Part

1001 19|                 A i ów pan Siedlnicki, że te swoje niedorzeczy plótł
1002 19|           jedno i jedno odpierać - ile że w każdej rzeczy świadomemu
1003 19|                dowodził mu po swojemu, że tylko w Boga wierzyć trzeba,
1004 19|              jak potrzeba, ale widząc, że tamten się upiera, raptem
1005 19|         człowiek o sobie mówi? Dobrze, że trafił na boskiego męża,
1006 19|                byłoby mnie przekonało, że są ludzie, którym Bóg użycza
1007 19|                tym był cudownym mężem, że najdumniejszych magnatów,
1008 19|                nich dla siebie zyskał, że chyba tam, gdzie nie był,
1009 19|          przerywała; a co dziwniejsze, że w stateczności i wytrwałości
1010 19|           słyszałem, jak on powtarzał, że Pan Bóg nie da nam szczęścia,
1011 19|              Bóg nie da nam szczęścia, że wielkie klęski spadną na
1012 19|                spadną na ojczyznę, ale że trzeba swoją powinność robić: "
1013 19|              pracują nie zrażając się, że pociechy Bóg nie daje, aby
1014 19|                wszystko. A powiedzieć, że On zapomni o ofierze czystej
1015 19|                nie takie, jakby mówić, że Jego nie ma.~I takimi słowy
1016 19|                Cieszycie się nadzieją, że dzieci i wnuki używać będą
1017 19|        pozbawiacie; cieszcie się więc, że choć trudy i klęski znosicie,
1018 19|              po którym spodziewam się, że nie mniej huczne dadzą się
1019 19|             siedm razy piorun uderzył, że wszyscy tulić się zaczęli
1020 19|         perepałka, ale my ją wytłukli, że ze wstydem musiała się cofnąć
1021 19|                 ale my ją wytłukli, że ze wstydem musiała się cofnąć
1022 19|                na niego ostrzyli zęby, że gdyby on i jakikolwiek z
1023 19|              Dony poszli w pogoń; jeno że jako lud niewierny, nie
1024 19|           świętobliwości, ale myślili, że on sobie czarta zhołdował,
1025 19|             ksiądz się tylko uśmiecha, że Dońce ze złości aż z rozumu
1026 19|               tylko uśmiecha, że Dońce ze złości aż z rozumu odchodzą;
1027 19|           koniec kilku z nich, widząc, że lubo bezbronny, ani żelazo,
1028 19|          porwać i z sobą zataskać, ile że koń księdza Marka nie był
1029 19|         naszych - i tak kilku położył, że każdy, lubo bez szwanku
1030 19|        uciekając do swoich i krzycząc, że czort Lachów broni; a my
1031 19|            Lachów broni; a my za nimi, że gdyby nie ich armaty, bylibyśmy
1032 19|              Ale nie na tym koniec. My ze sławą i ze zdobyczą wrócili
1033 19|              tym koniec. My ze sławą i ze zdobyczą wrócili do swego
1034 19|       wychodzić. Pan Bóg mnie objawił, że we wczorajszej potyczce
1035 19|               pozwól sobie powiedzieć, że więcej dwóch mil do ich
1036 19|         pójdzie, a jak moi spostrzegą, że ciebie nie ma, to ja rady
1037 19|            tych łotrów jak i za nas. A że czasu mało, o to pokój.
1038 19|              tobie każe, ale pamiętaj, że mnie w największej niespokojności
1039 19|        pożegnał godnego przewodnika, a że było ciemno jak w worku,
1040 19|                jemu było wiadome, dość że chociaż w obozie nieprzyjacielskim
1041 19|               wielką jednak obawą; ale że nie znikał im z oczu, a
1042 19|               ręce. Oto była pociecha, że się im udało!~- Przecie -
1043 19|            radość była w całym obozie, że dostali takiego brańca.
1044 19|                oni ciągle go gabali; a że była między Moskalami wieść,
1045 19|                między Moskalami wieść, że jak się zamyśli, z czartem
1046 19|          zamyśli, z czartem rozmawia i że w ptaszka się przerzuci,
1047 19|                rękami ściskali ciągle, że aż sińców podostawał.~Jadą,
1048 19|          spoglądali oczyma obłąkanymi, że do zwierząt byli podobniejszymi
1049 19|               wdzięczność zasługują.~A że nikt się księdzu Marku u
1050 19|             się nad nimi i przekładał, że to były jego brance. Ale
1051 19|             gnębić cudotwórcy. A potem ze łzami zaczęli go błagać,
1052 19|               im swój mucet podarował, że oni ją między sobą podzielą,
1053 19|               nich czeka w ich obozie, że rozkazu nie dopełnili. Nie
1054 19|               ówczesnymi tak związane, że sumienny dziejopis opuścić
1055 19|               będą nad ciemnotą naszą, że śmiemy takowe nadprzyrodzone
1056 20|       Powszechnie wszyscy o nas mówią, że jesteśmy lekkomyślni, że
1057 20|               że jesteśmy lekkomyślni, że się nam nic nie wiedzie,
1058 20|               nic nie wiedzie, dlatego że wielomówstwem ciągle ostrzegamy
1059 20|               naszych nieprzyjaciół, i że żadna tajemnica między nami
1060 20|             namęczył. A poprzestawszy, że trochę świata obaczył, drugi
1061 20|            mnie widząc w kontuszu, sam ze mną szukał znajomości, a
1062 20|                by trochę wypocząć, ile że mnie konie były się rozchorowały.~
1063 20|          gospodarz. I podobało mi się, że jakoś dawna polska natura
1064 20|          polska natura ich się trzyma, że roli pilnują, nie tak jak
1065 20|           wielką jednak delikatnością, że bardzo byłby szczęśliwy
1066 20|                rana, przepraszając go, że w kapocie go nawiedzam,
1067 20|                rad byłem go przekonać, że kiedy potrzeba, to my się
1068 20|               to my się nie rachujem i że darmo jego chleba nie jadłem.
