Part

 501 10|              pan Wołodkowicz puścił się do Nowogródka, zaraz przeczuł
 502 10|                cała Litwa zjeżdżała się do Nieświeża. Książę, wedle
 503 10|             naprzeciw każdego wychodząc do drzwi, i wznowu siadał w
 504 10|                 w tym nie mam sobie nic do wyrzucenia. Jako żołnierz,
 505 10|        rozstrzelali! - i obróciwszy się do swojego sztabs-oficjera
 506 10|             Oficer od warty przyskoczył do oficera abszytowanego imienia
 507 11|              wie, co znaczyła ta banda, do której tak się starano należeć
 508 11|              był pan Ignacy Wołodkowicz do śmierci, a sekretarzem pan
 509 11|         generalnym w Birżach, nie będąc do tego upoważnionym, ale zaufany
 510 11|                 Żeby być przypuszczonym do tego grona, trzeba było
 511 11|         siwosrokate, którymi przyjechał do Samuelowa, a do których
 512 11|              przyjechał do Samuelowa, a do których pan Bonifacy dość
 513 11|              następna umowa: Dnia N. N. do kniei samuelowskiej, sieciami
 514 11|         wymienieni goście, którzy pójdą do kniei, aby w czasie mogli
 515 11|             uprzężą, którymi przyjechał do Samuelowa W. Borowski, będą
 516 11|                  Sołohu-bowi wydane - i do nich żadnej pretensji ani
 517 11|             Borowskiemu. W. Sołohub, że do niej równie żadnego prawa
 518 11|       przyprowadzić ten dobrowolny opis do egzekucji."~Podpisali się
 519 11|              przygotowania rozporządził do jutrzejszego polowania.~
 520 11|                się, że pies zwierzem.~- Do kogo innego waćpan idź z
 521 11|                 w domu opis; a ponieważ do mnie przywiązano przez strony
 522 11|            strony dopełnienie onego, ja do tego opisu stosować się
 523 11|               będę.~Poszli tedy wszyscy do domu; pan Leon nie posiadający
 524 11|              się od śmiechu. Przybywszy do domu pan generał, wziąwszy
 525 11|                 pan Leon. -Odwołuję się do sumienia wszystkich myśliwych,
 526 11|            sądzi. JW. generał miał dziś do Nieświeża jechać, jedźmy
 527 11|              nająć i samopas puścić się do Nieświeża; a co gorsza dla
 528 11|            niego, że wszyscy się śmieli do rozpuku. I tak zjechali
 529 11|             rozpuku. I tak zjechali się do Nieświeża; opowiedziały
 530 11|                    Dobrze. Jedźcie więc do Nowogródka i powracajcie
 531 11|              tej komplanacji, stosownie do ich znaczenia pospolicie
 532 11|               przekonać pan Leon, bo co do tej okoliczności jednomyślnie
 533 11|             więc z inskrypcją pojechali do Nowogródka dla przyznania
 534 11|          inskrypcją i wrócili nazajutrz do Nieświeża z wszelką gotowością.
 535 11|        grodzkiego w Nowogródku, przyjął do akt sześćdziesiąt przeszło
 536 11|           szczęście jego, nie dochodząc do Świerznia, pan Aleksander
 537 11|              Sołohubowi, a stosując się do konstytucji 1764 r., za
 538 11|    niepohamowanym gniewie i zajechawszy do Niehoryły, dzierżawy, którą
 539 11|            bezcen trzymał, napisał list do księcia pełen wymówek, wyrzucając
 540 11|                 z oświadczeniem, że już do tego zgromadzenia, skażonego
 541 11|              obruszyć, zaczął się śmiać do rozpuku, mówiąc:~- Panie
 542 11|                 podał prośbę na księcia do Rady Nieustającej. Tu już
 543 11|         świętości kompromisu; a książę, do najwyższego stopnia zirytowany,
 544 11|               zastawna na nim oparta. A do tego odgrażał się, że na
 545 11|                 żeby nie mieć sobie nic do wyrzucenia ani względem
 546 11|                 wielkiej powagi, jedyny do rady i wielki kunktator
 547 11|         charakteru, uprosiliśmy go, aby do niego się udał i wmówił
 548 11|          księciem panem, jako słuszność do tego powinna by go zniewolić
 549 11|              szpacjerem na kawę wiejską do Pohulanki, gdzie już nie
 550 11|               świat nie widział, wrócił do swojej Wielkopolski, oberwawszy
 551 11|           nalawszy kielich wódki, wypił do krajczego. Wypił i krajczy.~-
 552 11|            trunek, bis repetita placet. Do waćpana, panie krajczy!~-
 553 11|                 dziś się kończy, jak tu do mnie przybył szlachcic Rac.
 554 11|             Szukając ich, opytem trafił do Słonima, gdzie ich znalazł
 555 11|               Jerzy, nie pozwalasz, bym do ciebie wypił?~- Ale, kochany
 556 11|                  a swego chłopca posłał do winiarza, dając mu czerwony
 557 11|                 jeden, mówiąc:~- Ruszaj do Małgosi, połóż jej w rękę,
 558 11|                że taki sam humor wrócił do niego, jakiego miał, kiedy
 559 11|              schodził. Ale gdy przyszło do interesu, to jest, jaką
 560 11|                jest, jaką furtką trafić do księcia, tu nad tym zaczęły
 561 11|                Nie ma rady, on wszelkie do mnie przywiązanie utracił.~-
 562 11|              mruczy nalewając kielich: "Do ciebie, panie Leonie!"~-
 563 11|           tęskni, bo nie ma komu za kim do księcia w interesie się
 564 11|          sumienia książęcego nie tyczy, do tego się nie miesza, i za
 565 11|                 i rad by księcia więcej do oszczędności niż do wspaniałości
 566 11|              więcej do oszczędności niż do wspaniałości nakłonić. Ile
 567 11|                 veritas, cała Alba mnie do ciebie, panie Leonie, wysłała
 568 11|             abym ciebie jakoś przywabił do przeproszenia księcia; bo
 569 11|             poniewolnie zastąpić.~- Tam do diabła! Otóż kiedy tak się
 570 11|           siostrzanką księcia; ja pójdę do Nieświeża na wesele.~- Takoż
 571 11|                ci przystąpiło co nowego do głowy taki dzień wybierać!
