Part

1001 17|                pokąd się nie dowiem.~I na nikogo nie spuszczając się,
1002 17|                że był zręczny, liziwem na ogromną sosnę wlazł, jakby
1003 17|         Moskale w lesie, a pan Tadeusz na sośnie. Szczęście, że jego
1004 17|             naszych niesłychany zamach na ojczyznę. Pan Tadeusz, co
1005 17|              dotąd sejmików, podał się na posła, aby na ostatnim szańcu
1006 17|                podał się na posła, aby na ostatnim szańcu prawa bronić
1007 17|                 i zaprasza Ponińskiego na marszałka.~- Zgoda! - odpowiedzieli (
1008 17|                  odezwał się Rejten. - Na sejm walny jesteśmy zebrani,
1009 17|                jesteśmy zebrani, a nie na konfederacją; przystąpmy
1010 17|                  szmer powstaje, jakby na zborzyszczu piekielnych
1011 17|               opierają.~- Nie ma zgody na konfederacją! - krzyczy
1012 17|      konfederacją! - krzyczy Rejten. - Na Boga, na rany Chrystusa,
1013 17|             krzyczy Rejten. - Na Boga, na rany Chrystusa, zaklinam
1014 17|         imienia polskiego! Pamiętajcie na waszą przysięgę! Pamiętajcie,
1015 17|             tej izby, chyba trupami, a na zdradę ojczyzny nie pozwolim!
1016 17|          pomieszane. Nie oglądajmy się na nich, a postępujmy w obradach
1017 17|         zapisawszy akt, solwował sesją na dzień pojutrzejszy, a posłowie
1018 17|          odpowiedzieli. Wywieziono ich na koniec za miasto, a pan
1019 17|            świeżo odbyte, to zranienie na j drażliwszych uczuciów
1020 17|          swojego nieśmiertelnego posła na łożu boleści, z umysłem
1021 17|                szczęścia, żem postąpił na Moskala? Tak, Berezdów w
1022 17|      Ponińskich nie ma.~I zaczął drzeć na sobie wszystko i porywać
1023 17|               słudzy nie przytrzymali, na mnie by się rzucił. Ze łzami
1024 17|             skończył swoją pielgrzymkę na tym padole płaczu. Przez
1025 17|          Tadeusz chciał koniecznie iść na pokoje i odgrażał się na
1026 17|               na pokoje i odgrażał się na generała, ale ludzie go
1027 17|            najprzykładniej gotował się na śmierć, której tyle razy
1028 17|             się [nie] doczeka, a bieda na karku siedzi.~Potem tylko
1029 18|          męstwo, rozum wielkich rzeczy na świecie dokazały; ale co
1030 18|             Jakoż, co tylko jest teraz na świecie trwałego, szlachetnego,
1031 18|    niewiadomość nie jest występkiem; a na koniec, co tylko jest dobrego,
1032 18|               zbrodnie większe niż te, na które patrzymy (bo żywotność
1033 18|          smoleńskiego, ciężko zapadłem na zdrowiu w Człuchach, w powiecie
1034 18|               się podupadłemu zupełnie na majątku naślednikowi jego,
1035 18|            wdzięczność narodu wyniosła na tron polski Michała Wiśniowieckiego,
1036 18|              postępek jej wyrzucało, a na koniec, że to wyznanie robi
1037 18|   kalumniatorkę i wedle prawa fołdruje na jej gardło. A pan Łopaciński,
1038 18|             namową duchownych, których na nią nasadził, aby jej tłomaczyli,
1039 18|             jego sądzie o skazanie jej na gardle, czego on, zapatrując
1040 18|               czego on, zapatrując się na jej własne wyznanie, odmówić
1041 18|            króla list żelazny, którego na placu kaźni otworzy, a potem
1042 18|         wszystko wytłomaczyli, a która na wszystko się zgodziła, jedzie
1043 18|                 że przyszły zięć idącą na śmierć zasłoni - jakoż i
1044 18|               się w jego sercu działo. Na koniec, po leciech niemało,
1045 18|              klasztor z funduszem chce na puszczy człuchowskiej wystawić
1046 18|               nim swe życie zakończyć. Na to synowie, rozmówiwszy
1047 19|             MAREK~Co też to się dzieje na świecie! Prawdziwie już
1048 19|       cierpliwości nie staje - patrzeć na czyny a słyszeć gadania
1049 19|      działalność i potęgę okrajają, że na jedno wychodzi, jakby mówili,
1050 19|             odmieni; módl się sto razy na dzień, czego swoim rozumem
1051 19|              cnót nadzwyczajnych, tyle na koniec niewinnej krwi utwierdziło?
1052 19|               cierpliwością zbija, ale na koniec i cierpliwości mu
1053 19|               był wedle swego zwyczaju na dysputę i dowodził mu po
1054 19|           waćpan się spowiadał?~Coś mu na to odpowiedział ni siak,
1055 19|              idź do siebie i gotuj się na jutro; to lepiej niż fatałaszkami
1056 19|                mówi? Dobrze, że trafił na boskiego męża, co go zwrócił
1057 19|           boskiego męża, co go zwrócił na właściwą drogę, ale czy
1058 19|                ale czy jest roztropnie na tak wielkie narażać się
1059 19|              patrzanie własnymi oczyma na to, co on robił, już byłoby
1060 19|               że wielkie klęski spadną na ojczyznę, ale że trzeba
1061 19|                świętych, co żywot swój na pokucie trawili i oprócz
1062 19|                więcej podejmowali tych na pozór bezowocnych trudów
1063 19|         godzili! Pan Bóg znajdzie czas na wszystko. A powiedzieć,
1064 19|             bez ojczyzny, bez wolności na co się im zdadzą dostatki?
