Part

1501 24|               rysach pięknego oblicza. Na granicy naszego województwa,
1502 24|         nowogródzkiej. Wszyscyśmy byli na koniach, a na czele naszym
1503 24|          Wszyscyśmy byli na koniach, a na czele naszym JW. Niesiołowski,
1504 24|       nieprzygotowany, dziwnie pięknie na nią odpowiedział, dziękując
1505 24|                i siła pieniędzy poszła na wydatki jego podejmowania -
1506 24|          którycheśmy uchwalili fundusz na coroczne wybicie medalu
1507 24|                z popiersiem królewskim na nagrodę uczniom nowogródzkim
1508 24|             strzemię. U drzwi kościoła na czele duchowieństwa JW.
1509 24|                odpowiedziach - bo król na każdą mowę odpowiadał dziwnie
1510 24|           przyjął króla łacińską mową, na którą król odpowiedział
1511 24|            szczęście do ludzi. Wielkie na nim nie tylko my, rodzice,
1512 24|                 niech Mu będzie chwała na wieki wieków! Po skończonych
1513 24|            pchnięty . Pogrzeban został na swojej jeszcze ziemi - to
1514 24|                przybył, zastał sędziów na miejscach swoich, słuchających
1515 24|                kondemnatach uzyskanych na panu Romerze, marszałku
1516 24|               pozwy nie były kładzione na jego dobrach w województwie
1517 24|                województwie wileńskim, na których opiera się ubezpieczenie
1518 24|                więc prawa wypadł wyrok na pana marszałka, aby pod
1519 24|                 aby pod winą wywołania na naznaczonym terminie sumę
1520 24|             obcych książąt, kazał jego na obiad zaprosić i posadził
1521 24|                wzięli się do służby, a na czele ich W. Chryzostom
1522 24|      publicznej usługi. Podzielili ich na oddziały tak, że każdy oddział
1523 24|            królowi wino nalewa, kiwnął na niego i swój mu kielich
1524 24|            zrozumiał, postawił butelkę na stole. A książę tylko marsem
1525 24|           stole. A książę tylko marsem na niego spojrzał, o co on
1526 24|       wileńskim pojechali do Nieświeża na całą noc, gdzie przede dniem
1527 24|              miejsce podkomorzego, ani na jedne chwilę nie chciał
1528 24|         szlachtę nowogródzką do Snowia na dzień pojutrzny, uprosił
1529 24|              Jakoż niedługo czekaliśmy na karetę dworską, z której
1530 24|                Nowogródzkiem, iż nawet na Rusi piękniejszego zboża
1531 24|                Warszawy, a my, zebrani na pokojach, pomagaliśmy gospodarstwu
1532 24|             izby sejmowej, słysząc to, na niego wielu powstało, a
1533 24|               intrygi w narodzie, a że na koniec samowolność nie na
1534 24|              na koniec samowolność nie na tym zależy, aby ulegać większości
1535 24|                z wielką wymową powstał na nadużycia starostów, którzy
1536 24|              łowczy bracławski, zyskał na mnie w grodzie kijowskim
1537 24|          przynajmniej rozłożył wypłatę na dwa termina; ale, zaufany
1538 24|                ze mną wszedł w układy. Na przyszłym sejmie, da Bóg
1539 24|               w samej rzeczy w Grodnie na sejmie 1784 na wniesienie
1540 24|               w Grodnie na sejmie 1784 na wniesienie tegoż panu Rzewuskiego,
1541 24|            słuchaniem, gdy król wrócił na pokoje z księdzem pisarzem;
1542 24|             oczekiwaną bytnością króla na Litwie. Ale król przerwał
1543 24|                 Nawet byliśmy w Lidzie na sejmiku, na którym utrzymaliśmy
1544 24|           byliśmy w Lidzie na sejmiku, na którym utrzymaliśmy na poselstwie
1545 24|                 na którym utrzymaliśmy na poselstwie teraz tu obecnego
1546 24|               waszej królewskiej mości na Litwie. To było w Wilnie
1547 24|         wiedzieć księciu biskupowi, że na ponarskiej puszczy lud tajemnie
1548 24|                że nikt się nie odważył na ten dąb porwać i rozkaz
1549 24|            światły jak gorliwy, że tak na pedogrę cierpiał, iż od
1550 24|              ale wysłał tam komisję, a na jej czele nieboszczyka księdza
1551 24|       kasztelan odpowiedział pokazując na JO. księcia Radziwiłła,
1552 24|        stanęliśmy jak wryci, tylko się na siebie oglądamy, bo choć
1553 24|             Kto siebie pewny, kiedy on na Sanctus Sanctorum [Najświętszy
1554 24|             żaden odważyć się nie może na to, przeciwko czemu piorunuje.
