Part

  1 1 |       zapominając i o nas, szlachcie, pan Kaźmierz Puławski, staroście
  2 1 |         Karola Radziwiłła, któren był pan wielki, pobożny, dobrodziej
  3 1 |             ale jak mi później mawiał pan Mikołaj Morawski, natenczas
  4 1 |         krzywdy nie przynosiła - otóż pan Mikołaj, więcej trzydziestu
  5 1 |      wszystkich. Otóż między nimi był pan Snarski, tęgi jeździec,
  6 1 |            żądał, z jednym ze swoich. Pan Bolesta, którego Mańkutem
  7 1 |             Warszawie rządził, a mnie pan Michał Rejten w Nalibokach
  8 1 |              do wojewody kijowskiego. Pan wielki i chętnie większą
  9 1 |            codziennych z jurystami? A pan Mniszech, marszałek wielki
 10 1 |               sesji w Dukli uczyć". A pan krakowski? "Tego to, Panie
 11 2 |                                       PAN DZIERŻANOWSKI~Bitym charakterem
 12 2 |          gdzieś nawet był królem. Ale pan Franciszek z gramatyki uciekł
 13 2 |          Ledwo czytać umiał i to, jak Pan Bóg dał, a kiedy co napisał,
 14 2 |              fortragowania, a wkrótce pan Franciszek stanął na czele
 15 2 |             tym językiem obcował; ale pan Franciszek Pana Boga po
 16 2 |               nad nami komendę, nawet pan Kaźmierz Puławski był jemu
 17 2 |               porządków mnóstwo. Otóż pan Franciszek, poznawszy ją
 18 2 |             się], prosząc o wsparcie, pan Boner spolitykował mówiąc:~-
 19 2 |          ślicznie się ograł, że gdyby pan Zaręba nie był mu pożyczył
 20 2 |          wiosnę wojny rozpocząć. Otóż pan Dzierżanowski tak pięknie
 21 2 |              a Kozactwo w nogi, tylko pan Franciszek na koniu, koło
 22 2 |             rozkazu? A ja mu na to:~- Pan regimentarz markotny, ale
 23 3 |                                       PAN BIELECKI~Wszystko dawniej
 24 3 |         Róbcie, co chcecie." A na cóż Pan Bóg ma cudowne kary zsyłać,
 25 3 |         wielkie miał u niego względy. Pan ten, acz wielkich cnót,
 26 3 |          drogę do cudzej własności; a pan Bielecki, jakby nie wiedział,
 27 3 |             stąd wielkie zło wynikło. Pan wojewoda, zelant o sławę
 28 3 |        wyśledziwszy, nie zważając, iż pan Bielecki składał się, iż
 29 3 |   kilkunastoletnim pobycie skończyła. Pan Bielecki, odszedłszy z bólów
 30 3 |          sędzią grodzkim tamecznym; a pan Bielecki z majątkiem i znaczeniem
 31 3 |       Warszawie robił. I długo mu też Pan Bóg szczęścił, bo i znacznie
 32 3 |               skaczą; dość, że widząc pan Bielecki, że poszedł między
 33 3 |             zakonnik, a któremu mocno pan Bielecki wierzył, zamienił
 34 3 |              usprawiedliwił. Tak więc pan Bielecki, trzydziestu ludzi
 35 3 |              przyobiecał ; bo gdy nas pan Kaźmierz Puławski na wycieczkę
 36 3 |        złotymi potrzebami i pas lity.~Pan Puławski, co zawsze skromnie
 37 3 |          urodził. Człowiek strzela, a Pan Bóg kule nosi; jak zechce,
 38 3 |              strzelców niż Moskale.~A pan Puławski:~- Jak książka
 39 3 |               oczach naszych, jako go pan Puławski ostrzegał, że go
 40 3 |             stać nie mogło, czemu ani pan Puławski, ani ja, ani żaden
 41 3 |       szlachcic wątpić nie może. Otóż pan Bielecki, gdy długo w Częstochowie
 42 3 |            gdziem zgrzeszył, tam mnie Pan Bóg dotknął, w czym niech
 43 3 |           godzić; aż ledwo się zjawił pan Bielecki, jednomyślnie obrano
 44 4 |                                       PAN AZULEWICZ~Temu lat dwadzieścia
 45 4 |             świetnym senatorem, bywał pan August Siedlnicki, wojewodzie
 46 4 |         własnego czytania, co też ten pan Wolter tak mądrego wymyślił,
 47 4 |             przyjaciół, a między tymi pan Azulewicz, Tatar, ale szlachcic,
 48 4 |                wojewoda Witebski, mój pan, posłał mnie z nim do Chocimia,
 49 4 |               słuchali, a szczególnie pan Azulewicz, co wiedział Turków
 50 5 |                                       PAN REWIEŃSKI~Był u mnie dnia
 51 5 |              u mnie dnia wczorajszego pan Wolski, wnuk naszego niegdyś,
 52 5 |              jak je szczególnie bawił pan stolnik Siemieradzki, który
 53 5 |             własną ręką posadziłam.~A pan sędzia:~- Wybierzże, księże
 54 5 |            kiedy kto jemu się odciął. Pan dobry i kochający sług jak
 55 5 |              ludzie wiedzą, że książę pan mnie zna i wczoraj od razu
 56 5 |             jak długi:~- Niech książę pan tylko piśnie, dobre czasy
 57 5 |              dobre czasy nam wrócą, a pan stolnik pójdzie fora z dwora.~
 58 5 |        wynosić się z domu. Ale książę pan, widząc frasunek sędziego,
 59 5 |          tegom nie żałował, bo książę pan, pamiętny, żem cierpiał
 60 5 |           goście zebrali na pokojach, pan stolnik Mogielnicki oświadczył,
 61 5 |        wstawienie się łaskawie; a gdy pan sędzia oświadczył, że i
 62 5 |              jako wuj i opiekun daje. Pan stolnikowicz jak długi padł
