Part

1501 23|            Magdusi. Do trzydziestu lat z nią przeżywszy, nie tylko
1502 23|  strażnikowstwo przez te lat kilka, co z sobą mieszkali; ale doznałem
1503 23|                mieszkali; ale doznałem z nią pospołu i niemałych
1504 23|                go, że ani zgromadzenie z niego, ani on z surowej
1505 23|           zgromadzenie z niego, ani on z surowej reguły pociechy
1506 23|          diaków, popowiczów, ludzi ani z powołania, ani z wychowania
1507 23|             ludzi ani z powołania, ani z wychowania niesposobnych
1508 23|            kontusz rycerskiego stanu i z dawną wykwintnością w stroju
1509 23|       potrzebach pamiętał. Pan Ryś był z liczby tych, co się na j
1510 23|            wywiązywał się panu Rysiowi z tak sowitych dowodów przyjaźni,
1511 23|       dowiedzenia się naprędce, co się z gospodarką działo. Tak tedy
1512 23|           działo. Tak tedy sobie hulał z bandą albeńską, bądź towarzysząc
1513 23|                go wykwintnisie. Bo kto z niego nie brał wzoru, tego
1514 23|                wymysłem.~Razu jednego, z powodu bierzmowania młodego
1515 23|         opiekunem, gdy miała być uczta z tańcami w Nieświeżu, wszyscy
1516 23|               wieczorne tańce w butach z najpiękniejszego żółtego
1517 23|            żyła na gruncie nieświeskim z ordynarii, którą jej wyznaczył
1518 23|            Żydów i innych podwładnych, z czego także miał siaki taki
1519 23|              codzienne miewał stosunki z księdzem Szukiewiczem. Nietrudno
1520 23|                co w wesołości celował. Z namowy więc księdza, kiedy
1521 23|               między liberią schowany, z kwaczkiem w ręku i z garnkiem
1522 23|         schowany, z kwaczkiem w ręku i z garnkiem pełnym dziegciu
1523 23|             Wchodzi nareszcie pan Ryś, z miną gęstą, cały lskniący
1524 23|               Ryś, nie wiedząc, co się z nogami dzieje, dalej sobie
1525 23|              że słowa, jakby skrzypłe, z gardła mu wyleźć nie mogły.
1526 23|               przejść przez moje ręce, z każdym będę się strzelał
1527 23|               świętego Wita, i zniknął z sali, zawsze odgrażając
1528 23|                za napaść może wystąpić z klątwą, od której krzyżową
1529 23|              jął mu robić. Pan Tadeusz z początku przyjął je pokornym
1530 23|              klamki książęcego dworu i z Nieświeża nie wyjeżdżać,
1531 23|         tysięcy jako deservita merces, z zapewnieniem, iż o losie
1532 23|       pokrzywdzeniu pana Scypiona; ale z niecierpliwością czekał
1533 23|                księcia wojewody, który z jego ojcem kilkanaście lat
1534 23|                pana Rysia; że zaś miał z nim dawną zażyłość, a do
1535 23|          wymówki i pogróżki, uczynione z mocnego uniesienia; a potem
1536 23|              strażnik powitał go, lubo z sercem kwaśnym, jednak z
1537 23|               z sercem kwaśnym, jednak z powierzchownością dość uprzejmą;
1538 23|          zgorszeniem ludzi pobożnych i z obrazą Pana Boga, przerwał
1539 23|              Ryś tymi słowy:~- Roboczy z waszeci człowiek, kiedy
1540 23|          swawolił i później mogła mieć z niego pociechę Rzeczpospolita,
1541 23|    Rzeczpospolita, jak ją zawsze miała z jego przodków, jeszcze znajdujesz
1542 23|           zdawać przed waszecią liczbę z moich postępków, jedynie
1543 23|                jako od urodzenia nigdy z bojaźni nie cofnęło się,
1544 23|             nie uczyć mnie katechizmu. Z łaski Pana Boga i świętej
1545 23|                co jest pod kondemnatą, z niej kwituje, ale ten, co
1546 23|             klątwą kościelną.~- To już z nowego bicza trzasnąłeś!
