Part

1001 22|                 Pawlika przystała. Diak do rozboju pomagał, a popadzia
1002 22|                bokiem prawie urzędu (bo do Żytomierza i dwóch mil nie
1003 22|           zachować, nie miała czasu ani do odetchnienia, nie tylko
1004 22|                 odetchnienia, nie tylko do urządzenia siebie wewnętrznie.
1005 22|              kto ze mną je chleb i sól, do mnie żalu mieć nie będzie.
1006 22|               sobaczy synu, wtrącać się do moich czynności!~A potem
1007 22|              wypróżnić, nimem przyszedł do siebie; a potem pomyślałem
1008 22|         schodził z rozbójnikiem, bo już do niego nie miałem żalu po
1009 22|              lulki panu nakładał, potem do polowania mu asystował.
1010 22|                 poty dmucha, póki on mu do ostatniego szeląga nie wyzna.
1011 22|         niesłychane. Rozjątrzony Pawlik do niego się udał i pierwsza
1012 22|                zamek trojanowski, który do szczętu zrabowawszy, komisarza
1013 22|         zrabowawszy, komisarza powiesił do góry nogami, że go krew
1014 22|                 Pawlik odwagą i sprytem do takiej był wziętości przyszedł
1015 22|            swoją komendę powiększył, bo do niego hultajstwo ze wszech
1016 22|           obywatela syn, już pod wąsem, do szkół jezuickich w Żytomierzu
1017 22|               uczuł, że pałając zemstą, do niego chciał przystać. Ale
1018 22|                  I tak ukojony chłopiec do ojca powrócił. Pawlik do
1019 22|                do ojca powrócił. Pawlik do takiej zuchwałości przyszedł,
1020 22|                Panie poruczniku - mówił do mnie - nie myśl pan, bym
1021 22|                 ukrzywdzi chłopa, a ten do mnie się uda ze skargą,
1022 22|              Cudnowa odesłani, z listem do mnie od szanownego łowczego,
1023 22|          rynsztunkiem, które mi odeszle do Budy. A lubo jam go potem
1024 22|                 odprowadził mnie Pawlik do Szyjeckiej Budy, gdzie powoli
1025 22|              tak jak ja: wszyscy chcemy do pana przystać i ojczyźnie
1026 22|           żytomierskim leży dekret. Jak do pana przystaniem i pójdziem
1027 22|             były takie przykłady. A nim do tego przyjdzie, kto będzie
1028 22|              Pawlik jak długi padł mnie do nóg i nazajutrz on i przeszło
1029 22|              jeńców wyprawił wszystkich do Kijowa. Otóż tu popisał
1030 22|              jesteśmy chorągiew wysłana do Lisianki przez pana regimentarza
1031 22|                  że o nich rzecz, dalej do wozów chwytać broń i uzbrajać
1032 22|             Rzeczypospolitej szczęściem do wolności wrócił i nadal
1033 22|                najwięcej się przyczynił do jego utworzenia.~Pan Puławski,
1034 22|                 był rodzimy żołnierz, a do tego całą gębą kawalerzysta."~
1035 23|               zmuszeni poprzestać, albo do stanu duchownego bez istotnego
1036 23|            powołania wstępują, albo idą do wojska, ucieka jąć od stanu
1037 23|              dziatwy wychować stosownie do swego rodu nie mogą. A uboga
1038 23|            wychodzi i ordery dostaje, i do krzesła się dochrapie, i
1039 23|                 świat czegoś niby chce, do czegoś dąży, ale sam nie
1040 23|           czegoś dąży, ale sam nie wie, do czego, i dojdzie tam, gdzie
1041 23|         podkomorzy nowogródzki, zjechał do Nieświeża dla rozgraniczenia
1042 23|               jezuickiego, z ordynacją, do której sprawy wchodził i
1043 23|              umiemy robić je dostępnymi do jej mózgownicy. Bo kto co
1044 23|                biskup wileński pojechał do Rzymu ad limina Apostolonim,
1045 23|             gdyż nie dawszy się namówić do rzemiosła ojcowskiego, znalazł
1046 23|               lat dziedzicznie należące do Rysiów, wyszły z ich domu,
1047 23|              syn, książę chorąży, co go do chrztu trzymał, przed ceremonią
1048 23|              sypnął, by napędzić ochoty do muzyki - ani jednej nuty
1049 23|               Karol, pojechał z synkiem do Kojdanowa na sam dzień św.
