowiekiem; a teraz pozwól,
1226 20|          Kochasz ojczyznę, służysz jej z takim poświęceniem, a cierpieć
1227 20|             popłakać, bo już ci ja nie z żelaza. Ja do ciebie, mój
1228 20|       wieszczów, którzy wygrzebają was z zapomnienia i wystawią was,
1229 20|        potomkowie wasi będą ich czytać z uniesieniem w odnowionej
1230 20|                iż on, święty człowiek, z Bogiem rozmawiał. Zapominaliśmy
1231 20|        wspólnego życia umierając żaden z nas nie straci, rozszerzywszy
1232 20|          skarbnicy. A jeżeli niektórzy z nas haniebnie odstępują -
1233 20|                 im ściślej się kojarzą z zabójcami, im zupełniej
1234 20|               byśmy go wypiastowali, a z którego trzeba Mu będzie
1235 20|             koni, rozweselające obozy, z troków obdzielaliśmy strawę
1236 20|          kłodach, przy ognisku jeszcze z sobą rozmawiali.~- Panie
1237 20|                nie traciłem ani słówka z tego, co mówiła starszyzna,
1238 20|              co to my cierpieć musiemy z łaski tego czartów pomazańca,
1239 20|                lis tak ostrożny, by go z jadźwiny nie przywabić.
1240 20|           chciałem i o to się kłóciłem z panem Zarębą, ale ten mnie
1241 20|              wymówił się, że nazajutrz z żoną i z podkarmionymi gęsiami
1242 20|             się, że nazajutrz z żoną i z podkarmionymi gęsiami na
1243 20|              dobrodzieju, zabierz mnie z sobą, azaliż przy asędzieja
1244 20|              Krasiński, nasz starosta, z którego łaski my grzędy
1245 20|            ojcze, że łatwa rada: imość z gęsiami na fornalce, a ja
1246 20|              gęsiami na fornalce, a ja z waćpa-nem piechotą przy
1247 20|        niedziele popod nimi przejeżdża z drobiem albo ze mną, albo
1248 20|              drobiem albo ze mną, albo z sąsiadem. Ale jak nas dwóch
1249 20|               obraża, bo nie taisz się z tym, że szukasz kawałka
1250 20|          szlachcie bywa, ale na glinie z drewnianych łyżek jemy jak
1251 20|                  Potem naradziwszy się z swoją babą, która lubo zawojowana
1252 20|                serce, powrócił do mnie z tym, co uradzili: "Panie
1253 20|                a jutro skoro świt żona z kojcami na fornalce. a waćpan
1254 20|            fornalce. a waćpan piechotą z batogiem; tylko na koni
1255 20|        przysługę robi. Bo to tak u nas z dawien dawna: waćpan się
1256 20|             sobie: "Oj, żeby jaki bryś z Poniatowskiego psiarni mnie
1257 20|                  To ja, obwitawszy się z naszymi podściwcami, poszedłem
1258 20|         naszymi podściwcami, poszedłem z ich kanalarzem, który mnie
1259 20|              kilkadziesiąt zakonników, z których większa połowa wiedziała,
1260 20|                się uczy! Będzie kiedyś z niego pociecha dla Rzeczypospolitej.
1261 20|            daliby nam, żebyśmy jednego z ich braci zamordowali.~-
1262 20|              zamordowali.~- To się też z uniesieniem tylko mówi,
1263 20|            starosta żydaczewski, który z królem miał osobiste zajście
1264 20|        chędożył broń swoje; zerwał się z swojego miejsca:~- Panie
1265 20|          niewieściucha się pozbędziem, z Polski zrobi się raj. On
1266 20|                 moją ręką jego ubiję i z tego będę się chlubił przed
1267 20|         odezwał się pan Korsak.~- I ja z nim trzymam! - krzyknął
1268 20|             Franciszek Dzierżanowski - z jego łaski zginął pan Sawa
1269 20|           Zgoda, zgoda! i Litwa trzyma z Koroną - odezwał się pan
1270 20|             odezwał się pan Puławski - z woli waszej odebrałem nad
1271 20|                ja jako prosty żołnierz z wami służyć będę; ale do
1272 20|         węgierska do nas przyjdą, a tu z jednymi Moskalami ciężka
1273 20|              starostwo moje chodzi, co z łaski tego bękarta mnie
1274 20|              po ludziach dzieje. Byłem z księdzem Sierakowskim, moim
1275 20|            Sasa. A ksiądz Marek na nas z góry:~- A cicho, dzieci,
1276 20|               Ale pan chorąży litewski z księdzem Markiem od nas
1277 20|                zaraz po wyjściu naszym z Niepołomickiej Puszczy.