1547 23|               co się tyczy kościelnej, z łaski Pana Boga nadto się
1548 23|            odkazałem i odliczyłem; nie z fartuszkowego majątku, jak
1549 23|             fartuszkowy majątek!), ale z własnej mojej krwawizny.
1550 23|                 I tak księdza odprawił z niczym. Pan strażnik nie
1551 23|               bo pomiarkował, że żaden z nas nie był rad pomagać
1552 23|                i zasłużonego męża. Ten z panem Borejszą umówił plac
1553 23|         Klockiem a Dunajczycami.~Wielu z nas udało się na to widowisko,
1554 23|             puszczając, iż sprawa była z takim, co miał i lwie serce,
1555 23|             mieli walczyć konno, każdy z jednym pistoletem w ręku
1556 23|             jednym pistoletem w ręku i z szablą na temblaku. Gdyby
1557 23|                bracią szlachtą, że nie z powodu jakiej niechęci przeciw
1558 23|             bezskutecznie dawszy ognia z pistoletów, do pałasza się
1559 23|            ręku pana Tadeusza, ręka mu z pałaszem padła na ziemię -
1560 23|             sam w kilka chwil, omdlały z bólu, powalił się z konia.
1561 23|            omdlały z bólu, powalił się z konia. My wszyscy pobiegliśmy
1562 23|              pobiegliśmy mu na ratunek z lekarzem, którego mieliśmy
1563 23|             lekarzem, którego mieliśmy z Kiecka na każdy wypadek.
1564 23|               zawieźliśmy go do Kiecka z obandażowaną raną, by tam
1565 23|             placu załamywał sobie ręce z żalu, a ukląkłszy przed
1566 23|               przed biednym Tadeuszem, z oczami zalanymi łzami, błagał
1567 23|             życia odejmuje), zabrał go z sobą na wieś do swojej córki,
1568 23|                do swojej córki, tam go z nią zapoznał i po kilku
1569 23|               przecie daj jej Boże być z tobą dłużej, ale nie więcej
1570 23|                urodziwej panny, został z chudego pachołka spadkobiercą
1571 23|          przytomnością swoją ledwo nie z całym Nieświeżem. Pan strażnik
1572 23|              uległ temu prawu ogólnemu z przytomnością i zaufaniem
1573 24|               się gruntownie nie tylko z jego językiem, ale jeszcze
1574 24|             jego językiem, ale jeszcze z jego prawodawstwem, z obyczajami
1575 24|          jeszcze z jego prawodawstwem, z obyczajami obywateli, a
1576 24|      podwładnych; przecie nie robi się z nimi, tylko to, co daje
1577 24|        oszczędzić wiele zapytań, które z pierwszego rzutu rozwiązać
1578 24|        Dlaczego Batory Prus Książęcych z Polską nie zjednoczył? Dlaczego
1579 24|               swojemu rzeczy uważając, z własnego, a nie uczonego
1580 24|                Opatrzność wzbudzi, aby z tego wszystkiego pożyteczną
1581 24|        przepędziłem w otwartych bojach z królem Stanisławem lub w
1582 24|               grzechy gubią narody, bo z chlubą wyznać możemy, że
1583 24|                wątpienia niż niektórzy z poprzedników jego. Przy
1584 24|             Piastowi panować, iż żaden z nich o koronę się nie pokusił.
