Part

  1 1 |              rzecz ani szlachcica, ani pana, ani króla nawet obrazić
  2 2 |         zgrabnymi jakże nie porachować pana Franciszka Dzierżanowskiego,
  3 2 |            obcował; ale pan Franciszek Pana Boga po łacinie nie umiałby
  4 2 |            zawsze jedno powtarzał, tak pana Franciszka zniecierpliwił,
  5 2 |             nigdy by nie zezwoliła, bo pana Franciszka miano za nałogowego
  6 2 |                 o co rzecz, i obudzili pana regimentarza Zaręby, u którego
  7 2 |       przystawaj, bo duszę zgubisz; on Pana Boga się nie boi, swoich
  8 3 |     ostrożności. Raz więc, gdy obaczył pana Bieleckiego wychodzącego
  9 3 |             jak mówił sędzia, bez woli Pana Boga to by się stać nie
 10 4 |                nas traktował. Obdarzył pana Azulewicza paciorkami na
 11 4 |          największe zgorszenie. Otóż u pana Woltera sułtan nie tylko,
 12 5 |         przyjacielem był uważany przez pana, z którym nawet miał jakieś
 13 5 |            jegomość pójdzie do księcia pana i zapyta go, czy Wawrzyniec
 14 5 |           Nieświeża na komisją księcia pana z kahałem nieświeskim i
 15 5 |          czując się bezpiecznym w domu pana sędziego, wyjeżdżam.~Sędzia
 16 5 |              wyszturchaliśmy porządnie pana Adamowicza, jego plenipotenta,
 17 5 |         kasztelana, grzeczność księcia pana dała mu się we znaki, gdyż
 18 5 |              ich przyjaciół: zaręczyny pana Symeona Mogielnickiego,
 19 5 |                zapisaniu ewikcji przez pana stolnika na ogólnym swoim
 20 6 |         pisarza ziemskiego. Po śmierci pana Marcina Danejki książę wojewoda
 21 6 |            wojewoda wileński prowadził pana Michała Rejtena, brata owego
 22 6 |      Niesiołowski ich rozdwoić namówił pana Kazimierza Haraburdy, męża
 23 6 |              stron przyjaciele namówić pana Haraburdy, ażeby tej krzywdy
 24 6 |       bernardyni nie byli wyprowadzili pana Haraburdy, podczas gdy pana
 25 6 |            pana Haraburdy, podczas gdy pana Michała reflektowała szlachta,
 26 6 |              się do uczynienia twardym pana Kazimierza Haraburdy. A
 27 6 |              szerokie dziedzictwo; ale pana Tryzny pieniądz nie umiał
 28 6 |         sekretarz księcia, miał żal do pana Tryzny z powodu, iż konkurując
 29 6 |             więcej, że chciał utrzymać pana Michała Rejtena, co był
 30 6 |                i był sprawiedliwym dla pana Tryzny. Jakoż się wziął
 31 6 |             życia nieboszczyka księcia pana najechałem był po pijanemu
 32 6 |          najechałem był po pijanemu na pana Piotra Kotwiczą i dom mu
 33 6 |               On za życia nieboszczyka pana trzech popów w Słuczczyźnie
 34 6 |          słyszeć kroki.~- Wszelki duch Pana Boga chwali! Co to jest? -
 35 6 |            będzie.~Potem wedle relacji pana Burgielskiego nastąpiła
 36 6 |         nadzieję, tylko szło o to, aby pana Tryzny namówić, by jaki
 37 6 |                wspomniałem, a o której pana Tryznę pan Michał Rejten
 38 6 |               my wszyscy za przykładem pana Michała Rejtena dobyliśmy
 39 6 |        bylibyśmy w puch rozbili partią pana wojewody nowogródzkiego,
 40 6 |              koło rozstrzygnęło zarzut pana Haraburdy, jako do niego
 41 6 |      Zaczęliśmy więc wołać:~- Prosiemy pana Haraburdy o złożenie kondemnaty,
 42 6 |      rozgniewany, odezwał się na to do pana Haraburdy:~- Waćpan z cudzą
 43 6 |                Książę powiedział:~- Ja pana Józafata kocham; to krew,
