Part

  1 1 |              dziwną poufałość i stał przy jego ławce, co ludzie pewnej
  2 1 |                   co i mnie dało wstęp do jego stołu, a swoich Lubelczyków
  3 1 |               mnie najwięcej obchodziło w jego kazaniu. Otóż to było tak:~-
  4 1 |                   względzie doświadczałem jego łaski. Oto raz, rok siódmy
  5 1 |                anioła Polskiej. Widziałem jego tak, jak na was wszystkich
  6 1 |           kolejnym kielichem wszyscy pany jego zdrowie wypili.~
  7 2 |                  był wielomownym, mógłbym jego kronikę napisać. Jego ojciec
  8 2 |             mógłbym jego kronikę napisać. Jego ojciec był sługą i przyjacielem
  9 2 |                 na ludzi wyszli. Ba, brat jego najstarszy był u nas marszałkiem
 10 2 |                  złączył. Nadgradzając tę jego ku dobrej sprawie przychylność,
 11 2 |                 tak się narażał, jakby za jego głowę nikt tynfa nie dał.
 12 2 |                  nie dał. Demulier wielce jego i jego pułk cenił, ale co
 13 2 |                    Demulier wielce jego i jego pułk cenił, ale co mu było
 14 2 |              obozu do Burzymowa, że prócz jego gumbińczyków nikt się nie
 15 2 |               usłyszeli żołnierze strzał. Jego sztuciec ledwo nie jak harmata
 16 2 |                  a że ci żołnierze byli z jego komendy, wiedzieli, o co
 17 2 |                   spiskał.~Pokazało się z jego dyskursu, że gdy wracał
 18 2 |                  tak inni Dony mieli czas jego doścignąć, ile że, poplątany
 19 2 |               konie zabrane mu odebrał, a jego na dziesięć dni do aresztu
 20 2 |       Dzierżanowskim jak z kolegą, ale do jego pułku nie przystawaj, bo
 21 3 |                 panien zakonnic, fundacji jego domu, w którym to domu i
 22 3 |                 króla, pierwszej sprężyny jego nieszczęścia, był pocieszany
 23 3 |                   od wszystkich (bo komuż jego zdarzenie mogło być tajnym?),
 24 3 |               Dobry król, litując się nad jego losem, dawszy mu znaczną
 25 3 |         tamecznych obywatelów, co mówi za jego światłem, bo wiadomo, że
 26 3 |                   zdrowia przyszedł, choć jego ludzie ciągle z nami chodzili,
 27 4 |              książę wojewoda wileński, co jego cierpieć nie mógł, raz,
 28 4 |                  to wywdzięczając się, iż jego ludzi zbrojnych, którzy
 29 4 |            narodowym? Po co Zygmunt i syn jego Kaźmierz tyle usilności
 30 4 |              mężów, których Zygmunt i syn jego posłali jako misjonarzy
 31 4 |                   przodków. Zygmunt i syn jego utworzył Polskę w Rusi.
 32 5 |             nawiedził dobrego przyjaciela jego ojca i dziada, a że to,
 33 5 |             Rewieńskim, który po dziadzie jego, a swoim teściu otrzymał
 34 5 |             długów nie zostawił, choć dom jego przed nikim nie był zakryty
 35 5 |               wprowadzał, umiałem przyjąć jego grzeczność i w kolanom go
 36 5 |              szablę, to, co my wszyscy za jego przykładem zrobili i w kątyśmy
 37 5 |               gdzie się podzieli antenaci jego, tam i książę pójdziesz;
 38 5 |                  się, że tak wszystkich i jego samego omamił, że im się
 39 5 |                    a któż by to wszystkie jego krotofile spamiętał. Jemu
 40 5 |                 Karola Radziwiłła, któren jego silnie polubił za te jego
 41 5 |                 jego silnie polubił za te jego koncepta, dobrze go ożenił,
 42 5 |            wszelkiej robocizny uwolnił, a jego samego z furmana na kredencerza
 43 5 |                   przyjmuje się bez picia jego zdrowia, co ma być dowód,
 44 5 |                  nosił i nikt się nie bał jego okazywać, bo nikt nie miał
 45 5 |                 coś rozprawiał sędziemu i jego otaczającym. Przykro mi
 46 5 |                  się ubłagać; nie tak jak jego stryj, książę chorąży, który
 47 5 |                  kielichem; ale spomiędzy jego sług i przyjaciół on był
 48 5 |                 księcia przyjąć. Jako też jego i wszystkich gości zastaliśmy
 49 5 |                   przekonania. Ale książę jego nie lubił, gdyż w czasie
 50 5 |                    powiedział, bo to było jego przysłowie - straszne rzeczy!
