Part

  1 1 |             panom, nie zapominając i o nas, szlachcie, pan Kaźmierz
  2 1 |  nieprzyjemności przyniosło, jak się o tym powie. Po hymnie odbytym
  3 1 |             się i kiedy zapomniawszy o Bogu, z cierpkich przymówek
  4 1 |      Lubelczyki tęgo w kordy biją. A o cóż to się bili? O honor
  5 1 |           biją. A o cóż to się bili? O honor Najświętszej Panny,
  6 1 |            honor Najświętszej Panny, o wypędzenie tego intruza,
  7 1 |           przemocnie usadowili? Nie, o głupstwa, aby wam, panowie,
  8 1 |             przypisywali, która lubo o niej przemilczę, jemu samemu
  9 1 |             bośmy wszyscy wiedzieli, o co rzecz chodziła. W sam
 10 1 |             zwady i innych na próżno o to tentując, aż na koniec
 11 1 |              się na chwilę zapomnieć o tobie. Twoje i przodków
 12 1 |             cała!" "Ale to nie idzie o ofiary z majątku lub narażanie
 13 1 |           obmuruję w Białymstoku, to o ojczyźnie pomyślę." A książę
 14 1 |           nie będzie. Myślcie w Bogu o ojczyźnie, ale tak działajcie,
 15 2 |              był u nas marszałkiem i o nim mawiano, że gdzieś nawet
 16 2 |         doczytał, czego on chce; ale o dwadzieścia kroków na koniu
 17 2 |            Franciszkowi po myśli, bo o dwie mili mniej więcej od
 18 2 |            oświadczył [się], prosząc o wsparcie, pan Boner spolitykował
 19 2 |           trzystu tynfów, nie miałby o czym na wiosnę wojny rozpocząć.
 20 2 |             jego komendy, wiedzieli, o co rzecz, i obudzili pana
 21 2 |               Oho, pójdź no, bratku, o pół mili dalej, tam czterech
 22 2 |               A on mnie:~- Mniejszać o regimentarza, boć to szlachcic,
 23 3 |        namnożyło i takie paskudztwa, o których dawniej ani słychu,
 24 3 |              zależy, przyczynił się, o ile mógł, do osłabienia
 25 3 |        wynikło. Pan wojewoda, zelant o sławę swoją, jako chrześcijańskiemu
 26 3 |           jaką drogą, a i tam doszło o wszystkich okolicznościach,
 27 3 |               czy tu?", to mu gadano o rozdziale XIV, artykule
 28 4 |    dwadzieścia z okładem ustawicznie o Wolterze prawiono, aż uszy
 29 4 |       barskiej to nazwisko obiło się o moje uszy. Pamiętam, w Preszowie,
 30 4 |             lubił rozprawiać, mawiał o nim: "Ten Francuz z Mokotowa
 31 4 |            której z upiorów szydził, o czym książę wiedział, a
 32 4 |     przystępu nie dawał.~Tylem tylko o Wolterze wiedział przez
 33 4 |           wtenczas właśnie najwięcej o Wolterze mówiono, przyznam
 34 4 |    obrzydzeniu i pogardzie, tak byle o co rozprawia jak Karski
 35 4 |           jak Karski na mękach. Któż o tym nie wie, iż Turczyn
 36 4 |        Turczynem, tak szeroko plecie o miłości, że i warszawskiego
 37 4 |               Jeżeli piszą lub mówią o swoich przodkach, czyż poprzednio
 38 4 |           ile razy czytam lub słyszę o Zygmuncie III, o tym wielkim
 39 4 |              słyszę o Zygmuncie III, o tym wielkim i prawdziwie
 40 4 |              zdobyte w ogromie swoim o dwa razy przynajmniej przewyższały
 41 5 |               co ja tam rad bzdurzyć o starych rzeczach, wypadło
 42 5 |           rzeczach, wypadło mi mówić o śp. Ignacym Rewieńskim,
 43 5 |      dziękując mu uniżenie, że raczy o nas pamiętać; a bo to tacy
 44 5 |             niewygody, choć nie było o co przepraszać. Pewnie nikt
 45 5 |      postawili, ale tak, żeby każden o swojej szabli wiedział;
 46 5 |           przysłuchiwać się: mówiono o sejmach, o posłach, którzy
 47 5 |              się: mówiono o sejmach, o posłach, którzy na nich
 48 5 |        którzy na nich się wsławiali, o prawach, o swobodach naszych,
 49 5 |            się wsławiali, o prawach, o swobodach naszych, o konfederacji
 50 5 |        prawach, o swobodach naszych, o konfederacji barskiej, świeżo
 51 5 |        barskiej, świeżo rozwiązanej, o nieszczęśliwych braciach
 52 5 |         nasze zakordonowani zostali, o haniebnym sejmie, któren
 53 5 |             zawszem ojczyźnie służył o swoim, bez zapłaty, nie
 54 5 |         politykę dla kobiet, mówiono o rzeczach, które ich bawić
 55 5 |           kompanii. Opowiadał on nam o Niemcu-kuglarzu, którego
 56 5 |        mawiał, będąc już stolnikiem, o młodości swojej, w ubóstwie
 57 5 |    przyczyniało.~Potem zaczęto mówić o gospodarstwie, do czego
 58 5 |             tak był trzeźwy. I tylko o starych rzeczach, na które
 59 5 |             lubił mówić, szczególnie o polowaniach nieboszczyka.
