Part

1501 24|           dekretu, przecie zmiękczał i ze mną wszedł w układy. Na
1502 24|            wiedzieć księciu biskupowi, że na ponarskiej puszczy lud
1503 24|    zadawniałych obrządków pogańskich i że tam stoi dąb poświęcony,
1504 24|                 Stąd prostota myślała, że to Bóg swój dąb broni, a
1505 24|             dąb broni, a inni wnosili, że być może, iż diabeł ludzi
1506 24|            diabeł ludzi omamiał - dość że nikt się nie odważył na
1507 24|            równie światły jak gorliwy, że tak na pedogrę cierpiał,
1508 24|             nie licząc świeckich; dość że omal całe duchowieństwo
1509 24|               w której go przekonywał, że to bałwochwalstwo porzucić
1510 24|            trzeba zaś zapomnieć o tym, że wielu było świeckich mężów.
1511 24|              Dopiero jak zobaczył lud, że jemu nic, za nim z toporami
1512 24|              nim z toporami tak żwawo, że dębisko, duchem zwalone,
1513 24|               piękny, dowiadujemy się, że to pan kasztelanie krakowski,
1514 24|         pierwszej młodości, tym więcej że w tym zgromadzeniu było
1515 24|         pisarza wielkiego litewskiego, że z siebie przykładu nie dał,
1516 24|                  Co to waćpan myślisz, że u nas w zakonie jak między
1517 24|          Nieprawdaż, mości sufraganie, że będąc rektorem, byłbyś mnie
1518 24|       szambelanie, o naszym pomazańcu:~Że raczył nam powszechne światło
1519 24|                przekonać się mogliśmy, że dziś dzieci więcej mają
1520 24|              czoła na-marszczyli; jeno że król, spostrzegłszy się,
1521 24|                odpowiedział uprzejmie, że najwłaściwiej króla rolniczego
1522 24|        kościelne kształcił i złocił. A że, jako Niemiec, do wszystkiego
1523 24|         niespełna tak się nam popisał, że mu pan chorąży po odjeździe
1524 24|              służy na zawsze za dowód, że w zacnym~narodzie prosty
1525 24|              szlachty, ale widno było, że mu to nie służyło, i choć
1526 24|         bytnością, pozwoliliśmy sobie, że przez cały czas obiadu zabawa
1527 24|            pisarz litewski, który pił, że aż miło. Jednak jakieś było
1528 24|             dalszych ich zasług. Wiem, że długo byłeś nam przeciwny;
1529 24|              naszej Rzeczypospolitej i że z równą wiernością będziesz
1530 24|                była odłączyła. Tuszym, że mieć zawsze będziemy w waćpanu
1531 24|       zapaliliśmy się do naszego pana, że byliśmy jak w gorączce:
1532 24|          wyrabiali. To tylko pamiętam, że ustawicznie padaliśmy do
1533 24|               do drugiego i przekłada, że król nazajutrz z rana musi
1534 24|          nazajutrz z rana musi jechać, że podróżą i pracą zmęczony,
1535 24|              podróżą i pracą zmęczony, że wczasu mu potrzeba - na
1536 24|             królowi, całą noc piliśmy, że kiedy z rana król wsiadał
1537 24|                   Żonko, dziękuj Bogu, że nam nadspodziewanie poszczęścił:
1538 24|            mocno uczuła roku zeszłego, że nasza sąsiadka, pani Rajska,
1539 24|            miecznikowa mogłaby spuścić ze swego prawa, by nim nie
1540 24|          została urzędniczką. Widzisz, że kto z Bogiem, Bóg z nim.
