Part

 501 10|               przeciął, a on nie tylko że takiego świętokradztwa się
 502 10|                jął z pochwy pałasza. A że nahajem wybił pisarza Matusiewicza,
 503 10|              się tłomaczyć pan Ignacy, że w niebytności sędziego nie
 504 10|           wileński, dowiedziawszy się, że pan Wołodkowicz puścił się
 505 10|                który można powiedzieć, że cała Litwa zjeżdżała się
 506 10|          przybywającego nie wstanie. A że każdy gość stał w sieniach
 507 10|               zjadą, można powiedzieć, że cały ranek się przebywał
 508 10|     rozstrzelali!~Wtem spostrzegliśmy, że starający się o służbę na
 509 10|               się:~- Nie zapieram się, że w Nowogródku wyprowadzałem
 510 10|               Nabij broń!~My na siebie ze strachem spoglądali. Nikt
 511 10|             kobiercu.~Trzeba wiedzieć, że cała ściana sieni była zakrytą
 512 11|               a przyszło mnie na myśl, że może już nikt dziś nie wie,
 513 11|            nazywał "panie kochanku"; a że z nimi zawsze obcował, to
 514 11|              się u niego w przysłowie, że je co momentu powtarzał.
 515 11|           wdziać na siebie, był pewny, że zostanie przymuszony go
 516 11|          księciu, ale książę nie tylko że przyznał słuszność panu
 517 11|         bohaterskiej, a między innymi, że dwóch albeńczyków, mając
 518 11|          podoba, ja podpiszę, bo wiem, że chyba zwierz na nosie ci
 519 11|               Borowskiemu. W. Sołohub, że do niej równie żadnego prawa
 520 11|             zwierzu; a spodziewam się, że pies zwierzem.~- Do kogo
 521 11|             tobie wiadome nasze prawa, że musimy między sobą wszelkie
 522 11|               panowie, moją powolność, że wygrawszy sprawę moją, poddaję
 523 11|              nie stoję. Wiemy wszyscy, że całe życie przywykły z drugich
 524 11|             się zdaje rzecz nieznośną, że z waćpana pożartowali. Ale
 525 11|               patrz, panie Leonie, jak ze mną łatwa sprawa: że ty
 526 11|               jak ze mną łatwa sprawa: że ty już bez koni, ja ci ofiaruję
 527 11|              nic nie odpowiedział, ale że widział po wszystkich gościach,
 528 11|                po wszystkich gościach, że w tym interesie sprzyjali
 529 11|        Bonifacemu, tak się rozzłościł, że od nikogo miejsca nie chciał
 530 11|                 a co gorsza dla niego, że wszyscy się śmieli do rozpuku.
 531 11|              chciał, aby domieszczono, że książę wojewoda będzie sądził
 532 11|                i sprawiedliwie wniósł, że takie informacje w inskrypcji
 533 11|           winnej tak wielkiemu mężowi; że kiedy książę raczy ich osądzić,
 534 11|        rozjątrzony na pana Bonifacego, że mówić z nim nie chciał,
 535 11|             kazał sprawę wprowadzić. A że był obytym w sądownictwie,
 536 11|             sądownictwie, pomiarkował, że strony na siebie nadto zawzięte,
 537 11|            jeszcze na gorszym. Książę, że ich obydwóch lubił, a chciał
 538 11|               wojewody, a to z powodu, że w czasie bezkrólewia, lubo
 539 11|              albeński z oświadczeniem, że już do tego zgromadzenia,
 540 11|         naczelnika, należeć przestaje, że nieprawemu wyrokowi nigdy
 541 11|         wyrokowi nigdy się nie podda i że jako wolny szlachcic, będzie
 542 11|         kompromisarskiego, tym więcej, że jej marszałkiem wówczas
 543 11|           wysokiego światła i znający, że w narodzie żadna władza
 544 11|                A do tego odgrażał się, że na tym nie poprzestanie,
 545 11|           łaskach u księcia, nie tylko że nikomu z nas nie był na
 546 11|            dochowywali panu Leonowi. A że pan krajczy Płaskowicki
 547 11|                nie czekając, aż pomimo że go kochamy, zmuszeni zostaniemy,
 548 11|                on w duchu dobrze znał, że tak nie było, i jeszcze
 549 11|                samemu się nie dostało, że potem w Wilnie kilka niedziel
 550 11|               wyleżawszy się parę dni, że go świat nie widział, wrócił
 551 11|                samego księcia, mówiąc, że wedle praw naszych in loco
 552 11|                pan Leon? A widać było, że książę taki w duchu tęsknił
 553 11|             bratem, takem się odłużył, że z miasta by mnie me wypuszczono,
 554 11|               listem, w którym wyraża, że nigdy nie przestanie ubolewać,
 555 11|                Kto? Ja? Jakem sodalis, że tylko wodę piję jak kaczka.
 556 11|          Fejbisza nastraszyłem grodem, że zaraz konie oddał, choć
 557 11|    responsionis [zastaw]? Wszak wiesz, że sumka, co ją miałem na Niehoryle,
 558 11|             dał proceder we znaki tak, że teraz, gdyby mnie nawet
 559 11|           porzuć bluźnić. Wszak wiesz, że ja nigdy nie uchodził za
 560 11|         pieniędzy powierzyć, to widać, że muszę upatrywać jakąś pewność.
 561 11|                i Bóg, i ludzie wiedzą, że masz więcej ode mnie rozumu.