 63 5 |     chorążanka wymknęła się z pokoju. Pan stolnik powiedział:~- Ja
 64 5 |           książę się odezwał:~- Na co pan drużba ma ewikcją obciążać
 65 5 |          inwentarz był przyjacielski. Pan Mikuć przy sobie nosił regestrzyk
 66 5 |            puszczenia będących, a gdy pan stolnik wybrał Borowicze,
 67 5 |    najpokorniejszych dziękczynieniach pan sędzia wyrzekł:~- Wasza
 68 6 |              pogodzić; ale jak zaczął pan Haraburda wyrzucać szwagrowi,
 69 6 |     dokumentami mozolić się i że choć pan Michał zausznikiem nieświeskim,
 70 6 |            podległych przyjaciołach - pan Michał porwał się do szabli
 71 6 |           mężu:~"Któż nie przyzna, że pan Tryzna był pan świętobliwy",
 72 6 |            przyzna, że pan Tryzna był pan świętobliwy", etc.~Otóż
 73 6 |               świętobliwy", etc.~Otóż pan strukczaszy, prócz sumy
 74 6 |              przyszłość nie pamiętał. Pan Tryzna był ludzki, wesoły,
 75 6 |          spolować lasy kołdyczowskie. Pan Tryzna dawał rozporządzenia
 76 6 |                a ciągle rość - ile że pan Mikuć, sekretarz księcia,
 77 6 |        dopełniło, z nieludzkością, bo pan Tryzna, lękając się o skórę,
 78 6 |             tego bronić trzeba. Jakoż pan strukczaszy nie miał mi
 79 6 |           wprowadzić. Jam odstąpił, a pan strukczaszy zyskał na księciu
 80 6 |        Pokrewieństwo było dalekie, bo pan Kajetan Uzłowski, sędzia
 81 6 |            księciu. Mówiono także, że pan Leon Borowski w imieniu
 82 6 |            pokotem obok księcia leżał pan Michał Rejten. Burgielski,
 83 6 |       faworyta księcia. Opowiadał nam pan Michał Rejten, że przez
 84 6 |         którego się zaprosił.~Otóż to pan Michał, co by rad widział
 85 6 |              i to było tak, jako mnie pan Burgielski, szatny, co do
 86 6 |      Wołodkowicz mnie nawiedza. Na to pan Michał Rejten przeżegnawszy
 87 6 |              warczy; już zaraz ma być pan Wołodkowicz.~- Milczałbyś
 88 6 |            dom mu podpaliłem. Na mnie pan Kotwicz namalował sto tysięcy
 89 6 |              był goły, bo nieboszczyk pan był skąpy, a do tego tak
 90 6 |            poświęcił? Kiedyś to mnie (pan Wołodkowicz jakby przeczuwał,
 91 6 |              jałmużn, lamp, to tego i pan Michał Rejten, choć wielki
 92 6 |          skuteczniejsza. Niech książę pan zrobi na intencję nieboszczyka
 93 6 |           nocleg?~- Kiedy mnie książę pan pozwala do siebie śmiałości,
 94 6 |               na niego nie krzywię. A pan Leon Borowski mało mi figlów
 95 6 |            mało mi figlów napłatał? A pan Jerzy Białopiotrowicz mało
 96 6 |            się worał w moje grunta? A pan filozof, co tu śpi, Michał
 97 6 |           boję odezwać, bo nuż książę pan się obrazi?~- Mów śmiało,
 98 6 |               milczał.~- Kiedy książę pan mnie tak ośmielasz, to powiem,
 99 6 |               a to dlatego, że książę pan wypędzić go kazał z zastawy
100 6 |               a kawałka chleba nie ma pan strukczaszy Tryzna.~Tu mu
101 6 |             ojca Idziego i Nepty. Ale pan Burgielski, co znał księcia
102 6 |          życzył panu strukczaszemu, i pan Michał Rejten już mieli
103 6 |             się nie zdawało łatwo; bo pan Tryzna, choć podupadły,
104 6 |                a o której pana Tryznę pan Michał Rejten i podobno
105 6 |              krzyczyć szlachta. Aż tu pan Kazimierz Haraburda przybliżył
106 6 |               cztery razy więcej, ale pan Jerzy Białopiotrowicz, co
107 6 |            jedną, ale dwie kondemnat.~Pan Michał Rejten, rozgniewany,
108 6 |        przygotowane. Był tam z nami i pan strukczaszy i przy kielichach
109 6 |               Na próżno się tłomaczył pan Tryzna, że tego nigdy nie
110 6 |               tego nigdy nie mówił, a pan chorąży i pan sędzia Kowieński
111 6 |            nie mówił, a pan chorąży i pan sędzia Kowieński perswadowali:
112 6 |            uderzył książę wojewoda, a pan sędzia złożył pana Tryznę,
113 6 |          Haraburdy rozpędzę.~Książę i pan Tryzna zapisali się na kompromis
114 6 |           masło przeciął. A przecie i pan Tryzna gracz; dwanaście
115 6 |            Już to trzeba wiedzieć, że pan Tryzna miał szablę turecką
116 6 |            prześladować, że gdyby nie pan Ignacy Rewieński go złożył,
117 6 |           usadził się na nas, aby nie pan Michał Rejten, ale pan Kazimierz
118 6 |            nie pan Michał Rejten, ale pan Kazimierz Haraburda dekreta
119 6 |             mojego, do was wróciłem i Pan mój nadgrodził moją wiarę,
120 6 |                już aż nadto był pewny pan Haraburda, że ani podobieństwa
121 6 |               i tym go jakoś ukoił, a pan Michał został pisarzem ziemskim.~
122 6 |               spraw superarbitrem był pan Jerzy Białopiotrowicz, któren
123 7 |                                       PAN OGIŃSKI~Za dawnych czasów
124 7 |      szlachcicowi krzywdy nie robiła: pan był panem, ale razem opiekunem
125 7 |           doczekawszy się dzieci. Ale Pan Bóg sieroty nie opuszcza.