 51 5 |                    co by wymówkę do osoby jego zregulowaną uważał być krzywdą
 52 5 |                porządnie pana Adamowicza, jego plenipotenta, któren po
 53 5 |                pamiętny, żem cierpiał dla jego sławy, kazał mnie wypuścić
 54 5 |              najwyższy błogosławi z całym jego rodem!), a przy pomocy boskiej
 55 5 |         siostrzenicą rodzoną sędziego a w jego opiece będącą. Jej ojciec,
 56 5 |                   pod Sochaczewem poległ. Jego majątek spustoszonym okropnie
 57 5 |              odpoczynek jej przybliżyć; a jego dzieciom dał wychowaniu
 58 5 |                 dzieci, a przyszłych sług jego swoim chlebem karmić, więc
 59 6 |                stała jak mur. Przyjaciele jego i on sam radzi nieradzi,
 60 6 |                  pół antała z nim wypiłem jego własnego wina, nie rachując
 61 6 |                  potomstwa, że na nim dom jego się kończył, a że panna
 62 6 |                wileński, nie obwieściwszy jego, ale właśnie jak piorun
 63 6 |                   powodu, iż konkurując o jego córkę, w swoim domu nakarmił
 64 6 |                    iż z obowiązku muszę o jego krzywdę się starać, bo znałem
 65 6 |        Wołodkowicza i w trzy godzin potem jego rozstrzelała tu, w Nowogródku,
 66 6 |                późno, przysiągłem pomścić jego krew na głowie waszego biskupa
 67 6 |                 albo, uchowaj nas od tego Jego miłosierdzie! - do piekła.~-
 68 6 |              trupów z dżumy poległych, za jego duszę, a dzień jego śmierci
 69 6 |                    za jego duszę, a dzień jego śmierci co roku suszę. Wieś
 70 6 |                  doliczył! A jednak dusza jego nie przestaje mnie nawiedzać.
 71 6 |                 nawiedzać. Moja Nepta tak jego zna, że jak tylko się przybliża,
 72 6 |                 książęcej mości uczynność jego dla nas; za przyczyną Najświętszej
 73 6 |                   przyjedzie, podrapię ja jego dobrze. Ale to waszeci,
 74 6 |                 świadczył. Bywało, fury z jego spichrza do klasztoru przychodzą,
 75 6 |               strukczaszego, ale ten krok jego dla mnie życzliwości i zaufania
 76 6 |                   na pastwę nieprzyjaciół jego:~- Panie kochanku - mówił -
 77 6 |               wojewodę nowogródzkiego, iż jego zaryzykował. Ale wkrótce
 78 7 |                 jakoś na półczłowieka, na jego dzieciach choć w części
 79 7 |                  wstąpił do zakonu, ja na jego miejscu dyrektorem zostałem.
 80 7 |                 nim asystując jechał przy jego karecie, a lubo oprócz wujowskie
 81 7 |               słonimskim), oddał mnie pod jego dozór, mianując mnie pokojowym,
 82 7 |               oświadczył, że w kancelarii jego prywatnej pracować będę.
 83 7 |                  w uwadze, że i pomściłem jego sławę, i taki za nią oberwałem
 84 7 |                 życzyliśmy sobie, aby syn jego królem był obrany. Tac to
 85 7 |                  pana, aby coś zacząć, bo jego mieli za wielkiego ministra,
 86 7 |             większym zadziwieniu zacząłem jego golić; ale ledwo goła skóra
 87 7 |              swoim, że ani on, ani nikt z jego komendy do końca wojny w
 88 7 |                   z nim biliśmy się. Całe jego tłomaczenie potem było,
 89 8 |                było ubiegających się, aby jego miejsce zastąpić, i wielkie
 90 8 |                finalnie sądzoną być miała jego sprawa zadawniona, a która
 91 8 |                serca i nierad był, aby po jego śmierci ogromne spuścizny
 92 8 |       przyjacielowi wynurzając radził się jego, jak by rozporządzić swoją
 93 8 |            znalazł; a ona pana Ilinicza w jego dobrach wytropiła. Bo kiedy
 94 8 |                 by nie znalazła miejsca w jego sercu. Ale transakcja jak
 95 8 |               czym łzy otrzeć i ubogim za jego duszę świadczyć, bo Biała.
 96 8 |                 ona, wywdzięczając się za jego łaskę, listem własnoręcznym
 97 8 |               polska nie widziały. Ojciec jego miał znaczne dobra w Upiekłem
 98 8 |               tego zaszczycony przyjaźnią jego ojca, więc miałem dość nad
 99 8 |                   rozrządzać przed końcem jego sprawy. A oto jest dworzanin
100 8 |                  o interesie księcia i że jego mecenas nim się trudni.
101 8 |           trybunał, przenajświętszą krwią Jego okupiony i w którym tylu
102 8 |                   gdzie był nasz książę i jego JO. antagonista; i tam się
103 8 |                    a książęta zakwitowali jego z posagu JW. wojewodziny
104 8 |                  Włodzimierzu, gdzie były jego dobra, nie było kadencji
105 8 |                   kadencji bez kilkunastu jego wpisów; toż i w trybunale.