1069 20|     uszczęśliwionym z mojego upominku, że ażem się ucieszył z myśli
1070 20|           myśli przysłużenia się jemu. Że był podobnej mnie tuszy,
1071 20|           swoim gospodarstwie, zaszedł ze mną do obory, która jak
1072 20|         przyjął. Ja mu się wymawiałem, że nie w pretensji żadnego
1073 20|                 ale on mnie tłomaczył, że jako od koligata jego krwi,
1074 20|         litanię do Najświętszej Panny, że ani się zatnie, bo on to
1075 20|              rupiecie i nimi się bawi, że mu gawędy nie potrzeba.
1076 20|               To jeśli się spostrzeże, że z daleka kurzawa się podnosi,
1077 20|                nie wyskoczy z radości, że może ktoś o nim nie zapomniał.
1078 20|                z nim, a nagawędzi się, że ledwo nie płacze przy pożegnaniu.
1079 20|                 tak się ono dochowało, że dotąd nawet całkowity ten
1080 20|           kiedyś o tym i wypiszę, raz, że nie mamy się czego wstydzić,
1081 20|    konfederacji. Porozpalaliśmy ognie, że było widno jak wśród dnia,
1082 20|            późna jesień i taka wilgoć, że ognie nas dosuszyć ledwo
1083 20|             mieć będziesz zasługę, niż że brewiarz odmawiasz.~- Panie
1084 20|           rozporządzenia Boże, a ufaj, że one są sprawiedliwe. Oj,
1085 20|               panie chorąży, a wyznaj, że chociażeś z takich, co,
1086 20|              brał, by tobie ulżyć, ale że ufam, że zawsze będziemy
1087 20|              tobie ulżyć, ale że ufam, że zawsze będziemy gdzieś z
1088 20|                tobie frasuję, bo wiem, że niezadługo będziesz mnie
1089 20|               bo sam widziałem nieraz, że tam leziesz, gdzie łatwo
1090 20|           dostać po kościach. Ja wiem, że za grzechy pokutować trzeba,
1091 20|              wywiązać. Żebym wiedział, że jej pomogę, toby nie żal
1092 20|          obruszył na samo wspomnienie, że nie chcesz dla ojczyzny
1093 20|            wszystko jest tak związane, że ojczyzna musi skonać i po
1094 20|               A prawda, panie chorąży, że jak podniosłem myśl twoją
1095 20|              niego, bo coś było w nim, że nie można było wątpić, iż
1096 20|              blisko ich zjadałem chleb ze schabem, co go mnie był
1097 20|               to zachowałem w pamięci, że na starość powoli wszystko
1098 20|         jadźwiny nie przywabić. Wiesz, że nie na j dawniej byłem w
1099 20|         Warszawie.~- Ale, ale! Dobrze, że mnie o tym wspominasz, panie
1100 20|            Jakże to było?~- Oto wiesz, że najstarszy mój syn w konwikcie
1101 20|                Aż tu mi się przyśniło, że mój chłopiec obłożnie zachorował;
1102 20|      zachorował; takem się nafrasował, że bądź co bądź, postanowiłem
1103 20|                poczęstował, prażuchami ze słoniną nakarmił i dał mi
1104 20|               się bawił), wymówił się, że nazajutrz z żoną i z podkarmionymi
1105 20|               beze mnie tego aż nadto, że fornalka idzie noga za nogą.
1106 20|             Poczciwą miał twarz stary, że można mu było się powierzyć,
1107 20|                coś imośc przebąkiwała, że król przez Grójec przejeżdżał,
1108 20|              przez Grójec przejeżdżał, że bardzo piękny, że jej chłopca
1109 20|         przejeżdżał, że bardzo piękny, że jej chłopca głaskał i że
1110 20|               że jej chłopca głaskał i że nie wie, czego chcą od niego
1111 20|                wiesz, panie Kaźmierzu, że wszystkie baby dusze za
1112 20|                widać było pomimo tego, że był osiodłany. Nie chciałem
1113 20|                mu:"Wiesz, panie ojcze, że łatwa rada: imość z gęsiami
1114 20|              przejeżdża z drobiem albo ze mną, albo z sąsiadem. Ale
1115 20|                bo nie taisz się z tym, że szukasz kawałka chleba,
1116 20|           ludzi wyszli. A Bóg świadek, że chciałbym waćpanu pomóc."~
1117 20|                takiego wrzasku narobi, że odrzekniesz się podróży,
1118 20|                jak ci Pan Bóg dopisze, że się w jakim dworze umieścisz,
1119 20|        Żelaznej Bramie, obiecując jej, że kupca jej przyprowadzę,
1120 20|               są dla mnie wylani; raz, że ich klasztor w Olesku naszej
1121 20|             naszej fundacji, po wtóre, że jak wiesz, wszystkie u nas
1122 20|                kanafarz zaprowadził ją ze wszystkimi gęsiami do blichu,
1123 20|            Poniatowskiego, bez straży, że gdybym miał czym, w łeb
1124 20|              Kaźmierzu, i wam kolegom, że tak tego człowieka nienawidzę,
1125 20|             tego człowieka nienawidzę, że ile razy go spotkałem, jakby
1126 20|          pokusa do mnie przystępowała, że żałowałem, iżem się nie
1127 20|                byśmy dopiero wskórali. Ze wszystkich stron króle nas
1128 20|              wozie, podchlebiam sobie, że waszego zaufania nigdy [
1129 20|             chcę. Czy wy nie widzicie, że tylko pozoru szukają? Dziś
1130 20|             niech pan nas nie straszy, że od nas odstąpi. Strachy
1131 20|                A potem... żartuj sobie ze mnie, jak chcesz, księże
1132 20|               pan starosta, nasz wódz, że jak Poniatowskiego sprzątniem,
