Rapsod

  1 Mod|                   MODLITWA~Ty, która w czarne sny moje świetlanymi
  2 Mod|          serce nad gwiazdami, któreś w me życie rozsiała, wciąż
  3 Mod|           szczęściu, które mi kiedyś w duszy rozpaliłaś.~Ty, która
  4 Mod|          duszy rozpaliłaś.~Ty, która w ciemnej pomroce cichymi
  5 Mod|            przewiały, o słońcach, co w morzu tonąc, iskrzą się
  6 Mod|         duszy, a wciąż jeszcze widzę w smutnym rozjęku Twe oczy,
  7 Mod|              Twe oczy, jak się żarzą w nieziemskim zachwycie i
  8 Mod|             jak się ku mnie wysuwa i w płonącym krzyku chwyta za
  9 Mod|             dni pogody przemieniasz, w głębiach snu mi jawy gasisz,
 10 Mod|         głębiach snu mi jawy gasisz, w bezbrzeżne dale odsuwasz
 11 Mod|          odsuwasz pobliża - która mi w sercu błędne ognie rozpalasz
 12 Mod|         widzę, jak dwie łzy spłynęły w blady uśmiech, co tlał na
 13 Mod|           snów mych czarnym kirem, a w ręce Twoje kładę me serce -
 14 1  |              oddali, to znowu wre mi w uszach gdyby kipiący war
 15 1  |               jak zapuszcza korzenie w najtajniejsze głębie mego
 16 1  |           rośnie, jak naraz rozkwita w wielki kwiat boleści. A
 17 1  |              upiorów, rozgałęzia się w krzew, wrasta w każdy mój
 18 1  |       rozgałęzia się w krzew, wrasta w każdy mój nerw, ssie rozkosz
 19 1  |         gdyby krwawy szmat purpury i w ognistych łzach się rozkrapla.~
 20 1  |       szczycie najwyższych gór stoję w odwiecznym śniegu, odziany
 21 1  |           odwiecznym śniegu, odziany w najtajniejsze dale życia,
 22 1  |            ostatecznego staczają się w dół. A trzask i łoskot i
 23 1  |            ja sam stoję niewzruszony w tym strachu i gniewie i
 24 1  |            morzu. Dwa krwawe słońca, w których dwie wieczności
 25 1  |        przedstworzenia, gdyśmy oboje w rozkosznym spowiciu spoczywali.~
 26 1  |           spowiciu spoczywali.~Cisza w mym sercu, cisza bólu, co
 27 1  |             który kiedyś promieniłaś w parne noce mej ojczyzny.~...
 28 1  |            jasną, jak dusza dziecka, w której się święta ofiara
 29 1  |               jak kłosy złotych zbóż w drgającym żarze południa.~
 30 1  |              rozkoszą kwitnącego bzu w rosie się rozpływa.~Siedzę
 31 1  |             Cię widzieć, jak idziesz w mrocznym blasku przez moje
 32 1  |         ciemne komnaty, jak nikniesz w lesie olbrzymich filarów
 33 1  |          próżno palili perły i myrhę w olbrzymich kadziach. Patrzałem
 34 1  |       olbrzymich kadziach. Patrzałem w metalowe zwierciadła, zaklęte
 35 1  |            księgi żywota, wpisz mnie w księgę śmierci i hańby wiecznej,
 36 1  |          rozkosze, jak pierś jej się w moją wpala, jak usta jej
 37 1  |              wpala, jak usta jej się w moje wpijają, jak ręce jej
 38 1  |           ręce jej dyszą na mej szyi w bolesnym upojeniu.~Przepotężny
 39 1  |          uśmiech przez jedną sekundę w krew moją się wświeci, a
 40 1  |           się przede mną na kolana i w niemej trwodze korzyły się
 41 1  |      zapragnął, to wprowadzono rzeki w nowe koryta, a pustynie
 42 1  |        koryta, a pustynie zamieniono w rozkoszne raje. Gdym zapragnął,
 43 1  |             raje. Gdym zapragnął, to w jednej nocy powstawały czarowne
 44 1  |           powstawały czarowne ogrody w krąg mych pałaców, a zanim
 45 1  |          wszelki blask i wszelka moc w proch się kruszyła.~Co dzień
 46 1  |        bojownicy moi, których słońce w pustyni wylęgło, czarne
 47 1  |             się kończy, wkroczyliśmy w jakiś dziwny kraj.~Blask
 48 1  |             co niechętnie się wgryza w mroczny cień.~Łupu nie znaleźliśmy
 49 1  |               jak pieśń, którą wiatr w wieczornym zmroku przez
 50 1  |             perły deszczu jesiennego w ciemnej nocy łkały - było,
 51 1  |       prześlizgła.~A stała się cisza w sali, cisza niebieskiej
 52 1  |        zapartym oddechem oczekiwania w przepotężne zapasy świtu
