Part

501 20|               nim trzymam! - krzyknął pan Franciszek Dzierżanowski -
502 20|   Dzierżanowski - z jego łaski zginął pan Sawa i pan Pstrokoński,
503 20|               łaski zginął pan Sawa i pan Pstrokoński, i dwóch braci
504 20|         trzyma z Koroną - odezwał się pan Kiersnowski i pan Staniewicz.~-
505 20|         odezwał się pan Kiersnowski i pan Staniewicz.~- Zgoda! zgoda! -
506 20|          Panowie bracia - odezwał się pan Puławski - z woli waszej
507 20|               ręce swoje mazał?~Na to pan Cyriak:~- Co to mnie za
508 20|              co go ktoś tam narzucił! Pan starosta nadto na rozum
509 20|             my sobie życzym, to niech pan nas nie straszy, że od nas
510 20|              Marku, a taki, choć mówi pan starosta, nasz wódz, że
511 20|            Puławskiego słuchajcie, bo Pan Bóg chce, aby do końca on
512 20|            Już dnieć zaczyna, zapewne pan Puławski na koń siąść wam
513 20|             jak będziemy posłuszni.~A pan Puławski:~- Panowie bracia,
514 20|      doszliśmy aż do Częstochowy. Ale pan chorąży litewski z księdzem
515 20|               Niepołomickiej Puszczy. Pan chorąży dostał się do Preszowa
516 20|              skutku nie otrzymała, bo pan pułkownik Łukawski -daj
517 21|               najprzenikliwszy rozum? Pan Bóg stworzył człowieka,
518 21|            nie zmiękczysz, bo On jest Pan dobry, miłościwy, kochający
519 21|         pieniędzy mieć nie będzie, bo Pan Bóg swoje, a diabeł swoje
520 21|            chodziły wieści, że czasem Pan Bóg jego świętobliwość błogosławił
521 21|             dla wszystkich, a przecie Pan Bóg nie jednaki los wszystkim
522 21|         dawniejsze umartwieniem. Otóż Pan Bóg zlitował się nad nią
523 21|              na swojej dłoni. A już i Pan Bóg nie miałby potrzeby
524 21|               Król chciał być królem, pan panem, nędzarz nędzarzem,
525 21|            Tylko błogosławionej Annie Pan Bóg zachował w pamięci,
526 22|        nadpsują, ale go nie zniszczą. Pan Bóg po czasie na swoim postawi,
527 22|     powinnościach, ale ich dopełniać.~Pan Ambroży Korsak, porucznik
528 22|            haeres non gaudebit! Toteż pan Korsak, bywało, mawiał:~-
529 22|            oni do nas dali z rusznic, pan Szeliga placu nie dotrzymał
530 22|             na Pana Boga się spuścić.~Pan Korsak, człowiek stary i
531 22|           przy jego kolasie; a że ten pan był wielce pobożny, kazał
532 22|            tym samym momencie obaczył pan Korsak, że z poprzecznej
533 22|             nieco grosza po ludziach. Pan łowczy nie tylko, że mi
534 22|               i resztę dokupić. Aż tu pan Puławski, starosta warecki,
535 22|        szczury po szpichlerzu, tak że pan łowczy w obawie, by mi chudoby
536 22|            każą. - A on mnie:~- Niech pan porucznik konie zbiera w
537 22|             przez drogę. Opowiadał mi pan łowczy, że w puszczy cudnowskiej
538 22|              o tym dowiedział - dodał pan łowczy -ruszam czym prędzej
539 22|             grodu ich nie odsyła; ale pan łowczy na to:~- My nie w
540 22|            złodziej mi je zabierze.~- Pan porucznik nie znasz ich
541 22|        spotkać; nie daliby mu rady. I pan porucznik nieraz może go
542 22|              trzymał rusznicę w ręku. Pan łowczyc, koło mnie będący,
543 22|          jeden z nich, którego poznał pan łowczy, że to był sam Pawlik,
544 22|    przystąpiwszy do mnie:~- Widno, że pan bywalec. Dalibyście sobie
545 22|             mam pana zabić w dyby jak pan moich ludzi?~- Mój kochany -
546 22|             lesie nie gabam. Niedawno pan regimentarz rekwirował,
547 22|             złotych było. A wielmożny pan moich ludzi w dyby pozabijał.
