Part

 1 4 | Poniatowskiego dworakował, ale że w duszy dobrze ojczyźnie życzył,
 2 6 |        przeżyjesz, pamiętaj o mojej duszy." Otóż kiedy partia, którą
 3 6 |            ojcze Idzi, za spoczynek duszy Wołodkowicza robiłem, to
 4 8 |           wyciągnęli spod mostu bez duszy, a pan Chojecki we dwie
 5 9 |  najmożniejszego w narodzie pana; o duszy jego my nie zapomnieli,
 6 11|             złote niespełna ma przy duszy! Minęły te czasy, kiedy
 7 13|        wyrok, że prosi tylko, aby o duszy jego nie zapomnieli. Jakoż
 8 15|        Fabian - świeć mu, Panie, na duszy! -lubił szklaneczką się
 9 16|          rachunki się wdawać! A i o duszy trzeba pomyślić. Aż wstyd,
10 17|         poczciwe uczucia, i słabość duszy; kilku tylko, z obliczem
11 18|        zagładził pewną szlachetność duszy, jeżeli w fałszywej zostaje
12 18|         spełnienie wyroku, padł bez duszy, jakby piorunem przeszyty.
13 20|            mieć musisz grosiwa przy duszy - niech cię to nie obraża,
14 22|           to jak Bóg na niebie, bez duszy padnie.~- Wielmożny pan
15 23|           nie miał ani szeląga przy duszy. Ale wkrótce dał sobie radę,
16 24|           przy tak wielkich cnotach duszy i nadzwyczajnym dowcipie