 572 11|                 księdzem Kantembryngiem do niego pójdź i powiedz, że...~-
 573 11|             Tylko bez ceremonii. Trafię do moich koni.~- Bywaj zdrów,
 574 11|            widno, że Bóg ze mną. Upadam do nóg twoich, panie krajczy,
 575 11|              westchnij no za mną czasem do Pana Boga, aby mi się udało;
 576 11|               krajczy za powrotem swoim do Nieświeża to wszystko, com
 577 11|                 bez przygotowania wpaść do Nieświeża, jeszcze w czasie
 578 11|                nieproszonemu przyjechać do zirytowanego na siebie gospodarza?
 579 11|              moi przyjaciele jeszcze mu do tego pomogą, pojadę do Ołyki.
 580 11|               mu do tego pomogą, pojadę do Ołyki. Tam może znajdę między
 581 11|          trzymają. Kto waćpana zaprosił do Nieświeża na wesele?~- Zatęskniłem
 582 11|        rozczulił, ucałował go, a ten mu do nóg padł i rozpłakał się
 583 12|                na możnowładców dawnych, do których pewnie żaden z nich
 584 12|              Litwie już bojarów zmusili do robocizny, a na Rusi zamiast
 585 12|              pędzą go od Nowego Roku aż do świętego Sylwestra na pańszczyznę.
 586 12|              potomków. Hetmani podawali do klejnotu szlacheckiego żołnierzy,
 587 12|                   pozwolenie, z którego do zbytku nadużył, że były
 588 12|               sarkać, bo stworzone było do gorliwości narodowej, chcącej
 589 12|              Nie podszywano się dawniej do cudzych szlachectw, ale
 590 12|                 szlachectw, ale prawnie do nich przystępowano. Kiedy
 591 12|                 hetmań Żółkiewski podał do szlachectwa czterdziestu
 592 12|                 i hetman Rewera Potocki do klejnotu szlacheckiego podał
 593 12|            ukraińskich, co nie tylko że do buntu Chmielnickiego należeć
 594 12|        niczyjego zgorszenia przystąpili do udzielności szlacheckiej,
 595 12|           tytułu nosić nie chcą, a mają do niego prawo. Nie tylko Ogińscy,
 596 12|                 prawdziwymi książętami, do czego nigdy przyznawać się
 597 12|              pociecha. W podróży swojej do Ukrainy pan Sakowicz pisze,
 598 12|           kijowski, został handlarzem i do swojego miasteczka Machnówki
 599 12|          miasteczka Machnówki pościągał do tych różnych buchalterii,
 600 12|               tych różnych buchalterii, do których szlachta nasza niezdatna,
 601 12|         popowiczów, a mieszczuków: tego do pióra, tego do kasy, tego
 602 12|        mieszczuków: tego do pióra, tego do kasy, tego do transportów.
 603 12|               pióra, tego do kasy, tego do transportów. A oni, nazbierawszy
 604 12|                i teraz urzędują, i nosy do góry zadzierają ich synowie
 605 12|         czehryński, przywiózł go małego do Warszawy, a gdy go odumarł,
 606 12|             bandurkę zarzucił, a nawykł do innych zabaw i spisą, i
 607 12|            zatęskniwszy się za ojczyzną do niej powrócił, a jako nieszlachcic,
 608 12|             Rozrażowem, Sawa, zebrawszy do półtrzecia sta Kozaków na
 609 12|              niespodziewanie, rozbił go do reszty, zabrał mu harmaty,
 610 12|          Kwileckim i z nim razem wszedł do Piotrkowa. Ten wypadek rozszerzył
 611 12|               by wzięły. Ale doszedłszy do Bolimowa, pan Kwilecki odebrał
 612 12|                a dopiero na pewno pójść do Warszawy." Na próżno Sawa
 613 12|            wziętości, iż przyczynił się do zwycięstwa pod Rozrażowem,
 614 12|               pan Kwilecki, sam poszedł do Płocka dla poparcia konfederacji,
 615 12|        tamecznej młodzieży szlacheckie] do naszych umknęło i zaciągnęło
 616 12|              karabinierów przyszedł był do nich z Warszawy. Rozwinęli
 617 12|               zabrał i cały batalion co do nogi wyciął. Opamiętała
 618 12|               oddaliła, wzięła się więc do odwrotu. Ale tu pan Dzierżanowski
 619 12|         porządku szła, pokąd myśląc, że do swojej piechoty się cofa.