1065 19|              starszyznę naszą zaprosił na wielki obiad, a dla nas,
1066 19|            obiad, a dla nas, niższych, na dziedzińcu były zastawione
1067 19|      Cieszyliśmy się wszyscy w Bogu; a na pokojach za stołem z panami
1068 19|           wiwaty. Proszę panów za sobą na ganek.~Z całym zgromadzeniem
1069 19|               zgromadzeniem wyszedłszy na dziedziniec, na cośmy wszyscy
1070 19|             wyszedłszy na dziedziniec, na cośmy wszyscy patrzeli,
1071 19|             cośmy nabili. Ksiądz Marek na koniu, z krzyżem w ręku,
1072 19|              lepszy niż sto armat. Tak na niego ostrzyli zęby, że
1073 19|               niewierny, nie znali się na jego świętobliwości, ale
1074 19|               a on nam: "Nie uważajcie na mnie, a swoje róbcie; oni
1075 19|                Otóż co zaczną nacierać na księdza, by go na spisy
1076 19|             nacierać na księdza, by go na spisy uchwycić, a on ich
1077 19|                aż z rozumu odchodzą; a na koniec kilku z nich, widząc,
1078 19|                jak go przeżegna, Kozak na ziemię bęc jak długi, a
1079 19|              ich obóz zdobyli.~Ale nie na tym koniec. My ze sławą
1080 19|            księże. Co możem i co mamy, na twoje zawołanie.~- Oto proszę
1081 19|                księdza. Trzeba mnie go na śmierć dysponować.~- Mój
1082 19|           ciebie Moskwa uchwyci, zaraz na nasz obóz pójdzie, a jak
1083 19|               Ale czy tylko wrócisz?~- Na którą godzinę pan starosta
1084 19|                 Ale pan Janusz, co nic na nikogo nie zdawał, sam go
1085 19|               wczorajszego widzieli go na koniu, i tacy, których przeżegnaniem
1086 19|              to ty, co czarami czartów na nas zwabiasz? -i zbliżali
1087 19|              mówili - nie zawsze czort na twoje zawołanie. Wielki
1088 19|              ręce i nogi, posadzili go na wozie z dwoma setnikami
1089 19|              głosem krzyknął pokazując na setników:~- A ściągnąć mi
1090 19|              przybiegł z sztabem swoim na hałas strzału, by się przekonać,
1091 19|          puścić: oni mnie tu zawieźli; na moją wdzięczność zasługują.~
1092 19|             była sprawa; puszczono ich na wolność wedle żądania księdza
1093 19|            zasłonią się od kary, która na nich czeka w ich obozie,
1094 19|                 A co to - mówił - mamy na siebie broń im dawać?" Odebrał
1095 19|           kauczukami cały dzień bito i na tym się skończyło. A jakie
1096 19|               jednak nie wierzyć temu, na co się patrzało, nie samopas,
1097 20|        obyczajów zapewne naraża języki na wielkie niebezpieczeństwo,
1098 20|              tym się kochać.~Jakem był na Szląsku, kiedy raz mnie
1099 20|            popróbować, czy się nie uda na wołach zarobić - jakoż,
1100 20|      imiennikach w niej pozostałych, A na moje szczęście mogłem mu
1101 20|               iżby wedle obyczajów już na pół zniemczałych nie był
1102 20|            mieć całkowity strój polski na pamiątkę, i jakby się przemówił
1103 20|               dnia poprzedniego miałem na sobie. A chociaż pas słucki
1104 20|            przekonał mnie, iż nie było na swoim miejscu pokazać się
1105 20|               i kochała się w bydle, i na nim się dobrze znała. A
1106 20|              wszystkie, jakie tylko są na świecie, a których nazwiska
1107 20|               u siebie nie mamy ni się na tym znamy, a cała nasza
1108 20|               się przedziera. Ale było na to lekarstwo. Za dawnych
1109 20|         powierzała, wymagano przysięgi na dochowanie jej w tajemnicy.