 44 6 |              pierwszego zakładu klinga pana Tryzny pękła, tak silnie
 45 6 |          wojewoda, a pan sędzia złożył pana Tryznę, rozbrojonego, swoją
 46 6 |            zapisali się na kompromis u pana Białopiotrowicza, iż odtąd
 47 6 |        szlachtę, aby mu dopisała, żeby pana Michała Rejtena na pisarii
 48 6 |              biskup wileński, szwagier pana wojewody nowogródzkiego,
 49 6 |         ośmielony takim przyrzeczeniem Pana i Boga mojego, do was wróciłem
 50 6 |               na pisarza ziemskiego.~- Pana Michała Rejtena prosiemy! -
 51 6 |               szlachta z zaścianków. - Pana Rejtena prosiemy!~- Nie
 52 7 |           prostaczkowi docisnąć się do pana! Moja matka potem powtórnie
 53 7 |         Uczyłem się najprzód z książek pana dyrektora, ale potem wujenka
 54 7 |                 już za pozwoleniem JW. pana, poszedłem z wujem zabrać
 55 7 |                zlewam na JW. wojewody, pana twojego, i ostatni raz dziś
 56 7 |    opiekuńskiej, abyś zawsze, służąc u pana i opiekuna odtąd twojego,
 57 7 |              obwarzanków i wróciłem do pana, okulary w ręku trzymając,
 58 7 |            przesiadywał, kazał zawołać pana Szukiewicza, marszałka dworu
 59 7 |      dziedziczny; był powiernikiem JW. pana, który go często do publicznych
 60 7 |            łaskę ludzką, zaczynając od pana podstolego wendeńskiego,
 61 7 |               za duszę mego pierwszego pana, bo wiem, co by dla mnie
 62 7 |                najechała Warszawę, aby pana podstolego litewskiego na
 63 7 |              naglili a naglili na mego pana, aby coś zacząć, bo jego
 64 7 |              do przedpokoju sypialnego pana, gdziem był na służbie,
 65 7 |              Oto wezu jemu hostyneć od pana mojeho, pidczaszaho litowskaho
 66 7 |                  Oto jest łyst od moho pana". To odbyrajut, list do
 67 7 |               meni do jasne osweconoho pana, bo ja ne mohu czekaty.~-
 68 7 |               dla twoich śliwek budził pana? Parę godzin poczekaj, a
 69 7 |          Odważyłem się pójść do pokoju pana i obudzić go.~- Co takiego? -
 70 7 |               przybył z Ukrainy do JW. pana i ma list od JW. Potockiego,
 71 7 |           został z Kozakiem. ~Zastałem pana Bohusza już ubranego i piszącego
 72 7 |          poszliśmy razem i znaleźliśmy pana nalewającego kielich wódki
 73 8 |          wojewody witebskiego, wówczas pana mojego, przez wzgląd na
 74 8 |               a jej nie znalazł; a ona pana Ilinicza w jego dobrach
 75 8 |             schodził. Bądź spokojny; i pana ciągle będę się trzymał,
 76 8 |             byli w Lublinie, a księcia pana przyjacielami. Szczęściem,
 77 8 |             poszliśmy do lip;~aż widzę pana Bartłomieja siedzącego na
 78 8 |            dowiedział potem, dependent pana Koźmiana nazwiskiem Czarkowski,
 79 8 |                ja przez wzgląd na tego pana poważnego życie tobie daruję;
 80 8 |             trochę strofował po drodze pana Bartłomieja, ale jeszcze
 81 8 |         wręczył mnie z rozkazu swojego pana tabakierkę papierową, ale
 82 8 |        wyprawiłem z transportem mojego pana do Litwy. A tak się dostał
 83 8 |         dwanaście srebrników Chrystusa Pana zdradził, on za sześć całą
 84 8 |               Glinkowej od antecesorów pana Kurdwanowskiego nabył tę
 85 8 |          jeszcze w świetle i przyjaźni pana Chamca, czeka wyroku, co
 86 8 |          wokandę. Pierwszy wpis wypada pana Chamca. Jakież zdziwienie