 53 1  |              Czułem, jak się cofałem w tajemnej trwodze, jak cała
 54 1  |      tajemnej trwodze, jak cała sala w tył uciekać się zdawała,
 55 1  |             poszum wiatru jesiennego w nagim parku, a słodkie jak
 56 1  |          słodkie jak jaśnienie morza w ciemnych nocach.~Zapomniałem
 57 1  |     bezgraniczne państwo stopiło się w spowiciu naszych oczu w
 58 1  |              w spowiciu naszych oczu w jeden marny pył słoneczny,
 59 1  |              Pod Twoim niebiem szłaś w tej wiecznej pomroce, jak
 60 1  |      wiecznej pomroce, jak się idzie w dziewiczych lasach moich
 61 1  |             zmor i upiorów, zapadają w dziwnie poplątanych łańcuchach
 62 1  |       dziwnie poplątanych łańcuchach w morze, a zieleń Twych lasów,
 63 1  |             Pański" dalekich dzwonów w śniegiem jaśniejących wieczorach
 64 1  |        dźwięku, ale czuje się dzwony w sercu, jak łopot skrzydeł
 65 1  |             moja - przyszłaś do mnie w słoneczne cuda mojego państwa,
 66 1  |       słoneczne cuda mojego państwa, w straszne żary do biała rozpalonego
 67 1  |              O pani moja - przyszłaś w moje kraje, gdzie nawet
 68 1  |              moje kraje, gdzie nawet w nocy parny upał ogniem przesyconej
 69 1  |        ogniem przesyconej ziemi dech w piersiach zapiera, a gwiazdy
 70 1  |           pełnym lęku i przestrachu, w te słoneczne odmęty ojczyzny
 71 1  |             Twe ciało paliło się jak w gorączce, a na skroniach
 72 1  |      rozerwać chciała.~I skryłaś się w najdalszych głębiach mego
 73 1  |           odgłos głuszyłaś dywanami, w których nogi tonęły.~Jeszcze
 74 1  |           ruchów niespożytą piękność w mym sercu.~A w Twych jasnych
 75 1  |              piękność w mym sercu.~A w Twych jasnych włosach chwieje
 76 1  |          czoła trawiona, chwieje się w bladym jaśnieniu Twych włosów.~
 77 1  |           przeżył, gdym razem z Tobą w prałonie pił wieczność.~
 78 1  |              Cię - Ciebie jedyną - i w strasznej trwodze czuwałem
 79 1  |            taką moc, by zakląć niebo w chwili, gdy zmrok się coraz
 80 1  |        upojeń przykuć na niebie, gdy w sercu błędne sny się rozmajaczą,
 81 1  |             rozwichrzonymi szczytami w niebo krzyczą, daleko poza
 82 1  |              poza morza, co się same w siebie zapadają, daleko
 83 1  |          Począłem przeklinać słońce!~W ciemnych komnatach siedziałem
 84 1  |              widziałem, jak oczy Twe w przeczuciu śmierci coraz
 85 1  |            twarz dziewicy, konającej w upojeniu miłosnym.~Aż wreszcie
 86 1  |    przyszłość czytały, szmaragdy, co w sercu płomienie miłości
 87 1  |             widma, a rozpasane burze w przedwieczne cisze kołyszą.~
 88 1  |               Całą ziemię poszarpano w kawały, by znaleźć rzadkie
 89 1  |            znaleźć perły i korale, a w ciemnych Twych komnatach
 90 1  |      umarłych wskrzeszają, oryty, co w sercu nędzarza jad rozkoszy
 91 1  |               zastygłe gwiazdy zlały w jedno olbrzymie martwe słońce.~
 92 1  |       światła fioletowych ametystów. W pyszne świetlane dytyramby
 93 1  |         gwiazdach śniły szmaragdy, a w niebieskim świetle mroku
 94 1  |            swą dziewiczą czystość.~A w rozszalałym rozmęcie światła,
 95 1  |        rozszalałym rozmęcie światła, w dzikim rozgwarze blasku,
 96 1  |             dzikim rozgwarze blasku, w płomiennym zgiełku diamentów,
 97 1  |        płomiennym zgiełku diamentów, w tym krzyku i wirze rozwścieczonego
 98 1  |       pryskały tysiącznobarwną pianą w moich oczach.~A wciąż czułem
 99 1  |           blask, kamienie zagasły, a w głuchej ciszy słyszałem
100 1  |           chcę!~I wzięłaś moją głowę w Twoje ręce, słowa nie rzekłaś,
101 1  |           tylko gorący pocałunek, co w drżącym pragnieniu po mej
102 1  |          ścian, aż naraz dziki kwiat w radosnym krzyku wytrysnął
103 1  |            wytrysnął rozwartym łonem w niebo:~Jam Twoja! Weź, przytul,