1110 20|          miękkości nawykłych, leżących na błocie.~Ksiądz Marek siedział
1111 20|          błocie.~Ksiądz Marek siedział na kłodzie i pacierze swoje
1112 20|            pacierze swoje odprawiał, a na drugiej kłodzie siedział
1113 20|            bawił. A obok księdza Marka na łokciu oparty leżał na wpół
1114 20|           Marka na łokciu oparty leżał na wpół JW. Rzewuski, chorąży
1115 20|          zmniejszało, stękał a stękał. Na koniec się odezwał:~- Oj,
1116 20|               Księże Marku, ja patrzał na twoje cuda: zrób tak, żeby
1117 20|               zmazania. Teraz cierpisz na ciele, a bywało, żeś mu
1118 20|               a coś nabroił, to diabeł na swojej karcie napisał; a
1119 20|                mieli żyć z sobą, tobym na pazury brał, by tobie ulżyć,
1120 20|      przypominać, jak dobrze wyszedłeś na tym, żeś się trochę umęczył.~-
1121 20|             tak wiele jest, ale pozwól na biedę popłakać, bo już ci
1122 20|             robi, żeś się tak obruszył na samo wspomnienie, że nie
1123 20|        wystawią was, jakimi jesteście. Na tych wieszczach nie poznają
1124 20|              my tylko milcząc patrzali na niego, bo coś było w nim,
1125 20|          podzielali nasze trudy, leżąc na przemoczonej ziemi, głowy
1126 20|          kilkogodzinnym spoczynku obóz na nowo przybierał postać ruchu
1127 20|           husarze. A wodzowie, siedząc na kłodach, przy ognisku jeszcze
1128 20|               zachowałem w pamięci, że na starość powoli wszystko
1129 20|           pieczeniarski syn wylęga się na puchach podobnych jemu panów
1130 20|         łatwiejszego jak tego babiarza na nasze gody zaprosić.~- Diabła
1131 20|               przywabić. Wiesz, że nie na j dawniej byłem w Warszawie.~-
1132 20|               w opończę jako szlachcic na zagrodzie o służbę starający
1133 20|               do Grójca. Tam zaszedłem na przedmieście do czynszowego
1134 20|           nakarmił i dał mi się wyspać na słomie w swojej izbie. A
1135 20|                z podkarmionymi gęsiami na parokonnej fornalce puszcza
1136 20|            moje chabety mizerne, a jak na furę trzy kojce pełne nałożę,
1137 20|            łatwa rada: imość z gęsiami na fornalce, a ja z waćpa-nem
1138 20|           nieźle, ale moją imość znają na rogatkach, bo co dwie niedziele
1139 20|              to po szlachcie bywa, ale na glinie z drewnianych łyżek
1140 20|             chłopców uczy, żeby kiedyś na ludzi wyszli. A Bóg świadek,
1141 20|              skoro świt żona z kojcami na fornalce. a waćpan piechotą
1142 20|             piechotą z batogiem; tylko na koni krzycz, a nie zacinaj,
1143 20|             odrzekniesz się podróży, i na fornalkę nie siadaj jak
1144 20|          poznał, bo bywał w Podhorcach na kweście u ojca mojego, do
1145 20|                blichu, gdzie blicharz, na dewocji mieszkając, co ułatwiał
1146 20|         otrzymał. I o to wyzwał go był na pojedynek, a jego się nie
1147 20|             wozem, czasem siedzieliśmy na wozie, podchlebiam sobie,
1148 20|            królewską ręce swoje mazał?~Na to pan Cyriak:~- Co to mnie
1149 20|           narzucił! Pan starosta nadto na rozum bierzesz, a jeżeli
1150 20|                od nas odstąpi. Strachy na Lachy! Szanujemy pana, daj
1151 20|             nie będzie się oglądał ani na króla, ani jego jakichś
1152 20|             uradzicie? czy nie waćpana na jego miejscu ogłosić? I
1153 20|             bunty podniecać w obozie i na naczelnego wodza powstawać?~-
1154 20|       naczelnego wodza powstawać?~- Ja na pana starosty nie powstaję
1155 20|             sprzątniem, to wszyscy się na nas rzucą, ja mówię, że
1156 20|               tam nie był - i jechałem na Wenecję, gdzie króla nie
1157 20|                   Wybaczaj, panie, ale na to nie ma zgody: ani w domu
1158 20|               ale Sasa. A ksiądz Marek na nas z góry:~- A cicho, dzieci,
1159 20|          zaczyna, zapewne pan Puławski na koń siąść wam wkrótce każe,
1160 20|                  Panowie bracia, teraz na koń, a o panu Poniatowskim
1161 20|           zatrąbić marsz, a my wszyscy na koń -i doszliśmy aż do Częstochowy.
1162 21|                wszystkim spuszczać się na Opatrzność, bo bez jej pomocy
1163 21|          Opatrzność, bo bez jej pomocy na co się zda najprzenikliwszy
1164 21|             zmusisz. Jeżeli nie uważa [na] twoje szemrania, jako na
1165 21|              na] twoje szemrania, jako na głupstwo, więc one ci się
1166 21|              głupstwo, więc one ci się na nic nie przydadzą; jeżeli
1167 21|           cierpiał i jest wyrozumiałym na nędze ludzkości. - Jako
1168 21|                posłuszeństwo Panu Bogu na tym się zasadza, aby urzędowi
1169 21|                wszystkim. Dotąd głośne na Litwie misje ojca Atanazego
1170 21|                aż ambasador moskiewski na to użalił się przed księciem
1171 21|             sobie niby prostaczkowaty, na to:~- Przewielebny panie!