1133 20|                na nas rzucą, ja mówię, że nikt nie ruszy, a Moskale,
1134 20|                 a Moskale, jak obaczą, że nie ma za kim się bić, do
1135 21|            przydadzą; jeżeli uważa, to ze wszystkim zginiesz. Kogo
1136 21|         Księstwa Litewskiego, a który, że z wielką szkodą naszą nie
1137 21|               pod gwarancją carowej, a że w tych objawieniach były
1138 21|                wyrzekli przed urzędem, że lepiej Panu Bogu niż jemu
1139 21|          posłusznym; teraźniejsi uczą, że posłuszeństwo Panu Bogu
1140 21|              bazylianina w Słuczyźnie, że nawet mnóstwo popów skłaniali
1141 21|          księciem biskupem Massalskim, że to jest przeciwko aliansowi -
1142 21|      odpowiedzieć ani go ofuknąć, raz, że było wielu przytomnych,
1143 21|                się wystawić, po wtóre, że było wszystkim wiadomo,
1144 21|               nie był zamknięty za to, że w Wilnie, na konsekracji
1145 21|           pieniądze; a na tym skończy, że ani Ducha Świętego, ani
1146 21|              nim bardzo obstawały, ile że on niczego nie pragnął,
1147 21|           posuwać, bo chodziły wieści, że czasem Pan Bóg jego świętobliwość
1148 21|               miłość uszkodzić, zawsze ze wstydem był odparty; ale
1149 21|              wzniecił następną pokusą: że jest jedno piekło dla wszystkich,
1150 21|              myśl ciągle ją dręczyła i ze łzami błagała Zbawiciela,
1151 21|               od tej myśli oswobodził, że niczego wiedzieć nie pragnie,
1152 21|          takimi pokutami się umęczyła, że wyschła była do kości; aż
1153 21|          Omiecińska tak się przelękła, że zemdlała, czym i króla,
1154 21|               tychże duszach wyrażone, że i błogosławiona Anna to
1155 21|             się pokutą. Nam się zdaje, że czyściec niestraszna rzecz,
1156 21|               bo tam takie cierpienia, że wszystkie nasze są fraszki,
1157 21|            wszystkie cierpienia wstyd, że aż poniewolnie pokutować
1158 21|         ustrzec. Truchlały więc dusze, że i błogosławionej Anny rozbiłaby
1159 21|              was postawiłem, myślicie, że jest na przeszkodzie waszemu
1160 21|            błogosławili Pana nad pany, że żadnemu z nich nie dał to,
1161 21|                i każdy obudził się jak ze snu, nie pamiętając, co
1162 21|            zapisał, aby nas przekonać, że najlepsza modlitwa jest
1163 21|             razie dziękować Mu trzeba, że Jego mądrość i miłosierdzie
1164 21|                sami przekonaliśmy się, że bardzo dobrze, iż my tego
1165 21|                łupi i dręczy, ja wiem, że moja królowa żyje i że tylko
1166 21|                 że moja królowa żyje i że tylko jej jestem poddanym,
1167 21|                nieprawy. Tac to mówią, że tym obywatelom, a nie rządowi
1168 21|           zwodzi. Wybaczam młodzikowi, że się ułudzać daje, ale dojrzałemu
1169 21|               niektóre podściwe dusze, że może dojdziem do dobrego,
1170 21|             zostawicie, bądźcie pewni, że furtkę gotową otworzycie
1171 21|          nakłamać będą, bądźcie pewni, że to będą ludzie obojętni
1172 22|         przewrotni sami się zawstydzą, że na przekór Opatrzności tyle
1173 22|                to szeroko rozprawiają, że ciemnota nasza robiła nas
1174 22|             postawienia mocnego rządu, że moralność publiczna zniknęła
1175 22|              klasztornych dziwactwach, że brak oświaty tak przytłumił
1176 22|            brać jurgielta zagraniczne, że dopiero wtedy naród okazał
1177 22|             tak często się powtarzają, że już im wierzyć trzeba. Ja
1178 22|               trzeba. Ja przyznam się, że moim prostym rozumem nie
1179 22|               oświatą publiczną. Chyba że Moskwa i Turecczyzna są
1180 22|            rozumiejąc, powtarzali, nie ze szkół jezuickich, ale z
1181 22|             był gotów dać się umęczyć, że bardzo oświeceni ludzie
1182 22|          polska narodowość. Wyszedłszy ze szkół, czy wypadło urzędować,
1183 22|             nie wymawiał, bo pamiętał, że zostawszy towarzyszem, jeszcze
1184 22|            hetmanem polnym, przysiągł, że na każde zawołanie gotów
1185 22|                 Wiemy z doświadczenia, że z grosza źle nabytego tertius
1186 22|         dostała; siebie zaś nie tylko, że haniebnie spaskudził, ale
1187 22|             konno przy jego kolasie; a że ten pan był wielce pobożny,
1188 22|           momencie obaczył pan Korsak, że z poprzecznej ulicy szła
1189 22|                JW. hetmanowi podobało, że nie mógł różańca nie przerwać,
1190 22|               mówił nam przy kielichu, że aż miło było; a nareszcie
1191 22|              nareszcie jakoś przyszło, że wziął się do opowiadania
1192 22|         zapisanym, w palcaty wojowałem ze studentami. I z hajdamakami
1193 22|            hajdamakami się ocierało, i ze Szwedami się obwąchało pod
1194 22|              Deus me custodiat, tuszę, że jeszcze niejednego tam wyprawię,
1195 22|           panowie moi, rok piąty temu, że pokój był po całej Rzeczypospolitej,
1196 22|            egzekwował, aż tęskno było, że się próżnuje. Cóż robić?