126 7 |               bo moją niewielką pomoc Pan Bóg pobłogosławił, że żaden
127 7 |              prywatnej pracować będę. Pan podstoli Szukiewicz był
128 7 |          przyszedłem do tego, że już, pan miał do mnie nieco zaufania (
129 7 |         śmierci Augusta Trzeciego mój pan, jako prawie wszyscy panowie
130 7 |              którą co chwili czeka. A pan Bohusz, co potem był sekretarzem
131 7 |     Poczekajże, mój kochany, niech no pan się obudzi.~- Panyczu, serce,
132 7 |          panyczu, bo prysiaj Bohu, że pan na was bude żuryty sia,
133 7 |    podczaszego litewskiego. Na to mój pan:~- Zawołaj go natychmiast!~
134 7 |            Kozakowi. Jak tylko wszedł pan Bohusz, wziął go natychmiast
135 7 |             chwil rozmowy odezwał się pan do mnie:~- Soplico, pójdź
136 7 |          pasek wecować i czekałem, aż pan śledzie, by go ogolić, nie
137 7 |           życiu nikogo nie golił. Ale pan mnie powiedział:~- Połóż
138 7 |              przysięgę wykonałem; mój pan dał znak, Kozak kląkł na
139 7 |           wewnątrz na klucz pozamykał pan Bohusz, a pan powiedział:~-
140 7 |               pozamykał pan Bohusz, a pan powiedział:~- Soplico, ogól
141 7 |             Porta pospieszy w pomoc."~Pan natychmiast podstolego wendeńskiego
142 7 |            ale z obszerną instrukcją; pan Bohusz, raz za Żyda, raz
143 7 |               ich uwieźć, zagwoździł. Pan Tadeusz Rejten, ów potem
144 8 |        pierwszy raz podzielono, a mój pan już nie żył, jak to powiadają:
145 8 |             swoimi z głodu nie umrze. Pan Fabian Wojniłowicz, regent
146 8 |               na rękę mnie poszło, że pan Stefan Oborski, plenipotent
147 8 |     rozporządzić swoją fortuną. Na to pan Ilinicz:~- Jak zrobisz testament,
148 8 |              testament, mój książę, a Pan Bóg ciebie do kraju nie
149 8 |           wszystkie moje dobra twoje; Pan Bóg cię pierwej zawoła do
150 8 |             Ale człowiek sporządza, a Pan Bóg rozrządza. Książę Sierotka
151 8 |        łukowską przy kuflu, a przecie pan Bartłomiej nikogo nie zaczepił.
152 8 |           pękły i konie nas poniosły. Pan Bartłomiej się śmiał, ale
153 8 |             zrobiłem intencją, że jak Pan Bóg mnie wyratuje z niebezpieczeństwa,
154 8 |             siebie na obiad, a książę pan przyjął go przed kamienicą,
155 8 |          razem byli do wieczora. A że pan Koźmian zaprosił do siebie
156 8 |          leżał wielki kamień młyński. Pan Bartłomiej odezwał się:~-
157 8 |               jest dworzanin księcia, pan Bartłomiej Chodźko, sędzię
158 8 |               mamy prawa go mleć; ale pan sędzię, że na nim usiadł,
159 8 |             Tu już się zaczął obawiać pan Bartłomiej, aby burda na
160 8 |           wryty.~- A nu - odezwał się pan Bartłomiej - czy nie ma
161 8 |             nas uderzyło, że Chrystus Pan miał twarz odwróconą tak,
162 8 |          wystawił, i owszem, Chrystus Pan z początku na pretorium [
163 8 |            stronę uciśnionej wdowy, a Pan Jezus na taką zgrozę, że
164 8 |    pińczowskiego wprowadzoną została. Pan Koźmian stawał od strony
165 8 |         stawał od strony powodowej, a pan Plichta bronił W. Dembińskiego.
166 8 |             mamy. Gdzie się jaki nasz pan pokaże, to ani się opędzić
167 8 |               komportacją dokumentów. Pan Abramowicz, jako plenipotent,
168 8 |               być na sprawie. Jakoż i pan Chamiec zaprzysiągł także
169 8 |             na stole. Spieszył na nią pan Kurdwanowski w dobrej nadziei,
170 8 |               silnie laską stuknął, a pan Kurdwanow-ski się przebudził.
