Part

 1 1 |          dziś dnia nie wiem; ale dawno musiał umrzeć.~Ale wracam
 2 4 |     najwięksi nasi bohaterowie - dawno już ogłosił Kościół stopień
 3 11|        Wazgird, lub Bohuszewicz, dawno by pan Leon Borowski poznał,
 4 11|         mi się pokazał; tego już dawno nie bywało, więc zmartwieniom
 5 13|          na takiego, co może już dawno umarł. Dość że majątek pana
 6 15| naddziadów trzeba było odpłacić, dawno bylibyśmy się oczyścili
 7 16|      jedno nie naprzykrzyło się? Dawno już bym próżnował, gdyby
 8 19|           raptem go zapytał:~- A dawno waćpan się spowiadał?~Coś
 9 20|        bo przysięga nie fraszka. Dawno to wszystko minęło; już
10 25|          mu kolana ucałował.~Już dawno było po obiedzie, a my pijem
11 25|     Bracie kaniowski, już waszeć dawno starostą; pojedź do Warszawy,