Part

 1 4 |        z nim do Chocimia, ażeby konia, w bogaty rząd ubranego,
 2 5 |     reszta, każden zaprzężonego konia chwyciwszy i okulbaczywszy
 3 5 |        koniuszego swego, aby mu konia wierzchowego podał A że
 4 5 |     dość otyłym, lekko siadł na konia, jak za dobrych czasów,
 5 5 |         zbliżała, sędzia puścił konia swego w czwał, ażeby przy
 6 5 |     gościa. Książę, zsiadłszy z konia i po kilkakrotnie ucałowawszy
 7 7 |  koniuszemu podróżnemu dać mnie konia, bym na nim asystując jechał
 8 7 |       klasztorze, ja zawróciłem konia, wypuściłem go, piorunem
 9 7 |         podobało, że darował mi konia, na którym miałem szczęście
10 7 |       na rok i obrok na jednego konia, stancją z dwoma pokojowymi,
11 7 |   Stołowiczami, idąc na armaty, konia miał pod sobą ubitego i
12 10|      umiało się tłuc z paziami, konia oklep dojeżdżać i z fuzyjki
13 12|     kartaczem w udo, że spadł z konia. Była to jego rana pierwsza
14 13| siedziałem (gdzieś-my pieczeń z konia zajadali, bo nie była pora
15 17|    niego zrobił ofiarę: swojego konia mu podał i tym go ocalił,
16 19|       wstał, ale już utraciwszy konia swojego. Jak to zobaczyli
17 19|       przynajmniej jakiego mego konia, bo daleko nie zajedziesz
18 20|       bo kiedy jeździec swojego konia nakarmi, to jemu samemu
19 22|        żonę i dzieci: siadał na konia i tam ruszał, gdzie prawo
20 22|       rączkę ucałował, zawrócił konia i w samą porę trafił, by
21 22|     odezwał się:~- Nie dość, że konia jego nie zaczepiamy, jeszcze
22 22|  stanęli, ani Pawlika, ani jego konia jużeśmy więcej nie ujrzeli;
23 23|   omdlały z bólu, powalił się z konia. My wszyscy pobiegliśmy
24 24|        nad pany. Kiedy zsiadł z konia, pan chorąży Rdułtowski