1172 21|               złej sprawy i zdobył się na koncept:~- Zrób, księże,
1173 21|        wstawali, to ja jak apostołowie na wszystkich się porwę.~Ale
1174 21|             panie, będą chromi wstawać na twoje słowa, byle były zupełnie
1175 21|          niegodni pasterze. On to omal na całe życie nie był zamknięty
1176 21|          zamknięty za to, że w Wilnie, na konsekracji biskupa każąc,
1177 21|               poświęca za pieniądze; a na tym skończy, że ani Ducha
1178 21|            łacińskiego bardzo się było na niego oburzyło; nawet ksiądz
1179 21|               nędzarzami przystawał. A na koniec niechętni mu pasterze
1180 21|            najwyższej mądrości doszła. Na próżno diabeł chciał jej
1181 21|           przeznacza. Nędzarz kradnie, na koniec rozbija - umiera
1182 21|             odrywało od Jego miłości I na modlitwach nie poprzestając,
1183 21|   okolicznościach, bo to wszystko było na tychże duszach wyrażone,
1184 21|               wszystko widziała, jakby na swojej dłoni. A już i Pan
1185 21|              rady, wszystko przed sobą na wierzch wychodzi. A bardzo
1186 21|              też było wprawdzie, co by na wieczne potępienie zasłużyły,
1187 21|      błogosławionej Anny rozbiłaby się na sam widok ich udręczeń,
1188 21|               siły do zniesienia tego, na co patrzała. Otóż nasz Zbawiciel
1189 21|            wszystkim duszom:~- Jeszcze na was ostateczny koniec nie
1190 21|                wrócicie do ciał, które na was czekają. A jeżeli stan,
1191 21|          postawiłem, myślicie, że jest na przeszkodzie waszemu zbawieniu,
1192 21|             duszę odesłał do jej ciała na naszym padole płaczu i każdy
1193 21|            Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi", bo On nam zawsze
1194 21|                odkąd cudze bogi weszły na naszą ziemię, nigdy im nie
1195 21|        egzekucją mnie nie zmusili. Ani na żadnym sejmiku noga moja
1196 21|            sędzią ziemskim został; ale na to nigdy odważyć się nie
1197 21|             jeden był taki, co poszedł na urząd jedynie, aby obywatelom
1198 21|           obywatele dobrze myślący iść na urzędy, od korony będą na
1199 21|              na urzędy, od korony będą na nie narzucać." I cóż to
1200 21|       urzędnikami naszymi, zna się ich na pamięć: krzyżyki, stopnie -
1201 21|                należeć będzie osądzić, na co zasługuje niegodny syn
1202 21|        upadlają ludzi niepodległych, a na podłości ich władza się
1203 21|            gotowe dla skarbienia sobie na wszelki przypadek względy
1204 22|                narodu. Dzisiaj, czy to na Szląsku, czy na Litwie,
1205 22|                 czy to na Szląsku, czy na Litwie, czy w głębokiej
1206 22|            zniszczą. Pan Bóg po czasie na swoim postawi, a ludzie
1207 22|      przewrotni sami się zawstydzą, że na przekór Opatrzności tyle
1208 22|        zagranicznych, mój Boże! czarne na białym widzą, a przekonać
1209 22|               kontuszowi marszałkowali na sejmach podziałowych? Wszystkie
1210 22|         podziałowych? Wszystkie spiski na ojczyznę w języku francuskim
1211 22|           ruszenie, szlachcic nie brał na rozum, czy to się uda lub
1212 22|            powinności, nie oglądał się na majątek ani na żonę i dzieci:
1213 22|             oglądał się na majątek ani na żonę i dzieci: siadał na
1214 22|               na żonę i dzieci: siadał na konia i tam ruszał, gdzie
1215 22|              wprawiano nas do religii, na której się opiera polska
1216 22|         hetmanem polnym, przysiągł, że na każde zawołanie gotów gardłować
1217 22|             ojca nieboszczyka hetmana, na którego dworze mój ojciec
1218 22|                 byłby żył sobie zdrów. Na całe życie to dla mnie było
1219 22|                myśli, a sam gdzieś się na nią natknę? Lepiej robić
1220 22|               robić swoje powinność, a na Pana Boga się spuścić.~Pan
1221 22|        zimowali spokojnie, nim dopiero na wiosnę Moskwa odważyła się
1222 22|               rad i beczka wina poszła na traktament. Nie można było
1223 22|                swojej żołnierki, będąc na służbie jeszcze u JW. Pocieja,
1224 22|       wszystkim wiadomo, zawiązała się na Ukrainie.~"Moi panowie bracia,
1225 22|               ósmy krzyżyk zapisał się na mojej metryce, a pięćdziesiąt
1226 22|             sprawy z Żydami sądził; to na delacje czopowe egzekwował,
1227 22|            moją chorągiew powiększyć i na to mam konsens hetmana.
1228 22|              hetmana. Ruszaj więc waść na Ukrainę i kilkadziesiąt
1229 22|              dziś, JW. panie. Człowiek na tym towarze zęby zjadł.~
1230 22|              mój sygnet herbowy, co go na małym palcu noszę, że byli
1231 22|                 zdawszy moje chorągiew na pana chorążego Mikołaja
1232 22|                Kozaków dworskich oddał na moje zawołanie i pozwolił
1233 22|                póki z nimi nie wyruszę na Litwę. Jakoż to tu, to tam
1234 22|              czekałem zdrów w Cudnowie na kiermasz berdyczowski, aby
1235 22|               puszczę cudnowską. Ja mu na to:~- Dobra i łaskawa rada
1236 22|               W. pana dobrodzieja, ale na sercu mi cięży rozkaz marszałka
1237 22|         podziękować mu za łaskę; a on, na niej nie przestając, sam
1238 22|           dwoma hultajami pokazali się na targu cudnowskim z furą
1239 22|           wisiał, bo już miał stryczek na szyi, jeno że na jego szczęście
1240 22|              stryczek na szyi, jeno że na jego szczęście Pawlik trafem
1241 22|            łowczy -ruszam czym prędzej na targ z Kozakami. Udało mi
1242 22|             nie odsyła; ale pan łowczy na to:~- My nie w Litwie, u
1243 22|                grodu kazałbym ich wbić na pal: radzi nieradzi muszą
1244 22|             pistoleta z olstry, ale ja na niego:~- Schowaj mi zaraz
1245 22|            muszę. A kiedy który hultaj na rynku się pokaże i o nim
1246 22|              poddaństwa zrobił w lesie na was obławę, a ja to tym,
1247 22|       zaczepiać nie będziesz; my za to na was przez szpary patrzymy,
1248 22|               szpary patrzymy, a teraz na mnie napadasz. Myślałem,
1249 22|                 czyż już nam nie wolno na targu półdrabek przedawać?
1250 22|        półdrabek przedawać? Teraz moje na wierzchu. Oddam za swoje.~-
1251 22|                Oddam za swoje.~- I cóż na tym zyskasz, jak mnie ukrzywdzisz?