1050 23|                lubił. Pojechał więc Ryś do Starczycy, zawsze z synkiem,
1051 23|          chłopczyk za ojcem zbliżał się do ganku, żuraw przyłaskawiony,
1052 23|            śmiechu:~- Zucha przywiozłeś do mnie, panie kolego. Dziękuję
1053 23|              Dziękuję za pozytywek, ale do niego musisz mi dodać ptaszka,
1054 23|                  Sam widzisz, że on nie do klawiszów stworzony.~I tak
1055 23|                tak stary odjechał jeden do nieświeskich organów, a
1056 23|                niekiedy grosiwo kolegów do jego kieszeni się przenosiło,
1057 23|                    Kto ciebie, hultaju, do takiej zabawy namówił? -
1058 23|                 służba nie rozciąga się do tego, bym od całego domu
1059 23|                 jednak że sam był tęgim do korda, rad będąc spróbować
1060 23|              tyle to uczuł, że pojechał do Kojdanowa skarżyć się przed
1061 23|             stryja przywiązał go ściśle do swej osoby. Wkrótce po tym
1062 23|                 przy tym miał szczęście do ludzi: zawsze będąc w potrzebie,
1063 23|                  ciągnącemu przez Litwę do Prus. A ta córka była tak
1064 23|         Zostawały jakie takie trudności do przełamania ze strony opiekuna;
1065 23|                 wierność i przywiązanie do księcia hetmana i lubo około
1066 23|               miał zwyczaj pan strażnik do korków żony strzelać; ale
1067 23|               za pistolet, zabierał się do korków jejmości, ona, będąc
1068 23|               twoich popisów. Idź sobie do masztarni gwoździe kulami
1069 23|                myślał, że żartuje: pat! do pięty jejmościnej i w sam
1070 23|                 za dawnych czasów, było do przykładu. Toteż kiedy pani
1071 23|           nieboszczki już zabierała się do odezwania się względem opieki
1072 23|            zostawując sobie sto tysięcy do wolnego rozporządzenia,
1073 23|    rozporządzenia, sam wstąpił w Wilnie do nowicjatu jezuitów. Tam,
1074 23|             rozpaczać po mojej Magdusi. Do trzydziestu lat z nią przeżywszy,
1075 23|               niemałych bied, pokądeśmy do dobrego nie przyszli; a
1076 23|             poznał, że nie był powołany do zakonnego żywota, ale że
1077 23|                wychowania niesposobnych do rycerskiego rzemiosła? A
1078 23|          opuszczały, wrócił sobie zdrów do obszernego majątku, a habit
1079 23|         całkowitą kwotę odesłał księciu do Włoch, chociaż zbyt śliska
1080 23|                ułożyły, a książę wrócił do obszernego dziedzictwa i
1081 23|                obszernego dziedzictwa i do ojczyzny, milszej mu nad
1082 23|                kiedy niekiedy dojeżdżał do rozmaitych swoich dóbr dla
1083 23|                był szczerze przywiązany do swego pana, po wtóre, że
1084 23|                  pisze, bywało, supliki do księcia od poddanych, bojarów,
1085 23|                 Nietrudno było nakłonić do figla dziewiętnastoletniego
1086 23|             pieści kutas od czapki, łeb do góry zadarty. A tu przy
1087 23|              nogami dzieje, dalej sobie do sali, tak oświecone j, iż
1088 23|                 dawaj koperczaki stroić do dam, zaczynając od sióstr
1089 23|               siostra księcia wojewody, do której właśnie się wdzięczył,
1090 23|               zaczął trząść się od stóp do głowy, jakby wpadł w niemoc
1091 23|                 pana Tadeusza Scypiona. Do księdza nie było sposobu
1092 23|              choć piechotą od zaścianka do zaścianka chodząc opowiem
1093 23|                 A ten w istocie poszedł do księcia, tam padłszy mu
1094 23|                 księcia, tam padłszy mu do nóg, opowiedział całą rzecz
1095 23|                wojował sprawę, mnie nic do tego. Ale kto ukrzywdzi
1096 23|                 a kiedy kto się odgraża do nahajów, dufając, że mocny,
1097 23|                Pan Scypion, udawszy się do pana Borejszy, porucznika
