Part

  1 1 |            dziś patrzę na niego - a on tak powiedział:~- Święty
  2 1 |              wielki kłótnik. Już to on i do mnie u stołu strzelał
  3 1 |         mocarza niebieskiego. Wiele on rzeczy mnie powiedział,
  4 1 |      jedynie od was zależała.~Mówił on ksiądz Marek wiele jeszcze
  5 2 |          ale taki życie, bo nie był on z takich, których żywcem
  6 2 |         będąc z nim zażyłym, ile że on był wielomownym, mógłbym
  7 2 |        Sułowiec pod Zamościem. Miał on kilku synów, którzy dobre
  8 2 |             się nie doczytał, czego on chce; ale o dwadzieścia
  9 2 |        konfederacja barska nastała, on, podmówiwszy prawie cały
 10 2 |       chrząszcze padają. Nadokuczał on tyle Moskwie! Toteż mówiono,
 11 2 |           był prostym Kozakiem; ale on tego nie uważał i tak się
 12 2 |           mocno to go sromało, gdyż on prawie jeden z ludzi stopniowych
 13 2 |            koło niego kilka koni, a on między nimi, jak furman
 14 2 |         pułkowniku, jak się masz? A on na to:~- Niech ci Bóg nadgrodzi
 15 2 |            się obracać; strzelał ci on wprawdzie, ale uciec nie
 16 2 |             ale pułkownika kocha. A on mnie:~- Mniejszać o regimentarza,
 17 2 |             mu czas plejzer wygoić. On mnie chciał zrobić rotmistrzem
 18 2 |       przystawaj, bo duszę zgubisz; on Pana Boga się nie boi, swoich
 19 3 |             by ręka uschła, jeno że on miał ku wszystkiemu sposób:
 20 3 |           chodzili, gdzie potrzeba, on pamiętał na szlub swój,
 21 3 |             na wycieczkę wyprawiał, on z nami wyruszył z własnej
 22 3 |            najpierwej witać mają.~A on mu na to:~- Mości starosto
 23 3 |             nosi; jak zechce, trafi on mnie, choćbym pod ziemią
 24 3 |        obrano go podkomorzym, czego on się spodziewać nie mógł.
 25 4 |            unosić nad Wolterem, jak on niszczy przesądy w swoim
 26 4 |          ale szlachcic, mój kolega. On panu podczaszemu litewskiemu
 27 4 |             swoim powiernikiem, jak on sam Turczynem, tak szeroko
 28 4 |       jeżeli koncept francuski, cóż on zyskuje, że wychodzi z ust
 29 4 |      przestanie być z nim w wojnie. On poznał, że w stosunku z
 30 4 |            światową, nie filozofami on spolszczył ruskie dzierżawy,
 31 5 |            dopiero odpasać się, gdy on sam się odpasał. Ale ta
 32 5 |         serca kochałem - i wszyscy; on miał dziesięć tysięcy luda
 33 5 |          złych ludzi. Ratuj mnie! A on natychmiast do księcia:~-
 34 5 |         stawało kompanii. Opowiadał on nam o Niemcu-kuglarzu, którego
 35 5 |     wprawnie się nie wytłomaczy jak on kuglarz brzuchem. I inne
 36 5 |        zasępił, taki mu był śmiech; on to i koty umiał udawać,
 37 5 |         palestra nowogródzka znała. On na rękach nosił sędziego
 38 5 |           woził go raz do Warszawy. On był kroniką żyjącą domu
 39 5 |            żyjącą domu Kowieńskich, on to pamiętał, jak kiedy nieboszczka
 40 5 |    spomiędzy jego sług i przyjaciół on był jednym.~Kiedy się kalwakata
 41 5 |         jako o słyszanej rzeczy, bo on z nami w Omniewiczach się
 42 5 |          starał niż o siostrzanach. On to posag ich matki wydźwignął,
 43 5 |             sędzia oświadczył, że i on, i żona za zaszczyt poczytują
 44 6 |             mur. Przyjaciele jego i on sam radzi nieradzi, dla
 45 6 |         jako przyszłego pisarza, że on sam z początku nie był jemu
 46 6 |            zausznikiem nieświeskim, on nie traci nadziei w swoich,