1252 22|             cudnowski o tym się dowie, na pal każe wbić obudwóch twoich
1253 22|              do puszczy, nie wiem, czy na tym zarobicie. Przyznaj,
1254 22|               nas puść z Bogiem i licz na moje wdzięczność.~- Ale!
1255 22|               stron podpalę, że ściany na budę nie zostanie.~- Ale,
1256 22|             swoich wskrzesisz, jak ich na pal wsadzą? Lepiej puść
1257 22|                 posesorce Turczynówki, na jedno słówko pańskie konie
1258 22|              dmiesz, a jak puszczę was na słowo pańskie i wielmożny
1259 22|           wchodził; a haki, a kleszcze na zuchwałego chłopa!" Czy
1260 22|             wam bronię leszczynę palić na proch? Czy nie pozwoliłem
1261 22|              Krymu za rybą soloną? Czy na Filipówkę nie kazałem wam
1262 22|        Filipówkę nie kazałem wam wydać na twój znaczek z magazynu
1263 22|             wypuszczę. Rozumie się, że na pamiątkę zostawicie mi,
1264 22|                syna obaczy, to jak Bóg na niebie, bez duszy padnie.~-
1265 22|                 a jego puszczaj. Niech na mnie raczej największe nieszczęście
1266 22|           będzie spokojny: u mnie, kto na gościnie, więcej waży niż
1267 22|           Więcej nic.~- Niechże pan da na to słowo szlacheckie i żołnierskie,
1268 22|            moich ludzi tu odeszle. Tu, na tym samym miejscu, będzie
1269 22|            kamień w wodę upadła! Toteż na koniec powiedziałem:~- Mospanie
1270 22|                mnie w pokoju. Ja teraz na waszej dyskrecji. Jak ludzie
1271 22|              mówią: "wiele złego dwóch na jednego", a ile z oka sądzić
1272 22|            jakem się dowiedział, że wy na świecie jesteście, więc
1273 22|           które dał mnie mój rotmistrz na kupno koni do chorągwi.
1274 22|              ich do Baru. Poprzestańże na tym; a żebyś sam miał pociechę,
1275 22|            pochwalisz przed Moskalami, na wielką u nich wdzięczność
1276 22|               bardzo szanuję, a jak go na swoim gospodarstwie przyjmę,
1277 22|         spudłował. Nie bardzo uważałem na szczegóły naszej podróży,
1278 22|               nogą, prawdziwie z pieca na łeb, pod skałę, gdzie był
1279 22|              było widno jak wśród dnia na podwórku. Obaczyłem ogromną
1280 22|         przypominały, żem u złodziejów na gościnie, mógłbym myśleć,
1281 22|               i każdy zajadał ochłapa, na jaki napadł: a pan Pawlik
1282 22|              targować. Kazał więc stół na dwie osoby nakryć i wcale
1283 22|               i wcale smacznym obiadem na farfurze mnie poczęstował;
1284 22|              wytrawionego maślaczu był na stole. Po sztukamięsie Pawlik
1285 22|         srebrny puchar wina spełnił, a na wiwat za danym znakiem kilka
1286 22|             wesołość; po wtóre, ciężył na sercu smutek po własnej
1287 22|               gospodarują i biesiadują na Rusi, pod bokiem prawie
1288 22|              wewnętrznie. Nie temu, co na łożu boleści ze śmiercią
1289 22|               smutną wynosił pamiątkę. Na sercu mi leżało, że moich
1290 22|             choć nieszlachcic, przecie na tejże samej ziemi narodziłem
1291 22|                 A potem jak go palnie, na dwie części łeb się rozleciał
1292 22|         obliczem, jakby zająca trafił, na nowo siadł u stołu, mówiąc
1293 22|                A tak Pawlik osiadł jak na lodzie. Bo oboźny małoletnie
1294 22|          Trojanowie, wszystko tam było na dyskrecji rządców. Otóż
1295 22|                pana, u komisarza będąc na usługach. Jeszcze mu tam
1296 22|            komisarską, u stryja będącą na opiece, i jakoś ich komisarz
1297 22|               opiekunowi być obojętnym na związki krewnej z poddanym,
1298 22|         uchował. Jak napadnie, bywało, na dom, porwie gospodarza,
1299 22|                dom, porwie gospodarza, na goły brzuch żar mu kładzie
1300 22|             pierwsza była jego wyprawa na zamek trojanowski, który
1301 22|         rozbójników, iż go ten motłoch na wodza jednomyślnie obrał.