 87 8 |              Chamca. Jakież zdziwienie pana Kurdwanowskiego słysząc
 88 8 |             dekret skazujący na śmierć pana Chamca; a po przeczytaniu
 89 8 |                 że pan Chamiec, wioząc pana pisarza Chojeckiego na jakieś
 90 8 |               wielceśmy się z postępku pana Kurdwanowskiego zbudowali
 91 9 |              wojewoda Witebski, wysłał pana Azulewicza - z Tatarów,
 92 9 |          wojewody kijowskiego, swojego pana, aby nas opatrzył, co tylko
 93 9 |             szczęśliwie trafił, oprócz pana Massalskiego, który został
 94 9 |              Bo natrafiwszy na komendę pana Branickiego, wówczas łowczego
 95 9 |            niego przyprowadzony. Jakiś pana łowczego dworzanin wydał,
 96 9 |             najmożniejszego w narodzie pana; o duszy jego my nie zapomnieli,
 97 9 |              Ale nic wszakże nie mogło pana Michała oderwać od powabów
 98 9 |                tylko narzędziem obrazy Pana Boga, że moja matka, żyjąc
 99 10|      obywatelskich synów dla emulacji: pana Ignacego Wołodkowicza, chorążyca
100 10|              nadwornego litewskiego, i pana Michała Rejtena, podkomorzyca
101 10|               nic złego. Ten projekt u pana Świętorzeckiego, byłego
102 10|                 przez niego napisał do pana Chreptowicza, że na terminie
103 10|             trzy nahaje: rzemienny dla pana Chreptowicza, jedwabny,
104 10|            partią; a pałając zemstą na pana Wołodkowicza, chcieli koniecznie
105 10|           powiedzieć, ale brat rodzony pana Ignacego do tak czarnego
106 10|             świtem zajeżdża na kwaterę pana Rożnieckiego. Ale wszystko
107 10|                wyprowadzałem na śmierć pana Wołodkowicza; ale w tym
108 11|               się raz w tym mundurze u pana Burby, cześnika rosieńskiego
109 11|               prawdziwych albeńczyków: pana Bonifacego Sołohuba, koniuszego
110 11|           koniuszego nowogródzkiego, i pana Jana Wierzejskiego, regenta
111 11|       Wierzejskiemu, ale nawet oddalił pana Skirmunta, bo sam ściśle
112 11|              dzień napastował pan Leon pana Bonifacego różnymi żarcikami,
113 11|            ciągnąc za ogon ubitego psa pana Borowskie-go, mówiąc:~-
114 11|                takimi konceptami, a ja pana generała proszę o strzelbę.
115 11|            strzelba moją będzie, chyba Pana Boga nie ma na świecie.
116 11|            Leon tak był rozjątrzony na pana Bonifacego, że mówić z nim
117 11|                abym od niego stawał, a pana Bonifacego interes prowadził
118 11|             żądanie samego księcia. Od pana Leona zasiadł pan Michał
119 11|               r., za sprzeciwienie się pana Leona Borowskiego dobrowolnemu
120 11|               bonifikując szkodę przez pana Leona poniesioną w gończym
121 11|               nad taką zapamiętałością pana Leona przeciw swojemu dobroczyńcy;
122 11|                Ale to nie dość na tym. Pana Leona wyraźnie coś było
123 11|         stopnia zirytowany, zaawizował pana Leona o okupno Niehoryły,
124 11|       przeszywały jakby nożem, bośmy i pana Leona lubili, pomimo jego
125 11|               piotrkowskiego mecenasa, pana Raczyńskiego, którego pamiętają
126 11|         Płaskowicki w Słonimiu znalazł pana Leona; on tam był komornikiem.
127 11|              pracy mojej, a które są u pana Łopota, od trzech lat ani
128 11|              Nieświeżu.~- Wszelki duch Pana Boga chwali! Ja w Nieświeżu!