1585 24|               Lubomirskiego, człowieka z umysłem pomieszanym, a którego
1586 24|             nawet usiłował zepchnąć go z tronu, na którym wedle jego
1587 24|              obstając za domem saskim, z poświęceniem wszelkiej prywaty,
1588 24|           upewnił, że żadnego wsparcia z zagranicy mieć nie można,
1589 24|            wszystkie narodowe korzyści z jego osobistymi korzyściami,
1590 24|             nadwątlić tę jedność króla z narodem, w przekonaniu,
1591 24|            tylu. Jak się więc pogodził z królem, mimo siebie puszczając
1592 24|              śmierci ani on, ani żaden z jego partii, która całą
1593 24|         posłowie litewscy jednomyślnie z dworem głosowali. Jakoż
1594 24|               na którym miał dożywocie z łaski naszego księcia wojewody,
1595 24|               mu służyłem w jego domku z panem Świętorzeckim, także
1596 24|              niemało czasu strawiliśmy z sobą we dwóch konfederacjach;
1597 24|            nodze postawiłem mu interes z sukcesorami tegoż JW. Ogińskiego,
1598 24|               na pół darmo, godząc się z nimi, czterdzieści tysięcy
1599 24|               odliczono. A służyłem mu z przyjaźni, bo żadnej nagrody
1600 24|            przeciw wszystkiemu, co nie z Litwy. Każdego Wielkopolanina
1601 24|     Wielkopolanina nazywa kaszubą, kto z Małej Polski, u niego cygan,
1602 24|           Polski, u niego cygan, a kto z Rusi koronnej, ten u niego
1603 24|                 co ma w Koronie, żaden z tamecznych stron oficjalista
1604 24|             jedno grono łączyła, każdy z nich tak dalece poznawał,
1605 24|        bywających w Warszawie, a każdy z nich powie o królu, że jest
1606 24|            bronić ustaw swojego kraju, z poświęceniem nawet własnego
1607 24|          szlachetnym oporze godzić się z nowymi wyobrażeniami, by
1608 24|               się oderwał od korzenia, z którego żywot swój czerpał.
1609 24|          księcia szczerze się pojednać z położeniem rzeczy nieodzownym.
1610 24|             woląc się chętniej złączyć z obcymi niż podzielać z ziomkami
1611 24|         złączyć z obcymi niż podzielać z ziomkami to, co uważają
1612 24|                jego nigdy mi nie uszły z pamięci. Byłże senator wyższy
1613 24|           Rejten, nasz pisarz ziemski, z taką czułością wspomniał
1614 24|         wszystkim przytomnym łzy dobył z oczu. Dopiero wedle staropolskiego
1615 24|          pierwszego urzędnika, odebrał z rąk JW. Niemcewicza, podkomorzego
1616 24|      podejmowania - a te pieniądze nie z jego kasy wyszły, ale naszą
1617 24|          bardzo, macie?" Dopiero każdy z nas, co mógł, sypał, a szczerze,
1618 24|           podejmowany, a do tego każdy z jego dworzan i sług stosowny
1619 24|              zostało u pana skarbnego, z którycheśmy uchwalili fundusz
1620 24|             złotego a cztery srebrnych z popiersiem królewskim na
1621 24|            Pana nad pany. Kiedy zsiadł z konia, pan chorąży Rdułtowski
1622 24|            urzędników radość publiczną z powodu dnia tak świetnego,
1623 24|             uczeń wystąpił przed króla z mową. Od poetyki w języku
1624 24|               prezydujący w ziemstwie, z kolegami swoimi spiesznie
1625 24|          właśnie indukował sprawę dość z siebie mało znaczącą. Rzecz
1626 24|              nakazującego wypłatę sumy z prostego długu należnej,
1627 24|       umocowany pana marszałka, stawał z tym, że jego stronie zaoczność
1628 24|             Ale pan Wojniłowicz stanął z prawem, którym jak wół:
1629 24|            palestry ziemskiej powitał. Z mocy więc prawa wypadł wyrok