1541 24|            pisz. Niech wszyscy wiedzą, że my na ludzi wyszli.~Moja
1542 24|             jak mu Magdusia oznajmiła, że cześnikiem zostałem, powiedział
1543 24|                mogę, kiedy doczekałem, że zasługi pańskie nie poszły
1544 24|            ucieszona swoim znaczeniem, że na żadne wydatki dłoni nie
1545 25|                podlegają zawisłościom, że bez zbytecznej zarozumiałości
1546 25|           bywało, mówiono o dekretach, że niektóre z nogami, to jest
1547 25|                opatrzyć, przekona się, że wszystkie jego starożytne
1548 25|               uszanowaniem, tak dalece że chociażby i dziwacznymi
1549 25|           zaraz przychodzi mi na myśl, że muszą się odnosić do jakich
1550 25|              lub nie, albo - pozwólmy, że się wydarzyły rzeczywiście -
1551 25|          rzeczywiście - jakaż pewność, że ten, co je opowiada, zachował
1552 25|              ozdobami. Czy raz bywało, że z kilku naocznych nawet
1553 25|          naszemu dawnemu prawodawstwu, że nie było w nim środków wykonawczych
1554 25|              niektóre powyrastały tak, że już stały się ogromniejszymi
1555 25|                ziomków, tak spyszniał, że ani dostąpić do niego. Będąc
1556 25|                któż by miał mu za złe, że męstwem i zasługami do wysokich
1557 25|            Obwiniają naszych magnatów, że byli wyniosłymi. Oj, wolałbym
1558 25|                nie widzimy codziennie, że ekonomskie syny dzisiaj
1559 25|           naszym prawodawstwie. Dajmy, że tak było rzeczywiście. Cóż
1560 25|     rzeczywiście. Cóż stąd za wniosek? Że obywatele źli byli? Owszem,
1561 25|           mówią. Niejednemu się zdaje, że u nas były ciągłe najazdy,
1562 25|               nas były ciągłe najazdy, że magnaci nie mieli innej
1563 25|              tylko batożenie szlachty, że gwałt był ciągłym stanem
1564 25|               trzy były tylko wypadki, że pan szlachcica najechawszy
1565 25|              chałupy i dwór sprzątnął, że gdzie była wieś, zostało
1566 25|              więził okutego w piwnicy, że aż po pas broda mu urosła.
1567 25|              na Rusi, a bez wątpienia, że i on sam niemało ich napłatał.
1568 25|               względem służy za dowód, że była u nas sprawiedliwość.
1569 25|                  i mogę się pochwalić, że najmniejszej przykrości
1570 25|         łaskawym i łatwym w interesie, że daj Boże moim wnukom każdy
1571 25|        należytości w Rzeczypospolitej, że kiedy później to starostwo
1572 25|      Lubomirski-mi, przypomniał sobie, że mu jeszcze coś należy od
1573 25|             dziwactwach pana starosty, że zamiast monety srebrnej
1574 25|              wielka niespokojność, tak że przed wyjazdem na intencją
1575 25|             ołyckiej i uczyniłem ślub, że po odtrąceniu wszelkich
1576 25|          Nowogródku. A lubom wiedział, że pan starosta wówczas znajdował
1577 25|        konfederacji barskiej. Ba, omal że nie zabrał mnie wtedy z
1578 25|             tak na malignę zapadł był, że JW. podczaszy beze mnie
1579 25|               mogłem sobie pochlebiać, że jakiś wstęp mam do jego
1580 25|           poświęconemu panu, po wtóre, że on zasługami swoimi mógł
1581 25|             tak łaskawie mnie przyjął, że padłem mu do nóg, łzami
1582 25|          okazał się dla mnie łaskawym, że chociaż zostawał w obojętności
1583 25|            interes z panem starostą, a że go znał dobrze i sam bywał
1584 25| zniewieściałości. Utrzymywał albowiem, że w Polsce temu tylko pojazd
1585 25|               dając z siebie przykład, że będąc tylko starostą, podróże,
1586 25|               zapomniał mnie oświecić, że ja samym instynktem tylko
1587 25|          zwłaszcza jeżeli podochocony. Że to była sobota, pan starosta
1588 25|               samym można było poznać, że to był sam pan starosta.
1589 25|              obliczu, coś okazującego, że był nawykłym do dawania
1590 25|             anibym się wahał domyślić, że on nad nimi wszystkimi panuje.
1591 25|              kilka szramów świadczyło, że w burdach swoich własnego
1592 25|               zmięszał mnie zrazu tak, że zapomniałem języka w gębie.