 562 11|                dostała.~Sama nadzieja, że będzie traktował gościa,
 563 11|            najgościnniejszym z ludzi - że taki sam humor wrócił do
 564 11|                Leon, ale tak dowcipne, że nie tyle garniec, ale i
 565 11|         niewdzięczny, tak zapamiętały, że i nieboszczykowi Sierotce
 566 11|              powiadasz?~- Bóg świadek, że kilka razy byłem przy tym.
 567 11|             Mikołaj Morawski, kontent, że mu się udaje księcia z błotem
 568 11|               powiedzieć, bo ty wiesz, że in vino veritas, cała Alba
 569 11|              do niego pójdź i powiedz, że...~- A co to ja na szubienicę
 570 11|                 A teraz cały frasunek, że już dno u garnca się pokazuje.
 571 11|              ani kropli więcej. Będzie ze mnie! Już konie moje popasły
 572 11|                słonimskiego, a stamtąd ze świtem ruszyć opowiedzieć
 573 11|            dobrze życzą, to już widno, że Bóg ze mną. Upadam do nóg
 574 11|            życzą, to już widno, że Bóg ze mną. Upadam do nóg twoich,
 575 11|           przed kasztelanicem trockim, że u Radziwiłła kapcański obiad.
 576 11|            Nikt mnie nie słucha, drwią ze mnie; odkąd mnie pan Leon
 577 11|           Litwy, bo doczekam się tego, że w własnym domu pan Leon
 578 11|               Książę tak się zmieszał, że aż wstał z krzesła, potem
 579 11|             tak słychać, książę panie, że jest dwóch wielkich głupców
 580 11|               zasapawszy.~- Radziwiłł, że się porwał na carowę, a
 581 11|          porwał na carowę, a Borowski, że się porwał na Radziwiłła.~
 582 11|                 książę, ale ostrzegam, że i kijem z Nieświeża mnie
 583 12|    najmniejszej przysady wyznać można, że nie tylko doświadczeniem,
 584 12|            nikt się temu nie dziwował, że sam książę sprawował wesele,
 585 12|          szlachcic był panem ubogim; a że pan byt zawsze wysokim sługą
 586 12|            sobie majątków znacznych; a że ci i dziadów swoich nie
 587 12|   zagranicznych książek, a nie wiedzą, że co tam się pisze, u nas
 588 12|             którego do zbytku nadużył, że były co sejm skargi i domagania
 589 12|              ukraińskich, co nie tylko że do buntu Chmielnickiego
 590 12|               bez innych zasług, tylko że ma pieniądze. Na takiego
 591 12|              wielkiego zgorszenia; ile że gdy by mu tego n i e dowiódł,
 592 12|       szlachectwo? Wie ona z historii, że Jan Zamojski podpisał się:
 593 12|                  a może o tym nie wie, że na Litwie jest kilkadziesiąt
 594 12|             ale z takimi trudnościami, że powiedział publicznie: "
 595 12|                  I dziwi się młodzież, że ci sami, co długo trutynowali,
 596 12|              doświadczenie przekonywa, że z ludzi podejrzanego szlachectwa
 597 12|            Ukrainy pan Sakowicz pisze, że w okolicach Machnówki dziedzice
 598 12|               dziedzice tak bezczelni, że jeden drugiemu psy i konie
 599 12|           mogłem, jakoż i teraz myślę, że trochę przysadził pan Sakowicz.
 600 12|               mogło. Dowiedziałem się, że JW. Potocki, wojewoda kijowski,
 601 12|                dziedzictwa wojewody, a że zabór zaraz nastąpił, to
 602 12|              chwała niech będzie Bogu, że jeszcze na Litwie szlachta
 603 12|               nim. Razu jednego za to, że jeden z wojewodziców nie
 604 12|               wojewodzica i grozić mu, że jeżeli kiedykolwiek dopuści
 605 12|             być i krzyż, i motyka!), a że od dzieciństwa umiał śpiewać
 606 12|            panów z licznymi dworami; a że wielcy panowie, co prawie
 607 12|    Działyńskiego, marszałka trybunału, że był sam Kozakiem, łatwo
 608 12|               tak koło nich pochodził, że mógł na nich liczyć, jak
 609 12|         Warszawie, jako Sawa upewniał, że stolica dostanie się w ich
 610 12|               dostanie się w ich rękę, że gwardia koronna z nimi się
 611 12|            koronna z nimi się złączy i że nie ma czego się obawiać
 612 12|            Kwilecki odebrał wiadomość, że całe Kujawy i Płockie powstaną,
 613 12|          instynkta polskie, tym więcej że popierał go w zdaniu inżynier
 614 12|             tylko gruchnęła wiadomość, że nasi opanowali Wyszogród,
 615 12|            Sawa tak mu się dał poznać, że chociaż pan Dzierżanowski
 616 12|            znaki Sawy. Moskale widząc, że dąży ku Zakroczymowi, wyszli
 617 12|              tym pewniejsi zwycięstwa, że silny oddział karabinierów
 618 12|               ich za sobą wyprowadził, że pan Sawa jak piorun pokazał
 619 12|       Opamiętała się jazda moskiewska, że się oddaliła, wzięła się
 620 12|           porządku szła, pokąd myśląc, że do swojej piechoty się cofa.