171 8 |           sztafeta z doniesieniem, że pan Chamiec, wioząc pana pisarza
172 8 |               spod mostu bez duszy, a pan Chojecki we dwie godzin
173 8 |             Dopiero tak się przeraził pan Kurdwanowski, że pierwszy
174 8 |     opowiadając publicznie sen, który Pan Bóg łaskawy mu posłał i
175 8 |           straconym nie został. Odtąd pan Kurdwanowski zupełnie odmienił
176 9 |          spuścić się można było, bo i pan Azulewicz od nas nie wiekiem,
177 9 |               czterech jemu dodanych: pan Michał Ratyński, cześnikowicz
178 9 |        Ratyński, cześnikowicz miński, pan Wojciech Mas-salski, regentowicz
179 9 |               regentowicz oszmiański, pan Mikosza, co dobrze bisurmańczyzny
180 9 |            się nam trzeba było, gdzie pan Mładanowicz, rządca generalny,
181 9 |            aby nas opatrzył, co tylko pan Azulewicz rekwirować będzie,
182 9 |               konfederacji. Zaczął go pan Branicki wybadywać, od kogo,
183 9 |         stryczkiem jedwabnym. I kiedy pan Azulewicz do niego był wysłany,
184 9 |            dać się potępić za nią! Bo pan podczaszy był bardzo żarliwym
185 9 |            jego my nie zapomnieli, bo pan Roguszewski porządne egzekwie
186 9 |               nie tylko my, ale nawet pan Azulewicz, choć mahometańskiego
187 9 |               tym nam pomagał. - Otóż pan Roguszewski wyprawił nas
188 9 |    natychmiast nas puścili. Dodał nam pan Roguszewski kilku Kozaków
189 9 |         siebieśmy oczów nie zwracali. Pan Azulewicz siadł między Tatarami
190 9 |             mówił jak swoim językiem. Pan Mikosza zajadał potrawę
191 9 |             co mu Syducha przyniosła; pan Michał Ratyński był tylko
192 9 |              przynajmniej milczeli, a pan Michał ciągle z litewska
193 9 |     dowiedziałem, że Artem Jełowicki, pan czternastu wsi, był marszałkiem
194 9 |         powiedziawszy: "Bywaj zdrów."~Pan Michał Ratyński pomimo moich
195 9 |           życiu swoim w prysiudy. Ale pan Azulewicz, pan Mikosza,
196 9 |          prysiudy. Ale pan Azulewicz, pan Mikosza, Kozacy humańscy,
197 9 |      Humańszczyznę bardzo często; ale pan Ortyński, rządca Humańszczyzny,
198 9 |               Nazajutrz wyprawił mnie pan Azulewicz do General-ności
199 9 |      skuteczniejszego sposobu, aby go Pan Bóg wykreślił z księgi swojej
200 10|                                       PAN WOŁODKOWICZ~To u nas wielkie
201 10|              ustępywali; a pewnie ani pan Puławski, ani Pan Zaręba,
202 10|          pewnie ani pan Puławski, ani Pan Zaręba, ani pan Walewski,
203 10|         Puławski, ani Pan Zaręba, ani pan Walewski, co potem został
204 10|              na to światły szlachcic, pan Piszczało, co dokazał tej
205 10|              w dziejach polskich. Był pan Wołodkowicz, którego odwaga
206 10|         wolnego swojego wojewody. Był pan Ślizień, sędzię ziemski
207 10|       szacunek kolegów uzyskiwał. Raz pan Wołodkowicz z oszczepem
208 10|      niedźwiedź upadł przygłuszony, a pan Wołodkowicz, nie dawszy
209 10|         kordelas w sercu mu utopił. - Pan Kostrowicki, strażni-kowicz
210 10|                a wrota otwarte. Aż tu pan starosta ziołowski z panem
211 10|            była w ręku kapturów. Otóż pan Chreptowicz, co był wielkim
212 10|             na wezwanie kapturów. Ale pan Wołodkowicz, przymusiwszy
213 10|   moskiewskiej była w mieście. Jak go pan Chreptowicz obaczył przez
214 10|             siebie za ubezpieczonego. Pan Wołodkowicz, co go nie spostrzegł,
215 10|               kilkakrotnie:~- A gdzie pan sędzia kapturowy, co ma
216 10|         gladii w ręku, nie napadaj!~A pan Wołodkowicz:~- A to piękny
217 10|           mnie bronić będzie.~Dopiero pan Więcławowicz i pan Wazgird
218 10|            Dopiero pan Więcławowicz i pan Wazgird porwali pisarza,
219 10|          czerwonym suknem pokrytym, a pan Wołodkowicz swoją ręką pięćdziesiąt
220 10|              Nieświeża.~Wkrótce potem pan stolnik litewski ogłoszony
221 10|         Trzeba więc koniecznie, ażeby pan Wołodkowicz jako konsyliarz
222 10|       odziedziczyć znaczne spuścizny. Pan Ignacy, co od dawna ostrzył
223 10|            otoczył dom majora. Poznał pan Wołodkowicz zdradę, ale
224 10|             sądownie jego zamordować. Pan Ignacy po kilkakrotnie łamał
225 10|             wezmą. Cofnął się do domu pan Ignacy, a stamtąd wleciał
226 10|               rzeczami było w nim, że pan Wołodkowicz szablą krucyfiks
227 10|             zawsze mógł się tłomaczyć pan Ignacy, że w niebytności
228 10|           tylko o dogodzenie zemście. Pan Wołodkowicz został zaprowadzony
229 10|       wileński, dowiedziawszy się, że pan Wołodkowicz puścił się do
230 10|               którym na ten dzień był pan Tyszkiewicz, później starosta
231 10|     rozstrzelali!~Wyszedł natychmiast pan Tyszkiewicz, a my w największym
232 11|                                       PAN BOROWSKI~Pisałem o bandzie
233 11|      trafiając w myśl księcia, ułożył pan Piszczało, jego niegdyś
234 11|                którego kanclerzem był pan Ignacy Wołodkowicz do śmierci,
235 11|             do śmierci, a sekretarzem pan Michał Rejten. Każdy członek
236 11|         przymuszony go zrzucić. I tak pan Skirmunt, co był u księcia
237 11|              to było w uczciwym domu. Pan Skirmunt o to się żalił
238 11|               przyjaciół, między nimi pan Leon Borowski i pan Bonifacy
239 11|              nimi pan Leon Borowski i pan Bonifacy Sołohub. Pan Bonifacy
240 11|               i pan Bonifacy Sołohub. Pan Bonifacy nicpotem strzelał,
241 11|             księcia lepszej nie było. Pan Leon, co nadzwyczajne miał
242 11|               Samuelowa, a do których pan Bonifacy dość się palił;
243 11|                 Zgoda! - odpowiedział pan Bonifacy. - Ale zróbmy opis
244 11|             Wziął tedy papier i pióro pan Bonifacy i napisał: "Między
245 11|            się strony i świadkowie. A pan generał natychmiast wszelkie
246 11|      polowania.~Cały dzień napastował pan Leon pana Bonifacego różnymi
247 11|       Bonifacego różnymi żarcikami, a pan Bonifacy fantazji nie tracił,
248 11|        Wszystkich to zadziwiło, aż tu pan Bonifacy pokazuje się ciągnąc
249 11|                  Jak to! - powiedział pan Borowski - ty za psa mnie
250 11|           generała proszę o strzelbę. Pan generał na to:~- Odczytamy
251 11|          Poszli tedy wszyscy do domu; pan Leon nie posiadający się
252 11|           posiadający się z gniewu, a pan Bonifacy za beki trzymający
253 11|           śmiechu. Przybywszy do domu pan generał, wziąwszy okulary,
254 11|           zatem wedle opisu w istocie pan Bonifacy Sołohub wygrał
255 11|              nie pozwolę - powiedział pan Leon. -Odwołuję się do sumienia
256 11|          uchodzić za zwierza.~A na to pan Bonifacy:~- A jużci nie
257 11|             nie ma na świecie. Jeżeli pan generał od mojej własności
258 11|             mnie szarą gęś przypięto. Pan generał przed wprowadzeniem
259 11|          wskórał w jego sądzie.~Na to pan generał:~- Ja się nie ubiegam
260 11|             to przystaję - powiedział pan Bonifacy - i piszę się,
261 11|               piszę się, na kogo chce pan Leon, byle z naszego grona.
