Part

  1 1 |            prawda, jak w czyśćcu - alem go jeszcze kilkanaście lat
  2 1 |                 wiązanie najdroższe, bo go nigdzie otrzymać nie możesz,
  3 1 |               się schylić nie chce, aby go podjąć. Pod różnymi postaciami
  4 2 |               szczególną zabawę widzieć go w palcaty olejem [i] krejdą
  5 2 |       przychylność, Generalność zrobiła go pułkownikiem powiatu gumbińskiego,
  6 2 |              gumbińskiego, upoważniając go do werbowania pułku i wszystkich
  7 2 |              carowej deklarował, że kto go żywcem przyprowadzi, zostanie
  8 2 |            nadrabiał fantazją, mocno to go sromało, gdyż on prawie
  9 2 |                panie Sewerynie, wyratuj go, Najświętszej Pannie cię
 10 2 |               się modlił, dlatego miano go za heretyka - ale to niesłusznie.~
 11 3 |           dobrym szlachcicem, dowód, iż go tytułowano sędzią grodzkim,
 12 3 |            wychodzącego z pałacu, kazał go schwycić przez sługi swoje
 13 3 |           komornikiem królewskim, kazał go zbić na kwaśne jabłko i
 14 3 |             wojewody mścisławskiego, iż go instrumentował sędzią grodzkim
 15 3 |                 można było pokazać. Ani go na kondescensje zapraszano,
 16 3 |               grodzie poprzegrywali. To go pytano: "Gdzie rzemień lepszy,
 17 3 |                akces zrobić, a zapewnił go, że działając w związku
 18 3 |         przemienił, po wtóre, że skutek go usprawiedliwił. Tak więc
 19 3 |     przestrzelił w oczach naszych, jako go pan Puławski ostrzegał,
 20 3 |              pan Puławski ostrzegał, że go łatwo na cel wziąć; ale
 21 3 |           Bielecki, jednomyślnie obrano go podkomorzym, czego on się
 22 3 |         rozpaczy chciał nawiedzić, a tu go ci sami na pierwszy urząd
 23 4 |            ojczyźnie życzył, więc, choć go grafem nazywano i po francusku
 24 4 |               czytać głośno, z uwagąśmy go słuchali, a szczególnie
 25 5 |              ojczyznę po swojemu i choć go często nie rozumiem, bo
 26 5 |               tłomaczy zbyt mądrze, ale go szczerze poważam i wdzięczny
 27 5 |             jego grzeczność i w kolanom go pocałował; a przecie, gdyby
 28 5 |          przyjęcia gościa, i wprowadzać go do pokoju, i dopiero odpasać
 29 5 |          powtórnie napełniwszy, oddawał go gościowi, którego uważał
 30 5 |               jakiegoś strachu, chociaż go z serca kochałem - i wszyscy;
 31 5 |                w imię Zbawiciela proszę go, abyś owszem, rękę podał
 32 5 |                mego upuściłem, błagając Go, aby te krzywdy moje na
 33 5 |                te jego koncepta, dobrze go ożenił, obdarzył dożywociem
 34 5 |                porządnym i na człowieka go wykierował, co jemu nikt
 35 5 |             moteczków i płócien swoje -~go urządzenia. Wszyscyśmy wychwalali
 36 5 |           wielmożnego sęstwa, obrazkami go bawił, aż dopiero odezwał
 37 5 |                u niego furmanem i woził go raz do Warszawy. On był
 38 5 |           szczupłego dziedzictwa biegnę go przyjmywać.~Ledwo to wyrzekł,
 39 5 |                pozsiadali z koni, ażeby go powitać. Z piękną mową sędzia
 40 5 |                 dobrych czasów, i zażył go, jak by żadnemu z nas lepiej
 41 5 |               mógł dać rady: ten zawsze go zwyciężał kielichem; ale
 42 5 |                się. Książę, podniósłszy go, zaczął łaskawie wypytywać
 43 5 |                do księcia pana i zapyta go, czy Wawrzyniec głupi; Bóg
 44 5 |               przy łasce księcia (niech go Bóg najwyższy błogosławi
 45 5 |                 że ta wizyta kosztowała go do czterdziestu tysięcy,
 46 5 |                 był szklanny dęty i gdy go do ust przykładano, trzeba
 47 5 |                  trzeba było koniecznie go wypróżnić nie oddalając
 48 5 |                wypił do Wawrzeńca, jemu go oddał, napełniwszy swoją
 49 5 |          konfederacji barskiej znacznie go odłużył, swoim kosztem sztyftując
 50 5 |                 powołaniu boskiemu, tak go za serce ścisnęło, że się
 51 5 |                pisania miał sędzia: nic go rozerwać nie mogło; nieraz
 52 5 |                 szczodrą łaskę i prosić go o podpisanie się za świadka,
 53 5 |            pomimo licznych próśb, ażeby go przyspieszyć), z powodu
 54 6 |        Haraburda wyrzucać szwagrowi, że go ukrzywdził w wypłacie posagu
 55 6 |              dopominali się u niego, iż go w niecierpliwość wpędzili.