 621 12|               na jedno godzą się. Dość że ta sama szlachta, co nie
 622 12|             równym i szanowali go tak, że gdyby go wyniesiono i na
 623 12|             można było zakład trzymać, że się jego znajdzie. A że
 624 12|                że się jego znajdzie. A że ludzie przy nim i za nim
 625 12|              przy nim i za nim padali, że kule ustawicznie mu dziury
 626 12|          dziury robiły w odzieniu, tak że zawsze łatany chodził, a
 627 12|         plejzerowany nie był, a Rusini że są zabobonni, między jego
 628 12|             Kozakami było przekonanie, że on był charakternikiem,
 629 12|            mówią na Ukrainie, to jest, że umiał kule zamawiać, iż
 630 12|               rozeszło się; przyznaję, że sam temu wierzyłem, a to
 631 12|             bardzo jego obrażało: raz, że był dobrym katolikiem, po
 632 12|           dobrym katolikiem, po wtóre, że jako rycerza miał siebie
 633 12|         zhańbionego, iż o nim myślano, że na pewno w niebezpieczeństwo
 634 12|            przeklinał swoje szczęście, że rany dostać nie może. Ale
 635 12|          nieszczęście przekonałem się, że on nie był charakternikiem.
 636 12|            łagodnie się obchodził; ale że Drewicz wielkie okrucieństwa
 637 12|              bo zaraz uderzył na nich, że zaczęli uciekać w nieporządku,
 638 12|                dostał kartaczem w udo, że spadł z konia. Była to jego
 639 12|                bo jak się spostrzegli, że nie Sawa ich prowadzi, pierzchnęli
 640 12|             prowadzi, pierzchnęli tak, że uciekający Moskale opatrzyli
 641 12|             szykować. Pan Sawa widząc, że dobrowolnie nasi na zgubę
 642 12|            kazał włożyć w kołyskę, tak że między dwoma Kozakami na
 643 12|              sam pan Sawa pomiarkował, że nie ma nic do czynienia,
 644 12|                nas wszystkich ubiją. A że boleści jego coraz więcej
 645 12|             coraz więcej się wzmagały, że od rozumu aż odchodził,
 646 12|               aż odchodził, tyle tylko że korpus odprowadził poza
 647 12|               a sam z dwoma Kozakami i ze mną, co nie chciałem jego
 648 12|              pocieszył przyrzeczeniem, że jak tylko się wyleczy, ich
 649 12|               który coraz był słabszy, że aż ustawicznie omdlewał.
 650 12|               udo tak było spuchnięte, że wszystko trzeba było na
 651 12|              za pierwszym opatrzeniem, że nie mógł wytrzymać i jęknął
 652 12|            robił nam cerulik nadzieją, że za parę tygodni będzie mógł
 653 12|                Suwarow się dowiedział, że Sawa ranny zaraz po mszczonowskiej
 654 12|           opuścił komendę; wnioskował, że koniecznie musi się ukrywać
 655 12|                okolicach Mszczonowa. A że jemu bardzo szło, aby go
 656 12|              szło, aby go dostać, raz, że to był jeden z najdzielniejszych
 657 12|                konfederacji, po wtóre, że chciał na nim pomścić wielu
 658 12|            zawsze sam diabeł pomaga. A że wojsko moskiewskie na dwie
 659 12|        doskonałości), dośledziłi więc, że cerulik mszczonowski tajemnie
 660 12|               zreflektował [ów Polak], że jak go żywego przyprowadzi
 661 12|            bandażem od rany oderwanym, że do człowieka nie był podobny.
 662 12|             głos jego impresją zrobił, że chociaż już pięćdziesiąt
 663 12|              Sawy, czego on pragnie, a że wszelkie jego rozkazy dopełniać
 664 12|           odpowiedział mąż - bo czuję, że wszystko się kończy; ale
 665 12|                Sawa bardzo przytomnie, że nie mogłem do głowy sobie
 666 12|            konać. Nie pamiętam, co się ze mną działo, ale jednak jego
 667 12|                Kazania; a Bóg świadek, że mniej czułem utratę wolności,
 668 12|            czułem utratę wolności, jak że ojczyzna już nie będzie
 669 13|        wszelako wyspowiadam myśl moją, że już dziś nigdzie nie ma
 670 13|            czegoś więcej przyznać, jak że jest mądre i zbawienne:
 671 13|               nie na tym się kończyło, że miał dobra, ale miał wiarę,
 672 13|              wami." A nasi prawodawcy, że zawsze w imię Zbawiciela
 673 13|             wart, a więzień, a kosztu, że za niego drugie tyle wojska
 674 13|                utrzymać. Bo każdy wie, że to wszystko jest rzecz ludzka,
 675 13|             prawa była to u nas hańba, że bywało, na kim publikata
 676 13|               basarunki na nim zyskał, że nie potrzebując z nich się
 677 13|           siedzą. Jak kiedy człowiek - że nie jest aniołem -przeciw
 678 13|             brat rodzony pana Samuela, że był stateczny obywatel i
 679 13|               i nikt jemu nie wymówił, że miał braci łotrów.~A bywały
 680 13|            łotrów.~A bywały przykłady, że bez pomocy nawet familijnej
 681 13|             pora wymyślać), opowiadał, że jego ojciec był także podstarosta
 682 13|             trembowelskim do śmierci i że w czasie jego urzędowania
 683 13|             jak w nim dalej będzie; bo że nie mają papieża, który
 684 13|              słusznie czy niesłusznie, że monarcha nie może mieć żony,
 685 13|           wziął za żonę, więc wkrótce, że wszystkich monarchów na
 686 13|     pokrewieństwa nie miała, zwłaszcza że oprócz nas i Węgrzynów wszędzie
 687 13|            spadkowemu potrzeba żony; a że cuius est condere, eius
 688 13|            między sobą zaczęli wiązać, że królewska żona nie raz ani