262 11|                  Zgoda - odpowiedział pan Bonifacy - niech nasz naczelnik
263 11|               piechotą, kiedy chcesz.~Pan Leon nic nie odpowiedział,
264 11|             Zaczęto pisać inskrypcją. Pan Leon chciał, aby domieszczono,
265 11|            pospolicie przyjętego. Ale pan Bonifacy temu się oparł
266 11|      bezwarunkowym. Dał się przekonać pan Leon, bo co do tej okoliczności
267 11|          grodem, ale każdy osobno, bo pan Leon tak był rozjątrzony
268 11|            więc powodu obligował mnie pan Leon, abym od niego stawał,
269 11|          Bonifacego interes prowadził pan Jerzy Płaskowicki, krajczy
270 11|               dochodząc do Świerznia, pan Aleksander Odyniec napadł
271 11|        księcia. Od pana Leona zasiadł pan Michał Rejten, pisarz ziemski
272 11|         pisarz ziemski nowogródzki, a pan Bonifacy uprosił W. Radziszewskiego,
273 11|      poniesioną w gończym psie, co go pan Bonifacy był zastrzelił.~
274 11|              Bonifacy był zastrzelił.~Pan Leon milczał przez czas
275 11|             mówiąc:~- Panie kochanku, pan Leon coś się bardzo na mnie
276 11|             interpretująca też prawa? Pan Leon niczego nie wskórał,
277 11|        przyjaciół, ani sług wiernych. Pan Leon mnie ukrzywdził, a
278 11|             lub Bohuszewicz, dawno by pan Leon Borowski poznał, co
279 11|      ukrzywdzić; a cóż dopiero, gdyby pan Ignacy Wołodkowicz zmartwychpowstał!
280 11|            jedli, i niesuchy; i gdyby pan Leon nie był przeprosił
281 11|        dochowywali panu Leonowi. A że pan krajczy Płaskowicki był
282 11|            jurysdykcja marszałkowska, pan Paweł Siemieradzki i pan
283 11|              pan Paweł Siemieradzki i pan Bazyli Czeczot, obydwa albeńczykowie
284 11|         niedziel obłożnie chorował; a pan Raczyński, wyleżawszy się
285 11|               Litwie obić. Jeszcze to pan ciwun Rupejko nas wszystkich
286 11|            się na dal mógł spodziewać pan Leon? A widać było, że książę
287 11|         nazajutrz wznowu się odgraża.~Pan Płaskowicki w Słonimiu znalazł
288 11|               w niehorylskiej piwnicy pan Leon swoich przyjaciół częstował.
289 11|            każesz.~Odliczył pieniądze pan Leon, a swego chłopca posłał
290 11|              Siadli obaj przyjaciele. Pan Leon dokument napisał, odczytał
291 11|          napisał, odczytał go z uwagą pan krajczy, porządnie go złożywszy
292 11|           Opowiadał różne dychteryjki pan Leon, ale tak dowcipne,
293 11|              Rozmaite podawał sposoby pan Jerzy, ale pan Leon zawsze
294 11|        podawał sposoby pan Jerzy, ale pan Leon zawsze odpowiadał:~-
295 11|             jeleń weźmie w skórę, ale pan Leon personaliter. I między
296 11|               ojcem słówka nie powie. Pan Mikołaj Morawski, kontent,
297 11|             dopiero bądź wspaniałym." Pan Michał Rejten, co by u niego,
298 11|      dobrodzieju, dość o tym! Co mnie Pan Bóg natchnie, to się zrobi.