129 11|              dobrym winem, rozweseliła pana Leona - on, co jest najgościnniejszym
130 11|          westchnij no za mną czasem do Pana Boga, aby mi się udało;
131 11|               gospodarza? Ale kto mógł pana Leona przeniknąć?~W dzień
132 11|             się nie naraził.~I takiego pana, któremu równego nigdy nie
133 12|                tego przytoczę przykład pana Sawy, co się urodził prostym
134 12|              Moskali. Gdyby posłuchano pana Sawy, inny kierunek rzeczy
135 12|                nic nie mogło przekonać pana Kwileckiego, który sam był
136 12|             zostawił, z rozporządzenia pana Kwileckiego poszedł pod
137 12|                 bo wiem to i od samego pana marszałka Sawy, i od pana
138 12|              pana marszałka Sawy, i od pana Dzierżanowskiego, i od pana
139 12|            pana Dzierżanowskiego, i od pana Lelewela, regimentarza zakroczymskiego,
140 12|               prawie cały swój korpus, pana wojewodzica wołyńskiego
141 12|           obwiązywać, jak umieli, ranę pana Sawy. Cierpiał mocno, jak
142 12|               ratując, jak można było, pana marszałka, który coraz był
143 12|               spokojnym miejscu złożyć pana Sawę, inaczej byłby nam
144 12|           przywiózł. Ten opatrzył rany pana Sawy, którego udo tak było
145 12|              wysadzają drzwi i zastają pana Sawę siedzącego z pistoletem
146 12|              dwaj Kozacy i wynieśliśmy pana marszałka. Jak go zobaczył
147 12|             żem ruszyć się nie mógł. A pana marszałka, bezbronnego,
148 12|               ruszyć [się] nie mógł, a pana Sawy kilkakrotnie pokłutego;
149 12|           istną torturą, a cóż dopiero pana marszałka, który całą drogę
150 12|              nami ludzko obchodził: do pana Sawy mówił z szacunkiem
151 12|               rany opatrywać i zapytał pana Sawy, czego on pragnie,
152 13|                się, bywało, na jakiego pana, chociaż on nigdy w palestrze
153 13|              publicznym gościńcu przez pana Potockiego, starostę kaniowskiego,
154 13|               tęgi, nie wyzwał na rękę pana kaniowskiego, ale szukał
155 13|          bogacić, obrócił je na chwałę Pana Boga i za nie wymurował
156 13|               prawda, niektórzy bracia pana Samuela skazani później
157 13|             gnieźnieński, brat rodzony pana Samuela, że był stateczny
158 13|             razu jednego na obiedzie u pana Puławskiego, starosty wareckiego,
159 13|          obywatela majętnego, jakiegoś pana Leszczy ca, z którym był
160 13|                 Pan Baworowski osądził pana Leszczyca na gardło. Ale
161 13|        uczyniwszy, nie troszczył się o pana Leszczyca, gdzie on się
162 13|           dawno umarł. Dość że majątek pana Leszczyca spadkobiercy owładali,
163 14|                zamordowano bezbronnego pana Sawy, powieźli mnie do Kazania
164 14|                osładzał; a to z powodu pana starosty chełmińskiego,
165 14|                wiem, z jakiej chimery, pana Zabłockiego, co później
166 14|             uczonego uchodzić, zawołał pana Zabłockiego, swojego już
167 14|           czytaj moje pismo.~Położenie pana Zabłockiego nie było do
168 14|           obchodził, jeno do mnie i do pana Grużewskiego się przyczepił,
169 14|        musiałem być mu posłusznym, jak pana tu muszę słuchać.~Dopiero
170 14|               mieście chodzili, mnie i pana Grużewskiego trzymano w
171 14|        ciemnicy i z niej mnie, jakoż i pana Grużewskiego, wyprowadził
172 15|             nie mógł znieść spadkowego pana nad sobą. Zniweczył zamiar
173 15|          litością, instancję wnosił do pana podwojewodzego, aby ułagodził
174 15|          księcia wojewody wileńskiego, pana mojego, iż mu wyrobił Order
175 15|               płatać, zastawszy mnie u pana Fabiana Wojniłowicza, regenta
176 15|            żart, i poszliśmy do dworku pana regenta. Tam usiadłszy zaczęliśmy
177 15|               z tym farmazonem, co się Pana Boga nie boi, przystawali,
178 15|         dopytać. Dopiero pan regent na pana Jelca! Ledwo go ludzie odwiedli,
179 15|                na obiedzie proszonym u pana Jana Wierzejskiego, regenta