 47 6 |              nie rachując miodu. Że on nie miał prócz jedynaczki
 48 6 |            w prawności naszej; jeno on mnie zaraz zwrócił na drogę
 49 6 |         obawiał, wymówił sobie, aby on w celi koło niego spał),
 50 6 |        Ojcze Idzi, wszak prawda, że on dotąd w czyśćcu?~- JO. książę,
 51 6 |    zakonnikom być tak gorliwymi jak on katolikami. On za życia
 52 6 |        gorliwymi jak on katolikami. On za życia nieboszczyka pana
 53 6 |             że ktoś mnie wmówił, że on wielki teolog - a choć wyrzekłem: "
 54 6 |      złajałem księdza Kantenbrynga; on by rad, żeby mnie we własnym
 55 6 |       stracę, a Tryznie nie daruję. On, okryty moimi dobrodziejstwy,
 56 6 |        okryty moimi dobrodziejstwy, on, co półdarmo Kołdyczów trzymał,
 57 6 |       głupcem nazwał' Albo ja, albo on z torbą pójdzie.~- Już on
 58 6 |           on z torbą pójdzie.~- Już on poszedł z torbą, książę
 59 6 |             mu głos odezwał się, iż on nadto czułby się szczęśliwym
 60 6 |           księciu wojewodzie! Na to on:~- Ja nie uzyskałem kondemnaty
 61 6 |    zapytywać wielmożnego Tryzny, bo on sam wie, co jemu należy,
 62 6 |          mam żal do niego osobisty. On moich sług ofukał i mnie
 63 6 |            beczka napełniona winem. On siadł na beczce, a wóz szlachta
 64 6 |            nim do Betleemu chodził. On wielki jest, bo w nim zaszyta
 65 6 |            Panu Jezusowi w Boremlu, On się do mnie odezwał: "Radziwille,
 66 6 |         Twój biskup prześladuje!" A On mnie:~"To nie mój biskup,
 67 6 |          mój biskup, to hultaj: ale on naprzeciw ciebie nic nie
 68 6 |           Radziwiłłem po dawnemu, a on, jak był kpem, tak będzie
 69 6 |             Naruszewiczowi, bo choć on był podupadły, ale Radziwiłłowski
 70 6 |            Radziwiłłowski krewny, i on za moje wiersze dostał biskupstwo
 71 6 |              aż do klasztoru, gdzie on jeszcze na dziedzińcu dokazywał
 72 7 |             Miałem wujaszka woźnym, on miał dworek i ogród w Nowogródku;
 73 7 |       zacząłem od perswazji, ale że on, zapamiętały w swojej zuchwałości,
 74 7 |           na twarzy pamiątkę, ale i on porządnie po ramieniu dostał.
 75 7 |            i nie bez przyczyny. Ale on wszystko kunktował, żeby
 76 7 |   pidczaszaho litowskaho Potockoho: on mu prysyłaje dwi fury sływok
 77 7 |             i honorem swoim, że ani on, ani nikt z jego komendy
 78 7 |        puszczając, mówiąc do nas:~- On potrzebniejszy wam niż ja,
 79 8 |              prześladowali, a tym i on do nich niewiele miał serca
 80 8 |          tak szablą robiącego. Miał on pałasz cieniutki, który
 81 8 |              którą lubił szukać; bo on zawsze u mnie stał, jako
 82 8 |            ja z nim sobie jechał, a on, że nigdy dotąd z Litwy
 83 8 |          kamieni młyńskich obracać. On to mawiał, że wino przynajmniej
 84 8 |  Opowiedziawszy Żydowi, czego chcę, on poszedł do lodowni natoczyć
 85 8 |             stali kołem przy nim, a on na nich poglądał jak gap.
 86 8 |        przybliżyłem się do niego, a on do mnie, mazgaja minę zrobiwszy:~-
 87 8 |         temu poczciwemu Litwoszowi, on nie wiedział o prawach naszego
 88 8 |     Obwiązywali marszałkowi rękę, a on nie tyle z bólu, jak z kontuzji
 89 8 |    pieniędzmi dostać nie mógł. Miał on sobie obowiązanym neofity
 90 8 |            Chrystusa Pana zdradził, on za sześć całą by Świętą
 91 8 |             się działo na jawie, że on wchodzi do sali trybunalskiej.