548 22|          zabrane oddałem. A wielmożny pan moich niewinnych ludzi pozabierał
549 22|           szkodników. Teraz wielmożny pan w inną dudkę dmiesz, a jak
550 22|             słowo pańskie i wielmożny pan do zamku się dostaniesz,
551 22|            powiem, co być może. Niech pan zostawi mi zakład, że moich
552 22|               panie Pawliku - odrzekł pan łowczy - puśćże mi syna
553 22|             duszy padnie.~- Wielmożny pan znasz to, że mnie łatwo
554 22|              wziąć za serce. Wracajże pan zdrów z synem! Ale ja bez
555 22|     dobrodzieju - ozwałem się - niech pan się o mnie nie troszczy,
556 22|              jakoś się porozumiemy. A pan łowczy, jak mu ludzi odeszle,
557 22|          ludzi odeszle, wiem, że tyle pan Pawlik grzeczny, iż mnie
558 22|             ukłony złożyć.~ - Niechże Pan Bóg nadgradza szanownemu
559 22|             porucznikiem.~- Wielmożny pan niech o to będzie spokojny:
560 22|             proszę natychmiast o nie.~Pan łowczy dobył z szarawarów
561 22|            waćpana. panie poruczniku! Pan łowczy przerwał z pośpiechem:~-
562 22|            Nie godzi się!~- Wielmożny pan już za sobą mówił, a panu
563 22|            mówił, a panu porucznikowi Pan Bóg dał język - i do mnie
564 22|             mnie obracając się: - Czy pan masz pieniądze?~- Mam kilka
565 22|                 Więcej nic.~- Niechże pan da na to słowo szlacheckie
566 22|               rozbójnik z tego, co mu Pan Bóg w cudzej kieszeni przyniesie.
567 22|         szkody nie wróci. A wielmożny pan komisarz niech z Bogiem
568 22|           będzie, póki mnie wielmożny pan znowu nie zaczepi, bo ja
569 22|       Szyjeckiej Budy odprowadzę.~Tak pan łowczy ze swoim pocztem
570 22|              ojczyzny szkoda.~- Kiedy pan się gniewa, do niego mówić
571 22|             mówić nie będę; ale niech pan o mnie, jak chce, trzyma,
572 22|             gospodarstwie przyjmę, to pan się przekonasz, że czart
573 22|            ochłapa, na jaki napadł: a pan Pawlik zapytał mnie, czy
574 22|            został waszą własnością?~- Pan porucznik go znajdziesz
575 22|            zaraz go tam odesłałem. Że pan pozwoliłeś mi siąść z sobą,
576 22|      szczęście, iż nie dopuszczę, aby pan ode mnie smutną wynosił
577 22|            panu trzos nietknięty: coś pan tam włożył, to i znajdziesz.