 56 6 |            córkę, w swoim domu nakarmił go arbuzem, więc dogadzając
 57 6 |                 dogadzając zemście udał go przed księciem. Książę tak
 58 6 |                 panu Tryznie i wypędzić go z majątku - co się natychmiast
 59 6 |             łzami się zalałem, błagając go, że tak powiem, aby mnie
 60 6 |                jak zajął Kołdyczów, tak go trzymał. Na następnej kadencji,
 61 6 |                był za przyjaciel! Żebym go mógł wskrzesić, oddałbym
 62 6 |             niech poda rękę takiemu, co go obraził, a tym uwolnisz
 63 6 |               Grzesia, psiarza; kazałem go zabić w łańcuchach; po sprawiedliwemu
 64 6 |      sprawiedliwemu warto było ze skóry go obedrzyć. A ksiądz Kantenbryng
 65 6 |                się podobał mój pas, com go wczoraj miał na sobie; mówiłeś,
 66 6 |             gniew (ale w Litwie), to ci go dam; a jeżeli nie dokażesz,
 67 6 |                  że książę pan wypędzić go kazał z zastawy i prawie
 68 6 |        ustępstwo od W. Tryzny; a jeżeli go nie masz, choć na starość
 69 6 |             poruczyć JO. księciu, który go do pomyślnego kresu doprowadzi,
 70 6 |                 tym źle nie wyszedł, bo go książę bardzo polubił, i
 71 6 |                 i bywało zawsze - kiedy go widział - to lubił go prześladować,
 72 6 |             kiedy go widział - to lubił go prześladować, że gdyby nie
 73 6 |                nie pan Ignacy Rewieński go złożył, byłby mu głowę odciął.~
 74 6 |                ten mój szkaplerz? To ja go w sukcesji mam po moich
 75 6 |               moich antenatach. Jeszcze go mój protoplasta, Lizdejko,
 76 6 |           utrzymać: wszystkie zaścianki go zawiedli; więc, żeby jakoś
 77 6 |                 wojewoda instrumentował go sędzią grodzkim nowogródzkim -
 78 6 |             lepszy rydz jak nic - i tym go jakoś ukoił, a pan Michał
 79 7 |            zawróciłem konia, wypuściłem go, piorunem stanąłem na dziedzińcu
 80 7 |             marszałka dworu swojego (co go naówczas tytułowano podstolim
 81 7 |            powiernikiem JW. pana, który go często do publicznych używał
 82 7 |        przyczepił się do niego i zaczął go w przytomności mojej oprymować;
 83 7 |                do pokoju pana i obudzić go.~- Co takiego? - zapytał.~-
 84 7 |                Na to mój pan:~- Zawołaj go natychmiast!~A sam zerwał
 85 7 |                 czapce. ~- Soplico, weź go i przeczytaj głośno!~Czytałem;
 86 7 |                wszedł pan Bohusz, wziął go natychmiast JW. wojewoda
 87 7 |            czekałem, aż pan śledzie, by go ogolić, nie bez strachu,
 88 7 |             Stołpcami i tam nauczył się go cenić, gdy pod Klockiem
 89 7 |                gdy pod Klockiem obaczył go leżącego pod koniem ubitym,
 90 7 | najokropniejszego podał mu swojego, aby go nie dać w niewolę, sam siebie
 91 8 |                Ziemi Świętej, powierzył go przyjacielowi swemu. A że
 92 8 |      Radziwiłłów, upartych kalwinów, co go z powodu, iż rewokował,
 93 8 |                umarł, raz, że bisurmany go ubili, a że był łakomy,
 94 8 |                taki był zabijaka. Oddał go był do palestry; ale ten,
 95 8 |           łapczywą do korda, więc oddał go jemu, aby został nieświeskim
 96 8 |                bywało, nieraz umityguję go, kiedy z dworem przyjedzie
 97 8 |           swojego koligata, że pierwszy go nawiedził i zaprosił do
 98 8 |             obiad, a książę pan przyjął go przed kamienicą, żaląc się,
 99 8 |                kamienicą, żaląc się, iż go uprzedził; potem z JW. marszałkiem
100 8 |              przezeń statku, zaprosiłem go, by mi dotrzymał kompanii.