106 8 |               hetmana wielkiego koronnego jego spraw atentowali. Plecy
107 8 |            niewielką prawie w środku dóbr jego leżącą, a którą bardzo życzył
108 8 |             chciała swojego majątku, lubo jego wartość pewnie o wiele nie
109 8 |                wiosek, które potem dzieci jego odziedziczyły, a przecie
110 8 |                jakich niektórym potrzeba; jego antecesor za dwanaście srebrników
111 8 |        komportacją dokumentów, będących w jego ręku, z których zniszczył
112 8 |                 co stanowiło cały interes jego pryncypałki. A tak sąd ziemski,
113 8 |      Kurdwanowskiego słysząc wprowadzenie jego sprawy ze wszystkimi okolicznościami
114 8 |                wszystkimi okolicznościami jego zaprzedajności i wydania
115 8 |          oryginalnych dokumentów na zgubę jego pryncypałki! Po wysłuchaniu
116 8 |                   Ale jak zaczął w umyśle jego diabeł przeciw Panu Bogu
117 8 |           wykroczył, że nawet nie on, ale jego umocowany zaprzysięgał fałszywie
118 8 |                  szkody, jakie poniosła z jego powodu, i klęcząc w obliczu
119 8 |                  było objawione, i śmierć jego była do zazdrości, bo można
120 9 |             kresem naszych życzeń, kurtka jego kilkakrotnie była przeszyta
121 9 |                   ciągle mu szył buty, bo jego członkowie mało co lepsi
122 9 |                  w narodzie pana; o duszy jego my nie zapomnieli, bo pan
123 9 |              Dymitra i szlachtę i Kozaków jego dworu, jakoż i księżnej
124 9 |            powabów Ukrainki, która lubo z jego mowy się czasem naśmiewała,
125 9 |                  nie godzi mu się opuścić jego wdowy, a wedle Ewangelii
126 9 |                   może - jakoż dopiero po jego śmierci książę Dymitr najechał
127 9 |          uskutecznić nie dopuścili, chcąc jego wprzódy na wiarę rzymską
128 9 |               rzymską przeciągnąć, aby za jego przykładem wiele szlachty
129 9 |                  niewdzięcznością odpłaca jego zasługi; a on mu na to odpowiedział:~-
130 9 |                wypróżnia i drugie, pełne, jego miejsce zastępuje. I nas
131 9 |                  pod surowe prawodawstwo, jego przepisów wiernie dochowywali,
132 9 |         przysposobionych synów, natenczas jego majątek na dwie równe części
133 9 |                   co mu czynsz płacili, i jego był wyszynk gorzałki i miodu.
134 9 |        przechodząc piękny kraj, który był jego siedliskiem. Bo już nie
135 9 | siedmdziesięcioletni, aie czerstwy. Twarz jego odznaczała się szlachetnością
136 9 |                   czterech, abyśmy się do jego chałupy wnieśli, i zaprowadziwszy
137 9 |              popów, Moskwie zaprzedanych, jego na ten stopień wyniosła.
138 9 |                  dzień wyboru koszowego i jego rocznicy pisarz żadnego
139 9 |                  dom swój i od tej chwili jego władza się zaczynała. Pierwsza
140 9 |                   się zaczynała. Pierwsza jego czynność musiała być odbicie
141 9 |              standi, i tameśmy czekali na jego przybycie, które dopiero
142 9 |                 posiadłość Siczy zostanie jego dziedzictwem, a on będzie
143 9 |                   witebskim, gdzie było i jego samego gniazdo. Żył na wsi,
144 9 |                   najszczęśliwsze. Ale po jego śmierci jezuici orszańscy
145 9 |                 niczego się nie imała bez jego zezwolenia. Mojej siostrze
146 10|                 co go naglił do pracy, za jego oskarżeniem był natychmiast
147 10|                zaprzysięgać, dowiódł, jak jego serce było dalekie od wszelkiej
148 10|              nigdy nie przestał opłakiwać jego niefortunnego końca w kwiecie
149 10|                   publiczności szkodą, że jego pisma w tym przedmiocie
150 10|                kapturowego od rozpoczęcia jego jurysdykcji sobie wydać
151 10|                  dla uciśnienia księcia i jego przyjaciół. Po wszystkich
152 10|          Wołodkowicza, chcieli koniecznie jego dostać, aby do egzekucji
153 10|                  już było przygotowane do jego zguby. W kilka chwil po
154 10|                   zguby. W kilka chwil po jego przybyciu cały regiment
155 10|                  było koniecznie sądownie jego zamordować. Pan Ignacy po
156 10|                Nowogródka, zaraz przeczuł jego niebezpieczeństwo i na czele
157 11|            księcia, ułożył pan Piszczało, jego niegdyś nauczyciel. Patenta
158 11|         przysądził; pięknie bym wskórał w jego sądzie.~Na to pan generał:~-
159 11|                   gdzie; ale na szczęście jego, nie dochodząc do Świerznia,
160 11|                  rozsypał ją i oswobodził jego. A dekret abiudicationis
161 11|                   skażonego parcjalnością jego naczelnika, należeć przestaje,
162 11|                 pana Leona lubili, pomimo jego dziwactw. On, będąc w największych
163 11|             księcia były święte: my chleb jego jedli, i niesuchy; i gdyby
164 11|               żeśmy obojętni na szarpanie jego sławy; on w duchu dobrze
165 11|                obliczu księcia kasztelana jego umocowanemu sto batogów
166 11|               pomoc. To z nim część wódki jego wypiłem, a potem biedakowi
167 12|                dworzaninem, potem dowódcą jego milicji, a przecie urzędował
168 12|            przelewali, i sejm potwierdził jego sprawiedliwe żądanie: stąd
169 12|                 chłop zbiegły mógł zostać jego sędzią lub prawodawcą, a
170 12|                  nie dość prędko dopełnił jego rozkazu, czym Drewiczowi
171 12|                reszty, zabrał mu harmaty, jego samego wziął w niewolę,
172 12|                moskiewską, a sam, zakryty jego obrotem, rzucił się w lewo,
173 12|                  Liczne magazyny wpadły w jego ręce, a czego pan Sawa dla
174 12|               było zakład trzymać, że się jego znajdzie. A że ludzie przy
175 12|                   że są zabobonni, między jego Kozakami było przekonanie,
176 12|          wierzyłem, a to mniemanie bardzo jego obrażało: raz, że był dobrym
177 12|           wzięliśmy przeszło pięćdziesiąt jego huzarów, których wszystkich
178 12|                  się odpłacał niewolnikom jego komendy. Po tym zwycięstwie
179 12|                 że spadł z konia. Była to jego rana pierwsza i ostatnia.