 60 5 |        dyskursu się miesza, ile razy o nieboszczyku mówiono; bo
 61 5 |        Radziwiłł, wojewoda wileński, o godzinie dwunastej tu będzie;
 62 5 |               już mógł być spokojnym o losie swoich dzieci. Dla
 63 5 |        zaczął łaskawie wypytywać się o żonie i dzieciach i natychmiast
 64 5 |         upominając się u dyspozytora o owies dla gościnnych koni,
 65 5 |           przy kielichu, wspominając o świeżo odbytej komisji,
 66 5 |      plenipotenta, któren po swojemu o tym zdarzeniu rozpowiadał,
 67 5 |      zdarzeniu rozpowiadał, ale jako o słyszanej rzeczy, bo on
 68 5 |              napełniwszy swoją ręką; o swojej sile poszedł do sędziny,
 69 5 |              nie zawiodła, bo pewnie o własnych dzieci dobro więcej
 70 5 |            się sędzia nie starał niż o siostrzanach. On to posag
 71 5 |             niejeden majętny kawaler o jej przyjaźń się starał,
 72 5 |    województwie, prosi więc dla syna o jej rękę W. sędziego, jako
 73 5 |           drugiego jej ojca, a razem o wstawienie się księcia wojewody,
 74 5 |           nóg. Dopiero zaczęto mówić o postanowieniu państwa młodych,
 75 5 |           szczodrą łaskę i prosić go o podpisanie się za świadka,
 76 5 |            każden z nas to samo mógł o sobie powiedzieć; choć wysocy
 77 5 |      przeplatane kielichami. Dopiero o samej północy, na zakończenie
 78 5 |           której ostrzegając, że już o zabawach trzeba zapomnieć,
 79 5 |           miał mszę, pańską nazwaną, o samej czwartej z rana. Sędzia
 80 6 |          ażeby ktokolwiek mógł z nim o ten urząd emulować. Przecie
 81 6 |   smoleńskiego, ażeby oświadczył się o ten urząd dla siebie, co
 82 6 |             ile garść grochu rzucona o ścianę. Gdy obywatele zjechali
 83 6 |           żurowieckich jest wzmianka o tym wielkim mężu:~"Któż
 84 6 |         tamten świat z sobą zaniósł, o które na ostatnim sądzie
 85 6 |      wymówionym nasz strukczaszy, że o przyszłość nie pamiętał.
 86 6 |              z powodu, iż konkurując o jego córkę, w swoim domu
 87 6 |              pan Tryzna, lękając się o skórę, uciekł z tym tylko,
 88 6 |             i pozew wydał po księciu o irytację kontraktu i ekspulsję.~
 89 6 |       odpuścił, iż z obowiązku muszę o jego krzywdę się starać,
 90 6 |              przyszło do sprawy, nam o to szło, aby ją wprowadzić
 91 6 |        zaśnięciem co dzień wypytywał o czyśćcu, jakie tam są męki
 92 6 |            aby krewnych i przyjaciół o ratunek prosić? Żeby temu
 93 6 |            za taki zbytek, jakby się o tym dowiedział, toby mnie
 94 6 |            mnie przeżyjesz, pamiętaj o mojej duszy." Otóż kiedy
 95 6 |              u was na gościnie: mnie o waszą łaskę, nie wam o moją
 96 6 |          mnie o waszą łaskę, nie wam o moją dbać, bo jak mnie wypędzicie
 97 6 |           dobrą nadzieję, tylko szło o to, aby pana Tryzny namówić,
 98 6 |         którą dopiero wspomniałem, a o której pana Tryznę pan Michał
 99 6 |     zapozwany de malo gesto officio [o nierzetelność w pełnieniu
100 6 |      przybliżył się do koła, prosząc o głos. Na dany mu głos odezwał
101 6 |              Prosiemy pana Haraburdy o złożenie kondemnaty, jaką
102 6 |              otrzymaną popisywać - i o to z mojego miejsca dopraszam
103 6 |       krzyczyć, że nikt nie ma prawa o to zapytywać wielmożnego
104 6 |            co jemu należy, i potrafi o prawa swoje upomnieć się.
105 6 |             Kołdyczów natychmiast, a o pretensje, jakie mieć może
106 6 |         Panie Michale, bądź spokojny o pisarią ziemską; ja sam
107 6 |            tam siedział. Tam łatwiej o kuśnierza jak o dojeżdżacza.
108 6 |              łatwiej o kuśnierza jak o dojeżdżacza. My tu niedźwiedzie
109 6 |            Mu na to upadłszy krzyżem o ziemię: "Panie! A jak ja
110 6 |             bo ja nigdy nie wątpiłem o słowie przez Niego danym;
111 6 |      kościele dla zagajenia sejmiku.~O samej ósmej nazajutrz zebraliśmy
112 7 |         karał, jak ojciec kierował i o losie pamiętał. Ale nie
113 7 |              co w czasie nabożeństwa o mnie się wypytał u księdza
114 7 |          powiedział mi:~- Staraj się o trzy łaski: najprzód o łaskę
115 7 |           się o trzy łaski: najprzód o łaskę boską, po wtóre o
116 7 |              o łaskę boską, po wtóre o łaskę pańską, po trzecie
117 7 |             łaskę pańską, po trzecie o łaskę ludzką. Wszystkie
118 7 |              kiedy, wyjechawszy już, o ćwierć mili za miastem JW.