578 22|               chętniej to oddaję, żeś pan przede mną odkrył przeznaczenie
579 22|             ziemi narodziłem się co i pan, i pewnie Moskalom przysługi
580 22|           stołu, mówiąc mnie: - Niech pan porucznik nie uważa. Sam,
581 22|      polowania mu asystował. Kazał go pan wyuczyć czytać i pisać i
582 22|          będąc z prawa natury ich wuj pan Szczyt, podkomorzy piński,
583 22|              mówił do mnie - nie myśl pan, bym tylko był rozbójnikiem
584 22|            nigdy nie nazwę.~- A jeśli Pan Bóg dopisze, a pokaże się,
585 22|        zasłużonym da nobilitacją. Tak Pan Bóg przykazał i były takie
586 22|            wkrótceśmy potem dokazali. Pan Puławski, broniąc się w
587 22|              honor wołyński!~Tak więc pan Puławski siedział w forteczce
588 22|              garnizon berdyczowski; a Pan Bóg nie dopuścił Moskalom,
589 22|      obowiązali się swobodnie puścić. Pan Puławski, szczęśliwy, że
590 22|        przyczynił do jego utworzenia.~Pan Puławski, nad nami objąwszy
591 23|                                       PAN RYŚ~W naszej niegdyś Polszcze,
592 23|           rozpaczał. Zdaje mi się, że Pan Bóg tak przykazał i że to
593 23|              dla pożytku ziemi to, co Pan Bóg napisał na niebie; bo
594 23|              lada po jakiemu czytali.~Pan podkomorzy na takowe objaśnienie
595 23|          graczem, za jakiego uchodził pan Ryś, ile że go miał za dobrego
596 23|              odkochał. I nie dziw. Bo pan Łopot, acz zacny i godny
597 23|               najpewniejszych nadziei pan Łopot odkosza dostał i wyjechał
598 23|           strony opiekuna; ale gdy mu pan Ryś bąknął, że czy wola
599 23|               istocie odwdzięczył się pan Ryś po ślubie, najdelikatniej
600 23|             książę chorąży nie żył, a pan Ryś przeniósł swoją wierność
601 23|            familii, z której powstał, pan Ryś odważył się odpowiedzieć
602 23|              chorąży, mój nieboszczyk pan, żadnego z was gołą ręką
603 23|               Z początku miał zwyczaj pan strażnik do korków żony
604 23|          takim sposobem pas rozwiążę.~Pan strażnik myślał, że żartuje:
605 23|       rzeczywiście pas mu rozwiązała. Pan strażnik pochwalił zręczność
606 23|        wzrastał. Na koniec ocknął się pan strażnik ze swojej melancholii.
607 23|             została odprawiona. Tak i pan Ryś po gwałtownym żalu tyle
608 23|           inaczej się działo. Dość że pan Ryś, że był wspaniałomyślnego
609 23|             jego potrzebach pamiętał. Pan Ryś był z liczby tych, co
610 23|        dwóchkroć sto tysięcy intraty. Pan strażnik, mając jedynaczkę,
611 23|           dowiedzieć nie może, jak ma pan Ryś wystąpić; a jak wystąpi,
612 23|             ciekawi byli, jak wystąpi pan Ryś; bo wiedziano, że w
613 23|          modnisie nieświescy, jako to pan Michał Rejten, pan Leon
614 23|            jako to pan Michał Rejten, pan Leon Borowski, pan Piotr
615 23|            Rejten, pan Leon Borowski, pan Piotr Wiazewicz i inni,
616 23|            sam dzień bierzmowania, że pan Ryś miał wystąpić na wieczorne
617 23|         szlachtą księcia wojewody był pan Tadeusz Scypion, ze starożytnego
618 23|        protektor podupadłej szlachty. Pan Tadeusz utrzymywał się ze
619 23|         zbierać na wieczorne asamble, pan Scypion, w przedpokoju między
620 23|            dubelta. Wchodzi nareszcie pan Ryś, z miną gęstą, cały
621 23|          zadarty. A tu przy podwojach pan Scypion kwaczkiem bryzg,
622 23|             aż zrobiły się pstrokate. Pan Ryś, nie wiedząc, co się
623 23|              perfumy nie wystarczyło?~Pan Ryś zmieszał się, spuszcza
624 23|             patrząc na niego. Dopiero pan Ryś rozzłościł się bez miary
625 23|         okropne wymówki jął mu robić. Pan Tadeusz z początku przyjął
626 23|          odsłużę i odmodlę. Ale na to pan strażnik, zapamiętały:~-
627 23|               łóz dostaniesz.~Dopiero pan Scypion uczuł, że nie cygańska,
628 23|              zaufany w pieniądze, coc Pan Bóg dał, lepszego od siebie
629 23|               szlachtę pokrzywdziłeś!~Pan strażnik porwał się i ledwośmy
630 23|             zawziął. Niedługo czekał. Pan Scypion, udawszy się do
631 23|             zanieść panu strażnikowi. Pan porucznik, nie odmawiając
632 23|              najwłaściwiej było, żeby pan Scypion, jako już go raz
633 23|       nakłonić, byle ze swojej strony pan strażnik dał słowo, że się
634 23|              przelewać się miała. Ale pan strażnik kulę przyjął, a
635 23|           nadszedł ksiądz Szukiewicz. Pan strażnik powitał go, lubo
636 23|         obrazą Pana Boga, przerwał mu pan Ryś tymi słowy:~- Roboczy
637 23|           otworzyć, żeby znaleźć, jak Pan Bóg uważa mężobójców.~-
638 23|              byś nas doglądał.~- Więc pan strażnik klątwę za nic sobie
639 23|            dlatego, iż nie wierzę, że Pan Bóg chce, abym się zbłaźnił.