 689 13|            podobniejsze niż do królów, że już ludy zaczynają wstydzić
 690 13|              każdy o sobie myśli. Dość że po świecie i magnaci zaczęli
 691 13|               utrzymują, może dlatego, że ich matkom łatwiej było
 692 13|              koliszczyzny francuskiej, że cudze zawsze się podoba,
 693 13|               panów naszych, poznałem, że to byli głupce, i nie dziwiłem
 694 13|            głupce, i nie dziwiłem się, że ich przepędzono; bo rządzący
 695 13|        urzędach.~I u nas zdarzało się, że magnat żenił się z krewną;
 696 13|               szlachcicowi tak trudno, że i myśli podobnej do głowy
 697 13|              głowy nie przypuścił.~Ale że pan Leszczyc bardzo był
 698 13|                Bo trzeba było dowieść, że się dom na pannie kończy,
 699 13|              się dom na pannie kończy, że z domu majątek wyjdzie i
 700 13|                przyczyny kanoniczne. A że nie umiano jeszcze konsystorzom
 701 13|               z kwitkiem powrócić. Ale że się już zapamiętał w namiętności,
 702 13|                 aby się opamiętał, ale że on na wszystko był głuchym,
 703 13|        zbrodnia okazała się tak jasna, że nie było sposobu mitygować
 704 13|            wchodzić w to nie przyszło, że dekret nieegzekwowany leży
 705 13|             może już dawno umarł. Dość że majątek pana Leszczyca spadkobiercy
 706 13|                Jego ojca dekretowanym, że nigdy mól serca gryźć mu
 707 13|           serca gryźć mu nie przestał, że gardził prawem ojczystym
 708 13|               i ód wyroku się uchylał, że nie mogąc dłużej znieść
 709 13|             przychodzi dopełnić wyrok, że prosi tylko, aby o duszy
 710 13|               grodu, oświadczając się, że jest gotowym, i w asystencji
 711 13|            Boga i posłuszeństwo prawu, że to był sądny dzień, takiego
 712 14|                 i znaczne, powiedział, że biedna wdowa, co dała jeden
 713 14|             dal tuszę o moim narodzie, że kiedyś Pan Bóg nad nim się
 714 14|             duch poświęcenia. Pomijam, że nigdzie magnaci nie byli
 715 14|             byli tak datni jak u nas i że mieli sobie za największe
 716 14|             urządza gospodarstwo; ten, że kilka razy za stołem siedział
 717 14|            zapewnię wady narodowe; ale że ten duch ofiary i poświęcenia
 718 14|         niewolę w Kazaniu podzielałem. Że między młodzieżą związki
 719 14|           jednego wojewodzic zauważał, że chorąży wesołość swoją utracił
 720 14|           przyjaciela, zwierza mu się, że jest zmuszonym życie sobie
 721 14|            kary, która na niego czeka; że za cztery dni generał przybędzie,
 722 14|              sąd, który go zdegraduje; że tym matkę w grób wpędzi;
 723 14|            padł mu do nóg, zmyśliwszy, że się ograł w karty, że na
 724 14|      zmyśliwszy, że się ograł w karty, że na słowo przegrał dwa tysiące
 725 14|           utratą honoru natychmiast, i że nie wstanie, pokąd ojciec
 726 14|          pieniądze, ale pod warunkiem, że syn musiał mu przysiąc na
 727 14|              mu przysiąc na Ewangelii, że przez całe życie swoje karty
 728 14|           człowiekiem, ale z kawalerem ze wszech miar godnym zawiązał.
 729 14|          zawiązał. Bo trzeba wiedzieć, że rodowici Moskale, zwłaszcza
 730 14|               do znaczenia przyszli, a że są ludzie podli, dopuszczają
 731 14|               naród, tyle tylko winny, że ich znosi. Ale to jest poena
 732 14|            Kazaniu my naszych zastali, że po ulicach tyle się snuło,
 733 14|                ulicach tyle się snuło, że gdyby kto z księżyca spadł,
 734 14|         księżyca spadł, mógłby myślić, że w polskim mieście się znajduje,
 735 14|              póki by się nie opatrzył, że tam same tylko cerkwie.
 736 14|                których się dowiedział, że to było potomstwo gubernatora;
 737 14|         Czapski? On mu:~- Bóg świadek, że nie przypominam sobie, gdzie
 738 14|          wszystkim nam się wywiązywał, że aż pan starosta jego przestrzegł,
 739 14|             starosta jego przestrzegł, że zanadto jest dobrym i tym
 740 14|              nam wszystkim tak dobrze, że gdyby nasza ojczyzna nie
 741 14|          ojczyzna nie była tak słodką, że do niej Polak nigdy wzdychać
 742 14|               który dowiedziawszy się, że w nim kilkuset konfederatów
 743 14|               był wzrostu tak nikłego, że z tyłu na niego patrząc
 744 14|           nieraz umitygował. Puhaczew, że był prosty Kozak, nieokrzesany,
 745 14|          zapije, każe rżnąć i palić; a że pan Zabłocki był jego, jak
 746 14|             wytrzeźwi, a taki pamięta, że dał rozkaz, którego nie
 747 14|             nigdy tego nie odbierał; a że mu Puhaczew wierzył, kiedy
 748 14|              początkach swojej służby, że Puhaczew wstydził się, iż
 749 14|                 A to ty taki hramotny, że mój chleb chcesz darmo jeść?
 750 14|              czytaj! Aten:~- Kiedy car ze mnie żartuje, bo to nie
 751 14|              tak podobało Puhaczewowi, że go zaraz mianował generałem
 752 14|         tłomaczyć, w którym miało być: że Polska kosztem Niemców się
 753 14|                Niemców się powiększy i że on z nią wieczny sojusz
 754 14|            dziwactw i przewidywaliśmy, że to wszystko źle się skończy,
 755 14|       odstręczał się od niego, widząc, że to bałwan i więcej nic.