119 7 |           ciągle się z nim naradzał. O czym? - ja, lubo byłem użyty
120 7 |            dziesiąte domyślałem się, o czym oni konferują z sobą,
121 7 |               Aż tu jednego poranku, o piątej z rana, przychodzi
122 7 |       przyniósłszy, zacząłem brzytwę o pasek wecować i czekałem,
123 8 |           chętkę i w wojsku służyć i o tom się starał, ale nowy
124 8 |          czułego serca, jako kroniki o nim piszą, i nie było cnoty,
125 8 |            ona, ani jej sukcesorowie o jej posag nigdy upominać
126 8 |          robić. Przez półtorasta lat o to wszczynały i urywały
127 8 |            miłość Boga, księciu panu o niczym nie mów!~Jakoż myślałem,
128 8 |               Aż tu za miastem, może o półtrzeciasta kroków, kilka
129 8 |        Bracławskiego, który wiedział o interesie księcia i że jego
130 8 |            oczów ocierać, dodając: - O, biedna moja matulo, jakże
131 8 |          Litwoszowi, on nie wiedział o prawach naszego młyna.~Tu
132 8 |          swego nie pokaże (jako miał o tym objawienie jeden święty
133 8 |            aż dopiero, kiedy już był o kilka kroków naprzód, jeden
134 8 |        chorążym krakowskim, odwodem, o awulsa z margrabstwa pińczowskiego
135 8 |            mówicie, i że u was łatwo o figielki stalowe i kościane.
136 8 |  zniecierpliwił. Bo człowiek był rad o sztuce granej dowiedzieć
137 8 |               że ani sposobu trafić, o co rzecz. A jak pokaże się
138 8 |            sposobem sztuka się ledwo o jedenastej skończyła; a
139 8 |        jedenastej skończyła; a tyłem o niej wiedział powracając
140 8 |             wojewodziny Iliniczowej, o którego zwrot pretendowali.
141 8 |            cicho leżał w piwnicy, że o nim nikt nie wiedział, pokąd
142 8 |          Kurdwanowski i kilkakrotnie o to do niej się zgłaszał.
143 8 |             lubo jego wartość pewnie o wiele nie dochodziła kwoty
144 8 |          Kurdwanowski panią Glinkowe o nieprawne posiadanie majątku
145 8 |          wmawiać mu, że sen mara, że o tym myślał, więc coś mu
146 8 |             przedali sumienie, niech o sobie myślą; a on tak dalece
147 9 |            być może, ale mówię tylko o tym, co było za dawnych
148 9 |  karabinowymi, a kula armatnia padła o kilka kroków od niego, potem
149 9 |              się ciągle zgłaszając i o każdej rzeczy jej donosząc.
150 9 |              bo już tu szło wyraźnie o honor Mahometa. A co to
151 9 | nieodżałowanego kolegi (którego krew o pomstę woła na zmoskwiciałego
152 9 |     najmożniejszego w narodzie pana; o duszy jego my nie zapomnieli,
153 9 |           oswobodzoną, Szło więc nam o to najwięcej, aby wybrano
154 9 |         słowa był nieco rozjątrzony; o czym patriarcha moskiewski
155 9 |              góry; hołubce bił piętą o piętę, szastał się z dziewczętami
156 9 |          siczowym, i jako przekonany o tę zbrodnię, był kijmi ubity,
157 9 |  rozmawialiśmy z Kozakami humańskimi o ustawach i obyczajach tego
158 9 |              ale tak, że nikt w domu o tym nie wiedział. O religii
159 9 |             domu o tym nie wiedział. O religii nigdy nie mówił,
160 9 |              ogołocić z majątku. Ja, o niczym nie wiedząc, zacząłem
161 9 |         wiedząc, zacząłem się starać o przyjaźń majętnej panny
162 9 |            kłaniając się prosił mnie o przebaczenie, że nie może
163 10|      podowiadywałem się, że Francuzi o nas takie dziwolągi piszą,
164 10|         byłoby w zysku. Mówiono mnie o opisie konfederacji barskiej
165 10|              napisać, w dziele swoim O nierządzie Polskiej, lubo
166 10|      sprawiedliwości oddaje, jakoż i o księcia Karola wytrwałości
167 10|            przodków dostojeństwa - i o tym księżnę przekonał. Więc
168 10|       abecadło. Każdy z uczniów stał o kroków kilkanaście z strzelbą
169 10|              przez swawolę porznęli, o to nigdy nie było procederu,
170 10|      sądzonym, ile że nie tylko szło o uczynki gwałtowne, ale o
171 10|             o uczynki gwałtowne, ale o nielegalny przechód zbrojny
172 10|         wybrano deputatów lękliwych, o których był pewny, że to
173 10|           marszałkowi trybunału szło o to najwięcej, aby przestraszyć
174 10|              zarozumiały, nikomu się o tym nie zwierza, a pewny
175 10|              Ale tu już nie chodziło o sprawiedliwość, tylko o
176 10|              o sprawiedliwość, tylko o dogodzenie zemście. Pan
177 10|            dopiero dowiedział książę o nieszczęściu swoim. Bo zawsze
178 10|          ośmielenia, by mógł za sobą o jakąś łaskę się przemówić.