299 11|           kochany panie Leonie, niech Pan Bóg tobie instynktuje i
300 11|            tak pożegnawszy się czule, pan krajczy siadł w swoje brykę,
301 11|        krajczy siadł w swoje brykę, a pan Leon już w dobrej nadziei
302 11|           nigdy nie spodziewali, żeby pan Leon odważył się bez przygotowania
303 11|             drwią ze mnie; odkąd mnie pan Leon skrzywdził bezkarnie,
304 11|               tego, że w własnym domu pan Leon da mnie w skórę, a
305 11|          otwierają i wchodzi - kto? - pan Leon Borowski! z miną gęstą,
306 11|          książę ciągle był wesoły, bo pan Leon zawsze go umiał rozweselić,
307 11|              łasce, i odtąd już nigdy pan Leon księciu się nie naraził.~
308 12|          tracił nawet służąc u niego. Pan Radziszewski, chorąży starodubowski,
309 12|              równi między sobą. U nas pan był szlachcicem bogatym,
310 12|      szlachcic był panem ubogim; a że pan byt zawsze wysokim sługą
311 12|             podróży swojej do Ukrainy pan Sakowicz pisze, że w okolicach
312 12|           myślę, że trochę przysadził pan Sakowicz. Ale już teraz
313 12|              prawie z naszych rąk, to pan Sawa jak zaczął łajać wojewodzica
314 12|             dumki i grać na bandurce, pan Woronicz, wówczas starosta
315 12|               na cztery tuze. I kiedy pan Kwilecki, starosta kościański,
316 12|   konfederacją po całej Wielkopolsce. Pan Kwilecki oddał Sawie dowództwo
317 12|               doszedłszy do Bolimowa, pan Kwilecki odebrał wiadomość,
318 12|              względem nie pomylił się pan Kwilecki, bo jak tylko gruchnęła
319 12|              oddzielił od siebie Sawę pan Kwilecki, sam poszedł do
320 12|     rozszerzać powstanie po Mazowszu. Pan Franciszek Dzierżanowski
321 12|               gwardii z Kozakiem, ale pan Sawa tak mu się dał poznać,
322 12|            się dał poznać, że chociaż pan Dzierżanowski przy nadzwyczajnym
323 12|   niepodobieństwo było nikogo trafić. Pan Sawa zalecił panu Dzierżanowskiemu
324 12|          oddali. Udało się doskonale. Pan Dzierżanowski, uciekając
325 12|               za sobą wyprowadził, że pan Sawa jak piorun pokazał
326 12|           czworobok i dała ognia; ale pan Sawa nie dał im się poprawić,
327 12|               więc do odwrotu. Ale tu pan Dzierżanowski zaczął ją
328 12|             swojej piechoty się cofa. Pan Sawa ją przywitał kartaczami
329 12|               do Lasa, ten do Sasa, a pan Dzierżanowski tego nachwytał,
330 12|              sam chciał.~I tak wszedł pan Sawa do Zakroczymia, gdzie
331 12|           wpadły w jego ręce, a czego pan Sawa dla wojska nie użył,
332 12|                 krzyknęła szlachta. - Pan Bóg i twoje zasługi zrobiły
333 12|          zaczęły się interesa plątać, pan Sawa przedsięwziął próbować,
334 12|               go samego wzięli, gdyby pan regimentarz Potocki nie
335 12|              których wszystkich kazał pan marszałek zakłuć i pastwiono
336 12|               pastwiono się nad nimi. Pan Sawa był ludzki i z niewolnikami
337 12|      zaczynała przez nią przechodzić. Pan marszałek chciał napaść
338 12|               od pierwszego wystrzału pan Sawa dostał kartaczem w
339 12|            nowo zaczęli się szykować. Pan Sawa widząc, że dobrowolnie
340 12|               dawać ognia na nas, sam pan Sawa pomiarkował, że nie
341 12|               jakiś Moskalów. Dopiero pan Sawa na dwie części podzielił
342 12|            nam szło przez tydzień, bo pan marszałek już zaczynał przychodzić
343 12|        moskiewska; bo przed Suwarowem pan wojewodzie wołyński nie
344 12|               i nosy kazał poodrzynać pan Sawa odwetując się ich okrucieństw,
345 12|                które za nim powtarzał pan Sawa bardzo przytomnie,
346 12|            poczciwym synem, jakim był pan Sawa.~
347 13|                                       PAN LESZCZYC~Chociażbym miał
348 13|         czasem prawodawcą, bo takiemu Pan Bóg instynktu nie odmawiał.
349 13|           kazał z pojazdu i obatożyć, pan Kalinowski, chociaż był
350 13|        powstając na zwierzchność, ale pan Jan Zborowski, kasztelan
351 13|          czasie konfederacji barskiej pan Baworowski, podstarosta
352 13|              nim żył w przyjaźni. Ten pan Leszczyc zakochał się był
353 13|         znaleźli oni wstęp do panów i pań naszych - i bardzo ich z
354 13|          głowy nie przypuścił.~Ale że pan Leszczyc bardzo był zakochany,
355 13|         wytoczyła przed grodem, gdzie pan Baworowski był podstarostą.