 756 14|              Polsce wprzódy wiedzieli, że ma być Puhaczew, czyli przypadkiem
 757 14|                się przyczepił, dlatego że był tam pop dość uczony,
 758 14|             człowieka, [wniósł sobie], że ponieważ my po łacinie mówiemy,
 759 14|                nas musi się opierać, i że nas trzeba wybadywać wszelkimi
 760 14|     przeznaczona? Jam mu odpowiedział, że nie będąc carowej poddanym,
 761 14|                bić kułakami po twarzy, że ażem opuchł, wszystko dodając:~-
 762 14|               wiedział będąc w Polsce, że Puhaczew ma bunt w Moskwie
 763 14|                mu na to:~- Przysięgam, że póki z Polskiej mnie nie
 764 14|            mnie nie wzięli, nie tylko, że nie wiedziałem o Puhaczewie
 765 14|              wiedziałem o Puhaczewie i że ma zająć Kazań, ale że egzystuje
 766 14|               i że ma zająć Kazań, ale że egzystuje Kazań, nie wiedziałem.~-
 767 14|         łacinie umiesz z popami gadać, że ma być bunt Puhaczewa nie
 768 14|              to ja:~- Miałem nadzieję, że za pomocą jego wrócę do
 769 14|                Boga brałem za świadka, że o niczym nie wiem. I tego
 770 14|               się, co to był za powód, że wyprowadzono nas z więzienia.
 771 14|                Carowa dowiedziała się, że gubernator smoleński nieludzko
 772 14|             chociaż to samo dowodziło, że nie najpoczciwiej szli,
 773 14|              mu Bóg nadgrodzi! Dobrze, że nie kazał nas podusić, boby
 774 15|              STAROPOLSKA~Zdaje mi się, że odkąd świat światem, nigdy
 775 15|         obyczaje, religia, ludzie, tak że gdyby człowiek nie sięgający
 776 15|            doskonałe tłomaczenie daje, że gębę zamyka innym: tak dobitnie
 777 15|              uregulował mnie browarek, że na nim wychodzę jak przedtem.
 778 15|         straciwszy, to miałem w zysku, że wstydzić się trzeba było,
 779 15|              wstydzić się trzeba było, że starzec, dałem się ułowić
 780 15|          zacznie rozprawiać, nie tylko że całą historią polską przebiegnie,
 781 15|                rachuje. A Bóg świadek, że prawa naszego nie rozumie,
 782 15|         zaciera. A my, starzy, widząc, że nas za nic mają, ręce opuszczamy.
 783 15|              Szczerze się wyspowiadam, że ani jurysdykcjów, ani procedury
 784 15|             Krzyczą na niego, krzyczą, że to jest prewarykator, że
 785 15|               że to jest prewarykator, że bez sumienia, że sikorki
 786 15|         prewarykator, że bez sumienia, że sikorki lubi. Nadchodzi
 787 15|             Nadchodzi sejmik. Myślisz, że się ani pokaże przed ludźmi.
 788 15|               nowogródzkich widząc się ze mną, mówi mnie:~- Mój cześniku,
 789 15|              zrobił sędziemu nadzieję, że mu wyrobi ćwierć łokcia
 790 15|          brzegami - przekonany jestem, że nasz Zbawiciel drugi raz
 791 15|              ojczyzny - i tak dalej, A że jednak, pomimo tych niegodziwości,
 792 15|          skarżą się na Boga i szemrzą, że już jej nie wraca, co by
 793 15|                Jeżeli cegły są kruche, że aż pod ręką się rozsypują,
 794 15|            ściany się walić. Zapewnię, że to niesmaczne! Łatwiej być
 795 15|               naszych, ale tyle dumny, że nie mógł znieść spadkowego
 796 15|                swój dom być poniżonym, że syn jego do niego wprowadził
 797 15|              wojewoda nie mógł znieść, że jedynak jego skojarzył się
 798 15|               przed oczyma przypadków, że dziad nie pozwalał na sejmach,
 799 15|          szeregach moskiewskich za to, że dziad nie chciał pozwolić,
 800 15|               nie mieli. Bo nie tylko, że całkowitą pracę poddanego
 801 15|              Tac to historia świadczy, że wielkie występki poprzedzają
 802 15|                jak jemu los dopisywał, że aż jeden wielki i uczony
 803 15|               i uczony święty napisał, że Pan Bóg nie mógł tak wielkich
 804 15|                się trzymała. Pamiętam, że po wojewódzkich naszych
 805 15|            najjaśniejszego królewicza, że sumieniowi swojemu szwanku
 806 15|                była jak pączek róży. A że książę wojewoda trocki nie
 807 15|                książę doświadczył. Ale że Nowogródek nie stolica,
 808 15|          takiego mu strachu napędzili, że dwadzieścia tysięcy musiał
 809 15|              zaparł; a spodziewam się, że po takiej rekolekcji poznał,
 810 15|              takiej rekolekcji poznał, że co stolica, to nie prowincja.