179 10|     spostrzegliśmy, że starający się o służbę na twarzy okazał
180 10|            co z tego będzie. Oficjer o służbę starający się stał
181 10|          żaden z nas nie wspominając o tym zdarzeniu, co nam był
182 11|                 PAN BOROWSKI~Pisałem o bandzie albeńskiej, a przyszło
183 11|          uczciwym domu. Pan Skirmunt o to się żalił księciu, ale
184 11|  samuelowskiej, sieciami obrzuconej, o piątej godzinie przed południem,
185 11|    upłynieniu trzech godzin, to jest o samej ósmej z rana, żadnego
186 11|       Borowskie-go, mówiąc:~- Proszę o konie, ubiłem zwierza!~-
187 11|                 Przeczytaj opis, tam o zającu się nie pisze, tylko
188 11|          zającu się nie pisze, tylko o zwierzu; a spodziewam się,
189 11|              ja pana generała proszę o strzelbę. Pan generał na
190 11|        generał:~- Ja się nie ubiegam o to, abym wasze spory rozstrzygał;
191 11|            konie. Ale obaczymy.~- Ja o waćpana przycinki nie stoję.
192 11|            pożartowali. Ale tu idzie o rozstrzygnienie interesu,
193 11|              sięgaj po moje konie.~- O, prawda, jaki ty mądry!
194 11|             grzeczności, to mniejsza o to, idź sobie piechotą,
195 11|           nienawidził i opierał się, o ile mógł, jej ustanowieniu,
196 11|    zirytowany, zaawizował pana Leona o okupno Niehoryły, a złożywszy
197 11| zapowietrzonego. Bóg ci odpłaci, żeś o mnie nie zapomniał.~I nalawszy
198 11|        starej mnie przywiózł prosząc o pomoc. To z nim część wódki
199 11|            już mi przymawiasz. Gadać o winie takiemu, co dwa złote
200 11|              Jerzy dobrodzieju, dość o tym! Co mnie Pan Bóg natchnie,
201 11|           pamiętam jak dziś - książę o samej dziewiątej z rana,
202 12|              alboli wymyślają takie, o których ani Paprocki, ani
203 12|      Sylwestra na pańszczyznę. Pletą o prawach człowieka to, co
204 12|            się temu, co go przekonał o nieprawe posiadanie zaszczytu
205 12|            talionis. Młodzieży teraz o tym gadać, to słucha jakby
206 12|           tym gadać, to słucha jakby o żelaznym wilku jej pleciono;
207 12|         Polonus omnibus par - a może o tym nie wie, że na Litwie
208 12|    księżniczką Massalską, starał się o indygenat dla siebie na
209 12|     publicznie: "Łatwiej w Niemczech o udzielność niż w Polsce
210 12|              udzielność niż w Polsce o szlachectwo." I dziwi się
211 12|               Toteż takich paskudztw o nas nie piszą. Tłomaczę
212 12|            siebie za zhańbionego, iż o nim myślano, że na pewno
213 12|      regimentarz Potocki nie był się o jedną godzinę spóźnił; ale
214 12|       odwetując się ich okrucieństw, o których nadmieniłem, oddzielił
215 12|            się kończy; ale prosiłbym o księdza.~Jakoż natychmiast
216 13|             to ich posągi widujem, a o których tyle wielkich rzeczy
217 13|             nam do tego: niech każdy o sobie myśli. Dość że po
218 13|             papieżom naprzykrzać się o dyspensa, dlatego i oni
219 13|             Panu Bogu, niełatwo było o dyspensę nawet magnatowi,
220 13|           wszystko był głuchym, więc o takowe porubstwo zapozwali
221 13|            okazało, na Węgry i śladu o sobie nie zostawił. A gród,
222 13|        uczyniwszy, nie troszczył się o pana Leszczyca, gdzie on
223 13|        obraca. I lat wiele minęło, i o tym już nikt nie pamiętał;
224 13|           pan starosta synowi kiedyś o tym wspomniał z dyskursu,
225 13|           wspomniał z dyskursu, jako o rzeczy potocznej. Umarł
226 13|           wyrok, że prosi tylko, aby o duszy jego nie zapomnieli.
227 14|            Dobrze sobie na dal tuszę o moim narodzie, że kiedyś
228 14|         jurysdykcjach; ten się stara o pożyczenie pieniędzy dla
229 14|            oświecił oraz przekonał i o dobroci serca syna, a razem,
230 14|         dwóch kawalerów, i trzy dam, o których się dowiedział,
231 14|            nie przestanie, bylibyśmy o każdej innej zapomnieli.