1302 22|             okrucieństwy, poprzestawał na łupieniu, a bezbronnym śmierci
1303 22|           wszech stron się garnęło, aż na końcu robił trudności w
1304 22|              płacił mu pięćset złotych na rok, które pobierał w jego
1305 22|            Trzy doby bawiłem u Pawlika na gościnie, nie z musu, ale
1306 22|           doświadczyłem, i prosił, bym na bonifikatę mojej szkody
1307 22|             potrzebowałem wysyłać.~Nie na tym koniec. Razu jednego,
1308 22|             Razu jednego, wziąwszy mię na stronę, mówi:~- Panie poruczniku,
1309 22|               ja panu przyznam się, że na mnie w grodzie żytomierskim
1310 22|                powiesić.~- Pluń waćpan na to! A co to ja malowany,
1311 22|               dekret, ten był ferowany na Pawlika, herszta rozbójników,
1312 22|             herszta rozbójników, a nie na Pawlikowskiego, prawdziwego
1313 22|               pokaże się, żem się zdał na coś, czy konfederacja wyrobi
1314 22|                sta młodzieży łebskiej, na dzielnych koniach, należycie
1315 22|              odzianej. Chciałem mu iść na odsiecz, ale Pawlik mnie
1316 22|              Pawlik mnie przekonał, że na kilka tysięcy regularnego
1317 22|             ludzie swobodnie mieli iść na Pokucie, gdzie konfederacja
1318 22|            jakoś nam uszło, że jenerał na tym poprzestał i szczęśliwej
1319 22|             braci; mnóstwo było wozów, na których wyprawiono broń
1320 22|                 Dopiero jak przypuścim na nich! Ani pomiarkować nie
1321 22|        ojczyźnie mógł być pożytecznym, na moje przedstawienie mianował
1322 22|        Potockim, podczaszym litewskim, na Pokuciu.~A poczciwy Pawlik
1323 22|            żytomierski. Kiedy uchodząc na Pokucie przed Moskalami,
1324 22|                go zawieść; bo kiedyśmy na przeciwnym brzegu stanęli,
1325 23|        szczególniej u nas, fortuna się na kole toczyła: raz była na
1326 23|              na kole toczyła: raz była na wierzchu, raz na spodzie,
1327 23|              raz była na wierzchu, raz na spodzie, aby nikt się nie
1328 23|               nadzieją wyniesienia się na magnata. Gdyż pierwszy ma
1329 23|             syn odziedzicza, a młodsi, na okruszynach ojcowizny zmuszeni
1330 23|               jako nieraz patrzało się na potomka magnatów zmuszonego
1331 23|                chudy pachołek, bywało, na magnata wychodzi i ordery
1332 23|                powieje wiatr szczęścia na polskiego szlachcica, Bóg
1333 23|           Szeroko o tym bym mówił, ale na co się to przyda? Wszystko
1334 23|       przyszłości, a wolę o tym pisać, na co patrzałem.~Moi rówiennicy,
1335 23|                od Nieświeża, a kończąc na Kojdanowie, za nie lada
1336 23|       kościelny: to się zjadło, co się na gruncie urodziło, a choćby
1337 23|               jaki wydatek, to jedynie na utrzymanie galowego ubioru,
1338 23|               okoliczny szlachcic. Ale na jego galową suknię warto
1339 23|            warto było popatrzyć, kiedy na szarym końcu za stołem księcia
1340 23|                pas sakiewny srebrny, a na tym wszystkim z czarnej
1341 23|         czarnej krepy krótki płaszczyk na kształt paliuszu i doktoratka;
1342 23|            który sam niezgorzej grywał na organach i nimi często się
1343 23|              bo właśnie jego łąka była na samym pograniczu, kilkanaście
1344 23|              Narodzenie, co regularnie na dzień 25 grudnia przypada.
1345 23|             Wszyscy przytomni brali to na rozum, a żaden nie umiał
1346 23|                Dwa lata trzeba chodzić na teologią, żeby pojąć, co
1347 23|           ziemi to, co Pan Bóg napisał na niebie; bo każda gwiazda
1348 23|                z JO. pasterzem czytają na niebie, a co wyczytają,
1349 23|                tak wszystko się obraca na chwałę Bożą i pożytek ludzki.~-
1350 23|          mylają, JW. panie. Bazylianie na przykład, że nie tak umieją
1351 23|           niebieskiego pisma, obiecują na dzień ten lub owy pogodę,
1352 23|                tymczasem deszcz, jakby na złość? Na co daleko szukać:
1353 23|                deszcz, jakby na złość? Na co daleko szukać: teraźniejszego
1354 23|               ją wysmaliła, że onegdaj na kiermaszu w Stołowiczach
1355 23|                czytali.~Pan podkomorzy na takowe objaśnienie parsknął
1356 23|             Rysiu długo powtarzała się na dworze nieświeskim. Dość,
1357 23|    kilkadziesiąt tysięcy, które spadły na jego syna. Ale ten odstąpił
1358 23|          pomocnika, a kiedyś następcę, na nic się nie przydały. Lubo
1359 23|        pojechał z synkiem do Kojdanowa na sam dzień św. Karola, by
1360 23|                ojcu chrzestnemu jakoby na wiązanie. Ale księcia w
1361 23|        siedział za oknem i patrzał się na dziedziniec. Kiedy chłopczyk
1362 23|                 i nie dziw, bo jeszcze na Litwie taki się nie był
1363 23|           pachołek! Ale książę wyszedł na ganek, za boki trzymając
1364 23|               go z czasem, że mu nigdy na kęsie chleba nie zabraknie,
1365 23|              organów, a Karolek został na dworze książęcym.~Książę
1366 23|             tyle razy, ile tynfów szło na kartę. Czas niejaki mu się
1367 23|                 obaczymy, czyje będzie na wierzchu.~I natychmiast
1368 23|         twojego pana znieważyć?~Ten mu na to:~- Cóż miałem robić z
1369 23|              łóz dostał, i postąpił go na pokojowego, z oznaczeniem
1370 23|               ale odkąd przyłaskawiono na dworze mojego stryja, powinieneś
1371 23|           swoje, to może się opamięta. Na koniec, za co mam karać
1372 23|             zaszkodziła Rysiowi, nawet na przyszłość; bo jak książę
1373 23|            bynajmniej nie poprzestawał na dochodach swego folwarku
1374 23|              długi porobił, a wszystko na stroje, bo niczego nie oszczędzał
1375 23|              bo niczego nie oszczędzał na przyozdobienie swojej osoby.