 620 12|             wszystko się rozsypało: ten do Lasa, ten do Sasa, a pan
 621 12|             rozsypało: ten do Lasa, ten do Sasa, a pan Dzierżanowski
 622 12|           chciał.~I tak wszedł pan Sawa do Zakroczymia, gdzie mnóstwo
 623 12|                 zebrał z różnych komend do tysiąca jazdy, między którymi
 624 12|                 grobla długa prowadziła do miasteczka. Już jazda moskiewska
 625 12|               oderżnąć. Na to uszykował do boju prawie cały swój korpus,
 626 12|               ostatnia. Kozacy, co byli do niego jak do ojca przywiązani,
 627 12|            Kozacy, co byli do niego jak do ojca przywiązani, widząc
 628 12|                 a sam się kazał zanieść do karczmy, pod którą stał
 629 12|                 karczmy i ją przywiązać do dwóch koni swoich najlepszych,
 630 12|             zakomenderował naprzód, aby do powrotu zmusić uciekających
 631 12|                najokropniejszych bólach do ataku nas wszystkich prowadził,
 632 12|                 moskiewski i zmusił ich do ucieczki. Ale wszystko było
 633 12|              pomiarkował, że nie ma nic do czynienia, tylko albo uciekać,
 634 12|                albo doczekać się, aż co do jednego nas wszystkich ubiją.
 635 12|             oddawszy się Bogu, na oślep do chałupy weszli; bo trzeba
 636 12|                 w nocy wózkiem udał się do Mszczonowa, skąd Żyda cerulika
 637 12|                 ocucili. A przyszedłszy do siebie, powiedział nam:~-
 638 12|                już zaczynał przychodzić do siebie i na jednej nodze
 639 12|               przenosił się już z łóżka do kufra pani Kleczkowskiej,
 640 12|               rzemiosło u nich przyszło do wysokiego stopnia doskonałości),
 641 12|           jeźdźców zbrojnych za nim idą do leśnej chałupy. Otaczają
 642 12|              ręku.~- Pierwszy z was, co do mnie przystąpi, w łeb mu
 643 12|              jak go żywego przyprowadzi do generała, prędzej dostanie
 644 12|               nas obydwóch przywieziono do Mszczonowa: mnie z głową
 645 12|          bandażem od rany oderwanym, że do człowieka nie był podobny.
 646 12|           pisząc płaczę.~Przywieźli nas do Mszczonowa, gdzie miał komendę
 647 12|                z nami ludzko obchodził: do pana Sawy mówił z szacunkiem
 648 12|               przytomnie, że nie mogłem do głowy sobie przypuścić,
 649 12|                obaczyć, powiedz mu, żem do śmierci był jego przyjacielem,
 650 12|                 zażądał wody, wziął jej do ust, ale już przełknąć me
 651 12|       wojewodzic wołyński, wyprawili aż do Kazania; a Bóg świadek,
 652 13|             wiarę w nie i miłość i żeby do wykonania onego, kiedy niesmaczne,
 653 13|             prawa krajowego od deszczki do deszczki i tłomaczą go.
 654 13|                 się zbierali. I dlatego do wykonania onego trzeba naglić
 655 13|            grodzie było dwóch pachołków do zamiatania izby sądowej -
 656 13|               go spełniała. Przyjeżdżał do grodu osądzony, przed nim
 657 13|            wysiedział wieżę, i powracał do domu z sumieniem czystym;
 658 13|                  już nie miał sobie nic do wyrzucenia względem ojczyzny,
 659 13|                 przynosiło, skoro za to do prawa się udawał, niż kiedy
 660 13|         Kalinowski, chociaż był możny i do korda tęgi, nie wyzwał na
 661 13|                prawie znachodził środki do powstania, pokutę prawną
 662 13|               podstarosta trembowelskim do śmierci i że w czasie jego
 663 13|              ażeby z tych zalotów braci do sióstr nie wynikały paskudztwa.
 664 13|               się ludzie zaczęli garnąć do wiary, którą nam przyniósł
 665 13|                papieże postanowili, aby do czwartego stopnia pokrewieństwa
 666 13|              panowali. Więc się udawano do papieża, aby temu poradził,
 667 13|            nikłe, chorowite, bojaźliwe, do szewców podobniejsze niż
 668 13|                szewców podobniejsze niż do królów, że już ludy zaczynają
 669 13|             tego nie wiemy; jeno co nam do tego: niech każdy o sobie
 670 13|          napłynęło szlachty francuskiej do nas, co tu umknęli w czasie
 671 13|              podoba, znaleźli oni wstęp do panów i pań naszych - i
 672 13|             trudno, że i myśli podobnej do głowy nie przypuścił.~Ale
 673 13|         namiętności, przywabił synowicę do swojego domu, sam siebie
 674 13|           takowe porubstwo zapozwali go do urzędu i sprawa się wytoczyła
 675 13|              nikt jego, jak za granicą, do śmierci nie naglił, ciało
 676 13|              warty nie było - przyszedł do grodu, oświadczając się,
 677 13|  błogosławieństwo od księdza, przemówił do narodu, zalecając mu bojaźń
 678 14|           świecie. Rozumie się uczynek, do którego łączy się jakaś
 679 14|               związki są łatwe, wkrótce do wielkiej przyszli z sobą
 680 14|                wypalić w dniu, w którym do niego generał przybędzie.