1630 24|        czymkolwiek różnił się w zdaniu z panem swoim. Wszystko to
1631 24|             były pochwały królowi, nie z pochlebstwa ani z podłych
1632 24|         królowi, nie z pochlebstwa ani z podłych widoków pochodziły,
1633 24|             wyświadczać musiał jednemu z obcych książąt, kazał jego
1634 24|           nowogródzki, stał przy królu z pałaszem dobytym. Pan Hipolit
1635 24|               pańskimi i inną liberią, z rozmaitych dworów obywatelskich
1636 24|        urzędnika. Srebra były zbierane z całego województwa, ze wszystkich
1637 24|       wszystkich jego posesjonatów, co z herbów można było poznać,
1638 24|               do kielicha, aby któremu z nas coś się nie wypsnęło,
1639 24|              gdzie go nie posiali. Ale z tym wszystkim nie dość mogliśmy
1640 24|               królem.~Po obiedzie król z księciem wojewodą wileńskim
1641 24|      Rdułtowskiemu przyjechać do niego z Nieświeża, ale że on, jako
1642 24|              Ja srebra i szkła zebrane z sobą zabrałem, a chociaż
1643 24|              król Jmć bardzo był wesół z przyjęcia nieświeskiego,
1644 24|                urzędnicy nasi przybyli z Nieświeża z doniesieniem,
1645 24|              nasi przybyli z Nieświeża z doniesieniem, że lada chwila
1646 24|          czekaliśmy na karetę dworską, z której wysiadł król, książę
1647 24|               za nimi rozmaite karety, z których wysiadały: infuły,
1648 24|               chwil zabawiwszy, trochę z obywatelami rozmawiał, chwaląc
1649 24|             przeznaczonej. Tam poszedł z księdzem Naruszewiczem,
1650 24|           królewski. A było dość mężów z Warszawy za królem przybyłych.
1651 24|              jego przodkowie wyszli aż z łukieskiej ziemi, gdzieś
1652 24|              się ich dyskursom, dobrze z polskimi rzeczami byli obeznani.
1653 24|                Nasz poseł pan Rzewuski z wielką wymową powstał na
1654 24|                że:~- Sam skorzystawszy z tego nieładu, mam prawo
1655 24|               umocowany wszedł w układ z jego faworytą, iż co dzień
1656 24|              gdy król wrócił na pokoje z księdzem pisarzem; i kiedy
1657 24|              Litwie. Ale król przerwał z żywością:~- Mości panie
1658 24|              cierpiał, iż od dwóch lat z łóżka nie wstawał, nie mógł
1659 24|        wileńskiego; i mnie tam wysłano z ojcami jezuitami. Był z
1660 24|                z ojcami jezuitami. Był z nami i ksiądz Naruszewicz,
1661 24|        wileńskie nie zjechało się, kto z rozkazu, kto z ciekawości,
1662 24|                się, kto z rozkazu, kto z ciekawości, a do nich mnóstwo
1663 24|          Przybyliśmy tedy w las, a już z całej okolicy spędzono prostaczków,
1664 24|            wysoki senator, daj, panie, z siebie przykład, którym
1665 24|               lud, że jemu nic, za nim z toporami tak żwawo, że dębisko,
1666 24|                 duchem zwalone, runęło z hukiem o ziemię. My ciekawi,
1667 24|         szczęśliwie panuje. Tak, ledwo z dzieciństwa wyszedłszy,
1668 24|            naocznych świadków, a wielu z nas o tym wiedziało, ale
1669 24|              wielkiego litewskiego, że z siebie przykładu nie dał,
1670 24|             wara młodzikowi, co by się z czymkolwiek wyrwał przed
1671 24|          podawszy rękę gospodyni domu, z nią poszedł na gumno. Gdyśmy
1672 24|          stojący, na ogromnym półmisku z ciasta i cukru misternie
1673 24|            Niemca, który właśnie jakby z rozporządzenia boskiego
1674 24|              pan chorąży nam go zabrać z sobą do Snowia, gdzie przez
1675 24|                pięć czerwonych złotych z dobrego serca dał nagrody.