180 16|            Maria jestem?~- Przepraszam pana regenta dobrodzieja za moją
181 16|                dekretowani. To wiem od pana Fabiana, bom siebie nie
182 16|              przeżyłem. Taka była wola Pana Boga. I tęsknię czasem za
183 17|         wszystkimi jego synami, oprócz pana Michała, co się wychowywał
184 17|             smoleńskim; drugą wydał za pana Kazimierza Haraburdy, starosty
185 17| starożytniejszego; a trzecia poszła za pana Joachima Rdułtowskiego,
186 17|              całym klasztorze Postępek pana Tadeusza tym gwałtowniejszym
187 17|         tłomaczył. Sam rektor oćwiczył pana Tadeusza - który ani jednej
188 17|                raz wybrali prezydentem pana Tadeusza, nie przestał nim
189 17|         wołkowyska, co potem wyszła za pana Prota Chmary, marszałka
190 17|             widząc leżącego pod koniem pana Aleksandra Odyńca, rannego,
191 17|              trzeba się zgodzić z wolą Pana Boga, a więc czuć przestać -
192 17|                 trudna była sprawa dla pana Tadeusza. A jednak robił,
193 17|        Ogińskiego rozbito przez zdradę pana Giełguda. Tam kartacz zgruchotał
194 18|    nieszczęście mu się gotowało. Mamka pana krajczego staje przed grodem (
195 19|            zrobiło, poszedł do namiotu pana Puławskiego i mówi mu:~-
196 19|            starosto dobrodzieju; śmiem pana prosić o wielką łaskę.~-
197 19|               ksiądz Marek, wedle woli Pana Boga, którego z sobą przywiózł,
198 19|             dnia straż trzymali ludzie pana Franciszka Dzierżanowskiego.
199 19|          setników kazał zaprowadzić do pana Kaźmierza Puławskiego, który
200 19|             naczelnemu wodzu:~- Proszę pana starosty kazać odwiązać
201 20|        obywatelskich, a po wtóre, żeby pana Kaźmierza Puławskiego oczyścić
202 20|            Oboma, gdzie pan Szyć odbił pana Puławskiego, już w rękach
203 20|                ja ci nie poradzę. Wola Pana Boga, byś cierpiał.~- Otoś
204 20|              mówił nasz regimentarz do pana Puławskiego - co to my cierpieć
205 20|           prosząc, by mnie dla miłości Pana Boga przyjął. Był mnie rad
206 20|            Strachy na Lachy! Szanujemy pana, daj Boże, byś zawsze nas
207 20|               nas prowadził, ale kiedy pana nie stanie, znajdzie się
208 20|           chcesz nas prowadzić zamiast pana Puławskiego? Tłomacz się
209 20|               wodza powstawać?~- Ja na pana starosty nie powstaję i
210 20|                się, a starsi uradzą. A pana Puławskiego słuchajcie,
211 20|              pierwsza, która wyszła od pana chorążego litewskiego, myśl
212 21|          miłością pałała dla Chrystusa Pana; ale ona tą miłością i do
213 21|                 i wszyscy błogosławili Pana nad pany, że żadnemu z nich
214 22|            robić swoje powinność, a na Pana Boga się spuścić.~Pan Korsak,
215 22|             Ambrożego zebraliśmy się u pana Korsaka dla powinszowania
216 22|              zdawszy moje chorągiew na pana chorążego Mikołaja Staniewicza -
217 22|                Dobra i łaskawa rada W. pana dobrodzieja, ale na sercu
218 22|        wyruszyli konno: nas dwóch, syn pana łowczego, młody i piękny
219 22|      wystrzelić.~Zbliżył się Pawlik do pana łowczego:~- A co, panie,
220 22|                   A co, panie, czy mam pana zabić w dyby jak pan moich
221 22|                miej żal, ale do mojego pana, co w instrumencie wyraźnie
222 22|               nie szanował wielmożnego pana i jego ekonomii? Onegdaj
223 22|              moich ludzi odeszło, a ja pana wypuszczę. Rozumie się,
224 22|             nie będzie. Ja wielmożnego pana puszczę, a syna zatrzymam;
225 22|            nudził. Tylko bardzo proszę pana Pawlika, aby po ludzku obchodził
226 22|            rodzony ojciec. Ale jeszcze pana porucznika nie mam za gościa
227 22|               bo ja pewnie nie zacznę. Pana porucznika sam do Szyjeckiej
228 22|             mnie, jak chce, trzyma, ja pana bardzo szanuję, a jak go
229 22|               dlatego pozwoliłem sobie pana komisarza cudnowskiego namęczyć -
230 22|                swoich upadł, zamiast u pana, u komisarza będąc na usługach.