 681 14|                 natychmiast udawszy się do ojca, jak długi padł mu
 682 14|                 ojca, jak długi padł mu do nóg, zmyśliwszy, że się
 683 14|            wziąwszy pieniądze, poleciał do przyjaciela i powiedział
 684 14|           ofiarę.~Potem wrócili Moskale do kraju swojego. Aż po upłynionym
 685 14|                 wojewody przyszedł list do jego syna z pieniędzmi,
 686 14|           krajów, co go obsiadli, w nim do znaczenia przyszli, a że
 687 14|                pana Sawy, powieźli mnie do Kazania z panem Moszczeńskim,
 688 14|            ojcem, a nie zwierzchnikiem. Do tego mizernego lenungu,
 689 14|                 kiedy go przyprowadzono do Kazania, nazajutrz kazano
 690 14|            potomstwo gubernatora; a ten do niego:~- Czy poznajesz mnie
 691 14|                i dzieci moje, padnijcie do nóg temu więźniowi! -i sam
 692 14|              nóg temu więźniowi! -i sam do nóg mu padł.~Dopiero poznał
 693 14|                 nie była tak słodką, że do niej Polak nigdy wzdychać
 694 14|             chcą, i dlatego cudzoziemcy do nich się gamą, którzy przynajmniej
 695 14|               szczęśliwie przedarli się do ojczyzny. I między nimi
 696 14|                nas był rosły, tego brał do służby; a kto był mały,
 697 14|   Rzeczypospolitej w Kremeńczuku, wziął do swojego boku, lubo on był
 698 14|          chłopięcia. I ten pan Zabłocki do wielkiej wziętości przyszedł
 699 14|              zaparciu się. A z czego on do takiej wziętości u niego
 700 14|                  mówiąc mu:~- Ja ciebie do mojej służby przyjąłem na
 701 14|         zaknutować. A potem obrócił się do Zabłockiego:~- Ty czytaj
 702 14|               pana Zabłockiego nie było do zazdrości, a patrzcie, jak
 703 14|                który z nich zbliżył się do Puhaczewa, odstręczał się
 704 14|               więcej nic. Motłoch tylko do niego się wiązał i hultajstwo,
 705 14|             podobno na pal wbito, a nas do Smoleńska zapędzono, gdzie
 706 14|              ludzko się obchodził, jeno do mnie i do pana Grużewskiego
 707 14|               obchodził, jeno do mnie i do pana Grużewskiego się przyczepił,
 708 14|        dlaczegoś ty tak prędko przystał do niego w Kazaniu?~Na to ja:~-
 709 14|                 że za pomocą jego wrócę do mojej ojczyzny; a na koniec,
 710 14|             koniec, jak wszedł Puhaczew do Kazania, on miał tam zwierzchność
 711 14|               Aż w nocy kwartalny wpada do naszej ciemnicy i z niej
 712 14|         powiedział nam:~- Jedźcie sobie do Polski i uciekajcie co prędzej.~
 713 14|             prędzej.~Jakoż my nazajutrz do województwa witebskiego
 714 14|       witebskiego przybyli i moglibyśmy do naszych gniazd trafić, ale
 715 14|                ale natura wilka ciągnie do lasu, a Polaka do służenia
 716 14|               ciągnie do lasu, a Polaka do służenia ojczyźnie. Dostaliśmy
 717 14|               jakiegoś senatora wysłała do Smoleńska, aby w to wejść
 718 15|              przywłaszczała sobie prawa do rozumu. Szlachcic bez wstydu
 719 15|               uczą! Użyj którego z nich do interesu, to jak zacznie
 720 15|           teraźniejszym, potem pojedzie do Petersburga za czyimś interesem,
 721 15|             sprawę, bądź łaskaw należeć do konferencji. A ja mu na
 722 15|         prepotencja magnatów - powtarza do sytości pokolenie teraźniejsze.~
 723 15|             cnoty, a potem weźmiemy się do budowy, i w samej budowie
 724 15|                 poddanych, podnosić ich do godności człowieka. Ale
 725 15|                 chcącego sukcesją tronu do nas wprowadzić, zbrojnie
 726 15|       zaburzenia: za to jego potomkowie do ubóstwa przyszli. Był jeden
 727 15|              być poniżonym, że syn jego do niego wprowadził pannę z
 728 15|                ją porwać, aby ją zmusić do rozwodu, bo taka była myśl
 729 15|                 się oczyścili i wrócili do nieodżałowanej szkody, gdyby
 730 15|             rozpusta nie przynęciły się do nich na nowo i nie obkroiły
 731 15|              panienkami wabiła młodzież do siebie. A chociaż w tym
 732 15|              litością, instancję wnosił do pana podwojewodzego, aby
 733 15|              jakoż on miał być majstrem do tego, w czym go w Warszawie
 734 15|           świadków, zapozwała kusiciela do grodu, gdzie wówczas prezydował
 735 15|        kamerdynera na dwanaście tygodni do turmy zaparł; a spodziewam
 736 15|           powoli zaczęło złe od panów i do szlachty przychodzić, ale
 737 15|              wuj jako opiekun oddał był do palestry nowogródzkiej,
 738 15|                  mógł kiedyś tą drogą i do wyższych przyjść dostojeństw.