1676 24|             dobrego serca dał nagrody. Z powodu tegoż wizerunku zaczęto
1677 24|          zaczął po francusku rozmawiać z panią chorążyną. Zaczęła
1678 24|              dość animowana. I panowie z królem przybyli, chociaż
1679 24|      podkomorzego, wypadało jemu mówić z królem o wakansach i przekładać
1680 24|             swojej komnaty, konferował z nimi o nagrodach zasłużonym
1681 24|               pokoje, gdzie my zebrani z wielką niecierpliwością
1682 24|           naszej Rzeczypospolitej i że z równą wiernością będziesz
1683 24|          królowi, ściśle zjednoczonemu z całkowitym narodem, jakeś
1684 24|          byliśmy jak w gorączce: żaden z nas nie umiałby dokładnie
1685 24|           przekłada, że król nazajutrz z rana musi jechać, że podróżą
1686 24|             całą noc piliśmy, że kiedy z rana król wsiadał do karety,
1687 24|             żony i czeladki! Zsiadając z bryki, pierwsze moje słowa
1688 24|   nadspodziewanie poszczęścił: był już z Jego łaski majątek i dziatwa,
1689 24|           urzędniczką. Widzisz, że kto z Bogiem, Bóg z nim. I my
1690 24|          Widzisz, że kto z Bogiem, Bóg z nim. I my teraz z Jego łaski
1691 24|          Bogiem, Bóg z nim. I my teraz z Jego łaski jesteśmy wielmożni.~-
1692 24|           forysia do pani miecznikowej z doniesieniem o naszym szczęściu,
1693 24|               siebie nie mogła przyjść z radości. A ja, patrząc na
1694 24|            kiedym je otrzymał w Snowiu z rąk najjaśniejszego pana.
1695 24|        najjaśniejszego pana. A w domu, z jaką pociechą cała moja
1696 24|               gromada przybyli do mnie z powinszowaniem!~Pięćdziesiąt
1697 24|                dziedzińcu radowała się z nami, a mój stary dyspozytor
1698 25|            rozmaitych narodów, a każdy z nich podlega pewnym prawom,
1699 25|               o dekretach, że niektóre z nogami, to jest nabiegano,
1700 25|              to jest nabiegano, drugie z rękoma,to jest po prostu
1701 25|                prawodawców uczucia już z serca do głowy przenosić
1702 25|           ozdobami. Czy raz bywało, że z kilku naocznych nawet świadków
1703 25|               w prawach nie ma obłudy; z nich jak oliwa z wody na
1704 25|               obłudy; z nich jak oliwa z wody na wierzch wychodzą
1705 25|                na bąka, wszędzie bieda z bąkami. Każdemu narodowi
1706 25|              narodowi można powiedzieć z ruska po polsku: Kruty,
1707 25|          komisji centralnej w Grodnie, z urzędu mego musiałem codziennie
1708 25|               wyniosłymi. Oj, wolałbym z najdumniejszym naszym magnatem
1709 25|                rok przebyć niż godzinę z podobnym gubernatorem. Nie
1710 25|        przynajmniej tacy, których krew z wielkich przodków na nich
1711 25|       wyobrażenia nie mieli. Szlachcic z zaścianka, w łatanej opończy,
1712 25|               wysiedział w Nowogródku. Z panem Tyzenhauzem gorzej
1713 25|            gdyby go nie był zakwitował z procederu pan Tur, wziąwszy
1714 25|             XXVIII Statutu Litewskiego z całym rygorem do niego zastosowany
1715 25|           został. To ledwo wyłamał się z niego w trybunale, sowicie
1716 25|              aktach ciągle szperając a z ludźmi obcując, nic takiego
1717 25|         prawdziwym szlachcicem, reszta z poddanych dworskich, co
1718 25|              dworskich, co ich panowie z Wielkopolski i z Krakowskiego
1719 25|               panowie z Wielkopolski i z Krakowskiego lub z Podlasia
1720 25|      Wielkopolski i z Krakowskiego lub z Podlasia wywieźli, którzy
1721 25|              zabezpieczyli korzystając z pozwolenia danego królowi
1722 25|     liberbaronów na dziedzictwo wyszło z łaski jego batogów? To tu
1723 25|          osobiście znany, nawet miałem z nim interes, z którego powodu
1724 25|            nawet miałem z nim interes, z którego powodu cały tydzień
1725 25|                najmniejszej przykrości z jego strony nie doświadczyłem.