180 12|            wszystkich ubiją. A że boleści jego coraz więcej się wzmagały,
181 12|                   ze mną, co nie chciałem jego odstąpić, został, żegnając
182 12|              zostawili przy komendzie, a. jego na rękach w las piechotąśmy
183 12|               złożył, gdzie podleśniczyna jego pilnowała; a sam w nocy
184 12|                   w swym domu, cały dzień jego pielęgnowała jak rodzonego
185 12|               nocy gdzieś wyjeżdża. Łapią jego i dopóty biją, aż się przyznaje;
186 12|                 oficer krzyknął:~- Zakoli jego!~My, choć bezbronni, rzuciliśmy
187 12|                  pokutne i taką mnie głos jego impresją zrobił, że chociaż
188 12|                nim podzielałem wedle woli jego. Z błotem zmieszał generał
189 12|                  oficera za barbarzyńskie jego z nami obydwoma, a szczególnie
190 12|                 on pragnie, a że wszelkie jego rozkazy dopełniać starać
191 12|            powiedz mu, żem do śmierci był jego przyjacielem, a poproś go,
192 12|                 ze mną działo, ale jednak jego rozkaz dopełniłem, bo szkaplerz
193 13|         skrzywdzony za dekretem pobierał, jego nie hańbiły: dopełnienie
194 13|                  wymyślać), opowiadał, że jego ojciec był także podstarosta
195 13|                  do śmierci i że w czasie jego urzędowania musiał ferować
196 13|                    Umarł pan podstarosta, jego miejsce ktoś inny zastąpił,
197 13|                Leszczycem na śmierć przez Jego ojca dekretowanym, że nigdy
198 13|                  prosi tylko, aby o duszy jego nie zapomnieli. Jakoż najprzykładniej
199 13|                  po kilkakrotnie, bo nikt jego, jak za granicą, do śmierci
200 14|             powierzył z powodu widocznego jego udręczenia Wzbraniał się
201 14|                sobie odebrać, z powodu iż jego podkomendny, któremu się
202 14|                wojewody przyszedł list do jego syna z pieniędzmi, który
203 14|                  na pokoje, gdzie zastaje jego z żoną i dwóch kawalerów,
204 14|                 swoim go umieścił i kilku jego kolegów i tyle jemu i wszystkim
205 14|            wywiązywał, że aż pan starosta jego przestrzegł, że zanadto
206 14|              palić; a że pan Zabłocki był jego, jak u nich nazywają, generałem
207 14|                 niekiedy i poprzestaje na jego zaparciu się. A z czego
208 14|               świadkami różnych podobnych jego dziwactw i przewidywaliśmy,
209 14|                    gdzie go wzięto i nas. Jego podobno na pal wbito, a
210 14|             Miałem nadzieję, że za pomocą jego wrócę do mojej ojczyzny;
211 14|               ułatwił ucieczkę, ażeby się jego postępki nie wykryły. Niech
212 15|            oszukaństwem, obojętnością dla Jego praw, sobkostwem, zażyłością
213 15|        najechawszy. Otóż za to potomkowie jego walają się po sieniach gubernatorów
214 15|               wznieciło zaburzenia: za to jego potomkowie do ubóstwa przyszli.
215 15|                 dom być poniżonym, że syn jego do niego wprowadził pannę
216 15|                   którego wówczas blask z jego się nie równał. Kazał ją
217 15|                rozwodu, bo taka była myśl jego; jeno słudzy, chcąc lepiej
218 15|                   mógł znieść, że jedynak jego skojarzył się z ubogą szlachcianką,
219 15|                   i która goryczą i hańbą jego żywota schyłek napiętnowała.