1197 22|               go na małym palcu noszę, że byli dziarskie chłopcy,
1198 22|        ludziach. Pan łowczy nie tylko, że mi ofiarował swoją pomoc
1199 22|       pierwszych tygodniach uzbierałem ze dwadzieścia koni, ale koni
1200 22|            szczury po szpichlerzu, tak że pan łowczy w obawie, by
1201 22|               Opowiadał mi pan łowczy, że w puszczy cudnowskiej ma
1202 22|            miał stryczek na szyi, jeno że na jego szczęście Pawlik
1203 22|                Jam okazał podziwienie, że do grodu ich nie odsyła;
1204 22|             być nie można. Wiedzą oni, że ich dwóch w moim ręku, z
1205 22|              złotych, a daj Boże, żeby ze strony kasjera i rachmistrza
1206 22|               i mówiłem z nim, udając, że nie wiem, co on za jeden,
1207 22|             sprytny chłop a barczysty, że nie życzyłbym trzem jego
1208 22|             którego poznał pan łowczy, że to był sam Pawlik, przystąpiwszy
1209 22|        przystąpiwszy do mnie:~- Widno, że pan bywalec. Dalibyście
1210 22|        odpowiedział łowczy - ty wiesz, że Cudnów nie mój i że ja pańskiego
1211 22|             wiesz, że Cudnów nie mój i że ja pańskiego dobra pilnować
1212 22|                a nawet podziękuj mnie, że ciebie w lesie nie gabam.
1213 22|             ziemięś jadł przysięgając, że w lesie nas zaczepiać nie
1214 22|               tym zarobicie. Przyznaj, że wam nieźle się dzieje w
1215 22|            dzieci pozarzynam, a Cudnów ze czterech stron podpalę,
1216 22|                czterech stron podpalę, że ściany na budę nie zostanie.~-
1217 22|                 Abo to szlachcic, żeby ze mną w umowy wchodził; a
1218 22|        pozwoliłem trzem twoim parobkom ze skarbowymi podwodami iść
1219 22|               Przyznaj, panie Pawliku, że tobie w naszym lesie jak
1220 22|           Niech pan zostawi mi zakład, że moich ludzi odeszło, a ja
1221 22|                wypuszczę. Rozumie się, że na pamiątkę zostawicie mi,
1222 22|               bracia, co tu się działo ze mną, który kilkaset czerwonych
1223 22|              nic złego się nie stanie, że u nas przenocuje.~- Panie
1224 22|            moją żoną. Co ci ona winna, że ją w łyżce wody chcesz topić?
1225 22|                Wielmożny pan znasz to, że mnie łatwo wziąć za serce.
1226 22|                mu ludzi odeszle, wiem, że tyle pan Pawlik grzeczny,
1227 22|              moją babą; a ja zaręczam, że niedługo będziesz się nudził.
1228 22|          powiedział Pawlik -każdy żyje ze swego: szlachcic z pańszczyzny,
1229 22|             odprowadzę.~Tak pan łowczy ze swoim pocztem nazad, a ja
1230 22|             dalej; a takimi gęszczami, że zsieść musiałem i piechotą
1231 22|             czym nie znużony, powiada, że mnie nieść każe, i próbuje
1232 22|             mnie nieść każe, i próbuje ze mną w dyskurs się wdać;
1233 22|                było żal mojego trzosa, że sto kuglarzy by mnie nie
1234 22|         godziny, jakem się dowiedział, że wy na świecie jesteście,
1235 22|           pociechę, to waćpanu powiem, że jak z tym się pochwalisz
1236 22|               umiem i otwarcie powiem, że z tym tylko się bawię, komum
1237 22|          waćpana mam żal, tym większy, że to nie moja, ale ojczyzny
1238 22|                 to pan się przekonasz, że czart nie tak czarny, jak
1239 22|           zrabowawszy mnie do szczętu, że nie mogłem się oddąsać i
1240 22|              Teterów, w taką gęstwinę, że słońca widzieć nie można
1241 22|             gdzie był otwór tak niski, że ledwo nie czołgając się
1242 22|             łuczynę i tak rozjaśniało, że było widno jak wśród dnia
1243 22|             uprzejmy a tak mną zajęty, że gdyby nie widok spelunki
1244 22|              gościnie, mógłbym myśleć, że mnie jaki możny obywatel
1245 22|              możny obywatel przyjmuje. Że to była godzina obiadowa,
1246 22|          zapytał mnie, czy pozwolę, by ze mną siadł za stołem. Rozumie
1247 22|                za stołem. Rozumie się, że nie była pora o to z nim
1248 22|            kilka samopałów dało ognia, że odgłos po całej spelunce
1249 22|          kilkakrotnie się powtórzył. A że obiad był smaczny, nic dziwnego,
1250 22|              przyzwoicie; ale ta myśl, że człowiek krew i łzy pije,
1251 22|                i więcej jeszcze wstyd, że pomimo naszego statutu i
1252 22|               temu, co na łożu boleści ze śmiercią się pasuje, myśleć,