101 8 |                 pójdę do gospody i każę go tu wynieść.~Jakożem i tak
102 8 |           siedzącego na kamieniu, jakem go zostawił, a przy nim ci
103 8 |                kamienia, nie mamy prawa go mleć; ale pan sędzię, że
104 8 |                Bartłomieja, ale jeszcze go więcej niż wprzódy pokochałem,
105 8 |             powiedzieli, że nie snycerz go tak wystawił, i owszem,
106 8 |             wbrew prawu i sumieniu. Gdy go odczytano, nieszczęśliwa
107 8 |               żaden z kancelarii ruszyć go nie śmiał. Jest teraz złożony
108 8 |                 impedita, każdemu wolno go odczytać, a nawet ekstraktem
109 8 |                 przyjaciele wraz ze mną go nie wypróżnili.~W czasie
110 8 |  Kurdwanowskiego nabył tę wioskę, która go tak mocno tentowała; a donacja,
111 8 |                 już i natenczas, kiedym go widział w Lublinie, nie
112 9 |         Generalności JW. Ogiński wysłał go do Islam Giraja, chana krymskiego,
113 9 |            łowczego dworzanin wydał, że go widział we Lwowie przy dworze
114 9 |        generalnego konfederacji. Zaczął go pan Branicki wybadywać,
115 9 |                że z czymś ważnym; kusił go różnymi obietnicami, potem
116 9 |                 dał się zachwiać, oddał go JW. Branicki komendzie moskiewskiej,
117 9 |                jako szpiega natychmiast go powiesić kazała.~Islam Giraj
118 9 |              miał łaskę u sułtana, więc go do niego puszczono. Stanąwszy
119 9 |                To wtedy sułtan ucałował go, czego nawet z wejzyrem
120 9 |              Uważałem, że dziewki ledwo go nie zjadły oczyma i do której
121 9 |            świata, na ulicę rzucał, aby go wziął, kto zechce; i czapkę
122 9 |               podwody, koszowy śmiercią go karał po osądzeniu sprawy
123 9 |             poufałym przyjacielem, lubo go pierwszy raz widział. Zaprosił
124 9 |           wielkimi okrzykami prowadziła go tu tłuszcza z karczmy do
125 9 |                ten kosz włożyli, tak że go napełnili, a potem zanieśli
126 9 |                odjazdem odważyłem [się] go zapytać, jakim przypadkiem,
127 9 |                nawrócić; ale ten zawsze go zbywał milczeniem lub odwracaniem
128 9 |           skuteczniejszego sposobu, aby go Pan Bóg wykreślił z księgi
129 10|             jeno jednego syna, pieściła go do zbytku; i książę Karol
130 10|                 bo każdy nauczyciel, co go naglił do pracy, za jego
131 10|                 wsie daruje takiemu, co go wyuczy czytać i pisać, ale
132 10|                dokazał tej sztuki, a to go wyniosło na majętnego obywatela
133 10|                  obaczywszy przepisałem go i u siebie starannie zachowuję. -
134 10|               śmiało czekając oszczepem go ugodził; ale oszczep się
135 10|                 zostającym, jak uderzył go po łbie, niedźwiedź upadł
136 10|           Rzewuskiego, na swoich rękach go wyniósł spośród ognia, tak
137 10|        moskiewskiej była w mieście. Jak go pan Chreptowicz obaczył
138 10|     ubezpieczonego. Pan Wołodkowicz, co go nie spostrzegł, zapytał
139 10|               porwali pisarza, położyli go na stole czerwonym suknem
140 10|               mamiącej nadziei dostania go w swoje ręce. A że przy
141 10|              czerwonych złotych, jeżeli go wezmą. Cofnął się do domu
142 10|                może nie odważono by się go porwać. Ale wszelkie drogi
143 10|                 od ogrodu wywrócono, by go coraz w ciaśniejszym ostępie
144 10|                a trzeba było najprędzej go uchwycić, bo książę wojewoda
145 10|         trybunału, podał sposób, którym go dostali. Kazano wszystkie
146 10|              więcej betów rzucając, tak go obrzucili, że już ruszać
147 10|               mógł, i dopiero żołnierze go wzięli; w ich ręku będąc,
148 10|              tłomaczenia, bez słuchania go nawet, trybunał potwierdził.
149 10|                a nic więcej nie powinno go było czekać Ale tu już nie
150 10|               czerwonego i przyszpilcie go! -Oficer od warty przyskoczył
151 10|          kładziesz? Nie tu, ale przyłóż go waść temu jeleniowi, co
152 11|    Radziwiłłowski przyjaciel", a książę go nazywał "panie kochanku";
153 11|                 że zostanie przymuszony go zrzucić. I tak pan Skirmunt,
154 11|                opis na piśmie i wręczmy go panu generałowi. Bo jak
155 11|                 na nosie ci siędzie, to go ubijesz.~Wziął tedy papier
156 11|          zwierza ubitego okazać. Jeżeli go okaże, cztery konie siwosrokate
157 11|                napadł na komendę, która go prowadziła, rozsypał ją
158 11|           dobrowolnemu opisowi uwalniał go od wieży, ale nakazał mu
159 11|           poniesioną w gończym psie, co go pan Bonifacy był zastrzelił.~
160 11|              książę odebrał list, kazał go głośno przy nas wszystkich
161 11|                 charakteru, uprosiliśmy go, aby do niego się udał i
162 11|            słuszność do tego powinna by go zniewolić sama z siebie,
163 11|              nie czekając, aż pomimo że go kochamy, zmuszeni zostaniemy,
164 11|             wyleżawszy się parę dni, że go świat nie widział, wrócił
165 11|                dobrze podochoci, często go wspomina przez zapomnienie,
166 11|               był komornikiem. I zastał go prawie w czarnej melancholii.~-
167 11|              dokument napisał, odczytał go z uwagą pan krajczy, porządnie
168 11|            uwagą pan krajczy, porządnie go złożywszy włożył za nadrę
169 11|             zmieszać nieraz, jak książę go zniecierpliwi, na tym poprzestaje
170 11|          mocniej zaczął sapać, a my, co go otaczali, nie wiedzieli
171 11|                 się rozczulił, ucałował go, a ten mu do nóg padł i
172 11|              wesoły, bo pan Leon zawsze go umiał rozweselić, jako i
173 12|        dwanaście na rok odrabiał, pędzą go od Nowego Roku aż do świętego
174 12|            caduco dostawał się temu, co go przekonał o nieprawe posiadanie
175 12|          zasłużonym, tym samym mieliśmy go nie tylko za szlachcica,
176 12|          starosta czehryński, przywiózł go małego do Warszawy, a gdy
177 12|               małego do Warszawy, a gdy go odumarł, a Sawa podrósł,
178 12|                 niespodziewanie, rozbił go do reszty, zabrał mu harmaty,
179 12|          konfederat im się ukazał. I to go zdecydowało zaniechać Warszawę,
180 12|                  tym więcej że popierał go w zdaniu inżynier francuski
181 12|                 był dość burzliwym, tak go słuchał jak dziecię piastunki.