220 15|                chciał pozwolić, aby kilku jego poddanych lat kilka służyli
221 15|               rozpocząć w Nowogródku i że jego prosiła, by raczył się jej
222 15|                spraw, jaki się na barkach jego opiera, nie może już nowego
223 15|           urodziwym pannom, mówiąc, że my jego przyjaciele, patronowie
224 15|                złorzecząc panu Jelcowi za jego nieuczciwy żart, i poszliśmy
225 16|                   a mojego patrona (jakoż jego imię przybrałem,~kiedy mnie,
226 16|                  mnie namawiał, bym wziął jego krewną, do wygód w domu
227 16|               mógł być pewnym -wziąłem te jego słowa za głos Boży i nie
228 16|                 wdzięczności za tyle łask jego, których uwieńczył tą mową
229 16|     błogosławieństw Bożych: mam co jeść z jego łaski - i dom. i świeronek
230 17|            chodząc do szkół ze wszystkimi jego synami, oprócz pana Michała,
231 17|           pobożność i wiara, że gdyby nie jego pokora, umarłych by wskrzeszał!
232 17|               ubogi klasztor dominikański jego szczodrotą został jednym
233 17|              przed nim. Nadzwyczajne było jego szczęście. Z rodziców już
234 17|                  Ani się spyta, co się na jego poletkach dzieje, dyspozytory,
235 17|                   Radziwiłłowej, która za jego dobrymi radami miliony ocaliła,
236 17|                  Bóg, jako zapewnię duszę jego zabrał do chwały swojej
237 17|                  swojej i na ziemi pamięć jego pobłogosławił, między tylu
238 17|                  serce bić będzie, pamięć jego nie zaginie. On to nas postawił
239 17|                   posąg otrzyma. Rocznicę jego zgonu urząd miejscowy, rycerstwo
240 17|                    synkom swoim pokazując jego rysy, będą im tłomaczyć,
241 17|                 siadywałem, żem podzielał jego zabawy. Jest jakaś dziwna
242 17|                 Jana Karola Chodkiewicza, jego obraz w kościele wisiał,
243 17|                  rekreacja się skończy, a jego przy mapie zastają, jak
244 17|               jezuici długo usiłowali, by jego oduczyć od tego ustawicznego
245 17|                  o hetmanię Gosiewskim, o jego sławie i zasługach. Jeden
246 17|               stosował. Razu jednego brat jego, pan Józef, przez swawolę
247 17|                  a przekupka tyle ufała w jego sprawiedliwość, że się upierała,
248 17|                   że nie tylko każda myśl jego, ale nawet każde tchnienie
249 17|                  jej nieco zalecać (czemu jego matka była rada, bo już
250 17|            dotrzymał słowa, ale jeszcze z jego łaski zwinięto nasze wojsko,
251 17|                  w poważaniu, że aż obraz jego zdobi pokój, w którym rodaków
252 17|               których Opatrzność szafuje: jego było męczeństwo za ojczyznę;
253 17|                   nim służył, a poznawszy jego nadzwyczajną zdatność, wiemy
254 17|                którą oni chcieli rozerwać jego ponurość, zniechęciła go,
255 17|                  miał to być jeszcze kres jego zawodu. Moskwa, co więcej
256 17|                   w Gruszówce. Tam jedyna jego rozrywka było polowanie
257 17|                   to po wielkiej części z jego dóbr. A co się tyczy obywatelów,
258 17|                  na sośnie. Szczęście, że jego nie spostrzegli, boby go
259 17|                  Odyńcowi, że pan Tadeusz jego mózgiem obryzgany został.
