Part

 1 1 |         ojczyzny, miłość szlachty ku tobie i ta żywa wiara, którą
 2 2 |     złączył. Nadgradzając tę jego ku dobrej sprawie przychylność,
 3 2 |      wolnym musiał stępać krokiem ku Tyńcowi; a tak inni Dony
 4 3 |           uschła, jeno że on miał ku wszystkiemu sposób: załatawszy
 5 3 |     trzeba, ręką, bom nosił listy ku złemu, a gębą, bom nie do
 6 5 |       rozumie się, z tych, co się ku niemu zbliżali; bo wielu
 7 6 |     imienin. Ojcze Idzi, daj mnie ku temu radę, a ja za to wasz
 8 9 |         rodowitym Polakiem. On to ku nam był nakłonił Semena
 9 9 |          do godziny przeznaczonej ku dalszemu pochodowi porządnego
10 9 |           był wychowany, nie była ku temu na przeszkodzie: był
11 10|           przewodniczył i od niej ku sobie ślepe przywiązanie
12 12|   konfederacji w Poznaniu poszedł ku Piotrkowowi, rozbiwszy księcia
13 12|       straży i zaczęli maszerować ku Warszawie, jako Sawa upewniał,
14 12|        musiał prowadzić awangardę ku Wyszogrodowi, gdzie się
15 12|       Sawę we trzysta koni posłał ku Zakroczymowi, aby rozszerzać
16 12|           Moskale widząc, że dąży ku Zakroczymowi, wyszli naprzeciw
17 12|     poszliśmy dalej, zawsze dążąc ku Warszawie; Suwarow, natenczas
18 12|        każdy inną drogą się cofał ku krakowskiemu województwu
19 14|           żołdem - poszedł z siłą ku Kazaniowi. Wojejkow bronił
20 17|      Polsce, upoważniona poniekąd ku temu przez kilku obywatelów
21 17|          ojczystych i nieubłaganą ku niej nienawiść. Zdjęto z
22 19|     sińców podostawał.~Jadą, jadą ku Lwowu, aż ledwo siódma wybiła,
23 20|       podróży twojej mówić. Teraz ku temu pora. Jakże to było?~-
24 23|          się, ramionami wzruszał; ku niemu więc obrócił mowę:~-
25 23|          oba z wózka i szli sobie ku folwarkowi. Książę siedział
26 23|   zasłonisz. Całkowitą więc złość ku panu Tadeuszowi obrócił
27 23|      wszystkich za świadków, iżem ku temu żadnej usilności nie
28 24|          obróćmy naszą życzliwość ku wielkiej dobroczynnej krwi
29 24| dobroczynnej krwi jagiellońskiej, ku temu domowi, skąd król teraźniejszy
30 24|     muzyką wszystkich serca wabił ku sobie - dopiero duchowieństwo,
31 25|       nadskakiwania-mi jego uwagę ku sobie skłoni, żeśmy o tym
32 25|     Kaniowie, puściłem się jednak ku Podolu, a to żeby przypomnieć
33 25|     skuwkę oprawny. Zbliżyłem się ku niemu i nisko skłoniwszy