1555 24|            śmielszy od nas wszystkich, na drogę zbawienia naprowadził.~
1556 24|            rozkazu jął się siekiery. A na koniec sameś napisał, mości
1557 24|               księże pisarzu litewski, na nic by się nie przydały
1558 24|          gospodyni domu, z nią poszedł na gumno. Gdyśmy za przykładem
1559 24|            królewską przy nim stojący, na ogromnym półmisku z ciasta
1560 24|            wizerunek Piasta siedzącego na wozie, dwoma wołami ciągnionym,
1561 24|             Piasta! Niech on nam służy na zawsze za dowód, że w zacnym~
1562 24|               potem kielich puścił się na wędrówkę między nami. Przy
1563 24|       skończonej konferencji wróciwszy na pokoje, gdzie my zebrani
1564 24|               stolnikostwo in favorem [na korzyść] pana Hipolita Korsaka,
1565 24|             nóg, płakaliśmy i śpiewali na przemian, a pili, co się
1566 24|                że wczasu mu potrzeba - na siłę my się przekonać dali.
1567 24|               zastał nas przed gankiem na nogach, lubo dobrze chwiejących
1568 24|              część naszych, choć ledwo na nogach się trzymała przez
1569 24|             moje słowa do żonki, która na przyjęcie moje wybiegła,
1570 24|                przede mną, skarżąc się na jej niegrzeczność. A jam
1571 24|            Niech wszyscy wiedzą, że my na ludzi wyszli.~Moja Magdusia
1572 24|               z radości. A ja, patrząc na tę jej radość, więcej czułem
1573 24|          gorzałki dałem gromadzie, aby na moim dziedzińcu radowała
1574 24|         ucieszona swoim znaczeniem, że na żadne wydatki dłoni nie
1575 25|               im nie można. Wiele jest na świecie rozmaitych narodów,
1576 25|           zdawały, zaraz przychodzi mi na myśl, że muszą się odnosić
1577 25|                z nich jak oliwa z wody na wierzch wychodzą obyczaje
1578 25|           jeszcze nie usnuto pajęczyny na bąka, wszędzie bieda z bąkami.
1579 25|        trutniów co do nogi, a przecież na wiosnę znowu ich pełno.
1580 25|      wszystkich tych, co dotąd ciężyli na równości obywatelskiej -
1581 25|              tylko zostały same muchy, na które pajęczyna prawa jest
1582 25|             Otóż wtedy napatrzyłem się na kozery francuskie. Taki,
1583 25|              magnata. Zgoda! Piszę się na to i krwią własną podpiszę!
1584 25|               krew z wielkich przodków na nich się zlała. Uchowaj
1585 25|                dziedzictwa, ani patrzy na zacnego człowieka pokrzywdzonego
1586 25|             cnotliwi, kiedy prawodawcy na ich charakter jedynie się
1587 25|                 toż samo w Małopolsce; na naszej Litwie przez całe
1588 25|           książę napadł był w karczmie na pana Zaremby i jego skrzywdził;
1589 25|               noc wszystkich poddanych na swoje grunta przeniósł i
1590 25|                to już nie prepotencja; na całym świecie ludzie siebie
1591 25|             ludzie siebie krzywdzą - i na to jest prawo. A kto by
1592 25|                 o których nadmieniłem, na sucho nie uszły. Nasz książę
1593 25|               wziąwszy za to kamienicę na Antokolu i ustępstwo starostwa
1594 25|              starostwa sutorowickiego, na co JW. podskarbi przywilej
1595 25|             Turowi od króla wyrobił. A na JW. Żaby wypadł dekret grodzki,
1596 25|              wojewoda wileński zjechał na trybunał, by za przyjacielem
1597 25|              liczbie szlachty osiadłej na Ukrainie ledwo dziesiąty
1598 25|           Potocki, starosta kaniowski, na którego rachunek nakarbowano
1599 25|         półtorasta lat może robiły się na Rusi, a bez wątpienia, że
1600 25|                tylko gęsto sypał plagi na tych, do których coś upatrzył,
1601 25|             starostwa intratne, grosza na przepych nie marnował, owszem,
1602 25|                czy dwakroć sto tysięcy na jego synowca spadło. Ile
1603 25|               tyle potem tysięcy drugą na zagojenie pierwszych dawał.