182 12|                jak z równym i szanowali go tak, że gdyby go wyniesiono
183 12|              szanowali go tak, że gdyby go wyniesiono i na kasztelana
184 12|                 umiał kule zamawiać, iż go żadna trafić nie mogła.
185 12|          Drewiczaśmy zbili i może byśmy go samego wzięli, gdyby pan
186 12|                ojca przywiązani, widząc go rannym, okropnie się pomieszali (
187 12|                pomieszali (oni to mieli go za charakternika), podnieśli
188 12|               charakternika), podnieśli go, a on z największą przytomnością
189 12|                  a potem zemglał, żeśmy go ledwie ocucili. A przyszedłszy
190 12|                że jemu bardzo szło, aby go dostać, raz, że to był jeden
191 12|                 przyznaje; więc sadowią go na koniu, aby był ich przewodnikiem,
192 12|         wynieśliśmy pana marszałka. Jak go zobaczył oficer za domem,
193 12|           bezbronni, rzuciliśmy się, by go ciałem naszym zasłonić;
194 12|               służbie moskiewskiej, bić go po łbie drzewcem od spisy;
195 12|         zreflektował [ów Polak], że jak go żywego przyprowadzi do generała,
196 12|           proboszcza sprowadzono, który go wyspowiadał i dał mu ciało
197 12|        Wojciecha; jak skonam, zdejmiesz go i zaklinam waćpana, byś
198 12|                 i zaklinam waćpana, byś go oddał panu Kaźmierzowi Puławskiemu,
199 12|             jego przyjacielem, a poproś go, by ten szkaplerz nosił,
200 12|              szkaplerz zdjąłem i ciągle go nosiłem, aż dopóki się obaczyłem
201 13|         deszczki do deszczki i tłomaczą go. Nasi profesorowie byli:
202 13|                 ogłaszał, a sama strona go spełniała. Przyjeżdżał do
203 13|            starostę kaniowskiego, który go wyciągnąć kazał z pojazdu
204 13|                u prawa i znalazł ją, bo go osadził przez dwanaście
205 13|            nabroił, chociaż za łeb nikt go [nie] ciągnął. I nie tylko
206 13|                z bliska miałem zaszczyt go poznać, razu jednego na
207 13|           światła niż rządzony, a kiedy go ma mniej, to musi ustąpić,
208 13|          książkę porządną ułożył? Niech go pokażą! Z korzennych i z
209 13|              takowe porubstwo zapozwali go do urzędu i sprawa się wytoczyła
210 13|                rynek, na którym kat już go czekał. Tam, wziąwszy ostatnie
211 13|              rękę pocałowawszy, prosząc go, aby swoją rzecz robił,
212 14|            głębokie zmartwienie. Zaczął go więc pocieszać i nalegać
213 14|            pieniędzy nie znajdzie, odda go pod sąd, który go zdegraduje;
214 14|                  odda go pod sąd, który go zdegraduje; że tym matkę
215 14|          przybędzie. Wojewodzic zapytał go, jak wielka była kwota ukradzionych
216 14|                 Na to wojewodzie zaklął go, aby dopóki z nim się nie
217 14|               nie wstanie, pokąd ojciec go nie wyratuje. Ojciec, co
218 14|               miłował syna, wystrofował go i dał mu te pieniądze, ale
219 14|                syna z pieniędzmi, który go oświecił oraz przekonał
220 14|           przybyszów różnych krajów, co go obsiadli, w nim do znaczenia
221 14|        któregośmy tam zastali. Bo kiedy go przyprowadzono do Kazania,
222 14|                 Przybywszy, wprowadzają go na pokoje, gdzie zastaje
223 14|            czułości. Zaraz w domu swoim go umieścił i kilku jego kolegów
224 14|        kasztelanie, pan Suffczyński, co go później widziałem podkomorzym
225 14|               wypuszczał na wolę, mając go za niezdatnego. Jednak już
226 14|               na niego patrząc można by go wziąć za trzynastoletniego
227 14|         wziętości przyszedł u niego, iż go nieraz umitygował. Puhaczew,
228 14|                  I natychmiast rozkazał go na śmierć zaknutować. A
229 14|                 Bóg Syn lub Duch Święty go przeczyta, bo tylko równy
230 14|                podobało Puhaczewowi, że go zaraz mianował generałem
231 14|         Uralskie Góry się rzucił, gdzie go wzięto i nas. Jego podobno
232 15|                tak mnie zbałamucił, żem go użył na przestrojenie mojego
233 15|        szlachcica przewłokami, niszczył go tym, ale go nie zarzynał
234 15|       przewłokami, niszczył go tym, ale go nie zarzynał jak dziś. Exspecta
235 15|               raz byłby umęczony. Jakoż go nie przestają krzyżować
236 15|               Rzeczypospolitej królowie go nie zaspokoili, pokąd na
237 15|                majstrem do tego, w czym go w Warszawie i w Wilnie nieraz
238 15|       Niklewiczowej na posag córki, aby go z pozwu wypuściła. A pomimo
239 15|               się do urzędów, lubo i te go nie omijały, bo wziętością
240 15|           nowogródzkiej między nami, co go tytułowano jaśnie wielmożnym,