232 14|             którego nie spełniono, i o to wrzeszczy, to mu w żywe
233 14|        wszelkimi sposobami. Nim mnie o tej okoliczności oświecił
234 14|             sam domyślałem się nieco o niej, bo gubernator, ciągnąc
235 14|          zrobić i Kazań zająć? I kto o tym tobie mówił?~A ja mu
236 14|             tylko, że nie wiedziałem o Puhaczewie i że ma zająć
237 14|          mnie bić, abym się przyznał o związkach, jakie Polacy
238 14|           Boga brałem za świadka, że o niczym nie wiem. I tego
239 15|              teraz pełno jest ludzi, o których mówią: "Oto rozumny
240 15|        nareszcie rolnik wykwintny: i o nie. Cóż on takiego? -Oto
241 15|             tony, a jakie rozumienie o sobie, a jakie lekceważenie
242 15|     dopuszczać z poddaństwem ruskim, o jakiej nasi przodkowie najtwardsi
243 15|          zaczęli Rzymianie zapominać o wstrzemięźliwości przodków
244 15|        wojewódzkich naszych miastach o domach nierządnych nie było
245 15|              pociecha: byle się gród o niej dowiedział, rozdział
246 15|          poświęcenie, my czekamy, by o interesie zaczęto; a jejmość
247 15|             Polsce nietrudno by było o kawałek chleba. A potem
248 16|             coś do roboty; i chociaż o nadgrodę nigdy się nie przymawiałem,
249 16|              coś schować, ani myśleć o tym nie było sposobu. Razu
250 16|               to oprócz swojej biedy o wszystkim zapomina.~- A
251 16|        jednego pracując, a nie tylko o folwarkach nie myślę, ale
252 16|               Ja za kratami stoję, a o tym nie wiem, co się w domu
253 16|             rachunki się wdawać! A i o duszy trzeba pomyślić. Aż
254 16|        trzeba pomyślić. Aż wstyd, że o Statucie Litewskim cały
255 16|              zechce pójść za mnie?~- O to pokój. Pani podkomorzyna
256 16|             i jeszcze brał na siebie o nią się starać, i tak mnie
257 16|           żem był chudym pachołkiem, o czym i bez tego wyznania
258 16|         Potem jak się rozeszła wieść o moich zaręczynach, a zaczęli
259 16|              nie mogłem wiedzieć ani o jej roztropności, ani o
260 16|              o jej roztropności, ani o jej cnotach chrześcijanki
261 16|        wziąłem ją, bom jak najlepiej o niej trzymał spuszczając
262 16|            mową swoją. Umiałem czuć, o ile pochwała mojego charakteru
263 16|             wdzięczny, że publicznie o mojej prozapii odezwał się;
264 17|             że my radzi zawsze mówić o dawnych czasach i o dawnych
265 17|            mówić o dawnych czasach i o dawnych ludziach. Ale kiedy
266 17|          wzrastał, a zdawało się, że o niego nie dbał. Ani się
267 17|        ocaliła, a nie znał zabiegów, o nic nie prosił i nad własnymi
268 17|              rad, bo Pan Bóg pamięta o mnie." A to był jakby żarcik
269 17|             nieba, bo ani się starał o to, ani stosunków nawet
270 17|       Dopiero zaczynam dobrze tuszyć o przyszłym moim losie, kiedy
271 17|          nawiedzający ojców jezuitów o dawnych rzeczach polskich
272 17|              rekreacji zaczęto mówić o hetmanię Gosiewskim, o jego
273 17|         mówić o hetmanię Gosiewskim, o jego sławie i zasługach.
274 17|            przyjechawszy do szkoły a o wszystkim dowiedziawszy
275 17|             a przekupkami i Żydami i o to tak gęste skargi do profesorów,
276 17|              wówczas nowogródzkiego, o to, aby był sąd szkolny
277 17|       przekupce garnki porozbijał, i o to się sprawa, wytoczyła.
278 17|        przyjął mówiąc: "To nie idzie o ufność, ale żeby robić,
279 17|            Ale ledwo wieść go doszła o usiłowaniach narodu, chciał
280 17|       przestał im bechtać nad uszami o powinności, rozpierzchła
281 17|      ojczyznę. Pan Tadeusz, co nigdy o żaden urząd nie prosił i
282 17|              prawodawcę w Warszawie. O dniu najhaniebniejszy, a
283 17|             doby siedzieli zamknięci o głodzie, a potem nareszcie
284 17|        Niecnota Poniński śmiał z nim o tym mówić i mógł znieść
285 17|           potrafi, co carowa jejmość o nas napisała.~Pan Tadeusz
286 17|            jak doszła do niego wieść o pierwszym podziale ojczyzny
287 17|           różne jakoby przepowiednie o dalszych naszych losach
288 17|             powątpiewania nie miałem o wierze. Tuszę, że mnie miłosierdzie
289 17|            nędznego, ofiaruję Tobie. o Panie, za moją nieszczęśliwą
290 18|             by dotykalnie świadczyło o ich niegdyś bycie, to tylko
291 18|             objawił. Wiemy tylko, że o ile jest lekkomyślnie im
292 18|            lekkomyślnie im dotuszać, o tyle jest okrutnie ich potępiać.
293 18|             wielkie było wyobrażenie o cnocie i o pokutach, którymi
294 18|          było wyobrażenie o cnocie i o pokutach, którymi się wykupywały
295 18|          pięćdziesiąt lat, jakem się o nim dowiedział z największą
296 18|       uczonych. Dowiedziałem się tam o wszystkich szczegółach ich
297 18|         zacnego domu Łopacińskich, i o rękę jego córki się zgłosił.
298 18|            pomścić, iż domagając się o jakieś znaczne wywdzięczenie
299 18|            się domagał w jego sądzie o skazanie jej na gardle,
300 18|        śmierć zasłoni - jakoż i sama o tym nie wątpiła. Ale pan
301 18|               Pan starosta, co jeden o wszystkim wiedział (bo inni
302 19|           ludzkie. Takie zapomnienie o Bogu, taka obojętność dla
303 19|              i nic więcej! Tak plotą o rządach Boga, jakby przy
304 19|          niewinnej krwi utwierdziło? O, to bym zasłużył, aby mnie
305 19|             przekonania gruntownego, o tym się przeświadczyłem.