 811 15|                Nasza młodzież, widząc, że i panom nie uchodzi broić
 812 15|               i nawykł do tego chleba, że przestając na jurysterii,
 813 15|         wielmożnym, jako orderowego. A że i w rozum własny, i w pokrewieństwie
 814 15|              sukni. Otóż razu jednego, że lubił figle płatać, zastawszy
 815 15|           prosić, abyśmy go wyręczyli, że przyjechała jakaś obywatelka
 816 15|            córkami, wcale dorzecznymi, że ma jakąś ważną sprawę rozpocząć
 817 15|               rozpocząć w Nowogródku i że jego prosiła, by raczył
 818 15|              jej interesu podjąć. Jeno że w natłoku spraw, jaki się
 819 15|            usług jej nie odmawiać, ile że pomagać wdowom i sierotom
 820 15|                prosić a zaklinać, raz, że był z nami w zażyłości,
 821 15|            nami w zażyłości, po wtóre, że taki nie bardzo się godzi
 822 15|              urodziwym pannom, mówiąc, że my jego przyjaciele, patronowie
 823 15|     przyjaciele, patronowie tutejsi, i że bierzemy na siebie kierunek
 824 15|              naszym imieniu oświadcza, że chętnie pić będziemy i że
 825 15|              że chętnie pić będziemy i że po szklaneczce lepsze koncepta
 826 15|               kiedyśmy się rozpoznali, że ani mniej, ani więcej, tylko
 827 15|          batogów wy-wzajemnić się, ile że mnie na rany Chrystusowe
 828 15|          równie jakom doświadczył był, że i on mojej nie oszczędzał
 829 15|          Wierzejskiego z doniesieniem, że na przedmieściu osiadły
 830 15|               po tym kawałku wyniosła, że śladu nie można było dopytać.
 831 15|              Ledwo go ludzie odwiedli, że go nie zapozwał do grodu;
 832 15|               krzywdę swojego regenta, że pan Jelec musiał się wynieść
 833 15|               szukać nowego szczęścia, ze starym rozbratawszy się
 834 15|             się i zupełnie ustatkował, że potem z przyjemnością widywałem
 835 16|             gdym zaczął rozpamiętywać, że pókim czerstwy, praca mnie
 836 16|            obrócę - takem się zadumał, że ani się spostrzegłem, jak
 837 16|           odpowiedziałem zerwawszy się ze stołka i idąc na powitanie
 838 16|               waćpan tak się zamyślił, że nie uważasz, że tu od dwóch
 839 16|              zamyślił, że nie uważasz, że tu od dwóch Zdrowaś Maria
 840 16|              nie mogę też się skarżyć, że darmo pracuję, a z rachunku
 841 16|               z rachunku pokazuje się, że mi na rok drugi i pięćdziesiąt
 842 16|               widzisz, panie regencie, że tu tylko cztery kąty a piec
 843 16|          zapłacę, to już mi się zdaje, że wielki ciężar z serca spadł,
 844 16|                Ale całe życie tak było ze mną. Ja za kratami stoję,
 845 16|                a drugą zapisawszy się, że ledwo palce nie puchną,
 846 16|             trzeba pomyślić. Aż wstyd, że o Statucie Litewskim cały
 847 16|              zaczynam, a ludzie mówią, że do panny z siwym włosem
 848 16|         Magdalena tak zacnie urodzona, że jak ją weźmiesz, kto tylko
 849 16|               jak co będzie pewnego.~- Ze mną jak z księdzem po spowiedzi.
 850 16|              nie dotrzymasz, pamiętaj, że to rzecz z domem uczciwym.~-
 851 16|                 Jako juryście, wybacz, że zbyt ostrożny. Mam twoje
 852 16|           twoje słowo, spodziewam się, że i tam go odbiorę; ani spostrzeżesz
 853 16|             myśli, a to z tego powodu, że kilka dni przedtem, na świętego
 854 16|               Boży i nie wątpiłem, ani że otrzymam pannę, ani że z
 855 16|             ani że otrzymam pannę, ani że z nią będę szczęśliwym.
 856 16|              bo Panu Bogu szlubowałem, że nigdy Żydom moich usług
 857 16|          dominikanami nowogródzkimi; a że zgodnym sposobem skończyła
 858 16|                do mnie z doniesieniem, że już wszystko się ukartowało
 859 16|              wszystko się ukartowało i że trzeba mi z nim jechać do
 860 16|                tam człowiek był pewny, że się tchórzem nie pokaże,
 861 16|                tym większy strach, tak że kiedyśmy wjeżdżali na dziedziniec,
 862 16|             wyrozumiałości. To prawda, że pan Fabian wszystko za mnie
 863 16|               co, tylko tyle pamiętam, że dziękując do nóg jej padłem -
 864 16|          szlubu opuściliśmy Gruszówkę. Że już było późno, w karczmie
 865 16|                dworku chodzić fury, to ze zbożem, to z legominą, to
 866 16|               wina mnie obdarzył - tak że było i na czym, i czym przyjąć,
 867 16|            Bogu i Najświętszej Pannie, że mnie obdarzają tak poczciwą
 868 16|          zacnymi domami -nadmienił on, że lubo podobnymi urzędami
 869 16|               starożytnym szlachcicem, że zaścianek rozrodzonych Sopliców
 870 16|             Orszą murzy Ułan Murudyna, że sześciu z mojego domu są
 871 16|           niemniej byłem mu wdzięczny, że publicznie o mojej prozapii
 872 16|             byłem rad, iżby wiedziano, że i ja sroce spod ogona, jak
 873 16|            mówią, nie wypadłem. Potem, że JW. podkomorzyna sprawiła
 874 16|           Dobrze to mawiał pan Fabian, że dobrze z żonką. W percepcie
 875 16|              koledzy, i nawet umyślnie ze wsiów łaskawi przybywają,
 876 17|             Śmieją się z nas, starych, że my radzi zawsze mówić o
 877 17|              nigdy nie pozwolę. Widać, że nasz upadek tylko chwilowy,
 878 17|            nasz upadek tylko chwilowy, że to jest zawieszenie bytu,
 879 17|        wszystko im się wiedzie; jęczą, że tak powiem, pod niezmordowaną
 880 17|              oglądać, chodząc do szkół ze wszystkimi jego synami,
 881 17|           Bożego. A pobożność i wiara, że gdyby nie jego pokora, umarłych
 882 17|                 prawi -pokutujcie więc ze mną." Strach w całym dworze,
 883 17|             niego, a byli przywiązani, że w ogień za niego by wskoczyli,
 884 17|         wskoczyli, chociaż był groźny, że nie tylko oni, ale i dzieci,
 885 17|               wzrastał, a zdawało się, że o niego nie dbał. Ani się
 886 17|            nich się zdawał tak dalece, że miał dobra Berezdów w województwie
 887 17|            było, a tyle ich przykupił, że zostawił dzieciom piętnaście.