 92 8 |      najszkaradniejszego występku - on, co z starożytnego na Podlasiu
 93 8 |              niech o sobie myślą; a on tak dalece nie wykroczył,
 94 8 |             wykroczył, że nawet nie on, ale jego umocowany zaprzysięgał
 95 9 |         wileńskiego. Patrzałem, jak on ciągle na koniu, zawsze
 96 9 |     Azulewicz do niego był wysłany, on natenczas swoimi stronnikami
 97 9 |             był rodowitym Polakiem. On to ku nam był nakłonił Semena
 98 9 |          zajmywało Ukraińców, kiedy on im wyliczał dobra księcia
 99 9 |             co mu nie było trudno - on, co po tatarsku mówił jak
100 9 |          nadworne litewskie; ale że on tego zaszczytu odmówił z
101 9 |          ruskiej się nawróciło. Ale on był syzmatykiem twardym
102 9 |             odpłaca jego zasługi; a on mu na to odpowiedział:~-
103 9 |             jemu zameldowawszy się, on nas uprzejmie przyjął i
104 9 |         grać na bandurce i śpiewać. On, chcąc gościom podchlebić,
105 9 |           się szlachetnością rysów. On już był przygotowany do
106 9 |            na ten stopień wyniosła. On jest fanatykiem w syzmie
107 9 |       zostanie jego dziedzictwem, a on będzie hetmanem kozackim
108 9 |         włóczęgów i nieoświeconych.~On nam na to odpowiedział:~-
109 9 |           oddając zakonowi, którego on jest założycielem. I kiedy
110 10|        usłyszawszy twierdzi, jakoby on na czele młodzieży rozbojem
111 10|            jeszcze pewniejsze. Miał on to światło przyrodzone,
112 10|            podstolego rzeczyckiego. On księcia Karola i dwóch jemu
113 10|             głowę aż się brali, tak on poznawał, co jest prawdą,
114 10|     regimentarz tejże konfederacji. On to w nocy przez lochy ciemne
115 10|             i był wielkim statystą. On to w czasie konfederacji
116 10|        Niedźwiedź na niego poszedł, on śmiało czekając oszczepem
117 10|      zawzięty, rzucił się na niego. On drzewcem, w ręku zostającym,
118 10|             boćkowskiej fabryki. Bo on miał trzy nahaje: rzemienny
119 10|             z panem Rożnieckim, aby on dostał żywcem Wołodkowicza,
120 10|            stole będący przeciął, a on nie tylko że takiego świętokradztwa
121 10|          było dowiedzieć, gdzie się on podział. A my z księciem
122 10|             wesoło przepędzili, ani on, ani żaden z nas nie wspominając
123 11|            przeciw jej czynnościom, on, zastępując miejsce regenta
124 11|       lubili, pomimo jego dziwactw. On, będąc w największych łaskach
125 11|            na szarpanie jego sławy; on w duchu dobrze znał, że
126 11|        Słonimiu znalazł pana Leona; on tam był komornikiem. I zastał
127 11|       przyczyną moich dolegliwości. On nic nie winien, ale ja jak
128 11|            rozweseliła pana Leona - on, co jest najgościnniejszym
129 11|        nieraz po skórze chcę dać, a on by mnie miał żałować? Nadto
130 11|             Nadto mu się naraziłem! On poczciwe ma serce, ale mój
131 11|          dopiero jemu. Nie ma rady, on wszelkie do mnie przywiązanie
132 11|             wiesz co, panie Leonie? On ciebie kocha. Kiedy trzeźwy,
133 11|             grubym kogo obdarzy, to on mówi: "Za-za-za-płać twoje
134 12|    konfederacji barskiej.~Znał mnie on, bo prawie na moim ręku
135 12|            za równego siebie. Jakoż on poświęceniem dla ojczyzny
136 12|          chciał różnić od szlachty. On to w czasie siedmioletniej
137 12|        Szybilskiego - prostego, jak on, włościanina - Fryderykowi
138 12|       Kozakami było przekonanie, że on był charakternikiem, jak
139 12|    nieszczęście przekonałem się, że on nie był charakternikiem.