1376 23|         pięknym, że nie można się było na niego napatrzyć. Toteż,
1377 23|                co dzień co innego było na nim. Nikt ani tak litych
1378 23|               długów więcej niż włosów na głowie, przecie został obrany
1379 23|                z województwa mińskiego na trybunał litewski pod laską
1380 23|              trybunał litewski, bawiła na opiece u stryja panna Kietliczówna,
1381 23|          wietrzyk, bywało, nie wyjdzie na podwórze, jeno z twarzą
1382 23|                zawsze burzliwym. Mając na przykład sprawę z księciem
1383 23|      nieświeskich, tak się oburzył, iż na ustępie zaczął samemu księciu
1384 23|              oduczyła, bo trafiła kosa na kamień. Razu jednego, gdy
1385 23|                porwała drugi pistolet, na skrzynce leżący, i odwiódłszy
1386 23|               z pistoletu ubiłby muchę na nosie niedźwiedzia. A jejmość,
1387 23|           wielkiej pracy sam wzrastał. Na koniec ocknął się pan strażnik
1388 23|              ogolili brodę a wzięli go na refleksją, jakoś się opamiętał;
1389 23|         przepełniona goryczą, znalazła na koniec tyle siły, aby Bogu
1390 23|               zakonnego żywota, ale że na świecie wedle woli boskiej
1391 23|               rycerskiego rzemiosła? A na koniec, kiedy odkąd świat
1392 23|              nowicjat wileński, aby go na świecie modlitwy ojców nie
1393 23|              habit zakonny zawiesiwszy na kołku, de noviter wdział
1394 23|   wykwintnością w stroju często gościł na dworze nieświeskim, którym
1395 23|                śmierci ojca wyniesiony na województwo wileńskie. I
1396 23|              był z liczby tych, co się na j szczególnie j odznaczyli:
1397 23|          szczególnie j odznaczyli: on, na swoje dobra dwakroć sto
1398 23|       Francuzkę, ale bardzo roztropną; na nią zdał wychowanie panny
1399 23|                i szczęśliwie trafiwszy na sługi, którym mógł zawierzyć,
1400 23|         towarzysząc księciu wojewodzie na łowach, bądź tańcując na
1401 23|               na łowach, bądź tańcując na często powtarzanych balach
1402 23|             mojej pamięci, bywało, czy na wieczory bachusowe, czy
1403 23|                wieczory bachusowe, czy na św. Karol, czy na inne gale,
1404 23|       bachusowe, czy na św. Karol, czy na inne gale, nikt się naprzód
1405 23|        wystąpić; a jak wystąpi, zawsze na nim coś nowego i nieprzewidzianego.
1406 23|            starali się mieć to co i on na sobie. Ale starali się na
1407 23|              na sobie. Ale starali się na próżno, bo zachowywał sekret
1408 23|               że pan Ryś miał wystąpić na wieczorne tańce w butach
1409 23| najpiękniejszego żółtego atłasu, które na sprzążeczce miały być ściśnione
1410 23|             gdyż nie wystarczało czasu na sporządzenie tego stroju;
1411 23|              ubogi, że jego matka żyła na gruncie nieświeskim z ordynarii,
1412 23|          domownicy zaczęli się zbierać na wieczorne asamble, pan Scypion,
1413 23|               pełnym dziegciu czatował na pana strażnika jak wyżeł
1414 23|               pana strażnika jak wyżeł na dubelta. Wchodzi nareszcie
1415 23|           szkarłatu; jedna ręka oparta na karabeli w jaszczur oprawnej,
1416 23|              czuć dziegieć! Czyż tobie na inne perfumy nie wystarczyło?~
1417 23|            spuszcza oczy i jak spojrzy na swoje buty: desperacja!
1418 23|            gardła mu wyleźć nie mogły. Na koniec zawołał:~- Kto mnie
1419 23|              płakał ze śmiechu patrząc na niego. Dopiero pan Ryś rozzłościł
1420 23|               i rąbał, póki nie trafię na dziegciarza!~Te i tym podobne
1421 23|            sali, zawsze odgrażając się na wszystkich, czym nie tylko
1422 23|              panu Tadeuszowi obrócił i na dziedzińcu zamkowym napotkawszy
1423 23|            buty odsłużę i odmodlę. Ale na to pan strażnik, zapamiętały:~-
1424 23|               ale o śmiech ludzki, coś na mnie ściągnął. Ja twoich
1425 23|               i posług nie potrzebuję; na twoją skórę mam chrapkę.