260 17|        Świętokradzkie ręce biją Rejtena i jego kolegów, a Po-niński, ośmielony,
261 17|                   tym mówić i mógł znieść jego oblicze.~- Podły człowieku -
262 17|              wytrzymać nie mógł - i rozum jego rozbił się. przywalony sromotą
263 17|                łzami go pożegnałem. Matka jego, JW. podkomorzyna, z wielkiego
264 17|                   ludzie go nie puścili i jego zamknęli. Wtenczas wpadł
265 17|                   nie chciał ten szanowny jego brat przed ludźmi odkrywać,
266 17|                tylko Zbawicielem naszym i Jego Najświętszą Matką był zajęty,
267 17|               mnie miłosierdzie i zasługi Jego najdroższego Syna nie ominą;
268 17|           nieszczęśliwą ojczyznę.~To były jego ostatnie słowa.~
269 18|                   powracał, i błogosławił jego pokutę. Bo nikt Panu Bogu
270 18|                nam środki, którymi umiemy jego łaskę, że tak powiem, zniewalać,
271 18|                   na majątku naślednikowi jego, księciu Michałowi, oddał
272 18|               domu Łopacińskich, i o rękę jego córki się zgłosił. Już był
273 18|          potajemnie, ile tylko w możności jego. Nareszcie pozorną mamkę,
274 18|                   za staranie swoje około jego niemowlęctwa, zbytą została
275 18|           dochodząc, będzie się domagał w jego sądzie o skazanie jej na
276 18|                 żelaznym. A w niebytności jego, interes zwykłym porządkiem
277 18|                nikt nie widział, co się w jego sercu działo. Na koniec,
278 18|                  żona, kiedy najmłodszy z jego synów już był dorosły. Dopiero,
279 18|                 Boga istotnych dziedziców jego włości, przepraszając ich
280 19|                 Bogu, taka obojętność dla Jego praw! Jakby Jego nauka była
281 19|           obojętność dla Jego praw! Jakby Jego nauka była tylko dowcipnym
282 19|                tak świetne dary, coście z Jego łaski otrzymali, naprzeciw
283 19|                 mędrcami, co lubo dowodzą Jego bytu, tak Mu działalność
284 19|                wychodzi, jakby mówili, że Jego nie ma.~Wedle ich, cuda
285 19|                nie takie, jakby mówić, że Jego nie ma.~I takimi słowy rozżarzył
286 19|                  nam sprzyjający. Pan Bóg jego w synie nie pobłogosławił:~
287 19|               niewierny, nie znali się na jego świętobliwości, ale myślili,
288 19|                czarta zhołdował, który za jego rozkazem czynił te wielkie
289 19|            Obskaczali go, my też dzielnie jego bronili, a on nam: "Nie
290 19|           bezbronny, ani żelazo, ani ołów jego nie chwyta, próbowali rękoma
291 19|               ziemię bęc jak długi, a koń jego w czwał nie nazad, ale do
292 19|                   i w cwał leciał, to już jego żywym nie zastaniesz. Jak
293 19|            obozowemu, który zawsze stał w jego namiocie, jako rada naczelnego
294 19|              worku, wkrótce zniknął przed jego oczyma.~Jak on tę drogę
295 19|                  i przekładał, że to były jego brance. Ale z panem starostą
296 20|                  należy. Ucieszył się, iż jego krwi u nas się powodziło,
297 20|              niego przesiedziałem. A lubo jego gościnność nie była zupełnie
298 20|                   nie rachujem i że darmo jego chleba nie jadłem. A lubo
299 20|                   moją pomocą i wyuczyłem jego sługi, jak mu pas zawiązywać.
300 20|            tłomaczył, że jako od koligata jego krwi, nie wahał się przyjąć
301 20|                 siedział. Ale to wszystko jego bólów nie zmniejszało, stękał
302 20|                   nabiwszy w jednym dniu, jego przyjęcie było mi milsze
303 20|                  pod opończą. Może, gdyby jego nie stało, pokój byłby w
304 20|             wyzwał go był na pojedynek, a jego się nie doczekawszy, plac
305 20|                nas przypierają, moją ręką jego ubiję i z tego będę się
306 20|              Franciszek Dzierżanowski - z jego łaski zginął pan Sawa i
307 20|                 oglądał ani na króla, ani jego jakichś braci.~- Hola! Hola! -
308 20|             uradzicie? czy nie waćpana na jego miejscu ogłosić? I dla tej
309 21|               dziękuj; źle, zgadzaj się z Jego wolą. A jak szemrać będziesz,
310 21|            szemrać będziesz, cóż zyskasz? Jego nie nastraszysz ani zmusisz.
311 21|                 pieniężne od łacińskiego, jego poparło, po wtóre, szlachta
312 21|                 wieści, że czasem Pan Bóg jego świętobliwość błogosławił
313 21|                 się. Sprawiedliwość boska jego do piekła odsyła. A gdyby
314 21|               żeby nic ją nie odrywało od Jego miłości I na modlitwach
315 21|                   swoim stworzeniem. I za Jego pozwoleniem to wszystko
316 21|                   dziękować Mu trzeba, że Jego mądrość i miłosierdzie ochroniły
317 21|                czy to profesor, wypędźcie jego z waszej ziemi, bo nigdy
318 22|                  me custodiat (takie było jego przysłowie), kiedym został
319 22|              Wilnie, asystował konno przy jego kolasie; a że ten pan był
320 22|             zapewne dla wywiadów, Gontar, jego namiestnik, z dwoma hultajami
321 22|              stryczek na szyi, jeno że na jego szczęście Pawlik trafem
322 22|                    że nie życzyłbym trzem jego spotkać; nie daliby mu rady.