231 22|              jak ja: wszyscy chcemy do pana przystać i ojczyźnie służyć.~-
232 22|               i ojczyźnie służyć.~- Od Pana Boga wasza myśl natchniona;
233 22|       żytomierskim leży dekret. Jak do pana przystaniem i pójdziem dalej,
234 22|              wykonali. Tak tedy, kiedy pana Puławskiego w Berdyczowie
235 22|              wysłana do Lisianki przez pana regimentarza partii ukraińskiej
236 22|       kawalerią narodową. A że Moskale pana regimentarza mieli za swojego
237 22|          myśląc, w nogi!~Tak odbiliśmy pana Puławskiego i cały prawie
238 22|         porucznikiem w moim szwadronie pana Pawlikowskiego - i odtąd
239 23|        nieświadomych.~- Kiedy wola JW. pana, to więc wyłuszczę moją
240 23|                łotrze, śmiałeś twojego pana znieważyć?~Ten mu na to:~-
241 23|               chrzestnym synem księcia pana, od czterech lat, co mu
242 23|            wzmagał się w łaski swojego pana dla wierności, odwagi, a
243 23|          synowcem i spadkobiercem jego pana. Wręcz mu powiedział:~-
244 23|                bym od całego domu mego pana miał przegryzki znosić.
245 23|               a że mój ojciec głośniej Pana Boga chwali, książę przeto
246 23|               rachunkach z opieki, tak pana stryja zbił z tropu, że
247 23|               majątkiem dziecka zrobił pana podkomorzego Rejtena, a
248 23|               dowód oczewisty, że wola Pana Boga, aby inaczej się działo.
249 23|          województwo wileńskie. I tego pana szczególne a spadkowe łaski
250 23|          szczerze przywiązany do swego pana, po wtóre, że się go obawiał
251 23|            pełnym dziegciu czatował na pana strażnika jak wyżeł na dubelta.
252 23|           sprawą księdza Szukiewicza i pana Tadeusza Scypiona. Do księdza
253 23|         ledwośmy przegrodzili od niego pana Tadeusza. A ten w istocie
254 23|              się to odrobić!~Perswazja pana Michała Rejtena, a zapewnie
255 23|               głos sumienia przekonały pana strażnika, iż zaniechał
256 23|       zaniechał myśleć o pokrzywdzeniu pana Scypiona; ale z niecierpliwością
257 23|                Scypion, udawszy się do pana Borejszy, porucznika chorągwi
258 23|                poszedł w poselstwie do pana Rysia; że zaś miał z nim
259 23|             ludzi pobożnych i z obrazą Pana Boga, przerwał mu pan Ryś
260 23|               mnie katechizmu. Z łaski Pana Boga i świętej pamięci ojca
261 23|               tego sodalis, przy łasce Pana Jezusa i Najświętszej Panny,
262 23|           sobie ze swoimi kazaniami do pana Scypiona. Wszak nie ten,
263 23|              tyczy kościelnej, z łaski Pana Boga nadto się wywiązałem
264 23|                oświadczył. Wezwał więc pana Moniuszkę, majora w pułku
265 23|              proszę was o przyczynę do Pana Boga, aby nie obciążał sumienia
266 23|             westchnęli przynajmniej do Pana Boga, iżby mi mojego uczestnictwa
267 23|                szablą na odlew po ręku pana Tadeusza, ręka mu z pałaszem
268 23|           lekarza i póki trwała niemoc pana Scypiona, o krok go nie
269 23|               sypiące się zaszczyty na pana Tadeusza Scypiona, bo kiedy
270 24|              wyobrażeniom. Ale że wola Pana Boga, aby tubylec nami rządził,
271 24|             nawała brzęczączek padła u pana Stefana Wereszczaki, skarbnego
272 24|           dziesięciu tysięcy zostało u pana skarbnego, z którycheśmy
273 24|          stanął, chcąc najpierw uczcić Pana nad pany. Kiedy zsiadł z
274 24|     województwu nacieszyć się obliczem pana i ojca całego narodu. Książę
275 24|             powitawszy najjaśniejszego pana, zaprosił ojca i najwyższego
276 24|           marszałku oszmiańskim, przez pana Jakuba Potrykowskiego w