1726 25|           bytność w Kaniowie nastąpiła z następnego powodu.~Książę
1727 25|            tysięcy, które się zawiodły z powodu zamieszek krajowych
1728 25|                pan, wróciwszy do Ołyki z Lublina po ukończonym interesie
1729 25|                po ukończonym interesie z książętami Lubomirski-mi,
1730 25|             Kaniowa po pieniądze, abyś z gołymi rękoma nie pokazywał
1731 25|              to nie namówił, bym szedł z żarem do prochowni. Cały
1732 25|          odtrąceniu wszelkich wydatków z całej kwoty, co ją odbiorę,
1733 25|               że nie zabrał mnie wtedy z sobą do Stambułu, co mi
1734 25|               nóg, łzami się zalawszy. Z wielką czułością wypytywał
1735 25|           innych magnatach litewskich, z którymi miał przyjaźń, a
1736 25|            pana starosty kaniowskiego, z powodu iż ten świeżo kazał
1737 25|                kazał był powiesić Żyda z Morafy nie odniósłszy się
1738 25|              mu tedy tajny mój interes z panem starostą, a że go
1739 25|              ławach poselskich - dając z siebie przykład, że będąc
1740 25|             Niemirowie terlicę kozacką z całym moderunkiem, a miałem
1741 25|                spostrzegłem trzy słupy z uszami żelaznymi do zawiązywania
1742 25|            gdzie zastałem wychodzących z kaplicy zamkowej i rozpierzchających
1743 25|           zostało tylko przed kaplicą, z czapkami pod pachą, a jeden
1744 25|              je natychmiast spełniano. Z dworzan otaczających go
1745 25|               nawet pan starosta wraz, z nimi miał głowę odkrytą,
1746 25|             niżej prawego ucha, więcej z kozacka niż z polska. Małe
1747 25|             ucha, więcej z kozacka niż z polska. Małe oczy, czarne,
1748 25|             najpoufalszego dworzanina, z którym rozmawiał, a który
1749 25|                 długą kurtkę granatową z potrzebami, a żupan był
1750 25|             widzę, albeńczyk; a co nam z Litwy przynosisz? Odpowiedziałem
1751 25|               o interesie - i dobywszy z zanadrza list z Morafy złożyłem
1752 25|               dobywszy z zanadrza list z Morafy złożyłem go w jego
1753 25|             wiesz, że to Kaniów? Jeśli z Morafy przyjeżdżasz, to
1754 25|               we zwyczaju, że na listy z wymówkami odpisuję nim na
1755 25|                ze szlachtą, ale szablą z wrogiem wojowali. Ja jestem
1756 25|              pomyrim sia; na szczo nam z soboju wojowaty! - i podał
1757 25|                 i podał mi rękę, którą z uszanowaniem pocałowałem. -
1758 25|              swego sługi. Pan starosta z przymileniem powiedział:~-
1759 25|          kaczor], ale jutro upijem się z sobą, bo ty dobra detyna
1760 25|             wsich moich ludę j i Żydów z ich żynkami i det'mi w kuczu 
1761 25|     Wołodkowiczu. O, se buw  mołodec i z rodu  takoho ne baczyw!