1098 23|                 objaśnił mu wszystko co do najdrobniejszych szczegółów
1099 23|            kolegi, poszedł w poselstwie do pana Rysia; że zaś miał
1100 23|                 z nim dawną zażyłość, a do tego był człowiekiem dojrzałym,
1101 23|              psotę, tak znowu swe kroki do pojednania powtórzył, do
1102 23|                do pojednania powtórzył, do czego ma nadzieję jego nakłonić,
1103 23|                pobudką, nie doprowadzał do następstw krwawych, ze zgorszeniem
1104 23|            odmawiając swoje pacierze, a do tego dozie-rając księcia
1105 23|                 widzieć go we wszystkim do niego podobnym. Bo co prawda,
1106 23|                było dobrze, czy źle, to do mnie należy; a jako od urodzenia
1107 23|                 mój miły księże, wracaj do swego brewiarza i nie miej
1108 23|           dobrodzieju, wybaczaj, że się do tego nie przyznaję, bym
1109 23|                nie tylko powołanie moje do tego mnie zmusza, ale każdy
1110 23|               inna. Ja dobry katolik, a do tego sodalis, przy łasce
1111 23|               sobie ze swoimi kazaniami do pana Scypiona. Wszak nie
1112 23|                ten śmierdziuch Scypion, do którego to nic nie należy (
1113 23|     przyjacielowi odmówić nie mogłem; a do ostatniego momentu miałem
1114 23|          momentu miałem nadzieję strony do zgody nakłonić, jako biorę
1115 23|        zaniedbał. Gdy przeto przychodzi do bitwy, do której końca asystować
1116 23|             przeto przychodzi do bitwy, do której końca asystować winienem,
1117 23|                  proszę was o przyczynę do Pana Boga, aby nie obciążał
1118 23|                także przeżegnawszy się, do nas tak przemówił:~- Lubo
1119 23|             szlachtą, że jeżeli wpływam do tego pojedynku, to nie przez
1120 23|                 wszelkie godziwe środki do pojednania stron, zatem
1121 23|                 westchnęli przynajmniej do Pana Boga, iżby mi mojego
1122 23|              dawszy ognia z pistoletów, do pałasza się porwali, pan
1123 23|              odzyskał, i zawieźliśmy go do Kiecka z obandażowaną raną,
1124 23|                 pachołek. Gdy nareszcie do zdrowia przyszedł (jeżeli
1125 23|             szlachcicowi wszelki sposób do życia odejmuje), zabrał
1126 23|                zabrał go z sobą na wieś do swojej córki, tam go z nią
1127 23|          pochlebne oświadczenie padł on do nóg przyszłemu ojcu i swojej
1128 23|                 w miłosierdzie Boże, bo do wieczności i długo, i dobrze
1129 24|              zasobem, dopiero wziąć się do roboty. A i wtedy nawet
1130 24|                  bo mąż piszący rzeczy, do których sam wchodził, częstokroć
1131 24|               bo niezawodnie byłaby nic do rzeczy. Niech każdy stary
1132 24|             prywaty, gdyż mógł mieć żal do nieboszczyka króla za odmówienie
1133 24|                 więcej, tylko się tulić do króla, zespolić wszystkie
1134 24|              pogodził się szczerze i aż do śmierci ani on, ani żaden
1135 24|                tym bliższy wstęp miałem do niego, że nie chwaląc się,
1136 24|             trzy mile niespełna liczymy do Nieświeża. Godzi-li się
1137 24|                  co by był zdatniejszym do rządu od teraźniejszego?
1138 24|               dla nas rzecz niezdatność do korony i innych magnatów;
1139 24|        przeciwnik partii Czartoryskich, do nich skłaniał przyszłe nadzieje.
1140 24|             starając się, ile możności, do nich łączyć te nowe wyobrażenia.
1141 24|               godziwych i świętych, ale do których cały naród już smak
1142 24|            królewsku był podejmowany, a do tego każdy z jego dworzan
1143 24|                 dworzan i sług stosowny do swojego znaczenia otrzymał
1144 24|                 szlachty, wjechał konno do Nowogródka i przed farnym
1145 24|          klęcząc podał mu św. Ewangelię do ucałowania. Po mszy św.