1278 21|                     BŁOGOSŁAWIONA ANNA Z OMIECIŃSKICH~Nic lepszego,
1279 21|              dziękuj; źle, zgadzaj się z Jego wolą. A jak szemrać
1280 21|                Jako błogosławiona Anna z Omiecińskich miała dziwne
1281 21|               Litewskiego, a który, że z wielką szkodą naszą nie
1282 21|              był drukiem ogłoszony, to z tego powodu, iż byliśmy
1283 21|            naszej. Tak to wszystko się z czasem odmienia. Pierwszy
1284 21|           ludzi możnych uciekał, tylko z chłopkami i nędzarzami przystawał.
1285 21|          cielesnych, czemu się poddała z największą pokorą, a to
1286 21|               jej ojciec, będąc jednym z delegatów wysłanych do króla
1287 21|        żartobliwym i nieco za poufałym z kobietami, kiedy rękę pańską
1288 21|              po zupełnym rozstaniu się z ciałem stanęły. I każda
1289 21|          ciałem stanęły. I każda dusza z zupełną mądrością o wszystkich
1290 21|                był tam wielki, bo póki z ciałem, dusza sama siebie
1291 21|              Pana nad pany, że żadnemu z nich nie dał to, co by mu
1292 21|             tylko to mu uszkodziło, co z woli swojej nabył. A dopiero
1293 21|                 nie pamiętając, co się z nim działo. Tylko błogosławionej
1294 21|               rzeczy dobrze prosić, bo z Niego i doczesne korzyści,
1295 21|            Żadnej my korzyści nie mamy z urzędników naszych: jeżeli
1296 21|             które by im styczność dały z ustawami obcymi ich obyczajom.
1297 21|                ich obyczajom. Żyje się z urzędnikami naszymi, zna
1298 21|         lichwiarz: da on niby coś, ale z wielkim procentem odbierze.
1299 21|               profesor, wypędźcie jego z waszej ziemi, bo nigdy z
1300 21|               z waszej ziemi, bo nigdy z niego prawy Polak nie będzie,
1301 21|             żadnych układów nie róbcie z nieprawością: kto tylko
1302 21|       wymuszoną przysięgą zawiązał się z rządem najezdniczym - do
1303 22|              wydawało obywateli. Polak z dawnych szkół wyszedłszy
1304 22|        cudzoziemców można było poznać, z jakiego on narodu. Dzisiaj,
1305 22|                rozkład czasu. Wychodzą z nich jacyś obywatele świata,
1306 22|              ale chwała Panu Bogu, nic z tego nie będzie, a wszystkie
1307 22|              weszło w kieszeń tych, co z Alwara wzięli swój rozum
1308 22|              między tymi, co po polsku z musu tylko i z biedy mówili,
1309 22|               po polsku z musu tylko i z biedy mówili, a po zagranicach
1310 22|               ze szkół jezuickich, ale z akademii zagranicznych do
1311 22|     Konstytucja 3 maja, za którą każdy z nas był gotów dać się umęczyć,
1312 22|           został strwoniony, ktoś inny z niego korzysta, a najczęściej
1313 22|                idzie do czarta." Wiemy z doświadczenia, że z grosza
1314 22|              Wiemy z doświadczenia, że z grosza źle nabytego tertius
1315 22|             jeszczem nie zarastał, bom z trzeciej klasy uciekł do
1316 22|        dzieckiem, miałem sowity poczet z łaski JW. Denhofa, wojewody
1317 22|              po zameldowaniu poszedłem z chorągwią w korelicką puszczę
1318 22|         łowienia rozbójników. Otóż był z nami towarzysz miękkiego
1319 22|             ostępie, a oni do nas dali z rusznic, pan Szeliga placu
1320 22|             nogi poddali się, a nikogo z naszych nie straciwszy,
1321 22|             książkę można było napisać z tego, co widział i doświadczał.