640 23|              to pokój. A niech ksiądz pan czy pan ksiądz, przyjmując
641 23|                A niech ksiądz pan czy pan ksiądz, przyjmując oświadczenie
642 23|            księdza odprawił z niczym. Pan strażnik nie szukał sekundanta
643 23|            jak wiedziano, książę nasz pan się oświadczył. Wezwał więc
644 23|             na to widowisko, ponieważ pan Tadeusz nas wszystkich zaprosił,
645 23|            ich o pięćdziesiąt kroków. Pan Moniuszko, przeżegnawszy
646 23|               co się dziś przeleje.~A pan Borejsza, także przeżegnawszy
647 23|               do pałasza się porwali, pan strażnik został zadraśnięty
648 23|       zachować.~Ile dotąd gorszył nas pan strażnik swoją zaciętością,
649 23|               uległość kosztowała, bo pan Tadeusz, lubo pozbawiony
650 23|               nie z całym Nieświeżem. Pan strażnik dzieciom odkażał
651 24|            pełnomocnictwa zaprzeczył.~Pan Bohusz, niegdyś sekretarz
652 24|               o rzeczach publicznych. Pan Bohusz mnie znał, kiedy
653 24|           chciał wetknąć w ręce. Otóż pan Bohusz zaczął mówić o potrzebie
654 24|               dal cieszyć po dawnemu. Pan Świętorzecki na to się [
655 24|        marnotrawcy i tchórzowi? Na to pan Bohusz tak odpowiedział:~-
656 24|              sekretarzu - odezwał się pan Świętorzecki - czy daleko
657 24|        przepomnieć naszego księcia?~A pan Bohusz:~- Moi panowie, gdyby
658 24|             tak hojnie ziściła.~Skoro pan Bohusz nam dowiódł, że nasz
659 24|           innymi przedstawiony mu był pan Michał Rejten, nasz pisarz
660 24|        obruszyli, że nas nie wzywają. Pan Łukasz Hreczecha w naszym
661 24|           pany. Kiedy zsiadł z konia, pan chorąży Rdułtowski podał
662 24|               podał mu swoje ramię, a pan Stanisław Orzeszko, koniuszy
663 24|             nas witał króla jegomości pan Paweł Odyniec. Po tych mowach
664 24|           języku francuskim perorował pan Julian Niemcewicz, podkomorzyc
665 24|     nadzwyczajna pilność i potulność. Pan Bóg mi go dał, Pan Bóg mi
666 24|         potulność. Pan Bóg mi go dał, Pan Bóg mi go odebrał, niech
667 24|           zastała go podporucznikiem, pan Jasiński, tymczasowy naczelnik
668 24|             iż rad by nawiedzić sądy. Pan Ignacy Rewieński, prezydujący
669 24|          zaczęty, przerwany został, a pan prezydent, krótką mową powitawszy
670 24|            jego tylko osobie zostaje. Pan Fabian Wojniłowicz właśnie
671 24|               ziemstwie nowogródzkim. Pan Jelec, umocowany pana marszałka,
672 24|              zapadłych kondemnat. Ale pan Wojniłowicz stanął z prawem,
673 24|              króla podpisanym został. Pan Jelec, lubo sprawę przegrał,
674 24|       ogłoszeniu wyroku najjaśniejszy pan poszedł do grodu, gdzie