323 22|                 by to powiedzieli, gdybym jego nie ścigał? Ty nie do mnie
324 22|               szanował wielmożnego pana i jego ekonomii? Onegdaj jeszcze
325 22|                 mnie, i syna zatrzymać, a jego puszczaj. Niech na mnie
326 22|                   panu Pawlikowi służę do jego Hałacy. Wdzięczny mu jestem,
327 22|                 nie frasuje, jak to, że w jego przytomności trzos panu
328 22|                 się:~- Nie dość, że konia jego nie zaczepiamy, jeszcze
329 22|                 dziedzica Trojanowa, bo w jego zamku się urodził z rodziców
330 22|                  się udał i pierwsza była jego wyprawa na zamek trojanowski,
331 22|             podobno sama ostrzegła gród o jego przybyciu, rozumie się,
332 22|                  na rok, które pobierał w jego imieniu garncarz miejscowy,
333 22|               imieniu garncarz miejscowy, jego kum; a z tego nic mu się
334 22|          tysiączne robił deprekacje, że z jego powodu tyle przykrości doświadczyłem,
335 22|                 on i przeszło trzydziestu jego ludzi przede mną przysięgę
336 22|                   cudzą zasługę. Z namowy jego poszedłem z nim dla odbicia
337 22|               najwięcej się przyczynił do jego utworzenia.~Pan Puławski,
338 22|                 stanęli, ani Pawlika, ani jego konia jużeśmy więcej nie
339 23|                  wzbiwszy się w górę, ród jego czasem podupadnie, a podupadłego
340 23|                   dają się słyszeć organy jego roboty. Nazywano go ordynatem
341 23|          organistą farnego kościoła, a ta jego funkcja niezgorszym kawałkiem
342 23|               okoliczny szlachcic. Ale na jego galową suknię warto było
343 23|                 lubił, a szczególnie brat jego, książę chorąży, który sam
344 23|                wchodził i Ryś, bo właśnie jego łąka była na samym pograniczu,
345 23|                  tysięcy, które spadły na jego syna. Ale ten odstąpił ojcowskiej
346 23|             księcia hetmana, lubo ten był jego bratem, starszym i latami,
347 23|               niekiedy grosiwo kolegów do jego kieszeni się przenosiło,
348 23|                  Karolek wygra, pieniądze jego; kiedy skrewi, musi księcia
349 23|                  synowcem i spadkobiercem jego pana. Wręcz mu powiedział:~-
350 23|            książęcej mości chleb jem, ale jego stryja; a moja służba nie
351 23|              skarżyć się przed bratem, iż jego dworzanin syna mu okaleczył.
352 23|              Nieśwież, jedną z pierwszych jego czynności było posłać jemu
353 23|               wcześniej lub później panna jego nie ominie, a zatem, jeżeli
354 23|                   żalu i gdyby nie wielka jego wiara, byłby sobie życie
355 23|                   wedle swojej możności o jego potrzebach pamiętał. Pan
356 23|             więcej dwóch lat nosili, były jego wymysłem.~Razu jednego,
357 23|         najściślejszy, a nie było sposobu jego szatnego podkupić: raz,
358 23|            procedencją, ale tak ubogi, że jego matka żyła na gruncie nieświeskim
359 23|                   że miał piękną rękę, iż jego pismo za istny sztych uchodzić
360 23|                 książę, upodobawszy sobie jego pisanie, zlecił mu, aby
361 23|                  stara szlachecka krew po jego żyłach krążyła.~- Jak ty
362 23|                    która składa całkowitą jego ojcowiznę, nie pozwala mu
363 23|                 młodzieńca i na dowód, że jego usługi były mu wdzięczne
364 23|                  zapewnieniem, iż o losie jego matki pamiętać nie przestanie.
365 23|                 na sławie, zapomniawszy o jego szlachectwie, ja to za moją
366 23|                 księcia wojewody, który z jego ojcem kilkanaście lat kolegował,
367 23|           powtórzył, do czego ma nadzieję jego nakłonić, byle ze swojej
368 23|     Rzeczpospolita, jak ją zawsze miała z jego przodków, jeszcze znajdujesz
369 23|        oświadczenie mojej wdzięczności za jego nawiedźmy, raczy także przyjąć
370 23|                  przekonanie o słuszności jego sprawy nie wprzód dopuściłem
371 23|                  i dobrze się gotował; po jego śmierci reszta dostatków
372 24|                    jest opisanie należyte jego dziejów. Cycero mawiał: "
373 24|       nadzwyczajny krasomówca, lubo przez jego ręce przechodziły najważniejsze
374 24|                się gruntownie nie tylko z jego językiem, ale jeszcze z
375 24|                   językiem, ale jeszcze z jego prawodawstwem, z obyczajami
376 24|                  niektórzy z poprzedników jego. Przy innych okolicznościach
377 24|                  z tronu, na którym wedle jego przekonania nieprawnie był
378 24|              buławy litewskiej po śmierci jego ojca. Ale skoro się upewnił,
379 24|             wszystkie narodowe korzyści z jego osobistymi korzyściami,
380 24|               śmierci ani on, ani żaden z jego partii, która całą Litwę
381 24|            poświęcał się dla kraju. Kiedy jego i nasze starania na niczym
382 24|              jednego, kiedy mu służyłem w jego domku z panem Świętorzeckim,
383 24|                 także wielkim statystą, a jego ścisłym przyjacielem, zgadało
384 24|                  ode mnie przypatrzył się jego szlachetnym postępkom i
385 24|            tamecznych stron oficjalista w jego służbie się nie utrzyma,
386 24|                 przewidywać. Ale te słowa jego nigdy mi nie uszły z pamięci.