1146 24|         wileński, lubo i był zaproszony do grona urzędników, stał między
1147 24|             poszliśmy wszyscy za królem do szkoły wojewódzkiej. Ksiądz
1148 24|          płynnie, jakby rodowitym, czym do reszty nas zawojował. Potem
1149 24|       dzieciństwa dziwne miał szczęście do ludzi. Wielkie na nim nie
1150 24|                szkołach, że miał ochotę do wojska, kupiłem mu chorąstwo
1151 24|          zostaje.~Król miał prześliczną do naszej młodzi mowę; prawdziwie
1152 24|             mowę; prawdziwie jak ojciec do dzieci przemówił, a tak,
1153 24|     roztrąciwszy, przedarłem się wprost do króla, jak długi padłem
1154 24|              króla, jak długi padłem mu do nóg i rozbeczałem się, że
1155 24|          podniósł mnie, dał rękę pańską do ucałowania, pobłogosławił
1156 24|               swoimi spiesznie udał się do sądu, aby króla przyjąć
1157 24|           induktu zręcznie zrobił zwrot do króla, którego w imieniu
1158 24|               najjaśniejszy pan poszedł do grodu, gdzie go pan Kazimierz
1159 24|         duchowny, a zatem wedle kanonów do spraw kryminalnych udziału
1160 24|         palestry grodzkiej miałem rzecz do króla. Łaskawi przyjaciele
1161 24|                nieradzi wtedy, by cudzy do nich się przymięszał. Tam
1162 24|        urzędnicy województwa wzięli się do służby, a na czele ich W.
1163 24|               król nie był wezwyczajony do trunku, owszem, brzydził
1164 24|               nie chciała nas zagrzewać do kielicha, aby któremu z
1165 24|            wojewodą wileńskim pojechali do Nieświeża na całą noc, gdzie
1166 24|                Rdułtowskiemu przyjechać do niego z Nieświeża, ale że
1167 24|            usługą, więc pojechał za nim do Nieświeża wraz ze wszystkimi
1168 24|               całą szlachtę nowogródzką do Snowia na dzień pojutrzny,
1169 24|              wprost natychmiast ruszyli do Snowia, by rozporządzenia
1170 24|                jego niebytności zrobili do przyjęcia tak okazałego
1171 24|                chorąstwo, przyjechawszy do domu a opatrzywszy się,
1172 24|            wysiadającego króla, padł mu do nóg, dziękując za zaszczyt
1173 24|               królowi i zaprowadziła go do obszernej sali bawialnej,
1174 24|           wkrótce kazał się zaprowadzić do komnaty jemu przeznaczonej.
1175 24|                  by odprawić ekspedycję do Warszawy, a my, zebrani
1176 24|              dał o układach. Udałem się do Warszawy, gdzie mieszkał
1177 24|          lubiący gawędzić, wmieszał się do dyskursu:~- Pozwól, najjaśniejszy
1178 24|              nie mógł osobiście zjechać do ponarskiej puszczy, ale
1179 24|            rozkazu, kto z ciekawości, a do nich mnóstwo panów i szlachty
1180 24|                ksiądz Juraha miał naukę do narodu, w której go przekonywał,
1181 24|             dziwnej urody, podobniejszy do anioła niż do człowieka,
1182 24|              podobniejszy do anioła niż do człowieka, widząc te korowody,
1183 24|             złocił. A że, jako Niemiec, do wszystkiego był zręczny,
1184 24|            chorąży nam go zabrać z sobą do Snowia, gdzie przez dwa
1185 24|                królem przybyli, chociaż do Warszawy nawykli, niezgorzej
1186 24|                 chorążego Rdułtowskiego do swojej komnaty, konferował
1187 24|                powiedzieć. Gdy przyszło do mnie:~- Mości cześniku parnawski -
1188 24|                coraz obszerniejsze pole do dalszych ich zasług. Wiem,
1189 24|           przysięgę wierności, co ją aż do samego końca dochowałem
1190 24|                miłością zapaliliśmy się do naszego pana, że byliśmy
1191 24|                że ustawicznie padaliśmy do nóg, płakaliśmy i śpiewali
1192 24|                 tylko chodzi od jednego do drugiego i przekłada, że
1193 24|               kiedy z rana król wsiadał do karety, zastał nas przed
1194 24|             króla konno odprowadziła aż do granicy naszego województwa.