1322 22|                 Było nas kilkudziesiąt z różnych województw. Gospodarz
1323 22|               wielce pobożny, kazał mu z sobą mówić różaniec. Gdy
1324 22|               mówić różaniec. Gdy więc z kolei hetman zaczynał antyfonę:~
1325 22|        momencie obaczył pan Korsak, że z poprzecznej ulicy szła kolasa,
1326 22|            chorąstwo w tejże chorągwi. Z tego powodu ośm razy rąbał
1327 22|              powodu ośm razy rąbał się z tymi, co do tej rangi sami
1328 22|                konfederacji, bo on był z pierwszych, co się do tego
1329 22|             wojowałem ze studentami. I z hajdamakami się ocierało,
1330 22|            piecem się nie siedziało, i z księciem wojewodą wileńskim
1331 22|              sobie spokojnie w Krożach z chorągwią, której dowodziłem,
1332 22|             szachownicę; to ich sprawy z Żydami sądził; to na delacje
1333 22|             opasałem, a wziąwszy dwóch z towarzystwa i ty luz luzaków,
1334 22|           Marcina Lubomirskiego, który z nami służy. Tam się poznałem
1335 22|                i ściśle zaprzyjaźniłem z panem Czajkowskim. łowczym
1336 22|               myślący obywatel; więcej z przyjaźni niż z potrzeby
1337 22|                 więcej z przyjaźni niż z potrzeby księciu służył,
1338 22|                tam zbierać konie, póki z nimi nie wyruszę na Litwę.
1339 22|            koni służyć marszałkowi niż z dwoma towarzyszami przed
1340 22|                cudem do niego przedarł z tak małą siłą.~Nie miałem
1341 22|                tam moje konie wyprawił z dworskimi Kozakami, a nazajutrz
1342 22|                Zwyczajnie gawędziliśmy z sobą przez drogę. Opowiadał
1343 22|               Gontar, jego namiestnik, z dwoma hultajami pokazali
1344 22|                się na targu cudnowskim z furą półdrabków, niby zwyczajnie
1345 22|             trafem nadszedł i kazał go z duszą puścić, obdarłszy
1346 22|            ruszam czym prędzej na targ z Kozakami. Udało mi się złapać
1347 22|             dopiero by mnie była bieda z Pawlikiem; jednej nocy bym
1348 22|             bym nie przespał spokojny. Z naszymi hajdamakami ani
1349 22|              że ich dwóch w moim ręku, z tego mi zysk; bo jakby szkodę
1350 22|             będę mieć kwaterę w lesie! Z deszczu pod rynnę: ja kryję
1351 22|       niedziela pełno hajdamaków. Piją z fabrykantami, nawet dzieci
1352 22|            jednego spotkałem i mówiłem z nim, udając, że nie wiem,
1353 22|             dwóch hultajów, wyszedłszy z gęstwiny, zbliża się do
1354 22|               i krzyczy: "Stój!" Każdy z nich trzymał rusznicę w
1355 22|                będący, dobył pistoleta z olstry, ale ja na niego:~-
1356 22|          waćpan pistolet. W lesie wara z ognistą bronią, żeby jak
1357 22|             nie dało ognia. Abo widać, z kim sprawa?~A jeden z nich,
1358 22|           widać, z kim sprawa?~A jeden z nich, którego poznał pan
1359 22|               rozbójników wysypało się z prawej i lewej strony drogi.