 739 15|           pierwszych prawników i nawykł do tego chleba, że przestając
 740 15|             dobrze działo, nie piął się do urzędów, lubo i te go nie
 741 15|             matki, córki doszperają się do waszych serc; wszakżeście
 742 15|                 oba kawalerowie. Ja was do niej zaprowadzę i do konferencji
 743 15|                was do niej zaprowadzę i do konferencji chętnie należeć
 744 15|               przedmieście. Tam dopiero do jakiegoś dworeczku zaprowadził
 745 15|            nieuczciwy żart, i poszliśmy do dworku pana regenta. Tam
 746 15|         oszczędzał skóry. Potem pobiegł do sędziego Wierzejskiego z
 747 15|            odwiedli, że go nie zapozwał do grodu; ale jednak tak cała
 748 15|               go nieraz. Ale pan regent do śmierci mu nie odpuścił
 749 16|              chleba, bo zawsze było coś do roboty; i chociaż o nadgrodę
 750 16|               Fabian Wojniłowicz wszedł do mojej izby, i dopierom się
 751 16|                z serca spadł, a przecie do ludzi nie mniej od niego
 752 16|               to już ci nie powiem, jak do mnie pieniążki płynęły:
 753 16|                 pracował, a imość grosz do grosza zbierała; a i wygoda
 754 16|            zaczynam, a ludzie mówią, że do panny z siwym włosem to
 755 16|             panny z siwym włosem to jak do psa z jeżem. Będę po domach
 756 16|                moje słowo coś tam waży. Do Gruszówki niedaleko, ja
 757 16|                 korzystać. Modliłem się do tego wielkiego świętego,
 758 16|                 modliłem się serdecznie do tego potężnego szafarza
 759 16|            zrobił mnie jurystą, a nigdy do mnie nic podobnego nie mówił,
 760 16|                  bym wziął jego krewną, do wygód w domu możnym przywykłą,
 761 16|             mnie ofiarowano, bym jechał do Wilna ją atentować przed
 762 16|               Fabian Wojniłowicz, wpadł do mnie z doniesieniem, że
 763 16|               że trzeba mi z nim jechać do Gruszówki dla podziękowania
 764 16|               im więcej zbliżaliśmy się do Gruszówki, tym większy strach,
 765 16|             tyle pamiętam, że dziękując do nóg jej padłem - i odbyły
 766 16|                 tam dopiero przyszedłem do siebie. Potem jak się rozeszła
 767 16|            którym służyłem. Jak zaczęły do mojego dworku chodzić fury,
 768 16|           Soplicową. Lubo przed szlubem do niej pięciu słów nie byłem
 769 16|          odbytym szlubie panu regentowi do nóg padłem, choć tą powierzchowną
 770 16|          cnotach i w szczęściu, którego do mnie przyniosła. Przez cały
 771 16|                Ale jakem ją zaprowadził do mojego dworku, wszystko
 772 17|              szczęście oglądać, chodząc do szkół ze wszystkimi jego
 773 17|            miesiąc sprowadza zakonników do Gruszówki, by z nimi rekolekcje
 774 17|                 niedaleko Wielkich Łuk, do których przez całe życie
 775 17|                 podkomorzym naszym. - A do tego taki był zdrów, że
 776 17|              która go przez cztery lata do łóżka przykuła, a na koniec
 777 17|            teraz dobrze, że Bóg przecie do żywego mnie dotknął. Dopiero
 778 17|              zapewnię duszę jego zabrał do chwały swojej i na ziemi
 779 17|              wyższość przyznawali, lubo do nauk był dość tępym, a w
 780 17|                 się, że zrobiwszy akces do konfederacji tyszowieckiej
 781 17|           zdrowia nie nadwątlił, ale go do kozy zaparł, skąd tylko
 782 17|            chcąc go tym sposobem zmusić do upokorzenia siebie. Cztery
 783 17|              nowogródzki, przyjechawszy do szkoły a o wszystkim dowiedziawszy
 784 17|     zaprowadzili różne zabawy, stosowne do obyczajów polskich, i one
 785 17|               losy ciągnione stanowiły, do których każdy z nas miał
 786 17|                 i o to tak gęste skargi do profesorów, że rady sobie
 787 17|            mając około tysiąca chłopców do szkół chodzących. Jezuici
 788 17|                 rozporządzenie przyszło do skutku, z początku lękały
 789 17|         sposobem młodzież wprawiała się do znajomości prawa i do mówienia
 790 17|               się do znajomości prawa i do mówienia w publiczności.
 791 17|                 nie przestał nim być aż do wyjścia swojego ze szkół.
 792 17|                 tak się prawa uczy, aby do niego dekreta swoje stosował.
 793 17|                dwadzieścia, miał chętkę do stanu małżeńskiego, ale
 794 17|           chorążycem Jeśmanem, pojechał do domu W. Wojskiego, niby
 795 17|                namęczył, aby go zwrócić do dawnego przedsięwzięcia.
 796 17|              porozsyłał wici powołujące do pospolitego ruszenia obywatelów,
 797 17|              doczekać się jakiejś siły, do której by się przyłączyć
 798 17|                 Słucka przyprowadził ją do Nieświeża.~Zostawszy regimentarzem
 799 17|     konfederacji nieświeskiej wszystkim do czasu dano pokój, przywdziane
 800 17|               za nieugięte przywiązanie do swobód ojczystych i nieubłaganą
 801 17|                 a nawet przyłączyło się do niego - na wstępie jak jednemu
 802 17|                 swoich, aby się bronili do upadłego, a nie hańbili
 803 17|              wiele ich jest, ale oni co do jednego policzyć nas mogą;
 804 17|             późną nocą z sosny zlazł, a do Berezdowa nie było mu czego
 805 17|             goście, co mu dom zrabowali do szczętu, a potem zapalili:
 806 17|                  Pan Tadeusz, jak mógł, do Gruszówki się przedarł,
 807 17|                lasach, i Pan Bóg, co go do większych rzeczy gotował,
 808 17|               Ta śmierć była mu krzyżem do dźwigania, bo w niej upatrywał
 809 17|                jednej bitwie walczył aż do końca! Nareszcie rozwiązała
 810 17|          zniewieściały monarcha idących do sali posłów ze łzami błaga,
 811 17|                izby zostawili, co tylko do żywota przywiązać ich mogło,
 812 17|             mogło, i że są przygotowani do wszelkiej walki i ofiary.