1253 22|        frasunek się topił w lampeczce, że Panie Boże przebacz, gawęda
1254 22|                się Panu Bogu podobało, że pomimo tego, iżeś mnie ledwo
1255 22|           pomimo tego, iżeś mnie ledwo ze skóry nie obdarł, przecie
1256 22|                zaraz go tam odesłałem. Że pan pozwoliłeś mi siąść
1257 22|          pamiątkę. Na sercu mi leżało, że moich ludzi w dyby pozabijano;
1258 22|              tyle nie frasuje, jak to, że w jego przytomności trzos
1259 22|                ludziom trzeba pokazać, że o nich dbam. Ale kto ze
1260 22|                że o nich dbam. Ale kto ze mną je chleb i sól, do mnie
1261 22|               się wam, panowie bracia, że to mnie tak rozczuliło,
1262 22|                to mnie tak rozczuliło, że i podziękować nie umiałem,
1263 22|           około naszego stołu, widząc, że mnie oddaje trzos brzęczący,
1264 22|               odezwał się:~- Nie dość, że konia jego nie zaczepiamy,
1265 22|          jesteś wodzem i wiesz dobrze, że bez posłuszeństwa wojsko
1266 22|             być nie może. Przepraszam, że przerwałem mu zabawę.~Przyznam
1267 22|              zabawę.~Przyznam się wam, że to była rzecz tak niespodziewana,
1268 22|              rzecz tak niespodziewana, że aż trzy lampy musiałem wypróżnić,
1269 22|             Szczyt, podkomorzy piński, że nigdy nie mieszkał w Trojanowie,
1270 22|              nie chwalił, tylko mówił, że niemiłosiernie skrzywdzonym
1271 22|               powiesił do góry nogami, że go krew zalała. Kiedy w
1272 22|                przybyciu, rozumie się, że nie tracąc czasu, urząd
1273 22|                 bo do niego hultajstwo ze wszech stron się garnęło,
1274 22|        obatożony, tak silnie to uczuł, że pałając zemstą, do niego
1275 22|         zreflektował go, przekładając, że mu, będącemu szlachcicem,
1276 22|          będącemu szlachcicem, a zatem ze stanu wyłącznie poważanego
1277 22|          takiej zuchwałości przyszedł, że otwarcie z ekonomiami w
1278 22|          chłopa, a ten do mnie się uda ze skargą, zaraz posyłam, żeby
1279 22|     sprawiedliwość zrobiono, z groźbą, że inaczej tydzień nie minie,
1280 22|              dymem pójdzie. Z początku ze dwa razy, dla przykładu,
1281 22|            tysiączne robił deprekacje, że z jego powodu tyle przykrości
1282 22|            lubo jam go potem zapewnił, że Pawlik wrócił mi, co był
1283 22|            względem ojczyzny myślącym, że pomyślałem sobie, Deus me
1284 22|                wszystkim mnie donosił, że ani patrolów, ani placówek
1285 22|        trzydziestu ludzi wyrozumiałem, że myślą tak jak ja: wszyscy
1286 22|              Ale ja panu przyznam się, że na mnie w grodzie żytomierskim
1287 22|             ale Pawlik mnie przekonał, że na kilka tysięcy regularnego
1288 22|             się w Berdyczowie, tuszył, że go wybawi ogólne powstanie
1289 22|               szlachta tameczna, rada, że między sobą rozchwytała
1290 22|             się, jak mógł, ale widząc, że nie masz rady, o kapitulacją
1291 22|            pułk Dońców konwojował. Ale że on wszędzie miał swoje stosunki
1292 22|               cztery armaty. Myślałem, że już po nas, ale przytomność
1293 22|         rozkazem, Pawlik odpowiedział, że jesteśmy chorągiew wysłana
1294 22|               posłużyło to nam bardzo, że nasi tak porządnie byli
1295 22|               za kawalerią narodową. A że Moskale pana regimentarza
1296 22|              znosili, jakoś nam uszło, że jenerał na tym poprzestał
1297 22|            ręku będący, spostrzegłszy, że o nich rzecz, dalej do wozów
1298 22|                czym prędzej, zwłaszcza że chłopi przy rurach, gwałtem
1299 22|             Moskalom, aby się cieszyli ze swojej zdrady, zatrzymując
1300 22|              Pan Puławski, szczęśliwy, że za naszą pracą a Rzeczypospolitej
1301 22|               dowództwo, prowadził nas ze zwykłą jemu odwagą i przezornością.
1302 22|                tyle koni ponadostawał, że spieszonych żołnierzy nowo
1303 22|          usprawiedliwienia przysłowia, że kto ma wisieć, nie utonie.
1304 22|             właśnie był Pawlik. Widno, że koń, w którego ufał, musiał
1305 22|          panowie bracia, mnie staremu, że gdyby nie był marnie zginął,
1306 23|               rozpaczał. Zdaje mi się, że Pan Bóg tak przykazał i
1307 23|                Pan Bóg tak przykazał i że to powinno być wszędzie.