1195 24|            odbyciu wszystkiego wróciłem do Doktorowicz, co to była
1196 24|              bryki, pierwsze moje słowa do żonki, która na przyjęcie
1197 24|           Rajska, miecznikowa, napisała do ciebie: "Mnie wielce mościwa
1198 24|               niech no wyprawię forysia do pani miecznikowej z doniesieniem
1199 24|             ludzi wyszli.~Moja Magdusia do siebie nie mogła przyjść
1200 24|                wiejska gromada przybyli do mnie z powinszowaniem!~Pięćdziesiąt
1201 24|                w szkołach utrzymywałem, do łez mnie rozczulił, bo jak
1202 24|              cały kwartał zjeżdżali się do mnie sąsiedzi, by mi winszować
1203 25|                wszystkim, co się odnosi do wyobrażeń danych człowiekowi
1204 25|         prawodawców uczucia już z serca do głowy przenosić się zaczęły.
1205 25|              myśl, że muszą się odnosić do jakich okoliczności, które
1206 25|         sprężystych, czym prawo równano do pajęczyny, w której mucha
1207 25|             wybijają swoich trutniów co do nogi, a przecież na wiosnę
1208 25|                 my wszyscy się zapalali do tego, co się wówczas we
1209 25|                 latach Francja przyszła do naszej Litwy, był to dla
1210 25|              spyszniał, że ani dostąpić do niego. Będąc członkiem komisji
1211 25|         musiałem codziennie odnosić się do francuskiego gubernatora.
1212 25|                  że męstwem i zasługami do wysokich dostojeństw się
1213 25|            własną podpiszę! Od pastucha do senatora niech wszyscy będą
1214 25|                syny dzisiaj więcej nosa do góry zadzierają niż dawniej
1215 25|                 co go nie co dzień jadł do sytości, pewnie nie tyle
1216 25|                się powadziła i przyszło do uczynków, toć to już nie
1217 25|             Litewskiego z całym rygorem do niego zastosowany został.
1218 25|           nazbierawszy, przyszli powoli do roli dziedzicznej czy zastawnej
1219 25|                tak wdarli się cichaczem do szlachectwa, nim go sobie
1220 25|           niemało pieniędzy ukraińskich do kasy króla Stanisława przywabiła.~
1221 25|              gęsto sypał plagi na tych, do których coś upatrzył, co
1222 25|              III. Książę pan, wróciwszy do Ołyki z Lublina po ukończonym
1223 25|                na Rusi, rusza jże sobie do Kaniowa po pieniądze, abyś
1224 25|                 kłamać się będę.~Padłem do nóg mojemu JO. panu. Czternaście
1225 25|              nie szczędziłby rąk swoich do ich podniesienia. Ale jak
1226 25|              Czyż już dla wilka nie iść do lasu, choć skóra w strachu?
1227 25|         odebrawszy list od księcia pana do pana starosty, nazajutrz
1228 25|              namówił, bym szedł z żarem do prochowni. Cały wieczór
1229 25|                zabrał mnie wtedy z sobą do Stambułu, co mi się bardzo
1230 25|          pochlebiać, że jakiś wstęp mam do jego osoby.~Pojechałem więc
1231 25|             jego osoby.~Pojechałem więc do Morafy, raz dla złożenia
1232 25|      ubezpieczyć w Kaniowie jego listem do pana starosty. Jakoż chociaż
1233 25|              mnie przyjął, że padłem mu do nóg, łzami się zalawszy.
1234 25|               Morafy nie odniósłszy się do niego - jednak własną ręką
1235 25|                 opatrzony, puściłem się do Kaniowa dnia 4 sierpnia,
1236 25|            zachodzie słońca, zajechałem do żydowskiego domostwa na
1237 25|             świętej u ojców bazylianów. Do południa nachodziwszy się
1238 25|                 ruszyłem na niej wprost do zamku. Przed bramą spostrzegłem
1239 25|                słupy z uszami żelaznymi do zawiązywania przy nich koni.