1762 25|            litajut. Powadziłem się był z panem Józefem Rejtanem i
1763 25|          koronie tylko podpanki, ne ma z kim żyty! Mospanie Soplico,
1764 25|               Zagrajskiemu, który stał z komendą w Płoskirowie. Ja
1765 25|                a czort wiedział, że on z Morafy. Ja na niego magdeburgię
1766 25|                A pan podczaszy do mnie z wymówkami. Ja sześć bryk
1767 25|                swytsze minuła, szczoby z Łytwakom pobawyty sia. W
1768 25|                 A jak pyje! Ja na neho z desiat' raz porywawsia -
1769 25|                 i szuka świeżego, żeby z nim dopić; co to, mospanie,
1770 25|             pryniaw. Mospanie Soplico, z najsławniejszym próbowałem
1771 25|                 podstolim wołyńskim, i z Janikowskim, co to ma przysłowie
1772 25|         przysłowie quinque  diabłów, i z Branickim, kiedy jeszcze
1773 25|                był łowczym koronnym, i z Łahodowskim, co kielichem
1774 25|             tylko pić będę i nie wyjdę z kwatery. Tęskno mi było
1775 25|           Przyjaciele i sam książę pan z łaski swojej mnie nawiedzali.
1776 25|               rękę: "Nie uchodzi drwić z ludzi, panie starosto; czymś
1777 25|             kropelki. "Nie porywaj się z wodą na wino, śpij teraz
1778 25|           naprzykrzyć, poszedłem sobie z panem Łopuskim, który mnie
1779 25|             pański, a wózek zostawiłem z chłopcem na gospodzie, bo
1780 25|            kilkakrotnie udało się ujść z Kaniowa bez szwanku, gdyż
1781 25|               co prędzej popieścić się z kielichem. Zakończył nareszcie
1782 25|   Niepokalanego Poczęcia śpiewał, i to z całym dworem, a tak gorliwie,
1783 25|                 to dopiero aż po sumie z niego wyszli, a wszystko
1784 25|              bo chociaż sam modlił się z wielką skruchą, ciągle klęcząc,
1785 25|                Jeszcze dominikan jakoś z daleka mu przymawiał; ale
1786 25|              nieludzkiemu obejściu się z podwładnymi, tak że choć
1787 25|               bije kułakiem. Może komu z tego był śmiech, ale ja
1788 25|               mówił jak diak. A Kozacy z nahajem stali przed oknami
1789 25|              dyspozytor, zniósłszy się z przysiężnym, kilkanaście
1790 25|           szlachectwem, że nie jest on z takich, co ich najwięcej
1791 25|               alias, ale że on jeszcze z dziada i pradziada ma zasługi
1792 25|        Pamiętaj, sobaczy synu, szczoby z ekonomom ne zmawlaty sia
1793 25|      szlachcicu, proszę dziś do siebie z innymi na obiad.~Było tam
1794 25|                 a które wynurzał jeden z najznakomitszych magnatów
1795 25|            zacnych, po większej części z mojego województwa, a z
1796 25|                z mojego województwa, a z którymi wychowałem się i
1797 25|               jak sia wylizaw, na mene z pozwom do grodu. Ja tłumaczę
1798 25|        senatory posadyw? Chwałyty Bohu z jeho łaski nyczoho ne maju
1799 25|            szczo ałe buw korolom. Bude z mene, żynki i deti ne ma
1800 25|           krewni, choć nic nie znajdą, z siebie bogaci. Na co tłusty
1801 25|        gawędziliśmy cały tydzień, jako z tym się oświadczył na wstępie
1802 25|                że się nie zasępił, ale z uprzejmym obliczem, przyznawszy
1803 25|            wszystkie zaległe procenta, z których gdy część odstąpiłem
1804 25|               spłacił mnie sumę. A tak z kabzą napełnioną wróciłem
1805 25|           chartów personatów, co każdy z nich pojedynczo wilka chwytał.