1360 22|               drogi. Pewnie jedna noga z naszych by nie uszła, gdybym
1361 22|            wypleniał; rozpraw się o to z nim w Warszawie lub gdzie
1362 22|            regimentarz rekwirował, bym z całego poddaństwa zrobił
1363 22|              Ty umowy nie dotrzymujesz z leśniczym: ziemięś jadł
1364 22|                hajdamaka, a jak widzę, z ciebie zupełne ladaco.~-
1365 22|             spotkałem pisarza jadącego z Budy do Cudnowa i mówiłem
1366 22|              Budy do Cudnowa i mówiłem z nim po bożemu; niech sam
1367 22|          ukrzywdzisz? Niech no któremu z nas włos aby jeden spadnie
1368 22|             nas włos aby jeden spadnie z głowy, a ekonom cudnowski
1369 22|            podkomendnych, a potem, jak z Kozaków i wszystkich włościan
1370 22|               Hałacie. Lepiej nas puść z Bogiem i licz na moje wdzięczność.~-
1371 22|                wsadzą? Lepiej puść nas z Panem Bogiem, a ja twoich
1372 22|              wam wydać na twój znaczek z magazynu całej kufy gorzałki?
1373 22|              serce. Wracajże pan zdrów z synem! Ale ja bez zakładu
1374 22|        paniczowi wypalić nie dopuścił, z nami pójdzie do Hałacy i
1375 22|               nie obaczę. To wojak, on z nami tęsknić nie będzie.~-
1376 22|             się o mnie nie troszczy, a z godnym synem i swoim dworem
1377 22|                po ludzku obchodził się z panem porucznikiem.~- Wielmożny
1378 22|                teraz powtarzam: kto co z panów ma pieniędzy przy
1379 22|                o nie.~Pan łowczy dobył z szarawarów sakwę, w której
1380 22|        poruczniku! Pan łowczy przerwał z pośpiechem:~- Co waćpan
1381 22|               żyje ze swego: szlachcic z pańszczyzny, żołnierz z
1382 22|                z pańszczyzny, żołnierz z żołdu, Żyd z łokcia i kwaterki,
1383 22|     pańszczyzny, żołnierz z żołdu, Żyd z łokcia i kwaterki, a rozbójnik
1384 22|                i kwaterki, a rozbójnik z tego, co mu Pan Bóg w cudzej
1385 22|           wielmożny pan komisarz niech z Bogiem rusza nazad i moich
1386 22|              swoim pocztem nazad, a ja z hultajstwem dalej; a takimi
1387 22|               dwóch na jednego", a ile z oka sądzić mogę, was więcej
1388 22|              to waćpanu powiem, że jak z tym się pochwalisz przed
1389 22|            umiem i otwarcie powiem, że z tym tylko się bawię, komum
1390 22|                był nieobyczajnym, bo i z wielką grzecznością do mnie
1391 22|               w naszej Litwie człowiek z maleńkiego przywyknął. Aż
1392 22|               nogę za nogą, prawdziwie z pieca na łeb, pod skałę,
1393 22|             się, że nie była pora o to z nim się targować. Kazał
1394 22|                niego porzuciwszy męża, z nim do Pawlika przystała.