675 24|            poszedł do grodu, gdzie go pan Kazimierz Haraburda, sędzia
676 24|             Rdułtowsld, nasz chorąży. Pan Benedykt Imieniński, mleczny
677 24|             królu z pałaszem dobytym. Pan Hipolit Korsak i pan Michał
678 24|         dobytym. Pan Hipolit Korsak i pan Michał Ginter, jeden stolnik,
679 24|       podawali je i chleb mu krajali. Pan Jan Kiersnowski, cześnik,
680 24|            butelki i korki dobywał, a pan Antoni Zwierowicz, podczaszy,
681 24|         brzydził się w nim zbytkować. Pan Wojciech Płaskowicki, kra
682 24|       kosztownym kredensem miał dozór pan Ignacy Rewieński, prezes
683 24|           przez całą podróż. Ci byli: pan Trembecki, sławny wierszopis,
684 24|             tamci trzej młodzi byli - pan Szydłowski, wojewodzie połocki,
685 24|       Szydłowski, wojewodzie połocki, pan Grocholski, kasztelanie
686 24|             kasztelanie bracławski. i pan Morykoni, nasz Litwin; bo
687 24|           uskutecznił sejm 1766 roku, pan Butrymowicz, podstarosta
688 24|     szczególnie szambelani królewscy. Pan Szydłowski bardzo gruntownie
689 24|              widzimisię jednej osoby. Pan Butrymowicz, chociaż wielki
690 24|        egzekucji dekretów. Nasz poseł pan Rzewuski z wielką wymową
691 24|         Wyobraźcie sobie, panowie, że pan Turkuł, łowczy bracławski,
692 24|             stracić akcydensu, tak że pan Turkuł, nie mogąc się doczekać
693 24|              którym lud oświecisz!" A pan kasztelan odpowiedział pokazując
694 24|             czemu piorunuje. Aż jeden pan młodziuchny, po zagranicznemu
695 24|          ziemię. My ciekawi, co to za pan tak odważny i piękny, dowiadujemy
696 24|                dowiadujemy się, że to pan kasztelanie krakowski, dzisiejszy
697 24|             bałwochwalstwa zniszczył. Pan Bóg mu to nadgrodził, powierzając
698 24|               jak o słyszanej rzeczy. Pan Trembecki zaczął trochę
699 24|             był zręczny, kazał przeto pan chorąży nam go zabrać z
700 24|            tak się nam popisał, że mu pan chorąży po odjeździe króla
701 24|               między nimi szczególnie pan szambelan Trembecki uważał
702 24|          jakieś było umiarkowanie, bo pan chorąży wstrzymywał nasz
703 24|                a Świętego Stanisława: pan chorąży, gospodarz domu,
704 24|              chorąży, gospodarz domu, pan Obuchowicz, podwojewodzy,
705 24|           Obuchowicz, podwojewodzy, i pan Rewieński, prezydent sądów
706 24|            prezydent sądów ziemskich. Pan Siemiradzki który przed
707 24| mostowniczostwo nowogródzkie dostali: pan Celestyn Czeczot i pan Józef
708 24|                pan Celestyn Czeczot i pan Józef Barzobohaty; także
709 25|           trzy były tylko wypadki, że pan szlachcica najechawszy ukrzywdził.