306 19|     wszystkiemu wierzyć, co człowiek o sobie mówi? Dobrze, że trafił
307 19|              po odebraniu wiadomości o klęsce stołowickiej, którą
308 19|        pokucie trawili i oprócz Boga o niczym nie myślili, a spokoju
309 19|            powiedzieć, że On zapomni o ofierze czystej dla ojczyzny
310 19|        panami siedział ksiądz Marek, o którym wiedział JW. kasztelan,
311 19|          stamtąd nas wykurzyć i była o to perepałka, ale my ją
312 19|      łapczywą zdobyczą, bo wiedzieli o nim, co to był za człowiek
313 19|       dobrodzieju; śmiem pana prosić o wielką łaskę.~- Rozkaż,
314 19|             za nas. A że czasu mało, o to pokój. Kiedy Bóg każe
315 19|             i my wszyscy za nim. Tam o wszystkim my się dowiedzieli
316 19|              zdrowym. Mniejszać mnie o zdanie niedowiarków, nad
317 20|         RZEWUSKI~Powszechnie wszyscy o nas mówią, że jesteśmy lekkomyślni,
318 20|          taki Pan Bóg przykazał, aby o dzieciach pamiętać, żeby
319 20|              i chciał się dowiedzieć o swoich imiennikach w niej
320 20|        zaprosił mnie do zamku swego, o letnią milę od Namysłowa,
321 20|     znajomości robić nie będę, tylko o takie domy kołem zaczepię,
322 20|              z radości, że może ktoś o nim nie zapomniał. A kiedy
323 20|             należał, może się kiedyś o tym i wypiszę, raz, że nie
324 20|         odebrać. Teraz wspomnę tylko o pierwszej myśli tego przedsięwzięcia,
325 20|          sobą mieszkać, to mniej się o tobie frasuję, bo wiem,
326 20|        chorąży dobrodzieju, nie wątp o moim przywiązaniu; źrzenicy
327 20|             rozmawiał. Zapominaliśmy o nędzy naszej, kiedy on mówił,
328 20|           choćby nawet tylko ciągłym o ojczyźnie myśleniem, złoży
329 20|            Ale, ale! Dobrze, że mnie o tym wspominasz, panie regimentarzu,
330 20|             ciągle, nie miałeś czasu o tej podróży twojej mówić.
331 20|  nieczynności. Ja się bić chciałem i o to się kłóciłem z panem
332 20|          jako szlachcic na zagrodzie o służbę starający się i puściłem
333 20|           się bawili (szlachcic miał o czym mówić, bo i po klasztorach
334 20|          gospodarz dobry szlachcic i o nas inaczej trzymał, jakoż
335 20|              co? Żeby to waćpan miał o czym czas tracić, toby parę
336 20|           czas tracić, toby parę dni o swoim chlebie się tłomaczyć
337 20|              a dobrze, nie zapominaj o Małużeńskim, herbu Lis,
338 20|        znaczne starostwo otrzymał. I o to wyzwał go był na pojedynek,
339 20|             swoimi mówi; mnie to nie o starostwo moje chodzi, co
340 20|           mnie odsądzili - mniejszać o to: mam ja swój kawałek
341 20|              bracia, teraz na koń, a o panu Poniatowskim w swoim
342 20|           głową, jako się może kiedy o tym wspomni.~
343 21|             stworzył człowieka, więc o nim zapomnieć nie może i
344 21|        zakonnego nie sprawiał, misje o zebranym chlebie odbywał,
345 21|            dusza z zupełną mądrością o wszystkich swoich grzechach
346 21|         swoich grzechach wiedziała i o wszystkich grzechowych okolicznościach,
347 21|             nam potrzebnego. Luboć i o doczesne rzeczy dobrze prosić,
348 21|            urzędnik wybrany może się o to pokusić? "Jak nie będą
349 21|              mniej bojaźliwym w tym, o co prawo pozwala mu się
350 21|             lepsi" - jak mówi Mazur.~O, młodzi rodacy moi, ja już
351 22|              nas, aby nie rozprawiać o powinnościach, ale ich dopełniać.~
352 22|            Korsak, bywało, mawiał:~- O życie nie dbaj, bo ono nie
353 22|           przed śmiercią, która może o mnie i nie myśli, a sam
354 22|            hetman zaczynał antyfonę:~O Maryjo, cna dziewica, ~Porodziłaś
355 22|         której siedziała pewna dama, o której córkę się starał.
356 22|          Mości towarzyszu, zgrabnyś! O waści pamiętać będę - i
357 22|              gęsiego lub ocierać się o szachownicę; to ich sprawy
358 22|            znać dworowi.~- Jakem się o tym dowiedział - dodał pan
359 22|         hultaj na rynku się pokaże i o nim mnie dadzą wiedzieć,
360 22| hajdamaczyznę wypleniał; rozpraw się o to z nim w Warszawie lub
361 22|            głowy, a ekonom cudnowski o tym się dowie, na pal każe
362 22|          ozwałem się - niech pan się o mnie nie troszczy, a z godnym
363 22|       dobrodzieja, i za dobrą opinią o mnie bardzo mu dziękuję.
364 22|  porucznikiem.~- Wielmożny pan niech o to będzie spokojny: u mnie,
365 22|            sobie, proszę natychmiast o nie.~Pan łowczy dobył z
366 22|              nie będę; ale niech pan o mnie, jak chce, trzyma,
367 22|        Rozumie się, że nie była pora o to z nim się targować. Kazał
368 22|           ludziom trzeba pokazać, że o nich dbam. Ale kto ze mną
369 22|              przechodzi, jak wspomnę o tym, co się z tego zrobiło.
