Part

 1 5 |        się:~- Laus Tibi, Christe, żeś mnie do Omniewicz przyprowadził.
 2 11|       Nieświeżu z twojego uporu i żeś się dał złapać. A kiedy
 3 11|  zapowietrzonego. Bóg ci odpłaci, żeś o mnie nie zapomniał.~I
 4 14|              Jak ty śmiesz mówić, żeś nie poddany carowej? Kto
 5 14|           nie masz, śmiesz mówić, żeś nie jej poddany!~I nie poprzestawszy
 6 17|         Niech ci Bóg nie pamięta, żeś mi chłopca taką blizną obznaczył;
 7 20|      cierpisz na ciele, a bywało, żeś mu nadto dawał rozkoszować;
 8 20|          dobrze wyszedłeś na tym, żeś się trochę umęczył.~- Oj,
 9 20|        ile mnie to pociechy robi, żeś się tak obruszył na samo
10 22|          mnie napadasz. Myślałem, żeś uczciwy hajdamaka, a jak
11 22|          szanownemu porucznikowi, żeś się zlitował nad moją babą;
12 22|           Tym chętniej to oddaję, żeś pan przede mną odkrył przeznaczenie
13 23|   przekręcać mojego nazwiska, ile żeś mi go nie dał, i proszę
14 23| szlachcica, co nie twój chleb je? Żeś się wzmógł fartuszkowym
15 23|      bicza trzasnąłeś! Szczęście, żeś nie na półgłówka natrafił.
16 25|         czorta by nałykaw. Widzę, żeś prawdziwy albeńczyk, panie