140 12|     charakternika), podnieśli go, a on z największą przytomnością
141 12|             odepchnęli oficera; ale on ich obydwóch zakłuć kazał,
142 12|            człowiek godny i tkliwy. On bardzo się z nami ludzko
143 12|            zapytał pana Sawy, czego on pragnie, a że wszelkie jego
144 13|            na jakiego pana, chociaż on nigdy w palestrze nie był,
145 13|          dekret nakazujący wieżę, a on się ociąga, to oczu nie
146 13|           aby się opamiętał, ale że on na wszystko był głuchym,
147 13|             o pana Leszczyca, gdzie on się obraca. I lat wiele
148 14|         mnie waćpan, panie Czapski? On mu:~- Bóg świadek, że nie
149 14|            rządu ściągnąć może. Ale on:~- Moja carowa jest wielka
150 14|      podniósł rokosz, wmawiając, iż on jest tym carem Piotrem,
151 14|         wziął do swojego boku, lubo on był wzrostu tak nikłego,
152 14|             zaparciu się. A z czego on do takiej wziętości u niego
153 14|          zazdrości, a patrzcie, jak on zgrabnie się wywinął:~-
154 14|          Niemców się powiększy i że on z nią wieczny sojusz zawiera.
155 14|       miasto Moskwę prosto szedł, a on bez potrzeby na Uralskie
156 14|             być buntownikiem. Na co on skoczył z krzesła i zaczął
157 14|         wszedł Puhaczew do Kazania, on miał tam zwierzchność i
158 15|             wykwintny: i o nie. Cóż on takiego? -Oto on rozumny
159 15|           nie. Cóż on takiego? -Oto on rozumny człowiek, i kwita.
160 15|          Wilna patent na rozumnego. On to był chemik wielki. Jak
161 15|         wydawała. Ja mu się żalę, a on na to takie doskonałe tłomaczenie
162 15|              aby wytłomaczył, czego on chce. A jakie tony, a jakie
163 15|        dziewczyny patronował: jakoż on miał być majstrem do tego,
164 15|         filarów bandy albeńskiej, a on sam był urzędnikiem nieskażonej
165 15|          starszego się nie oglądał. On to i po francusku trochę
166 15|     nachwytał też pańskich narowów. On to by rad był i po niemiecku
167 15|         jakom doświadczył był, że i on mojej nie oszczędzał skóry.
168 16|         dopierom się opamiętał, jak on się odezwał:~- Niech będzie
169 16|             gdybym sam był możnym - on, któremum się był wyspowiadał,
170 16|           zacnymi domami -nadmienił on, że lubo podobnymi urzędami
171 17|             umarłych by wskrzeszał! On to był szczególnym dobrodziejem
172 17|           jaki winowajca; nie tylko on, ale i cała czeladź. "Mój
173 17|    dyspozytory, jak chcą, rządzą, a on mawiał: "U mnie Pan Jezus
174 17|           dzieciom piętnaście. Miał on po nim jeszcze Gruszówkę,
175 17|       szukały go w Gruszówce, a nie on ich w Nowogródku ani w Warszawie.
176 17|              cały dom był w smutku, on jeden wesół. "Przecie aby
177 17|         znosił), wszyscy płakali, a on był weselszy niż kiedykolwiek
178 17|            pamięć jego nie zaginie. On to nas postawił w tym stopniu,
179 17|         obraz w kościele wisiał, to on, bywało, jak oczy w niego
180 17|       palcat w ręku trzymać umieją, on, co słynie z siły i wprawy: "
181 17|          aby koniecznie sądził, ale on tego nie przyjął mówiąc: "
182 17|        tchnienie było dla ojczyzny. On to będąc jeszcze towarzyszem
183 17|           był największy nasz wróg. On to nieboszczyka króla wciągnął
184 17|           ojczyznę; jakoż w istocie on tylko wtedy się cieszył,
185 17|            nim zostało. Trzymał się on jednak w puszczy, ale jak
186 17|      tameczna plugawa szlachta, jak on przestał im bechtać nad