370 22|          podobno sama ostrzegła gród o jego przybyciu, rozumie
371 22|      ekonomia piatecka nie śmiała go o to napastować.~- Panie poruczniku -
372 22|         uczyłem obrotów, a on ciągle o wszystkim mnie donosił,
373 22|              szlachectwo?~- Ani wątp o tym. Jak dobrze pójdzie,
374 22|              by było z naszą garścią o jakąś korzyść się pokuszać.
375 22|              została dość silną, aby o swoją własność mogła się
376 22|            widząc, że nie masz rady, o kapitulacją prosił. I chyba
377 22|              już dobrze zmierzchało, o ćwierć milki od Chodorkowa
378 22|            będący, spostrzegłszy, że o nich rzecz, dalej do wozów
379 23|            rzetelnej prawdy. Szeroko o tym bym mówił, ale na co
380 23|              spodziewa. Ale porzućmy o tym! Nie jestem prorokiem,
381 23|             prorokiem, by rozprawiać o przyszłości, a wolę o tym
382 23|     rozprawiać o przyszłości, a wolę o tym pisać, na co patrzałem.~
383 23|    pieczętowali się co i Pocieje. Że o tym dobrze wiedział nasz
384 23|           raz nam wypada mówić babie o prawach, kiedy ma proceder,
385 23|          głowę zabić i ta dykteryjka o Rysiu długo powtarzała się
386 23|          żurawia po szyi. powalił go o ziemię. Staremu aż mrowie
387 23|         liczby Radziwiłłów, co tylko o sobie pamiętali.~Ryś bynajmniej
388 23|        napatrzyć. Toteż, sam wiedząc o tym, lubił ozdobnie się
389 23|        potrzebie, ustawicznie prosił o pożyczenie pieniędzy i zawsze
390 23|           prośbą, dawał, nie pytając o ewikcję. Co większa, choć
391 23|       odwetować, gdy przyjdzie mówić o rachunkach z opieki, tak
392 23|             opiekuna ze wszystkiego, o co prosił, gdyż i bez tego
393 23|       lidzkim uszczypnął go wzmianką o organach nieświeskich, tak
394 23|              odebrał. Łbem tłukł się o ściany, rady dać sobie nie
395 23|          każdy wedle swojej możności o jego potrzebach pamiętał.
396 23|       Pobladł ze złości i wstydu, bo o ubiór dbał jak o własną
397 23|          wstydu, bo o ubiór dbał jak o własną skórę - i tak się
398 23|              zapamiętały:~- Mnie nie o buty chodzi, ale o śmiech
399 23|          Mnie nie o buty chodzi, ale o śmiech ludzki, coś na mnie
400 23|           merces, z zapewnieniem, iż o losie jego matki pamiętać
401 23|              na siebie postać, jakby o niczym nie słyszał, jednak
402 23|               panu Karolowi, że wiem o wszystkim i wolałbym, żeby
403 23|              na sławie, zapomniawszy o jego szlachectwie, ja to
404 23|       strażnika, iż zaniechał myśleć o pokrzywdzeniu pana Scypiona;
405 23|             strażnik kulę przyjął, a o niczym więcej mówić sobie
406 23|            nie dał. Gdy układali się o czas, miejsce i sposób pojedynku,
407 23|          półgłówka natrafił. A wiedź o tym, że ja twojej klątwy
408 23|             chce, abym się zbłaźnił. O to pokój. A niech ksiądz
409 23|            sekundanci rozstawili ich o pięćdziesiąt kroków. Pan
410 23|       asystować winienem, proszę was o przyczynę do Pana Boga,
411 23|   skrzywdzony. A że mimo przekonanie o słuszności jego sprawy nie
412 23|         trwała niemoc pana Scypiona, o krok go nie odstąpił, wszelkie
413 24|             Nie jest to łatwo sądzić o rzeczach publicznych, a
414 24|            publicznych, a tym więcej o mężach, którzy na nie wpływali.
415 24|             panować, iż żaden z nich o koronę się nie pokusił.
416 24|         można, że dom saski przestał o nas myślić, że wszystkie
417 24|           1786, kiedy rzecz chodziła o przyznanie królowi subsidium
418 24|           się wedle naszego zwyczaju o rzeczach publicznych. Pan
419 24|              pan Bohusz zaczął mówić o potrzebie powiększenia władzy
420 24|              król Stanisław niewiele o nas trzyma, ale już i to
421 24|      Warszawie, a każdy z nich powie o królu, że jest pełnym powagi,
422 24|       własnego przekonania, bo gdzie o powinność chodzi, tam już
423 24|          przyszłości lękam się mocno o sławę wielu naszych godnych
424 24|             znaczącą. Rzecz chodziła o otrzymanie dekretu nakazującego
425 24|            marsem na niego spojrzał, o co on mało dbał, i tamten
426 24|       obeznani. Bo kiedy się zgadało o odmianach, co je w rządzie
427 24|  ścieśnieniem prawa de liberi vocis [o wolnym głosie] zniósł przywileje
428 24|         argumenta. Zgadało się także o potrzebie egzekucji dekretów.