 888 17|        Warszawie. Frasował się nieraz, że mu tak ciągła pomyślność
 889 17|               syny kawalerowie wzięci, że każdy ojciec ich mu zazdrościł;
 890 17|                do tego taki był zdrów, że już mu było niedaleko ośmiudziesiąt
 891 17|       powtarzał: "Oto mi teraz dobrze, że Bóg przecie do żywego mnie
 892 17|              co jest niezawodnym, to, [że] pokąd ostatniego Polaka
 893 17|                postawił w tym stopniu, że ani Grekom Arystydesów,
 894 17|            wodze nadziei, wszak mówią, że przed śmiercią czasem duch
 895 17|                wnukowie doczekają się, że w Nowogródku Rejten ze spiżu
 896 17|                 że w Nowogródku Rejten ze spiżu posąg otrzyma. Rocznicę
 897 17|           pycha rozszerza piersi moje, że pierwiastki mojego żywota
 898 17|             żywota z nim przepędziłem, że od jednych mistrzów z nim
 899 17|           mistrzów z nim nauki brałem, że obok niego na ławach szkolnych
 900 17|       zadumania rozerwać go nie mogło. Że klasztor był fundacji Jana
 901 17|            potrząść, nim się opamięta, że w kościele na ołtarz, a
 902 17|                wpatruje tak zamyślony, że już nic koło siebie nie
 903 17|               choć studenci wrzeszczą, że ledwo umarłego by nie zbudzili;
 904 17|             się, ale przekonawszy się, że to było na próżno, zostawili
 905 17|              próżno, zostawili go, ile że w postępkach swoich był
 906 17|           Jeden z uczniów odezwał się, że zrobiwszy akces do konfederacji
 907 17|           zmazał plamę swojego związku ze Szwedami. Kasztelanie i
 908 17|      najezdnikami, któż śmie przeczyć, że był zdrajcą ojczyzny?" Pan
 909 17|                Pan Władysław dowodził, że uleganie okolicznościom
 910 17|       okolicznościom nie jest zdradą i że człowiek widząc, że siebie
 911 17|           zdradą i że człowiek widząc, że siebie zgubi, a ojczyzny
 912 17|               Tadeusz tak się oburzył, że porwawszy kamień, cisnął
 913 17|             nim na kasztelanica głowę, że aż krwią się oblał. Wielki
 914 17|              gwałtowniejszym widzieli. że kasztelanie z łagodnością
 915 17|         każdego uderzę, co mnie powie, że godzi się w zmowy wchodzić
 916 17|            najsłabszych bić się dawał, że aż mu guze występowały.
 917 17|      występowały. Kiedyśmy podziwiali, że guzy, bywało, nosi od takich,
 918 17|         buchańca oberwę, zdaje mi się, że ojczyzna coś wskórała, a
 919 17|                tak mnie jakoś opanuje, że bronić się nie umiem." Bywały
 920 17|            gęste skargi do profesorów, że rady sobie dać nie umieli,
 921 17|              być aż do wyjścia swojego ze szkół. Raz nawet przekryskował
 922 17|           ufała w jego sprawiedliwość, że się upierała, aby koniecznie
 923 17|                niż się cieszyć chlubą, że w sądzeniu na rodzonego
 924 17|            brata nie oglądałem się." A że jak co wyrzekł, od tego
 925 17|        obywatelem; i można powiedzieć, że nie tylko każda myśl jego,
 926 17|               bo już ojciec nie żył) i ze szwagrem swoim, panem chorążycem
 927 17|    nieboszczyka króla wciągnął w wojnę ze Szwedami, przyrzekł mu Inflanty,
 928 17|            wylazł z kłopotu, nie tylko że nie dotrzymał słowa, ale
 929 17|             Polskiej jest w poważaniu, że aż obraz jego zdobi pokój,
 930 17|          rozumiał swoje przeznaczenie, że zawsze był skwapliwym poświęcać
 931 17|        zwiedzionych, którym się zdało, że bezprawiem można ojczyznę
 932 17|             można ojczyznę pokrzepić i że najezdnik, przez nich sprowadzony,
 933 17|                lękliwy, przekładał mu, że w tych rzeczach pierwsi,
 934 17|             odpowiedzialność ściągają, że bezpieczniej doczekać się
 935 17|              niż się na oślep wyrywać, że jakkolwiek zapał jest szlachetny,
 936 17|             chorągiew całą przekonał i ze Słucka przyprowadził ją
 937 17|        okraszona niby pobożną maksymą, że trzeba się zgodzić z wolą
 938 17|              zrobiono go naczelnikiem, że tak powiem, narodu. Nawet
 939 17|                Moskwie sprzyjali. Dość że na siłę kilkaset ludzi uzbroił,
 940 17|               ostygła miłość ojczyzny, że ledwo kilkudziesiąt szlachty
 941 17|               A jednak robił, co mógł: ze łzami błagał swoich, aby
 942 17|               będący. - My, to prawda, że nie wiemy, wiele ich jest,
 943 17|            nikogo nie spuszczając się, że był zręczny, liziwem na
 944 17|          powinności, rozpierzchła się, że tylko gajowi doczekali się,
 945 17|            tylko gajowi doczekali się, że przynajmniej widzieli Moskalów,
 946 17|          Tadeusz na sośnie. Szczęście, że jego nie spostrzegli, boby
 947 17|                To w Gruszówce dokazał, że kilkuset Kozaków swoim kosztem
 948 17|             zgruchotał głowę Odyńcowi, że pan Tadeusz jego mózgiem
 949 17|            sejm, ale już było wiadomo, że się gotował przez niego
 950 17|        monarcha idących do sali posłów ze łzami błaga, aby daremnym
 951 17|        obliczem wypogodzonym, okazują, że wszystko oprócz Boga poświęcą,
 952 17|         wszystko oprócz Boga poświęcą, że za progami izby zostawili,
 953 17|                przywiązać ich mogło, i że są przygotowani do wszelkiej
 954 17|                przysięgę! Pamiętajcie, że podział kraju zaraz po zawiązaniu
 955 17|           odzywa się Poniński - widać, że ci panowie zmysły mają pomieszane.