1240 25|                 siebie mundur albeński, do którego noszenia świeżo
1241 25|            okazującego, że był nawykłym do dawania rozkazów, a jeszcze
1242 25|              rozkazów, a jeszcze więcej do tego, by je natychmiast
1243 25|             jeden, bliżej jego stojący (do którego właśnie w tej chwili
1244 25|          skłoniwszy się, zabierałem się do opowiedzenia siebie, ale
1245 25|        zmierzywszy mnie wprzód od głowy do pięty, zmięszał mnie zrazu
1246 25|              Zaraz wszelako przyszedłem do siebie, jak się odezwał
1247 25|      Odpowiedziałem śmiało:~- Mam listy do JWPana, które dadzą mi wstęp
1248 25|            JWPana, które dadzą mi wstęp do mówienia o interesie - i
1249 25|               musisz wiedzieć, że Boćki do pana podczaszego należą
1250 25|                 instancjonalny prosiłem do JW. pana i dostałem go,
1251 25|                litewskim szlachcicem, a do tego albeńczykiem, i mam
1252 25|              starosta, a obróciwszy się do poufałego dworzanina:~-
1253 25|               ty dobra detyna i zuch, a do tego sługa (tu zdjął czapkę)
1254 25|                 Łopuski; daleko kuciomu do zajcia. Kołyb ja wsich moich
1255 25|               Już było wszystko gotowym do boju. A Żyd, cerulik, sobacza
1256 25|               wira, który miał przystęp do mnie, o każdym moim kroku
1257 25|             nyszczeńkom  pryszły wrahi  do Buczacza, mene uchopyły,
1258 25|              mene uchopyły, potaszczyły do Kijowa i trymały zapertaho,
1259 25|                 święto! A pan podczaszy do mnie z wymówkami. Ja sześć
1260 25|               rozgniewał i taki wypalił do mnie list, że kołyb to ne
1261 25|           powiedz no, w jakim interesie do mnie przyjechałeś.~- Niech
1262 25|                  ani oddechne. Kołyb on do Kaniowa pryjechaw, toby
1263 25|              dobrze pije, ale daleko mu do niego. Na całej Koronie
1264 25|                A mnie przyszedł koncept do głowy: "Panowie! - odezwałem
1265 25|            tylko pan Leon zawsze świeży do kielicha. A ja piję wodę
1266 25|            Moryssona i oczami modlę się do niego, by mi pozwolił aby
1267 25|               nalano w kielich, a ja go do ust przybliżył, pan Leon
1268 25|               tej gadce przybliżyli się do pana starosty jego kapelani,
1269 25|                  który mnie odprowadził do naznaczonej mi kwatery i
1270 25|        nieświeskim. I było tego dobrego do wieczora, który się jednak
1271 25|               jakeśmy się porozchodzili do wczasu, ledwom mógł zasnąć
1272 25|               zasnąć na kwaterze, bo aż do północy wszystkie dzwony
1273 25|                głową kiwa, oczy mrużąc, do Sanctissimum obrócony, i
1274 25|            Kozaków, po nitce dobrał się do kłębka; rozgniewał się tedy
1275 25|                 szlachcicu, proszę dziś do siebie z innymi na obiad.~
1276 25|              obiadem. Wszyscyśmy poszli do stołu za panem starostą.
1277 25|                 i wówczas wstęp mi dała do zamku przemożnego pana,
1278 25|         Wielkiego Księstwa Litewskiego, do którego grona mam zaszczyt
1279 25|              świeżo byłem przypuszczony do tego towarzystwa, którego
1280 25|                Ciągle coś wesołego miał do mówienia.~- Mospanie Soplico -
1281 25|                 zasmerdyw, szczo sorom  do szlachectwa przyznawaty
1282 25|               wylizaw, na mene z pozwom do grodu. Ja tłumaczę się,
1283 25|        Poniatowskiego wyszło. Pojedź no do Warszawy, a obacz, kim się
1284 25|           waszeć dawno starostą; pojedź do Warszawy, żeby nowe krzesło
1285 25|             Warszawy, żeby nowe krzesło do domu Potockich przybyło."
1286 25|                i deti ne ma i ne budet, do śmierci wystarczy, a krewni,
1287 25|                by nie stało co nocy iść do wczasu bez przytomności,
1288 25|                mi prosty skrypt, którym do kapitalnej sumy dołączył
1289 25|               kabzą napełnioną wróciłem do żonki, wedle słów JO. mojego
1290 25|             wedle słów JO. mojego pana, do którego pan starosta własną