356 13|             mitygować ostrości prawa. Pan Baworowski osądził pana
357 13|             Ale po ogłoszeniu dekretu pan Leszczyc umknął, jak się
358 13|              spadkobiercy owładali, a pan starosta synowi kiedyś o
359 13|               rzeczy potocznej. Umarł pan podstarosta, jego miejsce
360 13|             ale niedługo urzędował, a pan Baworowski, co u nas był
361 14|                                       PAN CZAPSKI~Nigdy dobry uczynek
362 14|              moim narodzie, że kiedyś Pan Bóg nad nim się zmiłuje,
363 14|   Wielkopolsce stały ich komendy. JW. pan Czapski, wojewoda malborski,
364 14|          Czapski, wojewoda malborski, pan znaczne dobra posiadający,
365 14|            był natenczas gubernatorem pan generał Wojejkow, który
366 14|             nam się wywiązywał, że aż pan starosta jego przestrzegł,
367 14|           obydwaj bracia Ciemniewscy, pan Szumlański, wojski halicki,
368 14|           Szumlański, wojski halicki, pan Moszczeński, kasztelanie,
369 14|             Moszczeński, kasztelanie, pan Suffczyński, co go później
370 14|           podkomorzym czerskim, i sam pan Czapski, starosta chełmiński,
371 14|              się znajdowałem, jakoż i pan Potocki, wojewodzie wołyński,
372 14|         Potocki, wojewodzie wołyński, pan Chomętowski, podczaszy lubelski,
373 14|      Chomętowski, podczaszy lubelski, pan Staniewicz, chorąży pancerny,
374 14|         Staniewicz, chorąży pancerny, pan Grużewski, wojszczyc rosieński,
375 14|   trzynastoletniego chłopięcia. I ten pan Zabłocki do wielkiej wziętości
376 14|              każe rżnąć i palić; a że pan Zabłocki był jego, jak u
377 14|             lubo wojewodzie Potocki i pan Zabłocki, i pan Staniewicz,
378 14|             Potocki i pan Zabłocki, i pan Staniewicz, i inni nasi
379 15|            Ale co z tego wynikło? Oto pan wojewoda nie mógł znieść,
380 15|          opiekując się naszą ojczyzną Pan Bóg tyle narodów ruskich
381 15|                Wstyd wspomnieć! Toteż Pan Bóg i nas samych poddał
382 15|            się powiększa, a chcą, aby Pan Bóg, wszelkie prawa sprawiedliwości
383 15|             uczony święty napisał, że Pan Bóg nie mógł tak wielkich
384 15|         szkołach będąc, pamiętam, jak pan Obuchowicz, podwojewodzy
385 15|              gdzie wówczas prezydował pan Dominik Wierzejski, sędzia
386 15|                A pomimo próśb i gróźb pan Wierzejski kamerdynera na
387 15|     szanującego starego jak ojca.~Był pan Andrzej Jelec, urodzony
388 15|            fatygi swojej wdowom, więc pan regent zezwolił i za panem
389 15|              się traktować ponczem, a pan Andrzej w naszym imieniu
390 15|               konferencji się udadzą. Pan Fabian - świeć mu, Panie,
391 15|      szklaneczką się bawić; jakoż ani pan Jelec, ani ja nie byliśmy
392 15|             przytomność nam odjęła; a pan Jelec, co całą tę zdradę
393 15|             nie ma grzechu. Niech się pan Andrzej kruszy, co z nami
394 15|               Skarżmy siebie, aby nas Pan Bóg nie skarał!~Dopiero
395 15|           można było dopytać. Dopiero pan regent na pana Jelca! Ledwo
396 15|           krzywdę swojego regenta, że pan Jelec musiał się wynieść
397 15|              widywałem go nieraz. Ale pan regent do śmierci mu nie
398 16|             ani się spostrzegłem, jak pan Fabian Wojniłowicz wszedł
399 16|               Innym się lepiej udaje. Pan Eliasz Korbut, nasz kolega,
400 16|              pokąd się nie ożenisz.~- Pan regent dobrodziej robisz
401 16|               przy tym, jak tenże sam pan Eliasz ofiarował mnie dziesięć
402 16|           bliższym koligatem.~- Kiedy pan regent dobrodziej tak łaskaw
403 16|               tę intencję. Kiedy więc pan Fabian, co mnie znał od
404 16|             mojemu stanowi. Ale jakoś Pan Bóg temu poradził. Tego
405 16|               dnia albowiem, w którym pan regent raczył zająć się
406 16|            sam komplanacją napisałem, pan wojski dał mnie brykę na
407 16|               dni potem mój łaskawca, pan Fabian Wojniłowicz, wpadł
408 16|         wyrozumiałości. To prawda, że pan Fabian wszystko za mnie
409 16|            oddawaniu wieńca miał mowę pan Jakub Wereszczaka, wicesgerent
410 16|         szanowny mój niegdyś mecenas, pan Fabian Wojniłowicz, regent
411 16|            kielichy krążyły gęsto, bo pan Fabian był gospodarzem,
412 16|        gospodarstwa. Dobrze to mawiał pan Fabian, że dobrze z żonką.
413 17|           teraz! Wielkie sądy Boże... Pan Bóg Sodomie był gotów odpuścić,
414 17|          rządzą, a on mawiał: "U mnie Pan Jezus gospodarz, a Najświętsza
415 17|              wyrzekł - sobiem rad, bo Pan Bóg pamięta o mnie." A to
416 17|              województwa. Jedne wziął pan Paweł Jeśman, chorąży słonimski,
417 17|         dawniej sam siebie, teraz mój Pan łaskaw mnie chłoszcze."
418 17|         łaskaw mnie chłoszcze." Toteż Pan Bóg, jako zapewnię duszę
419 17|         przeważyć wyroki Najwyższego, pan Tadeusz jeden ojczyznę by
420 17|              rzeczach polskich mówił, pan Tadeusz wszelkie zabawy
421 17|        młodzieży, kilka lat minęło, a pan Tadeusz ani razu nie był
422 17|             był już w czwartej klasie pan Władysław Oskierko, kasztelanie
423 17|             bronił swojego przodka, a pan Tadeusz, co temu dyskursowi
424 17|             że był zdrajcą ojczyzny?" Pan Władysław dowodził, że uleganie
425 17|             czas sposobniejszy. Na to pan Tadeusz tak się oburzył,
426 17|             skrzywdzonego kolegi. Ale pan Tadeusz powiedział: "Com
427 17|                 Dopiero się zmiękczył pan Tadeusz i rzucił się w objęcia
428 17|          każdy z nas miał należeć. To pan Tadeusz, co był jeden z