104 1  |              mej piersi oddychało, a w krew moją wśpiewałaś mi
105 1  |           krzyk strachu wdzierał się w krtań, czasami rozpacz żłobiła
106 1  |         upiorną ręką głębokie bruzdy w mej duszy, ale byłem szczęśliwy.~
107 1  |            tylko niechętnie zapadało w morze, by niezadługo znowu
108 1  |           zemsty.~Rok cały spędziłem w ciemnym grobie pałacu.~Nigdy
109 1  |             ją wokół mnie, nade mną, w sobie, boś odtąd się stała
110 1  |           Twoje spojrzenie wcałowało w serce moje upiorną godzinę
111 1  |      truciznę, Twoje ręce wczarowały w me myśli zwiędły smutek
112 1  |              a głos Twój przyświecał w mych snach barwą roztopionego
113 1  |              że noga moja zapada się w odwiecznych mchach, a ze
114 1  |           Twoje lasy, jak szeleściły w zielonawym blasku omszałej
115 1  |             rozszarpał, gdy ręce Twe w błędnej zadumie błądziły
116 1  |             miasta, raz jeszcze, gdy w dzikim triumfie zapory nocy
117 1  |           tak dawno nie widziałem, i w błędnym szale poiło się
118 1  |         szale poiło się jego cudem i w krzyczącym uniesieniu witałem
119 1  |        tłumiłem rozpacz mej duszy, a w ciemnej otchłani Twej żądzy
120 1  |            tęsknota.~Bo czułaś walkę w mym sercu. Za każdym razem,
121 1  |            Twe głębiej i goręcej się w me serce wchłaniały, jak
122 1  |           czas, gdy serce me stężało w krzyku za słońcem.~Wzrok
123 1  |           słońcem.~Wzrok mój błądził w mrocznej sali po kryształowych
124 1  |              kosztownych kamieni, co w żyły moje lśnieniem pleśni
125 1  |              kiedy całe państwo moje w jedną pustynię światła się
126 1  |              się ku duszy, wsłuchane w jej straszną gędźbę.~Nad
127 1  |            lęgło mór, głód i zagładę w państwie moim.~Wypalało
128 1  |           odpadło, strawione ogniem, w ropiących się ochłapach
129 1  |     poświęcić muszę.~A Ty siedziałaś w najciemniejszym kącie komnaty,
130 1  |              mych i jękłaś:~Idź, idź w słońce! Pozwól, niech mnie
131 1  |       poszedłem. Dusza moja stępiała w nadmiarze bólu.~Aż jednego
132 1  |            wściekłe plemię ludu mego w spienionym szale bramy pałacu
133 1  |           Zakryłem oczy i krzyknąłem w strasznym gniewie: Precz
134 1  |              lud przed moim tronem i w dzikim przerażeniu patrzałem
135 1  |         taras, oczy moje błąkały się w błędnym przerażeniu po głowach
136 1  |              żądnych msty i mordu, a w krwiożerczym szale ryczał
137 1  |              z nią! Na krzyż! Słońcu w ofierze!~Tak nie szaleje
138 1  |             słońce, kiedy mór i głód w moim państwie lęgło.~A naraz
139 1  |          zamachem podcięła.~Na taras w żar pomorem ziejącego słońca
140 1  |         krzyczeć, chciałem ją porwać w me ramiona, ale jak gdyby
141 1  |          stała się tak białą, że się w słońcu rozpływać zdawała,
142 1  |             miesiącami pastwiłem się w dzikim obłędzie nad moim
143 1  |           konania, tysiące poszarpał w kawały święty wóz, na~ jeżony
144 1  |            daleko poza trzy morza, a w jednej nocy rozkwitła ziemia
145 1  |         jednej nocy rozkwitła ziemia w pysznym bogactwie.~Zemsta
146 1  |         ludem, a potem zamknąłem się w najtajniejszych głębiach
147 1  |              któreś jeszcze niedawno w gęsty mrok promieniła, i
148 1  |          Twej ojczyzny, gdzie słońce w zmroku rozpływa czerwone
149 1  |              daleko poza trzy morza, w mą nową ojczyznę księżycową,
150 2  |        roztajemniczyła się ma dusza, w mrocznych czeluściach wykwitają
151 2  |            Tak smutne widziałem pola w Zaduszki. Wiatr miótł przed
152 2  |        zwiędłe liście drzew, gwizdał w zeschłej trawie, osiadł
153 2  |            szumiała noc nad grobami, w upiornym milczeniu stały,
154 2  |            nagie topole nad drogą, a w błędne bezdroża ciemności
155 2  |          beznadziei, i wtłaczało się w duszę rwącą tęsknotą i niepokojem.