 813 17|                konfederacją; przystąpmy do wyboru marszałka walnego
 814 17|                 część izby poczuła chęć do powinności wrócić; ale z
 815 17|                 przybliżające się lonty do panewek, przydusiły ten
 816 17|                naszych. Zapraszam panów do zapisania aktu konfederacji.~-
 817 17|              odstąpili, a zrobili akces do konfederacji. Rejtenowi
 818 17|                zlecono było ich wywieźć do pierwszej poczty, dodając
 819 17|              poczty, dodając szyderstwo do innych pocisków, tam im
 820 17|      nadwątlenia umysłu. Ale jak doszła do niego wieść o pierwszym
 821 17|               sromotą publiczną. Nikomu do siebie przystępu nie dawał,
 822 17|           nikczemnikiem, że nie biegnie do Warszawy ojczyzny ratować.
 823 17|        obywatelstwo nowogródzkie biegło do Gruszówki oglądać swojego
 824 18|             użyczał mu środków, którymi do cnoty powracał, i błogosławił
 825 18|               nawet zdolni podnieść się do namiętnościów gwałtownych,
 826 18|                 go zamienić. I w to się do zbytku wpatrują miłośnicy
 827 18|                skonał, gdyby Opatrzność do niej nie była zaprowadziła
 828 18|                  wracających z kapituły do klasztoru swego, pod pieczą
 829 18|               konfederacją, w której że do końca walczyć będę, uroczyście
 830 18|                pannie zacnością rodu, a do tego będąc najbogatszym
 831 18|                Ciechanowieccy brali się do korzystania z takowego wyznania),
 832 18|               się działo, sam dotknięty do żywego, pomaga mu potajemnie,
 833 18|               ale że natychmiast jedzie do Warszawy, wyrobić dla niej
 834 18|              opatrzywszy losem wygodnym do końca jej żywota.~Tak umówiwszy
 835 18|           wszystko się zgodziła, jedzie do Warszawy i powraca z listem
 836 18|                żaden z nas nie ma prawa do tego majątku, coś go posiadał.
 837 18|         klasztor pustelniczy wystawił i do niego karmelitów zaprowadził;
 838 18|                z sześciu synami wstąpił do nowicjatu i we dwa lata
 839 19|         poczciwi mężowie, stosowali się do ducha czasu, do ówczesnych
 840 19|           stosowali się do ducha czasu, do ówczesnych wyobrażeń; ludzie
 841 19|               to bym zasłużył, aby mnie do bonifratrów zaparto!~To,
 842 19|                 nierad, to wracaj sobie do Poniatowskiego; tam znajdziesz
 843 19|                  Jutro rano przyjdziesz do kościoła, ja waćpana wyspowiadam,
 844 19|                wyspowiadam, a teraz idź do siebie i gotuj się na jutro;
 845 19|                będzie, i rano poszliśmy do kościoła, i zastaliśmy go
 846 19|             około swojego zbawienia? Co do mnie, gdyby nie tyle innych,
 847 19|                 patrzeli, podniósł oczy do góry i chwil kilka był jakby
 848 19|               wszyscy tulić się zaczęli do księdza, prosząc, by dał
 849 19|              wstydem musiała się cofnąć do swoich szańców pod Przeworskiem;
 850 19|              Ale co który przybliży się do niego, to jak go przeżegna,
 851 19|             jego w czwał nie nazad, ale do naszych - i tak kilku położył,
 852 19|           zaczęli się żegnać, uciekając do swoich i krzycząc, że czort
 853 19|             sławą i ze zdobyczą wrócili do swego obozu, a pan Kaźmierz
 854 19|               kazał go otrąbić. My więc do spoczynku, a ksiądz Marek
 855 19|               spoczynku, a ksiądz Marek do brewiarza.~A kiedy już dobrze
 856 19|             ciemno się zrobiło, poszedł do namiotu pana Puławskiego
 857 19|         powiedzieć, że więcej dwóch mil do ich obozu a jeśli przede
 858 19|         uszanowanie stali przy wnijściu do namiotu i żaden z nich nie
 859 19|            podwładnymi otaczała namiot, do niego, bo go poznano, gdyż
 860 19|               zwabiasz? -i zbliżali się do niego, by go porwać, z wielką
 861 19|               Wyprawiono go natychmiast do Lwowa, gdzie był książę
 862 19|                  i wóz wjeżdżają prosto do naszego obozu, gdzie tego
 863 19|              setników kazał zaprowadzić do pana Kaźmierza Puławskiego,
 864 19|        spoglądali oczyma obłąkanymi, że do zwierząt byli podobniejszymi
 865 19|                 byli podobniejszymi niż do ludzi. Ksiądz Marek powiedział
 866 19|          księdza Marka, a oni wszystkim do nóg, a najwięcej jemu, przepraszając,
 867 19|               ale ledwo odszedł, by się do mszy gotować, pan Dzierżanowski
 868 19|              Odebrał on im także raport do księcia Repnina, przy nich
 869 19|                i barbarzyństwem mieli i do czynienia.~Taki to był cudowny
 870 20|              wrócił, i wywiozło się coś do oporządzenia domu, i żonie
 871 20|              powodziło, i zaprosił mnie do zamku swego, o letnią milę
 872 20|         pamiątkę, i jakby się przemówił do mego kontusza i pasa. Mnie
 873 20|            ofiarę z mojego ubioru, gdyż do domu wracając, nowych znajomości
 874 20|             sobie. A chociaż pas słucki do tysiąca złotych mnie kosztował,
 875 20|           gospodarstwie, zaszedł ze mną do obory, która jak pałac jaki
 876 20|                i tak szczęśliwie doszło do domu, co wielką pociechą
 877 20|                prowadzić, wszystko mieć do przyjęcia ludzi, a nie widzieć
 878 20|                 recytuje, jakby litanię do Najświętszej Panny, że ani
 879 20|               Kiedy szlachcic przyjdzie do wioszczyny, jako zwykle
 880 20|              łaskawcy, oprowadza się go do stajni, popisuje się przed
 881 20|                i nie wymówiło, bo serce do ust się przedziera. Ale
 882 20|                  jeżeli[by] wydali, kto do tego należał: woleli być
 883 20|              będąc ostatnim żyjącym, co do tego dzieła należał, może
 884 20|      rozdzierało, widząc naszych panów, do zbytku i miękkości nawykłych,
 885 20|                 z Panem Bogiem rachunek do zmazania. Teraz cierpisz
 886 20|               koniecznie, żeby od pięty do golenia szybami rozpalonymi
 887 20|                pozwól, niech się odezwę do regimentarza generalnego
 888 20|              się w Turecczyźnie; wracam do ojczyzny i moskiewskie więzienie
 889 20|              już ci ja nie z żelaza. Ja do ciebie, mój księże Marku,
 890 20|             tłomaczył, nie zrozumiecie, do jakich dzieł Pan Bóg ich
 891 20|               jak podniosłem myśl twoją do następnych czasów, to i
 892 20|                by go słuchać; i mówiłby do jutra, a żaden by nie zasnął.