1395 22|              czy i ten koń mój gniady, z którego zleźć musiałem,
1396 22|                jak wąż przedzierać się z waćpanem po zaroślach, a
1397 22|                pan pozwoliłeś mi siąść z sobą, to dla mnie tak wielkie
1398 22|              jak wspomnę o tym, co się z tego zrobiło. Jeden z hultajów,
1399 22|              się z tego zrobiło. Jeden z hultajów, szastający się
1400 22|              go rzucić, a ziemię obmyć z krwi - a potem z wypogodzonym
1401 22|          ziemię obmyć z krwi - a potem z wypogodzonym obliczem, jakby
1402 22|   powiedziawszy, czas mile mi schodził z rozbójnikiem, bo już do
1403 22|                On mnie się wyspowiadał z całego prawie żywota. Był
1404 22|               w jego zamku się urodził z rodziców dworskich, i od
1405 22|               i pewnie by go liberował z kawałkiem chleba, gdyby
1406 22|                których opiekunem będąc z prawa natury ich wuj pan
1407 22|               usługach. Jeszcze mu tam z początku szło siako tako;
1408 22|           siako tako; ale pokochał się z synowicą komisarską, u stryja
1409 22|             ich komisarz nadszedł, gdy z sobą różaniec już odprawiali:
1410 22|           obojętnym na związki krewnej z poddanym, pannę naprędce
1411 22|             Pawlika spotkało, lubo się z tym nie chwalił, tylko mówił,
1412 22|                on nie chciał korzystać z uniesienia rozpaczy, owszem,
1413 22|     zuchwałości przyszedł, że otwarcie z ekonomiami w umowy wchodził
1414 22|        garncarz miejscowy, jego kum; a z tego nic mu się złego nie
1415 22|               sprawiedliwość zrobiono, z groźbą, że inaczej tydzień
1416 22|               tydzień nie minie, a tok z dymem pójdzie. Z początku
1417 22|                 a tok z dymem pójdzie. Z początku ze dwa razy, dla
1418 22|               Pawlika na gościnie, nie z musu, ale z własnej ochoty;
1419 22|              gościnie, nie z musu, ale z własnej ochoty; bo jeszcze
1420 22|            samej nocy przybyli hultaje z Cudnowa odesłani, z listem
1421 22|            hultaje z Cudnowa odesłani, z listem do mnie od szanownego
1422 22|         tysiączne robił deprekacje, że z jego powodu tyle przykrości
1423 22|              od niego dwadzieścia koni z rynsztunkiem, które mi odeszle
1424 22|                i pójdziem dalej, a kto z tych stron mnie pozna, to
1425 22|        przedstawię cię jako szlachcica z Polesia, który moją prawą
1426 22|             odważy się kłamstwo zadać, z tym ja się rozprawię: a
1427 22|               w armaty, próżno by było z naszą garścią o jakąś korzyść
1428 22|                wybawi ogólne powstanie z Kijowskiego i Wołynia; ale
1429 22|          Poniatowskiego, zniósłszy się z Moskwą, w Kijowskiem nie
1430 22|              mu to za złe. Jakoś umowa z Moskalami była dobra, bo
1431 22|   przywłaszczając sobie cudzą zasługę. Z namowy jego poszedłem z
1432 22|                Z namowy jego poszedłem z nim dla odbicia naszych,
1433 22|           wszędzie miał swoje stosunki z poddaństwem, łatwo nam było
1434 22|             zalecono, aby we wszystkim z nim się znosili, jakoś nam
1435 22|                się zaczęli i strzelali z pistoletów. Aż tu nasi w
1436 22|            chłopi przy rurach, gwałtem z wsiów pozabieranych, nie
1437 22|                szczęśliwie złączył się z JW. Potockim, podczaszym
1438 23|               krzesła się dochrapie, i z mitrami się koligaci. Bo
1439 23|                 czy familijna. Kontusz z aksamitu czarnego, żupan
1440 23|            srebrny, a na tym wszystkim z czarnej krepy krótki płaszczyk
1441 23|             wiedzieć, że Rysiowie byli z dobrego rodu, nawet tym
1442 23|             kościele Panu Bogu śpiewał z wtórem, czy koło gospodarstwa
1443 23|             wychowanie, nie był więcej z książkami obeznany niż ludzie
1444 23|          Rudawki, majątku jezuickiego, z ordynacją, do której sprawy
1445 23|         Rysiowi, siedział on za stołem z innymi, nie omieszkawszy
1446 23|                oktawy przesilenia dnia z nocą kanonicy katedralni
1447 23|               kanonicy katedralni wraz z JO. pasterzem czytają na
1448 23|              wyczytają, to i zapisują: z tego kalendarz i rubrycele,
1449 23|            tego kalendarz i rubrycele, z tego kantyczki. Bo wszystko
1450 23|      odpowiedział podkomorzy, - Wielki z waści mędrzec, jak widzę,
1451 23|                widzę, panie organisto. Z tym wszystkim winszuję temu,
1452 23|               jeszcze więcej temu, kto z tak licznym abecadłem tyle
1453 23|             należące do Rysiów, wyszły z ich domu, a co przewidując,
1454 23|             Rysiowie żenili się zawsze z córkami organistów, a swoje
1455 23|     kantyczkową nutą kwilić będzie, bo z miecza, jako i z kądzieli
1456 23|            będzie, bo z miecza, jako i z kądzieli samych tylko organistów
1457 23|             Wszystkie zabiegi ojca, by z syna mieć pomocnika, a kiedyś
1458 23|           życia już go zaczął poufalić z organami, lubo przez dwa
1459 23|              imię było Karol, pojechał z synkiem do Kojdanowa na
1460 23|               Ryś do Starczycy, zawsze z synkiem, sam w swoim paradnym
1461 23|              paradnym ubiorze, a synek z pozytywkiem w ręku i z pałasikiem
1462 23|           synek z pozytywkiem w ręku i z pałasikiem u boku. Zajechawszy
1463 23|                pod bramę, wysiedli oba z wózka i szli sobie ku folwarkowi.