156 2  |              złamanym skrzydłem, jak w czasie przypływu siedziała
157 2  |     opryskiwała białe ciało ptaka, a w niemym przerażeniu patrzała
158 2  |             między swe białe pióra i w beznadziejnym smutku czekała
159 2  |             pieśń nad grobem dziecka w mroźnym styczniowym poranku.
160 2  |           zawieje śniegu kłębiły się w powietrzu, wiatr ciął drzewa
161 2  |          jęczały ostatnią kołysankę.~W niebieskiej godzinie, bólem
162 2  |           bólem i tęsknotą spowitej, w gasnących czarach zapadłego
163 2  |           spłynęłaś gdyby cień ziemi w zaćmieniu słońca i zlałaś
164 2  |              spojrzenie wpłakało się w mą duszę, spojrzenie, pełne
165 2  |           pochwycić Twego wzroku, co w mojej duszy czarownym kwieciem
166 2  |            poryła, rzeki wprowadziła w nowe koryta, w marmurze
167 2  |           wprowadziła w nowe koryta, w marmurze wskrzesiła życie
168 2  |         wskrzesiła życie i piękność, w twardym granicie haftowała
169 2  |           cuda i piękność tej ziemi. W łonie wieczności widziałem
170 2  |           olbrzymie słońce, gdy lało w nagą ziemię płomienną krew
171 2  |           rozkosze raju, grzałem się w blasku, jaki królewska korona
172 2  |              wszechistnienie stanęło w pożarze - ale czym mi cała
173 2  |         duszę pada, czarowne kwiecie w niej budzi, co z szeroko
174 2  |             O, spojrzyj na mnie, jak w onej ciemnej nocy, kiedy
175 2  |           nocy, kiedy ziemia i morze w żałobnej pomroce spłynęły!~
176 2  |           dumały: ~o wiecznej ciszy, w której słyszy się rozdźwięk
177 2  |            rozdźwięk promieni gwiazd w kształt gasnących strun, -~
178 2  |              odwiecznych sarkofagów, w których świecą pleśnią popioły
179 2  |             cichych morzach, co śpią w martwej jak lustro, czystej
180 2  |           wspomnień.~Siedzieliśmy, a w sennym zadumaniu błądziły
181 2  |         Twoje oczy, aż wświeciły się w moją duszę, Twoje senne,
182 2  |              na tarasie mego pałacu, w świetle księżyca, jakaś
183 2  |             pieśń, jaką szumią palmy w samotnych oazach, jaką płaczą
184 2  |              me serce, gdy me wojska w groźnych rytmach surm i
185 2  |             godziny wsłuchiwałem się w posępny rozgwar morza, aż
186 2  |        bogaty przepych mych dumań, a w me sny wplata pałające żary
187 2  |          długim snem.~Widziałem, jak w brzasku porannym znikło
188 2  |          znikło moje potężne państwo w mglistych oparach wilgotnych
189 2  |           walczy z zatorami, wyrzuca w górę czarne odmęty, dwie
190 2  |           dwie gwiazdy wdzierają się w chmurną noc i rozpryskują
191 2  |        czerwone tęcze, sklebiają sio w chmury, leją się po niebie
192 2  |       wściekłe ogniska, wdrażają się w niebo gdyby dwa olbrzymie
193 2  |           dwa olbrzymie kratery, drą w strzępy ciemną noc i leją
194 2  |           morze.~I chwilę stoi morze w kipiącym potopie płomieni,
195 2  |          wspina się na jego krańcach w górę, a ze wszech stron
196 2  |            niebo zdaje się wchłaniać w swe głębie ogniem buchające
197 2  |             ogniem buchające wary.~A w tym pożarze wodnych bezdroży
198 2  |            światła wokół Twej głowy.~W takim świętym blasku raz