277 24|     nowogródzkim. Pan Jelec, umocowany pana marszałka, stawał z tym,
278 24|             więc prawa wypadł wyrok na pana marszałka, aby pod winą
279 24|                a chcąc w do-mu księcia pana dać dowód szacunku swojego
280 24|       województwu, obu naszych posłów, pana Adama Rzewuskiego, chorążyca
281 24|            chorążyca w. litewskiego, i pana Kazimierza Jabłońskiego,
282 24|              powitania najjaśniejszego pana, a przed południem samym
283 24|                cieszyli się oglądaniem pana, gospodarz odezwał się,
284 24|         łaskawą pamięć najjaśniejszego pana, a ksiądz Kuncewicz, sufragan
285 24|            pozwoleniem najjaśniejszego pana zasiedli za stołem, zwrócił
286 24|         wiersze naprędce ułożone przez pana chorążyca litewskiego, naszego
287 24|             kasztelana nowogródzkich i pana chorążego Rdułtowskiego
288 24|                in favorem [na korzyść] pana Hipolita Korsaka, otrzymał
289 24|             szczodroty najjaśniejszego pana i mnie jego łaska nie ominęła:
290 24|             zapaliliśmy się do naszego pana, że byliśmy jak w gorączce:
291 24|           Snowiu z rąk najjaśniejszego pana. A w domu, z jaką pociechą
292 25|               napadł był w karczmie na pana Zaremby i jego skrzywdził;
293 25|             sowicie wprzód zagodziwszy pana Hutorowicza, by mu w tym
294 25|              pozostałości] zostawało u pana kaniowskiego czternaście
295 25|             ludzie mówić o dziwactwach pana starosty, że zamiast monety
296 25|             odebrawszy list od księcia pana do pana starosty, nazajutrz
297 25|                list od księcia pana do pana starosty, nazajutrz puścić
298 25|              świata przebiec. Ale wola Pana Boga była, bym swoim w kraju
299 25|                Kaniowie jego listem do pana starosty. Jakoż chociaż
300 25|        zostawał w obojętności względem pana starosty kaniowskiego, z
301 25|       zaszczyca ściślejszą poufałością pana), był i ogromnej tuszy,
302 25|              wszystkimi panuje. Poznać pana po cholewach. Jego czupryna
303 25|           musisz wiedzieć, że Boćki do pana podczaszego należą i że
304 25|             timor Domini alias [bojażń Pana, czyli] pióro. Ja miewam
305 25|                czym list od JO. mojego pana przekona. O żadnym Żydzie
306 25|         instancjonalny prosiłem do JW. pana i dostałem go, bo mnie znał
307 25|          głośno ogromny dworzanin list pana podczaszego, w którym żadnych
308 25|               przesiedziałem u waszego pana w Nieświeżu! Widzisz tę
309 25|              ale jakeś mnie oddał list pana podczaszego, anim się mógł
310 25|               i w łaskach u JO. mojego pana.~- Albo on tego nie wart?
311 25|                doktor nadworny księcia pana obwiązał mi głowę, krew
312 25|              ja im mówię: "Dla miłości Pana Boga, bawcie się u mnie;
313 25|        zafarbujcie mnie wodę, oszukamy pana Leona, będzie potem śmiech,
314 25|               gadce przybliżyli się do pana starosty jego kapelani,
315 25|              gęste pozwy sypały się na pana starostę - jakoś nie wywinął
316 25|               niedzielę, za przykładem pana goście, dwór, czeladź i
317 25|                dlatego nie oszczędzali pana starosty: pełno było w kazaniu
318 25|              powziąłem uszanowanie dla pana starosty za to, że tak poczciwie
319 25|           Pierwsze zdrowie było mojego pana, JO. księcia wojewody wileńskiego,
320 25|              dała do zamku przemożnego pana, gdzie byłem przyjęty nie
321 25|         zaszczytną pamięć, co ją serce pana starosty kaniowskiego zachowało
322 25|           żonki, wedle słów JO. mojego pana, do którego pan starosta