429 24|              tego nieładu, mam prawo o nim mówić. Wyobraźcie sobie,
430 24|   sześćdziesiąt tysięcy. Prosiłem go o umiarkowanie, żeby przynajmniej
431 24|              ani mówić sobie nie dał o układach. Udałem się do
432 24|           wówczas wołyńskiego, prawo o egzekucji dekretów jednomyślnie
433 24|          uchwalone zostało.~Tak tedy o publicznych rzeczach wszyscy
434 24|           się, trafiając w ich myśl, o uszczęśliwieniu województwa
435 24|            jeszcze wtedy ani myślano o kasacie. Dano przeto wiedzieć
436 24|            Już jego poprzednik bywał o tym uwiadomiony i dał był
437 24|             Nie trzeba zaś zapomnieć o tym, że wielu było świeckich
438 24|              jeszcze więcej zwątpili o sobie. Piękna by się rzecz
439 24|             zwalone, runęło z hukiem o ziemię. My ciekawi, co to
440 24|              świadków, a wielu z nas o tym wiedziało, ale tylko
441 24|             wiedziało, ale tylko jak o słyszanej rzeczy. Pan Trembecki
442 24|          napisał, mości szambelanie, o naszym pomazańcu:~Że raczył
443 24|           bez pomocy tych weteranów, o których, widno, iż żartując,
444 24|         wypadało jemu mówić z królem o wakansach i przekładać mu
445 24|           komnaty, konferował z nimi o nagrodach zasłużonym obywatelom
446 24|              zasłużonym obywatelom i o rozdaniu wakansowych urzędów
447 24|          miecznikowej z doniesieniem o naszym szczęściu, które
448 25|               Jak to bywało, mówiono o dekretach, że niektóre z
449 25| sprawiedliwości między ludźmi. Toż i o prawach powiedzieć możem:
450 25|           wiadome były, przekonałyby o ich mądrości i właściwości.
451 25|       swojemu opowie: jeden wspomina o okoliczności takiej, drugi
452 25|           okoliczności takiej, drugi o innej, która pierwszą zbija -
453 25|         uwagę ku sobie skłoni, żeśmy o tym nigdy i wyobrażenia
454 25|       wszystko było prawdą, co teraz o nich mówią. Niejednemu się
455 25|     Wielkopolsce ani słychu nie było o najazdach, toż samo w Małopolsce;
456 25|            anieli? A i te czynności, o których nadmieniłem, na
457 25|            za przyjacielem forsować. O żadnej innej prepotencji
458 25|          będę bił.]~Wszyscy słyszeli o staroście kaniowskim, a
459 25|             i zabudowań co niemiara, o co po jego śmierci sukcesorowie
460 25|              zaczęli mi ludzie mówić o dziwactwach pana starosty,
461 25|        srebrnej nietrudno w Kaniowie o rzemienną, niemałom się
462 25|             czułością wypytywał mnie o JO. księciu, moim panu,
463 25|            JO. księciu, moim panu, i o innych magnatach litewskich,
464 25|              różne dał mi informacje o trybie życia, jakie on przybrał.
465 25|         zawiązywania przy nich koni. O, tu pan Wirski zapomniał
466 25|           mocnego napoju nie używał, o czym się dowiedziałem u
467 25|           więc miałem dobrą nadzieję o pierwszym spotkaniu, a wziąłem
468 25|           dadzą mi wstęp do mówienia o interesie - i dobywszy z
469 25|     szlachcicem, bym dał sobie mówić o batogach.~- JW. starosto! -
470 25|         swoim interesie przyjeżdżam, o czym list od JO. mojego
471 25|            JO. mojego pana przekona. O żadnym Żydzie morafowskim
472 25|          wiem, tylko JW. podczaszego o list instancjonalny prosiłem
473 25|          instancja w nader chlubnych o mnie wyrazach, którychem
474 25|             którym mój książę prosił o łaskawe przyjęcie swego
475 25|           panu Ignacym Wołodkowiczu. O, se buw  mołodec i z rodu 
476 25|         który miał przystęp do mnie, o każdym moim kroku donosił
477 25|            komendą w Płoskirowie. Ja o niczym nie wiem, aż tu nyszczeńkom 
478 25|           tob ja jemu... Ale pokińmo o tym. Pane Łopuski, szczoby
479 25|          nacieszę jeszcze JW. panem, o interesie będzie pora mówić;
480 25|               jak się rozgoszczę, to o wszystkim objaśnię. Dziś
481 25|      gładziej pójdzie, a tylko panny o wodzie rozprawiają.~- Prawdziwy
482 25|               wszystko mię wypytywał o znajomych mu Litwinach i
483 25|     Litwinach i nie było mowy, tylko o życiu nieświeskim. I było
484 25|              Pan starosta, jakby nie o nim, tylko głową kiwa, oczy
485 25|      starosta, jak zwykle, zasiadał; o wszystkim wiedział, nic
486 25|          miał wzgląd na szlachectwo, o którego rzetelności był
487 25|      starosty kaniowskiego zachowało o tylu Litwinach zacnych,
488 25|            wyznaję bez obawy, by mię o chełpliwość posądzono -
489 25|          dałem, chyba nie wiedziałem o jego zaszczycie: natenczas
490 25|           piątek odważyłem się mówić o moim interesie, bo już w
491 25|  wspaniałomyślności, jest to prawda, o której wątpić nie mogłem.
492 25|        mogłem. Wprawdzie wiele złego o nim słyszałem, ale wiele