429 17|          księża jezuici forsowali. To pan Tadeusz, bywało, aż mu książki
430 17|               Razu jednego brat jego, pan Józef, przez swawolę jakiejś
431 17|             to się sprawa, wytoczyła. Pan Tadeusz wstał, a przekupka
432 17|              lepiej poznać pannę, nim Pan Bóg i ściślejsze związki
433 17|        zamiaru odstąpił. Co się potem pan chorążyc nie namęczył, aby
434 17|              najezdniczym przechodem. Pan Tadeusz, wówczas towarzysz,
435 17|        odurzała flakowate umysły. Ale pan Tadeusz odpowiedział mu: "
436 17|               tylko się zajmywać. Ale pan Tadeusz był z małej liczby
437 17|    konfederacja barska się podniosła.~Pan Tadeusz natenczas znajdywał
438 17|             nie nauczyli na pamięć?~A pan Tadeusz, zmęczony, jakby
439 17|                Tak Moskale w lesie, a pan Tadeusz na sośnie. Szczęście,
440 17|               w popiół się zamieniły. Pan Tadeusz, jak mógł, do Gruszówki
441 17|           zwierz błądząc po lasach, i Pan Bóg, co go do większych
442 17|         zgruchotał głowę Odyńcowi, że pan Tadeusz jego mózgiem obryzgany
443 17|       niesłychany zamach na ojczyznę. Pan Tadeusz, co nigdy o żaden
444 17|            ich na koniec za miasto, a pan Gurowski, któremu zlecono
445 17|               jejmość o nas napisała.~Pan Tadeusz osiadł w Gruszówce,
446 17|               gospodarzowi Gruszówki. Pan Tadeusz chciał koniecznie
447 18|          sumienie. Być może nawet, że Pan Bóg i tam, widząc szczerze
448 18|            zagadka, której słowa nasz Pan nam nie objawił. Wiemy tylko,
449 18|              mieszkała) i zeznaje, że pan krajczy jest jej synem,
450 18|     korzystania z takowego wyznania), pan krajczy broni się, jak może,
451 18|             fołdruje na jej gardło. A pan Łopaciński, w którego jurysdykcji
452 18|            sąd wyrok śmierci ferował. Pan starosta go potwierdza w
453 18|           sama o tym nie wątpiła. Ale pan krajczy, chcąc się ubezpieczyć,
454 18|            swojej matki wedle natury.~Pan starosta, co jeden o wszystkim
455 18|           jakby piorunem przeszyty. A pan krajczy w rok potem ożenił
456 19|            zaparto!~To, bywało, kiedy pan August Siedlnicki, wojewodzie
457 19|             ci potakiwać będą.~A i ów pan Siedlnicki, że te swoje
458 19|       słyszałem, jak on powtarzał, że Pan Bóg nie da nam szczęścia,
459 19|              choć nieszczęśliwą, tego Pan Bóg lubi i te usiłowania
460 19|         pobłogosławił."~- Człowiecze, Pan Bóg bez ciebie ciebie stworzył,
461 19|            pozór bezowocnych trudów i Pan Bóg w porze przez siebie
462 19|            się z czartem nie godzili! Pan Bóg znajdzie czas na wszystko.
463 19|          Ankwicz, kasztelan sandecki, pan godny i nam sprzyjający.
464 19|              godny i nam sprzyjający. Pan Bóg jego w synie nie pobłogosławił:~
465 19|               Nie bójcie się, dzieci! Pan Bóg błogosławi zabawom waszym. -
466 19|         naszych wodzów, ledwo nie sam pan Kaźmierz Puławski, uciekali
467 19|             wrócili do swego obozu, a pan Kaźmierz Puławski wydał
468 19|                  I wielki interes, bo Pan Bóg mnie tam woła, ale z
469 19|     naczelnika nie pozwala wychodzić. Pan Bóg mnie objawił, że we
470 19|            tak mówić, panie starosto. Pan Jezus się dał umęczyć za
471 19|           wrócisz?~- Na którą godzinę pan starosta każesz wrócić -
472 19|                ale trzeba, żebyś mnie pan rozkazał.~- Kiedy tak, to
473 19|               odprawiono za forpoczt.~Pan Puławski kazał panu Januszowi
474 19|              za obóz wyprowadzić. Ale pan Janusz, co nic na nikogo
475 19|              Marku u nas nie opierał, pan starosta kazał ich puścić,
476 19|               by się do mszy gotować, pan Dzierżanowski kazał im muckę
477 19|            niech będzie błogosławiony Pan nad pany, co przez swojego
478 20|            się gospodarstwem, bo taki Pan Bóg przykazał, aby o dzieciach
479 20|               z Warszawy, czego potem pan pułkownik Łukawski gardłem
480 20|           przegranej pod Oboma, gdzie pan Szyć odbił pana Puławskiego,
481 20|              drugiej kłodzie siedział pan Puławski, zamyślony, i dłubał
482 20|           zdrowia udzielić, bo to był pan z rzadkim sercem, z wielkim
483 20|               żeby nade mną, nędznym, Pan Bóg się pastwi~- Nie bluzń,
484 20|        krzywdy, ale człowiekowi kiedy Pan Bóg cierpienie posyła, daje
485 20|         zniesiesz, byle nie tę, którą Pan Bóg zsyła. A czyś pomyśliwszy
486 20|               to jeszcze zadanie, czy Pan Bóg ją przyjmie, czy nie.
487 20|          zrozumiecie, do jakich dzieł Pan Bóg ich przeznacza i dlaczego
488 20|               będzie pamięć wasza, bo Pan Bóg wzbudzi wieszczów, którzy
489 20|               narodzą, a których mnie Pan Bóg objawił. Co to będą
490 20|           sobie to uczucie, które nam Pan Bóg powierzył, byśmy go
491 20|               Panie Kaźmierzu - mówił pan chorąży litewski, już nieco
492 20|               co go mnie był udzielił pan Korsak, porucznik piatyhorców,
493 20|          siadaj jak piecuch. A jak ci Pan Bóg dopisze, że się w jakim
494 20|             tak, mój panie Kaźmierzu, pan chorąży wielki litewski,
495 20|           Deus avertat!  - wykrzyknął pan Puławski. - A to byśmy dopiero
496 20|            godzi, to nie godzi.~Aż tu pan Cyriak Potocki, starosta
497 20|              ministra Bruhla, któremu pan Cyriak był mocno obowiązany
498 20|            tylko spotkamy tego, co go pan starosta augustowski, szanowny
499 20|          całym światem.~- Dobrze mówi pan żydaczewski - odezwał się
500 20|             żydaczewski - odezwał się pan Korsak.~- I ja z nim trzymam! -