1593 25|              mnie sprowadził. A wiesz, że to Kaniów? Jeśli z Morafy
1594 25|      przyjeżdżasz, to musisz wiedzieć, że Boćki do pana podczaszego
1595 25|              pana podczaszego należą i że ja stamtąd co roku kilkadziesiąt
1596 25|                 Ja miewam we zwyczaju, że na listy z wymówkami odpisuję
1597 25|             kiedyśmy razem nie nahajem ze szlachtą, ale szablą z wrogiem
1598 25|              waszeć, mospanie Soplico, że przed kilkunastą laty całe
1599 25|      Wołodkowicz ujął się za nim: "Ano ze mną, mospanie kaniowski!" "
1600 25|              anim się mógł spodziewać, że i od waszego księcia mnie
1601 25|            drugi przynosisz. Myślałem, że znowu mnie łaje, bo gniewa
1602 25|             ogrywać, a czort wiedział, że on z Morafy. Ja na niego
1603 25|             taki wypalił do mnie list, że kołyb to ne buw Potocki
1604 25|             próbowałem się; pijało się ze Świejkowskim, podstolim
1605 25|            Leona, będzie potem śmiech, że będąc słabym, przepiłem
1606 25|              nareszcie takem się odął, że ani sposobu wytrzymać. Patrzę
1607 25|           jakaś napaść, jak się dowie, że pozwalam sobie wózka. Roztasowałem
1608 25|           siedziałem, bo dano mi znać, że pan starosta każe sobie
1609 25|         odpuszczał. Można było uważać, że przy końcu dnia JW. gospodarzowi
1610 25|             się ta sobota przykrzyła i że niecierpliwie wyglądał niedzieli,
1611 25|             sobotę, ale w taki sposób, że nawet zakonnicy jego otaczający
1612 25|                dworem, a tak gorliwie, że sto rózeg kazał dać jednemu
1613 25|                rózeg kazał dać jednemu ze swych paziów za to, że ziewnął
1614 25|         jednemu ze swych paziów za to, że ziewnął podczas jednej antyfony.
1615 25|        obejściu się z podwładnymi, tak że choć nazwiska nie wymieniał,
1616 25|               dla pana starosty za to, że tak poczciwie wierzył. A
1617 25|        wysłuchał i badał, tym łatwiej, że po ukraińsku mówił jak diak.
1618 25|             zabrał w moc ordynarii; bo że w tym roku jarzyna chybiła
1619 25|           wymawiać swoim szlachectwem, że nie jest on z takich, co
1620 25|             tylko szlachcic alias, ale że on jeszcze z dziada i pradziada
1621 25|          Potockich. A trzeba wiedzieć, że pan starosta zawsze miał
1622 25|        dwieście nahajów odliczono, tak że szlachcic służył chłopowi
1623 25|             kawałków, ale Bóg świadek, że w tym wszystkim było silne
1624 25|                uprzejmie zaprosił, tak że kilkadziesiąt osób siedziało
1625 25|                stole, ale tak obficie, że każdy mógł się opić jak
1626 25|               jak bąk. Jakoż uważałem, że nikt tam swojego gardła
1627 25|         księciu wojewodzie oświadczyć, że nigdy w nim nie przelanie
1628 25|                ja, który w Jej imieniu ze łzami dziękowałem i odpijałem
1629 25|                dziękować. Bo nie tylko że jedna kolej obeszła za szczęśliwe
1630 25|          Bogiem i ludźmi się świadczę, że tak było, a nie inaczej;
1631 25|             paskudzi. Byłeś świadkiem, że choć tak uniosłem się na
1632 25|         natenczas ignorans peccavi . A że mnie dekretami osypano,
1633 25|                grodu. Ja tłumaczę się, że on popowicz, i stawię ludzi,
1634 25|            wieżę kazali mi wysiedzieć, że musiałem pięćdziesiąt tysięcy
1635 25|             taka to tutaj wdzięczność, że na ludzi kieruję. Meni ne
1636 25|             się spaskudziło, obaczysz, że i kraj upadnie. Szczoż robyty.
1637 25|              myśli papiernie zakładać, że tak zbiera gałgany?" Warszawa
1638 25|              starosta; a przyznam się, że choć zabawa miła i umiałem
1639 25|          poufałość magnata, rad byłem, że tydzień się kończy, bo zdrowia
1640 25|                Pan starosta nie tylko, że się nie zasępił, ale z uprzejmym
1641 25|                samej rzeczy nazajutrz, że nie było pieniędzy w kasie,
1642 25|             życia nie był świętym. Ale że miał dobre serce, że był
1643 25|               Ale że miał dobre serce, że był gorliwym katolikiem,
1644 25|               był gorliwym katolikiem, że było w nim wiele wspaniałomyślności,
1645 25|            mnie, jakem się dowiedział, że w lat kilka potem skończył
1646 25|              wielkiej świątobliwości i że prostaczkowie pobożnie nawiedzają