Part

 1 Ambr|        człowiek z przyrodzenia każdy ~Nawięcej się o to stara
 2 Ambr|     niemądremu radzi;~Bo snadź każdy może temu sprostać:~Co złe,
 3 Rozp|   nieszporze ~Już więc tam swą każdy porze: ~Jeden wrzeszczy,
 4 Rozp|    Wszak wiesz, że rzemieślnik każdy~Potrzebuje płacej zawżdy.~
 5 Rozp|      Jako święte Pismo uczy,~A każdy człowiek z krewkości~Więcej
 6 Rozp|    chce, bychmy się bali,~A iż każdy niech go chwali,~A prawym
 7 Rozp|       Nowym Zakonie kazał, ~By każdy, co winien, to dał:~Co cesarskie,
 8 Rozp|       chłop,~Bo się k niemu ma każdy pop, ~Bo z tym wijatyk leci
 9 Rozp|    miała miłość mnożyć. ~Bo to każdy widzi proście,~Iż z roztyrku
10 Rozp| zgadzają. ~Podobno jako i łoni~Każdy na swe skrzydło goni; ~Pewnie
11 Rozp|      mają wszytcy patrzyć. ~Bo każdy różno szacuje, ~Chocia,
12 Rozp|    sprawiedliwość mnoży.~Z nas każdy, gdzie swój wrzód czuje, ~
13 Rozp|       prostak nie ma się bać? ~Każdy tu, co ji ksiądz liczy,~
14 Rozp|      prawie ćwiczy?~Snadnie go każdy wyliczy.~A zawżdy przystaw
15 Rozp|        szołtys, pleban,~Z tych każdy chce być nad nim pan. ~Temu
16 Rozp|        do tego?~Niechaj patrzy każdy swego!~Niechaj oni, co chcą,
17 Rozp|   Lepsza szkódka niżli szkoda.~Każdy, jako może, łata,~Wżdy,
18 Rozp|     swą trochą żywi, ~Przedsię każdy swój kres zbieży, ~Acz tłustszy
19 Rozp|     kącie uleży,~Wyglądając na każdy czas,~Bronić się abo łomić
20 Rozp|    Tenże dziś błąd, co i łoni:~Każdy na swe skrzydło goni, ~A
21 Rozp|    ziemskiej sprawie~Kocha się każdy w swym prawie. ~Świeckim
22 Rozp|       czasem nie barzo krzyw. ~Każdy swego strzeże, kto żyw.~
23 Rozp|   radzi,~Ale gdy jeden ulewa, ~Każdy tego nierad miewa. ~ ~WÓJT~
24 Rozp|     odrzeć. ~Rozmyśli się więc każdy w czas, ~Bo owo zły na nas
25 Rozp|        wszytkim łupią oczy,~Bo każdy z miary wykroczy. ~Jako
26 Rozp|         kuchmistrz, podczaszy,~Każdy swój garniec wystraszy.~
27 Rozp|    konia, na deszczce jedzie. ~Każdy to sowito płaci,~Zdrowie
28 Rozp|      coż z tego potym roście, ~Każdy się domyśli proście: ~Fałsze,
29 Rozp|       świece, daj piszczkowi; ~Każdy, kto może, ułowi.~Prawie
30 Rozp|        to zysk, mój panie,~Gdy każdy na swym przestanie, ~Ani
31 Rozp|   niemasz doma w dole.~Bo więc każdy, kto się w to wda, ~Snadź
32 Rozp|       się przez cudze ręce,~Bo każdy folgując sobie, ~Wszytko
33 Rozp|     sobie tuszymy. ~Ale by się każdy uznał,~A nad stan się nie
34 Rozp|        Byś wiedział, że z tych każdy stan ~Zda się sobie być
35 Rozp|      Wszem smakuje ta potrawa.~Każdy by swym sprawam sprostał, ~
36 Rozp|  niemasz połcia w potrawie, ~I każdy lepszą myśl miewa, ~Kiedy
37 Rozp|    używa.~A tak z nas z osobna każdy ~Rzadszej patrzaj swego
38 Rozp|       swarze,~Snadniej się sam każdy skarze. ~Bo się więc sama
39 Rozp|  dłużej ćwiczyć. ~Iście uważyć każdy stan~Trudno ma wójt, pan
40 Rozp|    chybię dziesięciny.~Niechaj każdy swobodę ma, ~Czasów po myśli
41 Rozp|     Czasów po myśli używa. ~Bo każdy weselszy bywa,~Kiedy swoję
42 Rozp|        nieborak mało krzyw,~Bo każdy ptak swym nosem żyw. ~A
43 Rozp|      nas za zacne rotmistrze. ~Każdy buja, by ludzi poraził, ~
44 Rozp|       tak, proszę, pomni na to każdy,~Iż za czasem wszytko ginie