187 17|           głuszca byli położyli. To on dopiero późną nocą z sosny
188 17|      wystąpił w pole. Znajdywał się on w nieszczęśliwej stołowickiej
189 18|      majątku i życia pozbawia, gdyż on tego przeżyć nie może-przekonywa
190 18|       skazanie jej na gardle, czego on, zapatrując się na jej własne
191 19|            tym się przeświadczyłem. On to zaczepiał księdza Marka,
192 19|           własnymi oczyma na to, co on robił, już byłoby mnie przekonało,
193 19|           nieraz sam słyszałem, jak on powtarzał, że Pan Bóg nie
194 19|        usiłowania nie przepadną, bo on je pobłogosławił."~- Człowiecze,
195 19|            ciebie nie zbawi - mówił on w jednym swoim kazaniu po
196 19|          wszystko. A powiedzieć, że On zapomni o ofierze czystej
197 19|            synie nie pobłogosławił:~on w ślady ojca nie wstępował;
198 19|             był obskoczony Dońcami. On był dla nich łapczywą zdobyczą,
199 19|            to był za człowiek i jak on dla nas był lepszy niż sto
200 19|             ostrzyli zęby, że gdyby on i jakikolwiek z naszych
201 19|     świętobliwości, ale myślili, że on sobie czarta zhołdował,
202 19|            dzielnie jego bronili, a on nam: "Nie uważajcie na mnie,
203 19|             go na spisy uchwycić, a on ich przeżegna drewnianym
204 19|            Marka nie był zwinnym, a on sam, jako mnich, po łacinie
205 19|        został i przede dniem skona. On z naszej wiary, choć między
206 19|             z sobą tam iść, poradzi On, abym w porę trafił; a ja
207 19|         Ruszaj więc z Bogiem, gdzie On tobie każe, ale pamiętaj,
208 19|      zniknął przed jego oczyma.~Jak on tę drogę przebył, to tylko
209 19|             broń im dawać?" Odebrał on im także raport do księcia
210 20|      objaśnienie, jakiego żądał. Bo on wyprowadzał się z domu Putkamerów,
211 20|            rozchorowały.~Oprowadzał on mnie po swoim gospodarstwie,
212 20|    ustąpiłem mu moją starzyznę, ale on mnie tłomaczył, że jako
213 20|     obywatel zwędził się z nudów, a on się nie nudził, bo miał
214 20|        Panny, że ani się zatnie, bo on to wszystko mnie pokazywał
215 20|    krzywdzącego podejrzenia, jakoby on chciał królowi życie odebrać.
216 20|      przyjmie, czy nie. A ta, którą On sam posyła, pewnie jest
217 20|           nie można było wątpić, iż on, święty człowiek, z Bogiem
218 20| Zapominaliśmy o nędzy naszej, kiedy on mówił, a nie tylko my, cokolwiek
219 20|             tam, panie Stanisławie! On, słyszę, w Warszawie tak
220 20|          Adasia uściskałem; przebył on wprawdzie febrę, ale już
221 20|          tej pory, kiedy to jeszcze on, będąc w stanie rycerskim,
222 20|             z Polski zrobi się raj. On nam potrzebny jak piąte
223 20|         potrzebuję baki świecić jak on u Niemców albo porubstwem
224 20|           to mam słuszność za sobą: on mnie nie stanął, gdziem
225 20|          Pan Bóg chce, aby do końca on wami dowodził. Już dnieć
226 21|          póki Go nie zmiękczysz, bo On jest Pan dobry, miłościwy,
227 21|         kochający swoje stworzenie. On nie tylko stwórcą i zbawicielem;
228 21|             ustnie go strofował, iż on naraża bezpieczeństwo Rzeczypospolitej,
229 21|            paśli niegodni pasterze. On to omal na całe życie nie
230 21|            bardzo obstawały, ile że on niczego nie pragnął, żadnego
231 21|           do piekła odsyła. A gdyby on był się urodził jak ów drugi
232 21|             zachował w pamięci, jak On swoje rządy usprawiedliwił
233 21|         niebie, tak i na ziemi", bo On nam zawsze da, co nam potrzebnego.