1308 23|               bratem, ten czuł dobrze, że to nie było zwrotką obłudnej
1309 23|             kolegą. A trzeba wiedzieć, że Rysiowie byli z dobrego
1310 23|         pieczętowali się co i Pocieje. Że o tym dobrze wiedział nasz
1311 23|            zapytał podkomorzy, skąd to że Wielkanoc raz tego dnia,
1312 23|          jezuitów, lubo obcując często ze swoimi pryncypałami, mógł
1313 23|                 spostrzegł podkomorzy, że Ryś, śmiejąc się, ramionami
1314 23|                Bazylianie na przykład, że nie tak umieją czytać jak
1315 23|                nawet nie natrafia się, że nie wyczytawszy, jak się
1316 23|              posucha tak ją wysmaliła, że onegdaj na kiermaszu w Stołowiczach
1317 23|                 A to wszystko dlatego, że książę biskup wileński pojechał
1318 23|              dworze nieświeskim. Dość, że organista Ryś, dudlając
1319 23|              martwił. Trzeba wiedzieć, że wszyscy Rysiowie żenili
1320 23|          paziami i posunę go z czasem, że mu nigdy na kęsie chleba
1321 23|                zabraknie, Sam widzisz, że on nie do klawiszów stworzony.~
1322 23|                wkrótce dał sobie radę, że kiedy niekiedy grosiwo kolegów
1323 23|             rysią miał naturę Karolek, że nie skonał z bólu, ale tak
1324 23|              bólu, ale tak się zaciął, że ani jęknął. Książę, co był
1325 23|           trzcinę, a szablą tak robił, że chyba jeden Wołodkowicz
1326 23|         swojski - tak się Ryś oburzył, że ani go zastanowiło, iż sprawa
1327 23|              szlachcic jak i książę, a że mój ojciec głośniej Pana
1328 23|              dał, i proszę natychmiast ze mną się rozprawić.~A książę,
1329 23|      dworzanina swojego stryja, jednak że sam był tęgim do korda,
1330 23|          jakiego uchodził pan Ryś, ile że go miał za dobrego szlachcica,
1331 23|            cięcie dostał wyżej łokcia, że kilka niedziel z izby nie
1332 23|               dla syna, tyle to uczuł, że pojechał do Kojdanowa skarżyć
1333 23|           pracuję. Ale sam się żalisz, że jest niespokojnego umysłu;
1334 23|          wydawała się tym dziwniejszą, że ludzie z większymi i dawniejszymi
1335 23|            jednak jeszcze tak pięknym, że nie można się było na niego
1336 23|              rychło się tak pokochali, że pomimo najpewniejszych nadziei
1337 23|               z Wilna, pomiarkowawszy, że chyba szablą wypadnie pannę
1338 23|               trudności do przełamania ze strony opiekuna; ale gdy
1339 23|             ale gdy mu pan Ryś bąknął, że czy wola stryjowska, czy
1340 23|              pana stryja zbił z tropu, że sam mu został swatem. W
1341 23|                w zakwitowaniu opiekuna ze wszystkiego, o co prosił,
1342 23|               swoje imię, wyrzucił mu, że tak długo będąc wykarmiony
1343 23|              nie kobuzów. Co to książę ze swoją'Iada jaką mitrą występujesz,
1344 23|                tak go wziął oprymować, że biedny książę ledwo uciekł.~
1345 23|         rozwiążę.~Pan strażnik myślał, że żartuje: pat! do pięty jejmościnej
1346 23|              jedyną córeczkę, on ledwo że nie zupełnie rozum utracił
1347 23|              tak zaniechał gospodarkę, że gdyby ówcześni słudzy byli
1348 23|          został. Zgoła tak zdziwaczał, że familia nieboszczki już
1349 23|                ocknął się pan strażnik ze swojej melancholii. Testament,
1350 23|              nią przeżywszy, nie tylko że doświadczałem doli pomyślnej,
1351 23|               nie przyszli; a wiadomo, że związki serc więcej się
1352 23|            opamiętał, iż nawet poznał, że nie był powołany do zakonnego
1353 23|               do zakonnego żywota, ale że na świecie wedle woli boskiej
1354 23|         ojcowie jezuici przekonali go, że ani zgromadzenie z niego,
1355 23|          dzieje, więc dowód oczewisty, że wola Pana Boga, aby inaczej
1356 23|               inaczej się działo. Dość że pan Ryś, że był wspaniałomyślnego
1357 23|               działo. Dość że pan Ryś, że był wspaniałomyślnego animuszu,
1358 23|         wystąpi pan Ryś; bo wiedziano, że w podobnych okolicznościach
1359 23|                szatnego podkupić: raz, że był szczerze przywiązany
1360 23|               do swego pana, po wtóre, że się go obawiał jak ognia.
1361 23|                sam dzień bierzmowania, że pan Ryś miał wystąpić na
1362 23|               był pan Tadeusz Scypion, ze starożytnego domu, bo aż
1363 23|            procedencją, ale tak ubogi, że jego matka żyła na gruncie
1364 23|             Pan Tadeusz utrzymywał się ze szczupłej lafy, co ją jako
1365 23|         pokojowy pobierał, a przy tym, że miał piękną rękę, iż jego
1366 23|                bryzg, bryzg po butach, że aż zrobiły się pstrokate.
1367 23|              buty: desperacja! Pobladł ze złości i wstydu, bo o ubiór
1368 23|              skórę - i tak się zaciął, że słowa, jakby skrzypłe, z
1369 23|               śmiech; książę aż płakał ze śmiechu patrząc na niego.