387 24|                 uprzedzenia, ale na widok jego dostojnej osoby, jego majestatu,
388 24|               widok jego dostojnej osoby, jego majestatu, prawdziwie królewskiego,
389 24|                 czułością wspomniał brata jego Tadeusza, że wszystkim przytomnym
390 24|           królewskie, przyjął i dozór nad jego dworem, ciągle się sam zajmował
391 24|            odziewaniem króla i ścieleniem jego łóżka przy asystencji innych
392 24|                    tak że przez cały czas jego pobytu tylko posessionati
393 24|               pieniędzy poszła na wydatki jego podejmowania - a te pieniądze
394 24|       podejmowania - a te pieniądze nie z jego kasy wyszły, ale naszą były
395 24|            podejmowany, a do tego każdy z jego dworzan i sług stosowny
396 24|                 sprawiedliwość, co ją oni jego powagą i imieniem poddanym
397 24|              pełność władzy sądowniczej w jego tylko osobie zostaje. Pan
398 24|               marszałka, stawał z tym, że jego stronie zaoczność niesprawiedliwie
399 24|               pozwy nie były kładzione na jego dobrach w województwie wileńskim,
400 24|                  jurysdykcji, gdzie nie w jego, ale w wojewody imieniu
401 24|                 znalazł, bo przyjmując to jego oświadczenie za dowód życzliwego
402 24|                   z obcych książąt, kazał jego na obiad zaprosić i posadził
403 24|                województwa, ze wszystkich jego posesjonatów, co z herbów
404 24|                 urzędnikami, gdzie i żona jego, księcia wojewody rodzona
405 24|               Snowia, by rozporządzenia w jego niebytności zrobili do przyjęcia
406 24|                  za zaszczyt przyniesiony jego domowi; i my wszyscy klękli.
407 24|                przybyłych. Odznaczali się jego czterej szambelani, nieodstępni
408 24|                szambelani, nieodstępni od jego osoby przez całą podróż.
409 24|                   nasz Litwin; bo chociaż jego przodkowie wyszli aż z łukieskiej
410 24|                bronił, bo dość słabe były jego argumenta. Zgadało się także
411 24|                umocowany wszedł w układ z jego faworytą, iż co dzień będzie
412 24|                   bije i ofiary pali. Już jego poprzednik bywał o tym uwiadomiony
413 24|                   krzyżować gardząc nauką Jego Kościoła, aby chodzić za
414 24|                 to zaszczytne wspomnienie jego pierwszej młodości, tym
415 24|                 kielichem spełnił zdrowie jego królewskiej mości w ręce
416 24|                    szlachta, rozrzewniona jego bytnością, pozwoliliśmy
417 24|               najjaśniejszego pana i mnie jego łaska nie ominęła: dostało
418 24|          natychmiast przed królem i u nóg jego odnowiłem przysięgę wierności,
419 24|    nadspodziewanie poszczęścił: był już z Jego łaski majątek i dziatwa,
420 24|                   Bóg z nim. I my teraz z Jego łaski jesteśmy wielmożni.~-
421 25|                razem zabezpieczającym byt jego. W tych wszystkich prawach
422 25|                przekona się, że wszystkie jego starożytne prawa wedle Boga
423 25|                   takimi nadskakiwania-mi jego uwagę ku sobie skłoni, żeśmy
424 25|                karczmie na pana Zaremby i jego skrzywdził; JW. Tyzenhauz,
425 25|                czy dwakroć sto tysięcy na jego synowca spadło. Ile bowiem
426 25|                dziedzictwo wyszło z łaski jego batogów? To tu razu jednego
427 25|                 najmniejszej przykrości z jego strony nie doświadczyłem.
428 25|            zabudowań co niemiara, o co po jego śmierci sukcesorowie poszukiwali
429 25|         pochlebiać, że jakiś wstęp mam do jego osoby.~Pojechałem więc do
430 25|               więc ubezpieczyć w Kaniowie jego listem do pana starosty.
431 25|               publicznego, w którym wedle jego przekonania nie godziło
432 25|            wręczył JPan Wirski, marszałek jego dworu, a niegdyś jak ja
433 25|                sam bywał nieraz świadkiem jego dziwactw, różne dał mi informacje
434 25|                się kołami zajeżdżać przed jego zamek, ale konno przybyć,
435 25|                  coś odznaczającego się w jego obliczu, coś okazującego,
436 25|                 szczególnie jeden, bliżej jego stojący (do którego właśnie
437 25|                 Poznać pana po cholewach. Jego czupryna czarna i kędzierzawa,
438 25|               list z Morafy złożyłem go w jego ręce. Ale ledwom wspomniał
439 25|          przybliżyli się do pana starosty jego kapelani, których miał dwóch:
440 25|              obyczaju kaniowskiego, bo na jego szczęście to było w sobotę,
441 25|                sposób, że nawet zakonnicy jego otaczający mogli być wielce
442 25|               wszystkim wiedział, nic bez jego rozkazów się nie robiło.
443 25|                    chyba nie wiedziałem o jego zaszczycie: natenczas ignorans
444 25|         prostaczkowie pobożnie nawiedzają jego zwłoki.~ ~