241 15|             obydwóch nas prosić, abyśmy go wyręczyli, że przyjechała
242 15|                Chrystusowe zaklął, abym go szczerze bił, równie jakom
243 15|             regent na pana Jelca! Ledwo go ludzie odwiedli, że go nie
244 15|            Ledwo go ludzie odwiedli, że go nie zapozwał do grodu; ale
245 15|                się przez pustotę. Jakoż go ono tam nie ominęło; bo
246 15|                 przyjemnością widywałem go nieraz. Ale pan regent do
247 15|         przypadkiem w Wilnie spotkawszy go na obiedzie proszonym u
248 16|               nad sobą zacznie dumać, a go smutek kole, to oprócz swojej
249 16|                spodziewam się, że i tam go odbiorę; ani spostrzeżesz
250 17|           jezuita pokaże! A żaden sługa go nie opuścił: starzeli się
251 17|              laudum i przywilej szukały go w Gruszówce, a nie on ich
252 17|                zapadł na słabość, która go przez cztery lata do łóżka
253 17|                nic z zadumania rozerwać go nie mogło. Że klasztor był
254 17|                koledzy, a profesor musi go dobrze potrząść, nim się
255 17|                 przy mapie zastają, jak go zostawili. Ojcowie jezuici
256 17|               było na próżno, zostawili go, ile że w postępkach swoich
257 17|            Kilkakrotnie był bity, a nic go przemóc nie mogło. Jak się
258 17|            opoka nieporuszony. Przestał go bić ksiądz rektor, by mu
259 17|              zdrowia nie nadwątlił, ale go do kozy zaparł, skąd tylko
260 17|               na naukę wychodził, chcąc go tym sposobem zmusić do upokorzenia
261 17|        wszystkim dowiedziawszy się, sam go wyprosił.- A gdy mu go przedstawili,
262 17|              sam go wyprosił.- A gdy mu go przedstawili, zaczął go
263 17|                 go przedstawili, zaczął go całować mówiąc: "Niech ci
264 17|         konterfekt Piotra Wielkiego: to go tak zniechęciło, iż zaraz
265 17|              chorążyc nie namęczył, aby go zwrócić do dawnego przedsięwzięcia.
266 17|            swojego konia mu podał i tym go ocalił, a sam siebie oddał
267 17|              jego ponurość, zniechęciła go, iż potem rzadko kiedy samotność
268 17|                 odjęte urzęda, zrobiono go naczelnikiem, że tak powiem,
269 17|              puszczach. Ale ledwo wieść go doszła o usiłowaniach narodu,
270 17|              jego nie spostrzegli, boby go jak głuszca byli położyli.
271 17|                po lasach, i Pan Bóg, co go do większych rzeczy gotował,
272 17|               bo oni niezawodnie byliby go zamęczyli. - To w Gruszówce
273 17|                 silnie pięścią w ciemię go ugodził. Zawrót głowy częsty
274 17|               chce, zaczęli bracia mieć go w pilnej straży. Całe obywatelstwo
275 17|          gawędzić.~Kiedy ośmieliłem się go nawiedzić, gdy mnie jemu
276 17|                 by się rzucił. Ze łzami go pożegnałem. Matka jego,
277 17|                 na generała, ale ludzie go nie puścili i jego zamknęli.
278 18|         zaślepiwszy człowieka, w potwór go zamienić. I w to się do
279 18|       podzielenie nędznego losu. Zrobił go krajczym litewskim i dał
280 18|             potem odumarł mu ojciec, co go zmusiło opuścić Warszawę,
281 18|              córki się zgłosił. Już był go sobie zobowiązał ustąpiwszy
282 18|              krajczy jest jej synem, że go zamieniła, a prawdziwy Ciechanowiecki
283 18|                 jako jedyny środek, aby go uspokoić. Zagrożony taką
284 18|           śmierci ferował. Pan starosta go potwierdza w pewności, że
285 18|              prawa do tego majątku, coś go posiadał. Wystaw klasztor,
286 19|              takowe gadania raz ofuknął go porządnie JW. Krasiński,
287 19|          zaczepiał księdza Marka, który go, bywało, z wielką cierpliwością
288 19|            zgłębił. Razu jednego wyzwał go był wedle swego zwyczaju
289 19|               tamten się upiera, raptem go zapytał:~- A dawno waćpan
290 19|               do kościoła, i zastaliśmy go klęczącym przy konfesjonale
291 19|             trafił na boskiego męża, co go zwrócił na właściwą drogę,
292 19|                A krzyżem drewnianym, co go nosił z paciorkami u boku
293 19|              były wiadomymi. Obskaczali go, my też dzielnie jego bronili,
294 19|                mnie rady nie dadzą." My go usłuchali: a jak takiego
295 19|                 nacierać na księdza, by go na spisy uchwycić, a on
296 19|                chwyta, próbowali rękoma go porwać i z sobą zataskać,
297 19|          przybliży się do niego, to jak go przeżegna, Kozak na ziemię
298 19|          wychodzić, i natychmiast kazał go otrąbić. My więc do spoczynku,
299 19|            pragnąć księdza. Trzeba mnie go na śmierć dysponować.~-
300 19|                 całej tej rozmowie, aby go kazał za obóz wyprowadzić.