 956 17|           półgłówków. Ale pamiętajcie, że Najświętsza Panna tego zmazać
 957 17|           zdrowie osłabiło; tym więcej że w czasie tej rozbójniczej
 958 17|               zdrajcą i nikczemnikiem, że nie biegnie do Warszawy
 959 17|          ratować. Gdy dał się słyszeć, że sławy narodu swojego przeżyć
 960 17|                wszystko i porywać się, że gdyby słudzy nie przytrzymali,
 961 17|                 na mnie by się rzucił. Ze łzami go pożegnałem. Matka
 962 17|              być dobrego, tak dalekie, że żaden z nas się [nie] doczeka,
 963 17|                miałem o wierze. Tuszę, że mnie miłosierdzie i zasługi
 964 18|         zaprzeczeniu podpaść nie może, że wiara ze wszystkich uczuciów
 965 18|             podpaść nie może, że wiara ze wszystkich uczuciów jest
 966 18|           starożytnych narodów upadło, że ledwo ich pamięć zachowuje
 967 18|              sumienie. Być może nawet, że Pan Bóg i tam, widząc szczerze
 968 18|              nie objawił. Wiemy tylko, że o ile jest lekkomyślnie
 969 18|       Dziękujemy naszemu Zbawicielowi, że nas oświecił i że wprost
 970 18|        Zbawicielowi, że nas oświecił i że wprost dał nam środki, którymi
 971 18|             którymi umiemy jego łaskę, że tak powiem, zniewalać, że
 972 18|              że tak powiem, zniewalać, że prawodawstwo naszej chrześcijańskiej
 973 18|             skutkiem usprawiedliwione, że niczym się nie wymówiemy,
 974 18|             czasów nad teraźniejszymi, że chociaż z jednej strony,
 975 18|          pożegnał, tak mnie opatrzyli, że mogę wyznać, że ich groszem
 976 18|             opatrzyli, że mogę wyznać, że ich groszem trafiłem w Krakowskie,
 977 18|               z konfederacją, w której że do końca walczyć będę, uroczyście
 978 18|      przysiągłem, i to była przyczyna, że zakonnikiem nie zostałem,
 979 18|                posiadał znaczne dobra, że miał wielkie obowiązki dla
 980 18|              tego syna w służbę - dość że młody Ciechanowiecki, ze
 981 18|               że młody Ciechanowiecki, ze swojego się utrzymując,
 982 18|           mieszkając, zaprzyjaźnił się ze stolnikiem witebskim, z
 983 18|              ona mieszkała) i zeznaje, że pan krajczy jest jej synem,
 984 18|                krajczy jest jej synem, że go zamieniła, a prawdziwy
 985 18|             dzieciństwie u niej umarł, że ciągle sumienie ten postępek
 986 18|                wyrzucało, a na koniec, że to wyznanie robi za radą
 987 18|          nasadził, aby jej tłomaczyli, że wyznanie burzące spokojność
 988 18|         macierzyński, wystawiając jej, że syna od czci, majątku i
 989 18|              przed grodem oświadczyła, że to tylko ze złości poprzednie
 990 18|               oświadczyła, że to tylko ze złości poprzednie zeznanie
 991 18|        starostą orszańskim się umawia, że z porządku rzeczy potwarzy
 992 18|                 odmówić nie może - ale że natychmiast jedzie do Warszawy,
 993 18|              go potwierdza w pewności, że przyszły zięć idącą na śmierć
 994 18|              zbrodnię i oświadczył im, że klasztor z funduszem chce
 995 19|               Panem Bogiem odpowiecie, że tak świetne dary, coście
 996 19|            naprzeciw Niemu obracacie i że gorszycie tylu półgłówków,
 997 19|             wielcy i rozumni miłowali, że wszystko zań gotowi byli
 998 19|         działalność i potęgę okrajają, że na jedno wychodzi, jakby
 999 19|                wychodzi, jakby mówili, że Jego nie ma.~Wedle ich,
1000 19|           krajach ocmuciły były rozum, że bez potrzeby wszystko nim