1426 23|           narodowej, gdzie by ciebie i na luzaka nie przyjęto. Otóż,
1427 23|              zaniechawszy ostrzyć zęby na moją sławę, tedy plac ostrzelam,
1428 23|         sposobem myślenia młodzieńca i na dowód, że jego usługi były
1429 23|             przestanie. A choć przyjął na siebie postać, jakby o niczym
1430 23|             Ale kto ukrzywdzi Scypiona na sławie, zapomniawszy o jego
1431 23|                stanu przystoi. Bić się na wojnie po żołniersku albo
1432 23|           waszeci dobrze płaci, to nie na to, byś nas doglądał.~-
1433 23|         trzasnąłeś! Szczęście, żeś nie na półgłówka natrafił. A wiedź
1434 23|              chleb kościelny opatrzono na tyle tylko, ilem Kościołowi
1435 23|             żeby dowieść, że bredzisz. Na sam nowicjat wileński, skąd
1436 23|         strażnik nie szukał sekundanta na dworze nieświeskim, bo pomiarkował,
1437 23|              który się odbył nazajutrz na obszernym błoniu między
1438 23|    Dunajczycami.~Wielu z nas udało się na to widowisko, ponieważ pan
1439 23|           pistoletem w ręku i z szablą na temblaku. Gdyby ogniste
1440 23|          ponabijano a zapaśnicy siedli na koń, jeszcze po raz ostatni
1441 23|            oświadczyli, że przyjechali na plac bitwy, a nie na plac
1442 23|       przyjechali na plac bitwy, a nie na plac mowy, sekundanci rozstawili
1443 23|              za mną złożyli świadectwo na ostatnim sądzie, teraz zaś
1444 23|             przeżegnawszy się, czwałem na siebie natarli. Bitwa i
1445 23|        piórkiem, ale jak palnął szablą na odlew po ręku pana Tadeusza,
1446 23|               ręka mu z pałaszem padła na ziemię - i on sam w kilka
1447 23|              My wszyscy pobiegliśmy mu na ratunek z lekarzem, którego
1448 23|              którego mieliśmy z Kiecka na każdy wypadek. Ledwośmy
1449 23|           potem czułym sercem. Jeszcze na placu załamywał sobie ręce
1450 23|            odejmuje), zabrał go z sobą na wieś do swojej córki, tam
1451 23|                 bo krzywda twoja cięży na mnie jak kamień młyński.
1452 23|               błogosławieństwa spadają na dzieci spuszczające się
1453 23|              się w postanowieniu swoim na ich wolę, odpowiedziała
1454 23|                łatwo mógł się podobać. Na tak pochlebne oświadczenie
1455 23|              jednego ze znaczniejszych na Litwie majątków.~Huczne
1456 23|               dóbr i lat kilka patrzał na ich powodzenie. A gdy przyszła
1457 23|             powodzenie. A gdy przyszła na niego kolej wszystkim ludziom
1458 23|                reszta dostatków spadła na zięcia i córkę. Jednak za
1459 23|          widzieć sypiące się zaszczyty na pana Tadeusza Scypiona,
1460 24|                więcej o mężach, którzy na nie wpływali. Stąd wedle
1461 24|                III nie ugruntował syna na sąsiednym tronie? Dlaczego
1462 24|               Rzeczypospolitej biegnąc na ratunek Wiednia? Dlaczego
1463 24|               po szczeremu wyznaję, że na nie dać odpowiedzi nie umiem.
1464 24|              dowieść, pokazując palcem na mapie jakąś rzekę, że gdyby
1465 24|               wojsko swoje przeprawił, na głowę nieprzyjaciela by
1466 24|            jest mostem" - odpowiedział na to zniecierpliwiony wódz.~
1467 24|               uczynków w księgi. Dajmy na to, że takowe zjawisko się
1468 24|           wyznać możemy, że żaden tron na świecie nie pochwali się
1469 24|               rady. "Wiele złego dwóch na jednego" - mówi przysłowie,
1470 24|            odgryzał, nie postawi nigdy na swoim.~Niechaj mędrcowie
1471 24|            jest to grzech pierworodny, na który zbyt ciężko chrzest
1472 24|          usiłował zepchnąć go z tronu, na którym wedle jego przekonania
1473 24|              wszystkie dwory obojętnie na nas patrzą, przekonał się,
1474 24|                narodem, w przekonaniu, na doświadczeniu opartym, że
1475 24|            wiary i poddaństwa. Owszem, na wszystkich sejmach posłowie
1476 24|                dworem głosowali. Jakoż na pamiętnej sesji sejmowej
1477 24|               ale kiedy kolej przyszła na Litwę, książę wojewoda wileński
1478 24|            Kiedy jego i nasze starania na niczym spełzły, na małym
1479 24|            starania na niczym spełzły, na małym przestał: osiadł na
1480 24|              na małym przestał: osiadł na dziesięciodymnym folwareczku,
1481 24|          dziesięciodymnym folwareczku, na którym miał dożywocie z
1482 24|             niego, że nie chwaląc się, na takiej nodze postawiłem
1483 24|               tegoż JW. Ogińskiego, że na pół darmo, godząc się z
1484 24|             zbutwiałe, byśmy się mogli na dal cieszyć po dawnemu.
1485 24|              dawnemu. Pan Świętorzecki na to się [nie] godził, jako
1486 24|               marnotrawcy i tchórzowi? Na to pan Bohusz tak odpowiedział:~-
1487 24|         zdatniejszego nie znajdziecie.~Na tośmy obadwa powstali:~-
1488 24|                widziałem godzących się na królewicza, tak pomimo ścisłej
1489 24|       dostawało, że prędzej zezwoliłby na Poniatowskiego jak na którego
1490 24|       zezwoliłby na Poniatowskiego jak na którego ze swoich, zaczynając
1491 24|            zaciera nimi gospodarzów. A na księcia jenerała skarżą
1492 24|                 tam już nie ma miejsca na rozumowanie. Jednak wcześniej
1493 24|              ustąpić miejsca młodości, na którą kiedyś kolej przyjdzie
1494 24|             nowościom sprzyja; ale cóż na to poradzić, kiedy doświadczenie
1495 24|             doświadczenie nas uczy, że na koniec słuszność jest przy
1496 24|          chociaż w przekonaniu, że one na nic się nie przydadzą -
1497 24|                którzy nie poprzestając na tym, co już chwalebnie dopełnili
1498 24|     Puławskiego itp., itp.? A przecie, na jak okropne stanowisko popchnął
1499 24|               krążyły uprzedzenia, ale na widok jego dostojnej osoby,
1500 24|               słońcem. Napatrzyłem się na niego: było coś czarującego