301 19|               na nikogo nie zdawał, sam go przeprowadził, aby przy
302 19|           nawiedzać pułkownika widzieli go przy chorym, który go słuchał
303 19|          widzieli go przy chorym, który go słuchał z wielką pobożnością
304 19|           ocalił mu duszę i nie opuścił go, aż po rozłączeniu się ducha
305 19|           otaczała namiot, do niego, bo go poznano, gdyż byli tam tacy,
306 19|              dnia wczorajszego widzieli go na koniu, i tacy, których
307 19|               zbliżali się do niego, by go porwać, z wielką jednak
308 19|             ośmielili się więc i wzięli go w swoje ręce. Oto była pociecha,
309 19|              takiego brańca. Wyprawiono go natychmiast do Lwowa, gdzie
310 19|               mu ręce i nogi, posadzili go na wozie z dwoma setnikami
311 19|             całą drogę otaczało wóz, by go nikt nie widział i żeby
312 19|                 nie widział i żeby nikt go nie odbił, chociaż między
313 19|                 podróży, ale oni ciągle go gabali; a że była między
314 19|                 się zamyślał, szamotali go setnicy, aby im nie uleciał,
315 19|               aby im nie uleciał, i oba go rękami ściskali ciągle,
316 19|                A potem ze łzami zaczęli go błagać, by im swój mucet
317 19|           dziwolągi były w raporcie, co go nam przełożył jeden bazy
318 19|              sumienny dziejopis opuścić go nie może. Znajdą się tacy,
319 20|         handlował odzieniem, i prosiłem go, by raczył ode mnie przyjąć
320 20|         nazajutrz z rana, przepraszając go, że w kapocie go nawiedzam,
321 20|          przepraszając go, że w kapocie go nawiedzam, oddałem mu, co
322 20|               mnie kosztował, rad byłem go przekonać, że kiedy potrzeba,
323 20|               jakiejś przykrości, takem go widział uszczęśliwionym
324 20|                domu nie zastanie, zaraz go stawi nad folwarkiem, a
325 20|                 łaskawcy, oprowadza się go do stajni, popisuje się
326 20|              ziemi, głowy podnosili, by go słuchać; i mówiłby do jutra,
327 20|               nie straci, rozszerzywszy go w sobie ofiarami, pracą,
328 20|              ojczyźnie myśleniem, złoży go do coraz zwiększającej się
329 20|                Pan Bóg powierzył, byśmy go wypiastowali, a z którego
330 20|           zjadałem chleb ze schabem, co go mnie był udzielił pan Korsak,
331 20|                 to lis tak ostrożny, by go z jadźwiny nie przywabić.
332 20|                bądź, postanowiłem sobie go nawiedzić. Przebrałem się
333 20|         czerwonych brzęczączek i prosić go, by Żydka najął dla mnie.
334 20|                 nienawidzę, że ile razy go spotkałem, jakby jaka pokusa
335 20|                 otrzymał. I o to wyzwał go był na pojedynek, a jego
336 20|                 tylko spotkamy tego, co go pan starosta augustowski,
337 20|               koni zostaje - a my byśmy go mieli żałować, a zasię!~-
338 20|                  Co to mnie za król, co go ktoś tam narzucił! Pan starosta
339 20|              potem, księże Marku, jeśli go bym ubił, to mam słuszność
340 20|                 mnie nie stanął, gdziem go po rycersku zaprosił; mam
341 20|              swoim czasie pomyślim, jak go dostać.~I kazał trębaczom
342 20|                 do Preszowa i widziałem go później w Nieświeżu, kiedy
343 21|                 Nim, proś, błagaj, póki Go nie zmiękczysz, bo On jest
344 21|    Nowochackiemu misjonarzować i ustnie go strofował, iż on naraża
345 21|             roztropność ludzka zniewala go być uległym ambasadorowi.
346 21|               nie mógł odpowiedzieć ani go ofuknąć, raz, że było wielu
347 21|                  ale dusza okrutnie się go boi, bo tam takie cierpienia,
348 21|                dobra dar odwlecze, może go zupełnie odmówi, a i w takim
349 21|              Polak nie będzie, a jeżeli go zostawicie, bądźcie pewni,
350 22|            dzieło boskie, nadpsują, ale go nie zniszczą. Pan Bóg po
351 22|            kontuszowy szlachcic, zawsze go do tego namówił fraczkowy
352 22|              jak mój sygnet herbowy, co go na małym palcu noszę, że
353 22|           dostał ten mój siwosz, coście go wszyscy znali i co mi pięć
354 22|                 trafem nadszedł i kazał go z duszą puścić, obdarłszy
355 22|            obdarłszy do koszuli -poznał go i zaraz pobiegł dać znać
356 22|          przewróciłem, ani sposobu było go znaleźć. Mając przecie podkomendnych,
357 22|                 naszego leśniczego i ja go tam razu jednego spotkałem
358 22|               pan porucznik nieraz może go widzieć będziesz.~Tak rozmawiając
359 22|               nim w Warszawie lub gdzie go znajdziesz, a mnie daj czysty
360 22|            obławę, a ja to tym, to owym go zbywam, byście pokój mieli.
