Part

 1 1 |    na podwórzu: taki był mu wstyd! A nie bez słuszności, bośmy
 2 5 |      bo to u nas był wielki wstyd, ażeby gość był na nogach
 3 10|  ich połapie co do jednego. Wstyd powiedzieć, ale brat rodzony
 4 11|  znam, żem się nie popisał. Wstyd mi, a było jeszcze gorzej,
 5 15|   my się z nimi obchodzili! Wstyd wspomnieć! Toteż Pan Bóg
 6 16|   duszy trzeba pomyślić. Aż wstyd, że o Statucie Litewskim
 7 16| rozpamiętywa. Ba, nie tylko wstyd, ale i strach, żeby za to
 8 21|    nad wszystkie cierpienia wstyd, że aż poniewolnie pokutować
 9 22|   szkodzie i więcej jeszcze wstyd, że pomimo naszego statutu
10 25|    Wszystkim śmiech, a mnie wstyd, ale odtąd nigdym głowy