1370 23|                 tym więcej się śmiano, że aż zaczął trząść się od
1371 23|                 dowiedział się jednak, że to wszystko było sprawą
1372 23|          powiedział:~- Ja sam to znam, że młodszy starszego, a prosty
1373 23|             twoją skórę mam chrapkę. A że ci jej dotąd nie wytatarowałem,
1374 23|           dziękuj mojemu umiarkowaniu, że pod bokiem pierwszego senatora
1375 23|             Dopiero pan Scypion uczuł, że nie cygańska, ale stara
1376 23|    fartuszkowym majątkiem, to myślisz, że tobie wszystko wolno? A
1377 23|                 A przypomnij no sobie, że twój ojciec karbował ci
1378 23|         przyjęto. Otóż, żebym dowiódł, że twoje pogróżki lekce sobie
1379 23|             chodząc opowiem szlachcie, że zaufany w pieniądze, coc
1380 23|              za służbę, tłumacząc się, że dobra sława, która składa
1381 23|        myślenia młodzieńca i na dowód, że jego usługi były mu wdzięczne
1382 23|               kochanku, panu Karolowi, że wiem o wszystkim i wolałbym,
1383 23|           odgraża do nahajów, dufając, że mocny, to i ja niesłaby!~
1384 23|              poselstwie do pana Rysia; że zaś miał z nim dawną zażyłość,
1385 23|           nadzieję jego nakłonić, byle ze swojej strony pan strażnik
1386 23|                pan strażnik dał słowo, że się da przeprosić i wzajemnie
1387 23|     doprowadzał do następstw krwawych, ze zgorszeniem ludzi pobożnych
1388 23|            przez grzeczność powiem mu, że mam Scypiona za uczciwego
1389 23|               chłopca, choćby dlatego, że mnie wyzwał, tak dalece
1390 23|                mnie wyzwał, tak dalece że gdybym miał syna, cieszyłbym
1391 23|          prawda, to prawda. Tym samym, że mu staję, widać, że go szacuję;
1392 23|             samym, że mu staję, widać, że go szacuję; ale żebym się
1393 23|       strażniku dobrodzieju, wybaczaj, że się do tego nie przyznaję,
1394 23|                 nie przeskrobię; wiem, że nie Turczyn, nie Żyd, nie
1395 23|          wyzwano; a zatem ruszaj sobie ze swoimi kazaniami do pana
1396 23|            życzę, i jemu daj pokój, bo że książę wojewoda waszeci
1397 23|              Przecież i dzieci wiedzą, że czy kto ofiaruje, czy przyjmuje
1398 23|               natrafił. A wiedź o tym, że ja twojej klątwy się nie
1399 23|             ale dlatego, żeby dowieść, że bredzisz. Na sam nowicjat
1400 23|                dlatego, iż nie wierzę, że Pan Bóg chce, abym się zbłaźnił.
1401 23|           nieświeskim, bo pomiarkował, że żaden z nas nie był rad
1402 23|               Ale gdy oba oświadczyli, że przyjechali na plac bitwy,
1403 23|           przed wami, bracią szlachtą, że nie z powodu jakiej niechęci
1404 23|               i wami, bracią szlachtą, że jeżeli wpływam do tego pojedynku,
1405 23|            który został skrzywdzony. A że mimo przekonanie o słuszności
1406 23|          wypadek. Ledwośmy go ocucili, że trochę przytomności odzyskał,
1407 23|               odciąłem, a Bóg świadek, że moimi obiema chciałbym ci
1408 23|        szczęśliwą, tylko, ile ona była ze mną.~I nie dawszy mu czasu
1409 23|              chęć. Panna strażnikówna, że była po chrześcijańsku wychowana,
1410 23|           rodziców jest głosem Bożym i że wielkie błogosławieństwa
1411 23|                odpowiedziała skromnie, że jak dotąd nie sprzeciwiała
1412 23|          pachołka spadkobiercą jednego ze znaczniejszych na Litwie
1413 24|                a przecie pewny jestem, że te ich pisma, lubo pokupne,
1414 24|                i po szczeremu wyznaję, że na nie dać odpowiedzi nie
1415 24|               umiem. Ale zdaje mi się, że i świadomego odpowiedź byłaby
1416 24|           palcem na mapie jakąś rzekę, że gdyby był przez nią wojsko
1417 24|        uczynków w księgi. Dajmy na to, że takowe zjawisko się uiści,
1418 24|           siebie obwiniać. Cieszę się, że nie mamy historii ostatnich
1419 24|      niezasłużonej winy. Pewny jestem, że jeden człowiek wielką ofiarą,
1420 24|                z chlubą wyznać możemy, że żaden tron na świecie nie
1421 24|               Całe nasze nieszczęście, że wpadliśmy byli w taką zagmatwaninę,
1422 24|             tym przymiotom, by myślić, że nimi zastąpi tę powagę,
1423 24|                dalece byli przekonani, że nie była pora Piastowi panować,
1424 24|                 Ale skoro się upewnił, że żadnego wsparcia z zagranicy
1425 24|              zagranicy mieć nie można, że dom saski przestał o nas
1426 24|           saski przestał o nas myślić, że wszystkie dwory obojętnie
1427 24|              na doświadczeniu opartym, że każda partia przeciwna królowi
1428 24|         bliższy wstęp miałem do niego, że nie chwaląc się, na takiej
1429 24|      sukcesorami tegoż JW. Ogińskiego, że na pół darmo, godząc się
1430 24|           powiększenia władzy królowi; że nasze starodawne cnoty zanadto
1431 24|               godził, jako utrzymywał, że powierzyć się nie można
1432 24|          królowi, bo przekonany byłem, że tylko panowanie monarchicznego
1433 24|             jak ścisłe stosunki miałem ze wszystkimi naszymi magnatami.