361 22|               niech sam powie. Jeszczem go prosił, aby mnie skałek
362 22|                 póki wola pańska, bo ja go nie wypuszczę, pokąd ludzi
363 22|                 dobywszy trzosa: - Masz go waćpan; ale piekielną wyrządzasz
364 22|              pana bardzo szanuję, a jak go na swoim gospodarstwie przyjmę,
365 22|               czart nie tak czarny, jak go popi malują.~Wszystko to
366 22|             własnością?~- Pan porucznik go znajdziesz w Szyjeckiej
367 22|                Szyjeckiej Budzie; zaraz go tam odesłałem. Że pan pozwoliłeś
368 22|            namęczyć - i teraz pewno nic go tyle nie frasuje, jak to,
369 22|          zdarłem. Tyle tylko mojego, co go nafrasuję. A musiałem go
370 22|                go nafrasuję. A musiałem go ukarać, bo mnie niesprawiedliwość
371 22|               umiałem, tylko serdecznie go uścisnąłem. Ale aż mróz
372 22|            moich czynności!~A potem jak go palnie, na dwie części łeb
373 22|          przywiązać trupowi i w Teterów go rzucić, a ziemię obmyć z
374 22|           polowania mu asystował. Kazał go pan wyuczyć czytać i pisać
375 22|              czytać i pisać i pewnie by go liberował z kawałkiem chleba,
376 22|                 skrzywdzonym został. Ja go nie bardzo za język ciągnąłem,
377 22|             powiesił do góry nogami, że go krew zalała. Kiedy w Żytomierzu
378 22|                 czasu, urząd ćwiertować go kazał. Ale już Pawlik odwagą
379 22|             przyszedł u rozbójników, iż go ten motłoch na wodza jednomyślnie
380 22|          rozpaczy, owszem, zreflektował go, przekładając, że mu, będącemu
381 22|            ekonomia piatecka nie śmiała go o to napastować.~- Panie
382 22|             odeszle do Budy. A lubo jam go potem zapewnił, że Pawlik
383 22|               Pawlik się dopuścił, tyle go znalazłem gościnnym i dobrze
384 22|                 Berdyczowie, tuszył, że go wybawi ogólne powstanie
385 22|                  w którego ufał, musiał go zawieść; bo kiedyśmy na
386 22|            skoczył w rzekę. Szczerześmy go żałowali, ale cóż, kiedy
387 23|            organy jego roboty. Nazywano go ordynatem nieświeskim, bo
388 23|               dystynkcji. Książę hetman go lubił, a szczególnie brat
389 23|             kaplicy. Ten zawsze nazywał go żartując swoim kolegą. A
390 23|                 i pożytek ludzki.~- Daj go katu! - odpowiedział podkomorzy, -
391 23|                 syn, książę chorąży, co go do chrztu trzymał, przed
392 23|               od piątego roku życia już go zaczął poufalić z organami,
393 23|                więcej martwiło ojca, iż go Bóg dalszym potomstwem nie
394 23|              Karola, by Karolek wręczył go JO. ojcu chrzestnemu jakoby
395 23|                żurawia po szyi. powalił go o ziemię. Staremu aż mrowie
396 23|                  co z nim się stawi. Ja go umieszczę między moimi paziami
397 23|           między moimi paziami i posunę go z czasem, że mu nigdy na
398 23|         paziowie w przedpokoju pilnując go grywali sobie w halbecwelfa,
399 23|                skończonej kaźni zapytał go niby łagodniej, chociaż
400 23|              ile łóz dostał, i postąpił go na pokojowego, z oznaczeniem
401 23|                 się Ryś oburzył, że ani go zastanowiło, iż sprawa była
402 23|             mojego nazwiska, ile żeś mi go nie dał, i proszę natychmiast
403 23|                uchodził pan Ryś, ile że go miał za dobrego szlachcica,
404 23|                bo nie mając dzieci, mam go za syna i dla niego pracuję.
405 23|               śmierci stryja przywiązał go ściśle do swej osoby. Wkrótce
406 23|                 była tego warta: kiedym go poznał, to już był niemłodym,
407 23|            Radziwiłłowskimi. Tytułowano go strażnikiem mińskim i był
408 23|            ziemstwem lidzkim uszczypnął go wzmianką o organach nieświeskich,
409 23|              podobnymi przygryzkami tak go wziął oprymować, że biedny
410 23|           korków żony strzelać; ale ona go od tego oduczyła, bo trafiła
411 23|               mu ogolili brodę a wzięli go na refleksją, jakoś się
412 23|              ojcowie jezuici przekonali go, że ani zgromadzenie z niego,
413 23|         nadawszy nowicjat wileński, aby go na świecie modlitwy ojców
414 23|                domu saskiego, odsądziła go od województwa wileńskiego
415 23|                 swoich przyjaciół, a te go nie zawiodły, bo każdy wedle
416 23| nieprzewidzianego. To dopiero naśladują go wykwintnisie. Bo kto z niego
417 23|            swego pana, po wtóre, że się go obawiał jak ognia. Otóż
418 23|                mnie obraził! Spod ziemi go wydobędę. Jeżeli to się
419 23|         dziedzińcu zamkowym napotkawszy go, w obliczu prawie całego
420 23|   najdrobniejszych szczegółów i uprosił go, aby raczył od niego kulkę
421 23|              żeby pan Scypion, jako już go raz publicznie przepraszał
422 23|        Szukiewicz. Pan strażnik powitał go, lubo z sercem kwaśnym,
423 23|                  cieszyłbym się widzieć go we wszystkim do niego podobnym.