 893 20|           ojczyźnie myśleniem, złoży go do coraz zwiększającej się
 894 20|                  mówił nasz regimentarz do pana Puławskiego - co to
 895 20|              się i puściłem się samopas do Grójca. Tam zaszedłem na
 896 20|               zaszedłem na przedmieście do czynszowego szlachcica prosząc,
 897 20|         parokonnej fornalce puszcza się do Warszawy. A ja, mu przerywając: "
 898 20|              trzy kojce pełne nałożę, a do tego moją imość, co ją,
 899 20|                tam było nic potem, toby do tego nie należał JW. Krasiński,
 900 20|          pracując, a nie możemy przyjść do cynowego naczynia, jak to
 901 20|        niezgorsze miała serce, powrócił do mnie z tym, co uradzili: "
 902 20|        powierzam, byś mi ją szczęśliwie do Warszawy zawiózł."~I tak,
 903 20|           przyprowadzę, a sam poszedłem do kapucynów, moich dobrych
 904 20|               na kweście u ojca mojego, do Żelaznej Bramy i pani Małużeńskiej
 905 20|                ją ze wszystkimi gęsiami do blichu, gdzie blicharz,
 906 20|       siedziałem, a wieczorem poszedłem do jezuitów, których nie miałem
 907 20|               Otóż późno nocą, wracając do kapucynów, u których stałem,
 908 20|            spotkałem, jakby jaka pokusa do mnie przystępowała, że żałowałem,
 909 20|             koło w bryce. Ja panu służę do Warszawy, bo jużeś doświadczył,
 910 20|            jużeś doświadczył, jak teraz do niej trafić; ja panu do
 911 20|                 do niej trafić; ja panu do chorążyca będę asystował,
 912 20|                asystował, a powraca jąć do kapucynów, jak tylko spotkamy
 913 20|                 z wami służyć będę; ale do takiej roboty, by królowi
 914 20|            Prusacy, i królowa węgierska do nas przyjdą, a tu z jednymi
 915 20|                a co to za wiatr waćpanu do głowy zawinął, panie Cyriaku?
 916 20|               że nie ma za kim się bić, do siebie powrócą, a dopiero
 917 20|               papieżam widział, i mówił do mnie - a ksiądz Marek tam
 918 20|        słuchajcie, bo Pan Bóg chce, aby do końca on wami dowodził.
 919 20|          wszyscy na koń -i doszliśmy aż do Częstochowy. Ale pan chorąży
 920 20|                  Pan chorąży dostał się do Preszowa i widziałem go
 921 21|         przepowiednie, które by Moskwie do smaku nie przyszły, więc
 922 21|             mnóstwo popów skłaniali się do unii, a cóż dopiero świeckich;
 923 21|            poddanych duchownych carowej do odszczepieństwa namawiać.
 924 21|             Pana; ale ona tą miłością i do najwyższej mądrości doszła.
 925 21|               Sprawiedliwość boska jego do piekła odsyła. A gdyby on
 926 21|                 zatracenia. Toż i inni, do których zguby szczególnie
 927 21|               umęczyła, że wyschła była do kości; aż zwierzchność klasztoru,
 928 21|            jednym z delegatów wysłanych do króla dla powinszowania
 929 21|            kobietami, kiedy rękę pańską do ust przybliżała, chciał
 930 21|                by sobie przyznały prawo do nieba; niewiele też było
 931 21|             łaska boska nie dodała siły do zniesienia tego, na co patrzała.
 932 21|                 nie przyszedł, wrócicie do ciał, które na was czekają.