234 21|             nie mamy szemrać, kiedy On nam ich nie daje - może
235 21|         Diabeł wielki lichwiarz: da on niby coś, ale z wielkim
236 21|             w drugim względzie jest on równie winnym i nie może
237 22|        można było poznać, z jakiego on narodu. Dzisiaj, czy to
238 22|             naszej konfederacji, bo on był z pierwszych, co się
239 22|         trzeba iść, gdzie każą. - A on mnie:~- Niech pan porucznik
240 22|          podziękować mu za łaskę; a on, na niej nie przestając,
241 22|             udając, że nie wiem, co on za jeden, lubo leśniczy
242 22|            leśniczy mi szepnął, kto on taki. Nie masz co mówić,
243 22|         ludzi nie obaczę. To wojak, on z nami tęsknić nie będzie.~-
244 22|     żołnierze: ja Rzeczypospolitej, on własnej swojej sprawy; jakoś
245 22|       smaczne, i rozmowa przyjemna. On mnie się wyspowiadał z całego
246 22|         kładzie i poty dmucha, póki on mu do ostatniego szeląga
247 22|          niego chciał przystać. Ale on nie chciał korzystać z uniesienia
248 22|       zaciążnych uczyłem obrotów, a on ciągle o wszystkim mnie
249 22|             mnie do nóg i nazajutrz on i przeszło trzydziestu jego
250 22|           Dońców konwojował. Ale że on wszędzie miał swoje stosunki
251 22|            stopień w szwadronie, bo on najwięcej się przyczynił
252 22|          kto ma wisieć, nie utonie. On utonął, bo nie miał wisieć,
253 23|      szlachcica, Bóg wie, gdzie się on zatrzyma; potem, wzbiwszy
254 23|           ordynatem nieświeskim, bo on był piątym czy szóstym,
255 23|          służyć i Rysiowi, siedział on za stołem z innymi, nie
256 23|          zabraknie, Sam widzisz, że on nie do klawiszów stworzony.~
257 23|             wskórać nie mogli, gdyż on był z małej liczby Radziwiłłów,
258 23|      małoletniej swojej jedynaczce. On to w czasie siedmioletniej
259 23|   jejmościnej i w sam korek trafił; on z pistoletu ubiłby muchę
260 23|        powiwszy mu jedyną córeczkę, on ledwo że nie zupełnie rozum
261 23|           zgromadzenie z niego, ani on z surowej reguły pociechy
262 23|           szczególnie j odznaczyli: on, na swoje dobra dwakroć
263 23|          gustownie odzianego. Zgoła on był twórcą mód nieświeskich.
264 23|            starali się mieć to co i on na sobie. Ale starali się
265 23|             strażnikowi Rysiowi, iż on, będąc wyzwanym, a nie wyzywającym,
266 23|        pałaszem padła na ziemię - i on sam w kilka chwil, omdlały
267 23|         pochlebne oświadczenie padł on do nóg przyszłemu ojcu i
268 24|            co mu przewodniczy, choć on prowadzi podwładnych; przecie
269 24|         osobistymi korzyściami, aby on, czując siebie bezpiecznym
270 24|        szczerze i aż do śmierci ani on, ani żaden z jego partii,
271 24|          mieszkać musi. Jeżeli tedy on przy tak wielkich cnotach
272 24|       spomiędzy zagranicznych domów on jest najmniej obcy naszym
273 24|             mogli nie podziwiać, że on, tak czynny przeciwnik partii
274 24|             na niego spojrzał, o co on mało dbał, i tamten sam
275 24|           niego z Nieświeża, ale że on, jako zastępujący miejsce
276 24|          gdzieś tam spod Rzymu, ale on był osiadłym obywatelem
277 24|             Kto siebie pewny, kiedy on na Sanctus Sanctorum [Najświętszy
278 24|           nam naszego Piasta! Niech on nam służy na zawsze za dowód,
279 24|      Piastem, nawet kołodziejem jak on, bo toczysz koło fortuny
280 25|       gubernatora. Jak mówiono, był on kiedyś blacharzem, co mu
281 25|         Rusi, a bez wątpienia, że i on sam niemało ich napłatał.
282 25|         niemało ich napłatał. Ale i on pod pewnym względem służy
283 25|            sprawiedliwość. Wszak ci on żadnego szlachcica nie zabił,
284 25|        dostało się panu Potockiemu, on wziął na siebie obowiązek
285 25|     poświęconemu panu, po wtóre, że on zasługami swoimi mógł być
286 25|    informacje o trybie życia, jakie on przybrał. Szczególnie mnie
287 25|       anibym się wahał domyślić, że on nad nimi wszystkimi panuje.
288 25|             jakiegoś przepychu. Ale on sam miał na żupanie płótno
289 25|      połowyny ne bułoby toho, szczo on towko maje w swojej milicji.
290 25|       ogrywać, a czort wiedział, że on z Morafy. Ja na niego magdeburgię
291 25|             JO. mojego pana.~- Albo on tego nie wart? Se hołowa! 
292 25|          wleje, ani oddechne. Kołyb on do Kaniowa pryjechaw, toby
293 25|           szlachectwem, że nie jest on z takich, co ich najwięcej
294 25|             szlachcic alias, ale że on jeszcze z dziada i pradziada
295 25|    ekonomowi i podiakuj jemu, szczo on pozwoływ tobi na nym leżaty.~
296 25|          grodu. Ja tłumaczę się, że on popowicz, i stawię ludzi,
297 25|        waszego księcia koligat - to on, lubo zausznik króla, nie