424 23|                  że mu staję, widać, że go szacuję; ale żebym się oczyścił
425 23|             obawy, abym ci przeszkadzał go odmawiać moimi radami.~-
426 23|                 każdy wypadek. Ledwośmy go ocucili, że trochę przytomności
427 23|                 odzyskał, i zawieźliśmy go do Kiecka z obandażowaną
428 23|           oczami zalanymi łzami, błagał go, by mu odpuścił swoje nieszczęście.
429 23|            niemoc pana Scypiona, o krok go nie odstąpił, wszelkie posługi
430 23|                 życia odejmuje), zabrał go z sobą na wieś do swojej
431 23|               wieś do swojej córki, tam go z nią zapoznał i po kilku
432 23|             błogosławieństwo, zostawiał go już starostą sądowym lidzkim
433 24|         spadkowego tronu w Koronie, jak go mieli we własnym kraju?
434 24|    lekkomyślnemu młodzieńcowi, chcącemu go sztuki wojennej nauczyć.
435 24|            bożemu rozebrawszy, potępiać go nie śmiem ani jemu przypisuję
436 24|                 a cóż dopiero, jak tłum go weźmie w obroty! Chociażby
437 24|                 nawet usiłował zepchnąć go z tronu, na którym wedle
438 24|            szerzyć się będzie wyłom, co go nierząd w kraju wybił od
439 24|              naszego województwa, gdzie go odprowadziły urząd i szlachta
440 24|      Niesiołowski, nasz wojewoda, który go powitał czułą mową. A król,
441 24|              coś powiedział takiego, co go za serce uchwyciło. Nawet
442 24|           królewskiego kawaler, powitał go mową. Po czym król, ciągle
443 24|                 i potulność. Pan Bóg mi go dał, Pan Bóg mi go odebrał,
444 24|               Bóg mi go dał, Pan Bóg mi go odebrał, niech Mu będzie
445 24|             chociaż, desarmacja zastała go podporucznikiem, pan Jasiński,
446 24|           naczelnik w Wilnie, kapitanem go mianował w tymże samym pułku.
447 24|           medale celującym uczniom, gdy go przypinał mojemu Karolkowi,
448 24|                 poszedł do grodu, gdzie go pan Kazimierz Haraburda,
449 24|                 jak w ziemstwie prosząc go, aby raczył wysłuchać sprawy.
450 24|               obiad zaprosić i posadził go tuż przy sobie. Bo kiedy
451 24|           złotych kosztowała, a nalewał go w malutki kieliszek, gdyż
452 24|                obowiązany służyć, jakby go nie zrozumiał, postawił
453 24|             który się tam urodzi, gdzie go nie posiali. Ale z tym wszystkim
454 24|               powitany został - i mocno go rozrzewniła czołobitność
455 24|             rękę królowi i zaprowadziła go do obszernej sali bawialnej,
456 24|         sześćdziesiąt tysięcy. Prosiłem go o umiarkowanie, żeby przynajmniej
457 24|               naukę do narodu, w której go przekonywał, że to bałwochwalstwo
458 24|             Niech księża sami popróbują go ścinać". Nie trzeba zaś
459 24|            kazał przeto pan chorąży nam go zabrać z sobą do Snowia,
460 25|               pewnym prawom, krępującym go bez wątpienia, ale razem
461 25|                sobie kawałka chleba, co go nie co dzień jadł do sytości,
462 25|              gorzej by się stało, gdyby go nie był zakwitował z procederu
463 25|                 Sprawa więcej dwóchkroć go kosztowała, chociaż i strona
464 25|           cichaczem do szlachectwa, nim go sobie i potomkom zabezpieczyli
465 25|              list instancjonalny, co mi go przed wyjazdem wręczył JPan
466 25|          interes z panem starostą, a że go znał dobrze i sam bywał
467 25|                  Z dworzan otaczających go żadnego nie było, co by
468 25|                 żadnego nie było, co by go przynajmniej głową nie przenosił,
469 25|              rozmawiał, a który tym, iż go przemógł, zaskarbił sobie
470 25|         zanadrza list z Morafy złożyłem go w jego ręce. Ale ledwom
471 25|               znowu wymówki za Żyda, co go w Kaniowie powiesili; pan
472 25|         prosiłem do JW. pana i dostałem go, bo mnie znał JW. podczaszy,
473 25|                 będąc słabym, przepiłem go." Na to książę wojewoda:~"
474 25|             wina przynieśli. Ale jak mi go nalano w kielich, a ja go
475 25|               go nalano w kielich, a ja go do ust przybliżył, pan Leon
476 25|         wymieniał, właśnie jakby palcem go wytykał. Pan starosta, jakby
477 25|             koniec pan starosta - niech go za to Pan Bóg stokrotnie
478 25|              choć okradł mnie, na sucho go puściłem. Prawdziwemu szlachcicowi
479 25|                 zaszczytami, a nyne tak go Poniatowski zasmerdyw, szczo