710 25|            był zakwitował z procederu pan Tur, wziąwszy za to kamienicę
711 25|           przywabiła.~Komuż nie znany pan Potocki, starosta kaniowski,
712 25|           śmierci Augusta III. Książę pan, wróciwszy do Ołyki z Lublina
713 25|        nazajutrz puścić się w podróż. Pan Bartłomiej Chodźko napierał
714 25|      Nowogródku. A lubom wiedział, że pan starosta wówczas znajdował
715 25|              mnie widział ostatni raz pan podczaszy, od razu mnie
716 25|             jak ja konfederat barski. Pan Wirski przyjął mnie był
717 25|               ale konno przybyć, gdyż pan starosta zaraz się kwasi
718 25|    zawiązywania przy nich koni. O, tu pan Wirski zapomniał mnie oświecić,
719 25|        niewłaściwy swojemu stanowi, a pan starosta to spostrzeże,
720 25|       podochocony. Że to była sobota, pan starosta ten dzień suszył
721 25|            było poznać, że to był sam pan starosta. Chociaż wzrostu
722 25|         wzrostu. Przecię, gdyby nawet pan starosta wraz, z nimi miał
723 25|               siebie, jak się odezwał pan starosta:~- Co to waszeć,
724 25|              go w Kaniowie powiesili; pan podczaszy za Żydem się ujmuje
725 25|              Wypogodził oblicze swoje pan starosta, a obróciwszy się
726 25|                czoho choczet wid  nas pan podczaszy.~Odczytał głośno
727 25|        łaskawe przyjęcie swego sługi. Pan starosta z przymileniem
728 25|              wojewody wileńskiego. To pan nad pany! koły ty jeho dworanin,
729 25|             sam u niego służył. Na to pan Łopuski:~- A jużci tego
730 25|              pozwolim! Tamto litewski pan, a pan nasz pan; nam, szlachcie,
731 25|       pozwolim! Tamto litewski pan, a pan nasz pan; nam, szlachcie,
732 25|              litewski pan, a pan nasz pan; nam, szlachcie, służyć,
733 25|               jeho! Marszałek bilszy  pan za mene. Wiesz waszeć, mospanie
734 25|               palce jemu odrąbałem, a pan Wołodkowicz ujął się za
735 25|               A waścin książę oto ale pan! W koronie tylko podpanki,
736 25|          powiesili. Wielkie święto! A pan podczaszy do mnie z wymówkami.
737 25|          bilsze sto, a odczepy sia! A pan podczaszy jeszcze gorzej
738 25|            tym. Pane Łopuski, szczoby pan Soplica u nas wsiu maw wyhodu!
739 25|      wszystkim objaśnię. Dziś sobota, pan zwykłeś dziś suszyć i mnie,
740 25|             nohu pidniaty  ne mohu, a pan Leon tylko się śmieje i
741 25|      Borowskiemu. To, mospanie, kiedy pan Ignacy mnie nakiereszował,
742 25|              Przyjaciele i sam książę pan z łaski swojej mnie nawiedzali.
743 25|            jak drudzy piją." A książę pan zaraz posłał po Borowskiego,
744 25|          owszem - odezwał się - niech pan starosta zdrów pije wodę,
745 25|         zafarbowaniem." Jak przyszedł pan Leon, wszystko było na pogotowiu
746 25|               byli podochoceni, tylko pan Leon zawsze świeży do kielicha.
747 25|              ja go do ust przybliżył, pan Leon mnie za rękę: "Nie
748 25|       siedziałem, bo dano mi znać, że pan starosta każe sobie służyć
749 25|         Najświętszej Panny w dniu tym pan starosta zawsze pół kary
750 25|             się modliło gorąco. Dałby pan starosta temu, co by w prawo
751 25|              jakby palcem go wytykał. Pan starosta, jakby nie o nim,
752 25|                Przed kilką tygodniami pan starosta był przedał certum
753 25|         przyjmowali ordynariusze. Ale pan starosta, co wszystkiego
754 25|      Potockich. A trzeba wiedzieć, że pan starosta zawsze miał wzgląd
755 25|              gardła nie oszczędzał. A pan starosta po sztuce mięsa
756 25|           chełpliwość posądzono - ale pan starosta pił zdrowie bandy
757 25|             sobie miałem. A na koniec pan starosta - niech go za to
758 25|             starosta - niech go za to Pan Bóg stokrotnie i na tamtym
759 25|       obiedzie, a my pijem a pijem, a pan starosta tak wylany, nie
760 25|          upadnie. Szczoż robyty. jaki pan, taki kram. Co tylko złego,
761 25|             ich na ekonomow ne wziaw. Pan Potocki, chorąży koronny,
762 25|             się oświadczył na wstępie pan starosta; a przyznam się,
763 25|        świętej miałem opuścić Kaniów. Pan starosta nie tylko, że się
764 25|               mojego pana, do którego pan starosta własną ręką przeze
765 25|              Nikt nie jest bez ale, i pan starosta kaniowski za życia