Part

 1 Ambr|    snadnie wyprawię, ~Zwłaszcza gdy tu powiedacze stawię. ~Jam
 2 Rozp|         nam w kazanie powie:~Iż gdy wydam dziesięcinę, ~Bych
 3 Rozp|      nogami w niebie będę. ~Abo gdy w obiad przybieży, ~A kukla
 4 Rozp| mieszkiem pachnie. ~Ja mniemam, gdy wszytko spłacę,~Iż się z
 5 Rozp|         tak słychał o Bodze,~Iż gdy był tu, na tej drodze, ~
 6 Rozp|         choć trzoda niespełna, ~Gdy się wam dostanie wełna,~
 7 Rozp|    złości,~A mało o Boga dbają,~Gdy się z plebanem zjednają,~
 8 Rozp|        się więc tam prezentują,~Gdy co smacznego poczują.~Trzykroć
 9 Rozp|      Podawce więc rozkosz mają:~Gdy się do nich ubiegają, ~To
10 Rozp|         kłopot w zysku będzie, ~Gdy już z tobą we wsi siędzie;~
11 Rozp|        wszytkich mieli w głowie~Gdy się w tę niewolą wdali,~
12 Rozp|        jej być jednak w toni.~A gdy z wiatru przydzie snadnie,~
13 Rozp|      cały kożuch wpadnie.~A też gdy jest elekcyja, ~To jeden
14 Rozp|        to gorsze niż pacierze, ~Gdy kto urząd na się bierze,~
15 Rozp|        iście nie znam rozkoszy,~Gdy się chudzina kokoszy,~Bo
16 Rozp|       wołkiem bądź, miły panie,~Gdy się nam jako dostanie!" ~
17 Rozp|         Bo a co to wadzi duszy,~Gdy się drobiozgu nakruszy, ~
18 Rozp|        nogę, nieboże,~Zwłaszcza gdy kto wręcz nie może.~Ale
19 Rozp|       bab wiedząc,~Abo słysząc, gdy ziemianie~Siedząc narzekają
20 Rozp|           Jako tako pochlebuje,~Gdy co kto smacznego czuje. ~
21 Rozp|    łatać ten spólny błąd, ~Lecz gdy nie będzie pilności,~A prawej,
22 Rozp|      stronę nic nie uchylił.~Bo gdy przydą obietnice, ~Zejdzie
23 Rozp|       się im łając kłaniają.~Bo gdy kogo szczęście wzniesie, ~
24 Rozp|       nogciem.~Więc nie zawżdy, gdy gotowo,~Będzie jadł, choćby
25 Rozp|           Ale co mamy, to mamy,~Gdy tu świata używamy,~Bo ziemię
26 Rozp|     ptaki wskoczyć,~A zwłaszcza gdy krótko leżą, ~Ty już nigdziej
27 Rozp|      czas przydzie na księdza, ~Gdy chodząc snopki przewraca, ~
28 Rozp|          A zmylisz prokuracyją,~Gdy cię z dzierżenia wybiją. ~
29 Rozp|         odcierpię na świecie.~A gdy się każą prowadzić,~A co
30 Rozp|         zwojować. ~Bo i prawda, gdy nietrafna,~I ta nie zawżdy
31 Rozp|         Bo więc owi zwolennicy,~Gdy sie zejdą w kupę wszytcy, ~
32 Rozp|       wnet gębę wzgórę wznosi, ~Gdy go kto o swą rzecz prosi. ~
33 Rozp|     Kupiłby tak wiele za to.~Bo gdy przydzie na jednanie, ~Przedcięć
34 Rozp|       nie ujdzie bez szkody,~Bo gdy się już wszytcy skupią,~
35 Rozp|       snadniej od swej trochy, ~Gdy zajdą jakie popłochy. ~Nie
36 Rozp|      ciało w niewoli. ~I mądry, gdy dom buduje,~Co rychlej końca
37 Rozp|   wszytcy czterzej skoczą; ~Ale gdy siodłowy mdleje,~I woźnica
38 Rozp|         i szkapy nie tak wleką,~Gdy jedno jednego sieką, ~A
39 Rozp|         sobie goście radzi,~Ale gdy jeden ulewa, ~Każdy tego
40 Rozp|        abo trywijał:~Co on dba, gdy szyję nalał! ~Bo co panom
41 Rozp|     Nadobny to zysk, mój panie,~Gdy każdy na swym przestanie, ~
42 Rozp|       Bo więc i rozum zabłądzi,~Gdy kogo dobra myśl rządzi. ~
43 Rozp|      Jednak też to niezłe pole,~Gdy jej niemasz doma w dole.~
44 Rozp|    Wnetem ja, Matuszu, tuszył, ~Gdy go skoro Zalas ruszył,~Iże
45 Rozp|      nim weselszy będziesz,~Niż gdy z pieprzem z wioski zsiędziesz! ~
46 Rozp|         Drugą połowicę traci.~A gdy się domek wyniszczy, ~Tedy
47 Rozp|        A prędko ta pycha minie,~Gdy razem bram z wioską zginie. ~
48 Rozp|        lepiej w czas~Niż teraz, gdy na czym niemasz. ~Aleć i
49 Rozp|         więc ciężej, mój panie,~Gdy i tego nie dostanie.~A zszywa
50 Rozp|   Trudno więc odmieniać twarzy,~Gdy kto już w swym garnku warzy. ~
51 Rozp|       myśl czasem o płachu. ~Bo gdy nastaną kłopoty,~Snadź więc
52 Rozp|       by udziałał z niego. ~Ale gdy co po niewoli~Przydzie czynić,
53 Rozp|         Bo i ręka bielsza bywa,~Gdy jedna drugą umywa, ~A takież
54 Rozp|         z osiadłego~Bronić się, gdy trzeba tego, ~Niż gdy w
55 Rozp|      się, gdy trzeba tego, ~Niż gdy w polu zajęczego, ~Przydzie
56 Rozp|       Bo słaby Polak na trawie,~Gdy niemasz połcia w potrawie, ~
57 Rozp| narzekają, ~Widzą, iż źle, coż, gdy nic nie dbają.~Ach, niestotyż,
58 Rozp|     dzwonicę odzierają ~Zawżdy, gdy ten kościół pobijają.~Ano
59 Rozp|       to snadź niespora robota,~Gdy dziurawe w onym płocie wrota, ~
60 Rozp|      skarb po sobie zostawisz, ~Gdy potomkom co dobrego sprawisz.~
61 KuTe|  zacność w ludzioch znamy, ~Ale gdy też kto z miary wykroczy,~