Part

 1 1 |          my stali jak wryci; nie mogłem widzieć, co też się natenczas
 2 8 |     szwanku. Ale w niedzielę nie mogłem mojej intencji, tylko przez
 3 9 |     nieraz, bywając u matki, nie mogłem nie szydzić z postawy, jaką
 4 9 |       ojczyzny, w której już nie mogłem mieszkać bezpiecznie. Nabyłem
 5 11|    głupim interesem, którego nie mogłem nie przegrać, chociażbym
 6 12|   zastanowiła i temu wierzyć nie mogłem, jakoż i teraz myślę, że
 7 12|        bardzo przytomnie, że nie mogłem do głowy sobie przypuścić,
 8 15|          publicznie szczycić się mogłem; a już dziś moja starość
 9 16|      wdzięczną, sam z siebie nie mogłem wiedzieć ani o jej roztropności,
10 16|   którego zdaniu i radzie śmiało mogłem polegać. Jeszcze to przy
11 20| pozostałych, A na moje szczęście mogłem mu dać objaśnienie, jakiego
12 21|         to nigdy odważyć się nie mogłem, abym dobrowolnie akceptował
13 22|     Wszystko to było dobrze; nie mogłem narzekać, aby był nieobyczajnym,
14 22|          mnie do szczętu, że nie mogłem się oddąsać i szedłem zasępiony
15 23|        przyjacielowi odmówić nie mogłem; a do ostatniego momentu
16 25|         beze mnie wyjechał. Lecz mogłem sobie pochlebiać, że jakiś
17 25|      prawda, o której wątpić nie mogłem. Wprawdzie wiele złego o