1604 25|          pierwszych dawał. A wieleż to na Ukrainie liberbaronów na
1605 25|               na Ukrainie liberbaronów na dziedzictwo wyszło z łaski
1606 25|             Tam, jako zwyczajnie wtedy na Ukrainie, zastał same pustki.
1607 25|              panu Potockiemu, on wziął na siebie obowiązek zaspokojenia
1608 25|           Panie kochanku! Waszeć teraz na Rusi, rusza jże sobie do
1609 25|              nawet i teraz, kto by ich na drodze nalazł, nie szczędziłby
1610 25|             moim towarzyszem, ale mnie na to nie namówił, bym szedł
1611 25|                prochowni. Cały wieczór na pokojach miną nadrabiałem,
1612 25|   niespokojność, tak że przed wyjazdem na intencją pomyślnej podróży
1613 25|             którego kilkakrotnie byłem na ordynansie w czasie konfederacji
1614 25|                w kraju służył, bom tak na malignę zapadł był, że JW.
1615 25|                Wirski przyjął mnie był na swoją kwaterę i przez dwie
1616 25|               starosta zaraz się kwasi na szlachcica, co nie będąc
1617 25|             lub trybunale albo miejsce na ławach poselskich - dając
1618 25|                do żydowskiego domostwa na przedmieściu kaniowskim.
1619 25|               i w imię boskie ruszyłem na niej wprost do zamku. Przed
1620 25|         pierwszym spotkaniu, a wziąłem na siebie mundur albeński,
1621 25|         szlacheckiego słupa, poszedłem na dziedziniec, gdzie zastałem
1622 25|             kresa, co mu lewy policzek na dwie części ledwo nie równe
1623 25|             przepychu. Ale on sam miał na żupanie płótno domowej roboty,
1624 25|         rodzonym bratem, aż albeńczyka na mnie sprowadził. A wiesz,
1625 25|              Ja miewam we zwyczaju, że na listy z wymówkami odpisuję
1626 25|               z wymówkami odpisuję nim na skórze tych, co mi je oddają.~
1627 25|             powiedziałem śmiało - może na Ukrainie we zwyczaju nahaj
1628 25|               się ani spodziewał, anim na nie zasłużył.~- Dobre, bratku,
1629 25|            bratku, dobre, pomyrim sia; na szczo nam z soboju wojowaty! -
1630 25|              ja by sam u niego służył. Na to pan Łopuski:~- A jużci
1631 25|            Widzisz tę kresę, co ją mam na łbie? To pamiątka po panu
1632 25|               mnie łaje, bo gniewa się na mnie podczaszy, a sam osądź,
1633 25|       nieprzyjacielem uchodził Podolem na Wołoszczyznę, ja w Buczaczu
1634 25|             Żyd pokazał się w Kaniowie na Mikołę i zaczął moich chłopów
1635 25|           wiedział, że on z Morafy. Ja na niego magdeburgię sprowadził
1636 25|             wszystkie bryki przewrócić na dziedzińcu morafskiego zamku.
1637 25|          suszyć i mnie, sługę swojego, na zbawienną drogę naprowadzisz;
1638 25|         kanclerom buty. A jak pyje! Ja na neho z desiat' raz porywawsia -
1639 25|                ale daleko mu do niego. Na całej Koronie i Litwie jeden
1640 25|            głowę, krew puścił i wymógł na mnie, żem się na Najświętszą
1641 25|                wymógł na mnie, żem się na Najświętszą Pannę zaklął,
1642 25|           będąc słabym, przepiłem go." Na to książę wojewoda:~"Dobrze,
1643 25|                pan Leon, wszystko było na pogotowiu i zabawa się zaczęła.