 933 21|                 prosić, aby im pozwolił do końca być w tym stanie,
 934 21|             dopiero każdą duszę odesłał do jej ciała na naszym padole
 935 21|              odda za swoje, byleśmy się do niej tulili, bo ona, co
 936 21|                powstała, namawiano mnie do urzędów, szlachta gwałtem
 937 21|              podły wybieg. Odwołuję się do sumienia, do zdrowego rozsądku
 938 21|               Odwołuję się do sumienia, do zdrowego rozsądku nawet,
 939 21|                  niechże urzędniki będą do niego stosowni. Żadnej my
 940 21|              bodziec, który ich napędza do urzędów. A to poświęcenie
 941 21|                ale dojrzałemu rzecz nie do odpuszczenia. Była chwila,
 942 21|                 dusze, że może dojdziem do dobrego, ale jam zawsze
 943 21|                 z rządem najezdniczym - do waszego sumienia należeć
 944 21|                 znajdą się tacy, co was do umiarkowania nakłamać będą,
 945 22|        wychowanie młodzieży nie było co do nauk tak wykwintne jak teraz,
 946 22|                robiła nas niesposobnymi do postawienia mocnego rządu,
 947 22|         kontuszowy szlachcic, zawsze go do tego namówił fraczkowy dworak,
 948 22|                z akademii zagranicznych do nas przywędrowały. Kiedy
 949 22|                wojskowe i wprawiano nas do religii, na której się opiera
 950 22|                człowiek nie przychodził do rzeczy obcej dla niego.
 951 22|              potomek: "Male parta idzie do czarta." Wiemy z doświadczenia,
 952 22|                 z trzeciej klasy uciekł do chorągwi, w której będąc
 953 22|               ścisnęli w ostępie, a oni do nas dali z rusznic, pan
 954 22|                bo hultaje, po parę razy do nas spudłowawszy, co do
 955 22|                 do nas spudłowawszy, co do nogi poddali się, a nikogo
 956 22|             lesie, zmęczony, dostał się do chałupy jakiegoś gajowego,
 957 22|                 miał mnóstwo dykteryjek do opowiadania, bo niejedną
 958 22|               razy rąbał się z tymi, co do tej rangi sami aspirowali.
 959 22|            jakoś przyszło, że wziął się do opowiadania początków swojego
 960 22|                był z pierwszych, co się do tego związku zaciągnęli,
 961 22|                 dowodziłem, jakby dziad do roboty niezdatny. To człowiek
 962 22|                 i doszedłem szczęśliwie do Cudnowa, dóbr dawniej do
 963 22|                do Cudnowa, dóbr dawniej do ordynacji ostrogskiej należących,
 964 22|                mi ofiarował swoją pomoc do kupna koni, ale wszystkich
 965 22|          uniwersały powołujące szlachtę do pospolitego ruszenia. A
 966 22|              pokazać, choćbyś się cudem do niego przedarł z tak małą
 967 22|               małą siłą.~Nie miałem nic do powiedzenia, tylko podziękować
 968 22|               chciał mnie przeprowadzić do Szyjeckiej Budy, gdzie mi
 969 22|                 duszą puścić, obdarłszy do koszuli -poznał go i zaraz
 970 22|             wodę wpadł. Całe miasteczko do góry nogami przewróciłem,
 971 22|              Jam okazał podziwienie, że do grodu ich nie odsyła; ale
 972 22|        hajdamaczyzna ciągła. Gdybym ich do grodu odesłał, krótka by
 973 22|          fabrykantami, nawet dzieci ich do chrztu trzymają; święta
 974 22|           przewodnikami, aby co prędzej do Szyjeckiej Budy się dostać.
 975 22|       wyszedłszy z gęstwiny, zbliża się do nas i krzyczy: "Stój!" Każdy
 976 22|               sam Pawlik, przystąpiwszy do mnie:~- Widno, że pan bywalec.
 977 22|          wystrzelić.~Zbliżył się Pawlik do pana łowczego:~- A co, panie,
 978 22|                 jego nie ścigał? Ty nie do mnie miej żal, ale do mojego
 979 22|               nie do mnie miej żal, ale do mojego pana, co w instrumencie
 980 22|                 pisarza jadącego z Budy do Cudnowa i mówiłem z nim
 981 22|              cudnowskich wyprawi obławę do puszczy, nie wiem, czy na
 982 22|                 pańskie i wielmożny pan do zamku się dostaniesz, zaraz
 983 22|                skarbowymi podwodami iść do Krymu za rybą soloną? Czy
 984 22|                dopuścił, z nami pójdzie do Hałacy i tam będzie siedział
 985 22|                swoim dworem rusza sobie do Cudnowa: ja panu Pawlikowi
 986 22|                 ja panu Pawlikowi służę do jego Hałacy. Wdzięczny mu
 987 22|                  iż mnie sam odprowadzi do Szyjeckiej Budy. Niech mnie
 988 22|                dodając:~- Rozbierz mnie do koszuli, kiedy wola; jakem
 989 22|                 nie znajdziesz.~- Teraz do waćpana. panie poruczniku!
 990 22|      porucznikowi Pan Bóg dał język - i do mnie obracając się: - Czy
 991 22|             zacznę. Pana porucznika sam do Szyjeckiej Budy odprowadzę.~
 992 22|                 rotmistrz na kupno koni do chorągwi. Za nie byłbym
 993 22|           uzbierał i zaprowadziłbym ich do Baru. Poprzestańże na tym;
 994 22|             zasłużysz, boś im dogodził. Do mnie, jeśli łaska, nie gadaj.
 995 22|                 się bawię, komum rad; a do waćpana mam żal, tym większy,
 996 22|                   Kiedy pan się gniewa, do niego mówić nie będę; ale
 997 22|                 i z wielką grzecznością do mnie mówił, i tak czystą
 998 22|                 popsuł zrabowawszy mnie do szczętu, że nie mogłem się
 999 22|        Zwyczajnie bór i las, las i bór; do tego w naszej Litwie człowiek
1000 22|                 porzuciwszy męża, z nim do Pawlika przystała. Diak