1434 24|            magnatami. Otóż powiem wam, że jako ich wszystkich widziałem
1435 24|                drugiemu nie dostawało, że prędzej zezwoliłby na Poniatowskiego
1436 24|          Poniatowskiego jak na którego ze swoich, zaczynając od naszego
1437 24|          naszego księcia. Wiem dobrze, że w duchu król Stanisław niewiele
1438 24|            trzyma, ale już i to wiele, że sobą władać umie. Pytajcie
1439 24|            każdy z nich powie o królu, że jest pełnym powagi, nie
1440 24|           księcia jenerała skarżą się, że ich w pośmiewisko obracał.
1441 24|                rozebrawszy, wnioskuję, że najlepiej by było, aby Sasi,
1442 24|               naszym wyobrażeniom. Ale że wola Pana Boga, aby tubylec
1443 24|                pan Bohusz nam dowiódł, że nasz książę nie byłby zupełnie
1444 24|               nie mogli nie podziwiać, że on, tak czynny przeciwnik
1445 24|             zostać starą. Rzecz pewna, że ci, którym obmierzł dawny
1446 24|                doświadczenie nas uczy, że na koniec słuszność jest
1447 24|                 chociaż w przekonaniu, że one na nic się nie przydadzą -
1448 24|               Ale jakkolwiek być może, że prywata kieruje postępkami
1449 24|             nowości, wątpić nie można, że przyszłość, jest ich, a
1450 24|              to jest oznaka oczewista, że naród nie wart bytu, że
1451 24|                że naród nie wart bytu, że nawet żyć nie może, ponieważ
1452 24|             czerpał. Przyznam się wam, że w przyszłości lękam się
1453 24|                one obrócą. Szczęśliwy, że nie doczekał nieszczęść,
1454 24|         wspomniał brata jego Tadeusza, że wszystkim przytomnym łzy
1455 24|      asystencji innych urzędników, tak że przez cały czas jego pobytu
1456 24|        szlachta, bardzo się obruszyli, że nas nie wzywają. Pan Łukasz
1457 24|            rachować się nie umie. Dość że taka nawała brzęczączek
1458 24|              skarbnego nowogródzkiego, że kiedy król nas opuścił,
1459 24|           pięknie, a głosem tak miłym, że jakby wdzięczną muzyką wszystkich
1460 24|       podkomorzyc brzeski. Widać było, że król był uderzony wymową
1461 24|          upewniali świadomi przytomni, że ta mowa miała być bardzo
1462 24|               Po skończonych szkołach, że miał ochotę do wojska, kupiłem
1463 24|             Pod Zelwą bił się jak lew, że chociaż, desarmacja zastała
1464 24|               dzieci przemówił, a tak, że aż ryk dał się słyszeć po
1465 24|            Karolkowi, nie wiem, co się ze mną stało, ale wszystkich
1466 24|              do nóg i rozbeczałem się, że sam król bardzo się rozczulił,
1467 24|            później okazało, dał dowód, że ta moja rzewliwość nie była
1468 24|       rzewliwość nie była mu od smaku.~Że była właśnie natenczas kadencja
1469 24|              sesji. I tak się uwinęli, że kiedy król przybył, zastał
1470 24|               marszałka, stawał z tym, że jego stronie zaoczność niesprawiedliwie
1471 24|                podpisał, oświadczając, że jest nadto wiernym poddanym,
1472 24|                Jakoś się nie opatrzył, ze nie było przyzwoitą grzecznością
1473 24|           istocie tak było, oświadczył ze swojej strony, iż w namaszczeniu
1474 24|             nie może, i dziękuje Bogu, że mu prawo nie pozwala karać
1475 24|             przyjaciele winszowali mi, że jakoś nie najgorzej mi poszło;
1476 24|             poszło; wiem przynajmniej, że jeśli tam były pochwały
1477 24|              stołem. Przykro nam było, że król rad nierad wielkie
1478 24|        Podzielili ich na oddziały tak, że każdy oddział miał nad sobą
1479 24|         zbierane z całego województwa, ze wszystkich jego posesjonatów,
1480 24|            obiadu książę gość, widząc, że Zwierowicz królowi wino
1481 24|             nalał; ale nasz podczaszy, że tylko swemu obowiązany służyć,
1482 24|             sobie wina nalać musiał. A że my to uważali, była nam
1483 24|              do niego z Nieświeża, ale że on, jako zastępujący miejsce
1484 24|               za nim do Nieświeża wraz ze wszystkimi urzędnikami,
1485 24|             się urządziło tak snadnie, że wszystko pokazało się być
1486 24|                nam dziękowali, mówiąc, że gdyby sami się byli wszystkim
1487 24|                 Uwiadomił nas chorąży, że król Jmć bardzo był wesół
1488 24|              Stanisława, oświadczając, że w Snowiu innym obywatelom
1489 24|              Nieświeża z doniesieniem, że lada chwila król przyjedzie.
1490 24|              zniósł przywileje narodu, że to prawo słusznie od przodków
1491 24|            bardzo gruntownie dowodził, że zerwanie sejmu przy lada
1492 24|          duchowi naszego prawodawstwa, że to było nadużycie niektórych
1493 24|              wyrazów Jana Zamojskiego, że przedtem in volumine legum
1494 24|                i intrygi w narodzie, a że na koniec samowolność nie
1495 24|         chociaż wielki prawnik, widno, że nie najlepiej sprawy bronił,
1496 24|          rozumowania zakończył mówiąc, że:~- Sam skorzystawszy z tego
1497 24|             Wyobraźcie sobie, panowie, że pan Turkuł, łowczy bracławski,
1498 24|                tak się okazał twardym, że ani mówić sobie nie dał
1499 24|             zwykłą formą. Rozumie się, że ta imość nie dopuściła księciu
1500 24|             nie stracić akcydensu, tak że pan Turkuł, nie mogąc się