1644 25|              sposobu wytrzymać. Patrzę na Moryssona i oczami modlę
1645 25|                 Nie porywaj się z wodą na wino, śpij teraz i swoję
1646 25|             doktor da ci indult, służę na gołe łby, bez tych figlów
1647 25|           kwatery i kobyłę kazał wziąć na obrok pański, a wózek zostawiłem
1648 25|            wózek zostawiłem z chłopcem na gospodzie, bo taki nie dowierzałem
1649 25|              Roztasowałem moje mizerie na kwaterze, ale niedługo w
1650 25|             starosta każe sobie służyć na obiad. Na tym obiedzie i
1651 25|            każe sobie służyć na obiad. Na tym obiedzie i wstawszy
1652 25|           woźny, trzy pozwy położywszy na ekonomii - a któremu już
1653 25|            gdyż gęste pozwy sypały się na pana starostę - jakoś nie
1654 25|              obyczaju kaniowskiego, bo na jego szczęście to było w
1655 25|          szczęście to było w sobotę, a na cześć Najświętszej Panny
1656 25|             wczasu, ledwom mógł zasnąć na kwaterze, bo aż do północy
1657 25|                kaniowskie kołysały się na cześć Najświętszej Panny
1658 25|             jak się zebrało w kościele na jutrznią , to dopiero aż
1659 25|                była sesja ekonomiczna, na której sam starosta, jak
1660 25|         kancelarii, gotowi sypać plagi na znak pański. Jakoż nie obeszło
1661 25|               tedy okropnie i krzyknął na Kozaków, by położyli dyspozytora.
1662 25|               takich, co ich najwięcej na Ukrainie i Wołyniu, co to
1663 25|            starosta zawsze miał wzgląd na szlachectwo, o którego rzetelności
1664 25|                ale koły ty szlachtycz, na szczo kradesz! A taki nezabud 
1665 25|           Kazał położyć dyspozytora, a na nim przysiężnego i temu
1666 25|               ekonomom ne zmawlaty sia na szkodu pańsku; szlachtycz
1667 25|                 szczo on pozwoływ tobi na nym leżaty.~A waćpana, panie
1668 25|                dziś do siebie z innymi na obiad.~Było tam jeszcze
1669 25|                panem starostą. Co było na sesji, to było, ale po niej
1670 25|           Piwniczy nam wino nalewał, a na szarym końcu stał miód w
1671 25|            końcu stał miód w dzbankach na stole, ale tak obficie,
1672 25|               jej syny uskarbili sobie na Ukrainie, a które wynurzał
1673 25|                barwę ciągle w Kaniowie na sobie miałem. A na koniec
1674 25|            Kaniowie na sobie miałem. A na koniec pan starosta - niech
1675 25|                to Pan Bóg stokrotnie i na tamtym świecie błogosławi -
1676 25|            tych nawet, co ich ofukiwał na sesji. A jaki miły w opowiadaniu!
1677 25|               przed światem, żem tyran na szlachtę. Broń mnie waćpan
1678 25|               że choć tak uniosłem się na ekonoma, skoro tylko się
1679 25|             pokój, i choć okradł mnie, na sucho go puściłem. Prawdziwemu
1680 25|                 to karczmy stawił mnie na podryw, to w grunta kaniowskie
1681 25|              worywał, to zające szczuł na moim polu. Ja jemu raz każu: "
1682 25|                sia, bo dohrajeszsia. " Na konec na mojej zemli ja
1683 25|               dohrajeszsia. " Na konec na mojej zemli ja jeho uchopył
1684 25|                a win, jak sia wylizaw, na mene z pozwom do grodu.
1685 25|            mojej roboty. Jeszcze za to na mnie psy wieszają, taka
1686 25|               to tutaj wdzięczność, że na ludzi kieruję. Meni ne hroszy
1687 25|               szczoby kołyś nyktob ich na ekonomow ne wziaw. Pan Potocki,
1688 25|           Potockich przybyło." A ja mu na to: "Uwa! A szczo to ja
1689 25|               znajdą, z siebie bogaci. Na co tłusty połeć smarować!"~
1690 25|              jako z tym się oświadczył na wstępie pan starosta; a
1691 25|               pisać nie lubił. Jeszcze na niezabud darował mnie smycz
1692 25|         chwytał. Te charty były głośne na całej Litwie, a ich gniazdo,