1464 23|            musisz mi dodać ptaszka, co z nim się stawi. Ja go umieszczę
1465 23|              moimi paziami i posunę go z czasem, że mu nigdy na kęsie
1466 23|                 a Karolek, tylko ubiór z łaski księcia dostając,
1467 23|              schodził. Jakże Karolkowi z nimi grać bez pieniędzy?
1468 23|          naturę Karolek, że nie skonał z bólu, ale tak się zaciął,
1469 23|              świadkiem egzekucji, lubo z przyrodzenia twardego serca,
1470 23|               największe uniesienie:~- Z jakiego powodu, łotrze,
1471 23|              na to:~- Cóż miałem robić z biedy? Wszyscy paziowie
1472 23|             postąpił go na pokojowego, z oznaczeniem trzechset tynfów
1473 23|            zastanowiło, iż sprawa była z synowcem i spadkobiercem
1474 23|              ludźmi mógłby się wymówić z nieprzyjęcia wyzwania od
1475 23|                rad będąc spróbować się z graczem, za jakiego uchodził
1476 23|            przyjaciół dotrzymał placu, z niemałą szkodą swojego zdrowia;
1477 23|              łokcia, że kilka niedziel z izby nie wychodził. Książę
1478 23|           odziedziczył Nieśwież, jedną z pierwszych jego czynności
1479 23|             pół mili od Kojdanowa, ale z dobrymi gruntami. Ta wspaniałość
1480 23|             tym dziwniejszą, że ludzie z większymi i dawniejszymi
1481 23|         wskórać nie mogli, gdyż on był z małej liczby Radziwiłłów,
1482 23|               lam nie miał, a wszystko z dziwnym smakiem umiał zastosować.
1483 23|                został obrany deputatem z województwa mińskiego na
1484 23|                Kietlicza, który prawie z niczego zacząwszy, ogromny
1485 23|              wyjdzie na podwórze, jeno z twarzą w pieluchy obwiniętą;
1486 23|             istny dragon w spódnicy, a z tym wszystkim urodziwa.
1487 23|                 Jakżeby ją było sprząc z panem Łopotem! Ryś z nią -
1488 23|            sprząc z panem Łopotem! Ryś z nią - to dobrana para. I
1489 23|                dostał i wyjechał sobie z Wilna, pomiarkowawszy, że
1490 23|          wypadnie pannę zdobywać, a to z Rysiem była rzecz trochę
1491 23|           przyjdzie mówić o rachunkach z opieki, tak pana stryja
1492 23|           opieki, tak pana stryja zbił z tropu, że sam mu został
1493 23|               Mając na przykład sprawę z księciem Radziwiłłem żyrmuńskim,
1494 23|           względu dla członka familii, z której powstał, pan Ryś
1495 23|               nieboszczyk pan, żadnego z was gołą ręką by nie dotknął,
1496 23|            biedny książę ledwo uciekł.~Z początku miał zwyczaj pan
1497 23|               i w sam korek trafił; on z pistoletu ubiłby muchę na
1498 23|                ale odtąd rozejm zrobił z jej korkami. Tak dobrane
1499 23|             nie zupełnie rozum utracił z żalu i gdyby nie wielka
1500 23|              który był pański, bo, już z siebie potężny, bez wielkiej