199 2  |            wokół mnie krążyły światy w niezmiennym pędzie, byłem
200 2  |          przestworzem albo zbiły się w chmurę i siadły na dzikich
201 2  |          siadły na dzikich skałach i w smutnym zadumaniu patrzały
202 2  |           smutnym zadumaniu patrzały w słoneczność bezprzestrzennych
203 2  |             A gdym kąpał moje dzieło w białym świetle, gdym roztapiał
204 2  |         świetle, gdym roztapiał dale w błękitnych mgłach zmroku,
205 2  |              światła i otulał ziemię w czarne żgło nocy, gdy jedna
206 2  |              z posad wyrwać chciała, w nocy wielkiego cudu błysnąłem
207 2  |          słowa, co światy tworzyło i w proch je kruszyło, i z wielką
208 2  |          spływała bezgraniczna łaska w Twoją duszę, aż całą ziemię
209 2  |              tysiącem zmysłów wnikła w jej najskrytsze tajnie,
210 2  |         tajnie, zatrzymywała gwiazdy w ich biegu, odczuwała najtajniejsze
211 2  |       zadumanych gwiazd, kąpałem Cię w świetlistych roztoczach
212 2  |              i dziwów, a nagą ziemię w raj zamieniłem.~A z woli
213 2  |          woli mej poryła woda ziemię w szerokie bruzdy, stopiłem
214 2  |      szczytach gór, zwaliłem lodowce w morze, gorącym strumieniom
215 2  |             góry piasku i rzucały je w niebo, rozłożyły się rozkosznie
216 2  |      najeżonym grzebieniem, wybiegły w niebo dziewicze lasy olbrzymich
217 2  |         Widziałem Cię smutną i cichą w ciepłych pieszczotach półzmroku,
218 2  |             widziałem, jak błądziłaś w zaczarowanych ogrodach wśród
219 2  |             brzegiem morza, rozwiana w cichych pieśniach fal, co
220 2  |         ostatnia pieśń rozwiała, gdy w nocnej ciszy przekwitł ostatni
221 2  |            szeroko rozwarte błądziły w mrocznych dalach, a przez
222 2  |           Błądziłaś samotna, strojna w przepych mego raju, a serce
223 2  |             raju, a serce Twe więdło w tęsknocie jak kwiat w żarach
224 2  |         więdło w tęsknocie jak kwiat w żarach słońca podzwrotnikowego.~
225 2  |             słońca podzwrotnikowego.~W Twych snach wyciągałaś swe
226 2  |              Boga, którym oddychałaś w woni swych ogrodów, którego
227 2  |         swych ogrodów, którego piłaś w pieśniach oceanu, a promieniłaś
228 2  |             oceanu, a promieniłaś go w dale światłem, co Cię opływało.~
229 2  |          naraz, jakbyś się roztopiła w zorzach wieczornych, spłynęłaś
230 2  |       zorzach wieczornych, spłynęłaś w górę.~Tak opada rosa, gdy
231 2  |             gdy dalekie wiosło trąci w szklistą powierzchnię jeziora.~
232 2  |     powierzchnię jeziora.~Tak gaśnie w ciemności płonący warkocz
233 2  |        rozwiałaś się jak opary mgieł w błękicie brzasku,~Znikłaś,
234 2  |           widzę, na jawie i we śnie, w słonecznych roztoczach i
235 2  |            mrokach. Słyszę Twój głos w huku burzy i w rozkołysanej
236 2  |             Twój głos w huku burzy i w rozkołysanej tęsknocie zasypiającego
237 2  |        patrzysz ze smutnym uśmiechem w moje półsenne oczy. Twa
238 2  |           Twych oczu piją pragnienie w mej krwi.~Czasem widzę Cię
239 2  |          spienionej grzywie fal, gdy w czasie przypływu morze brzegi
240 2  |            diamentowy szron błyszczy w żarze południa biała piana
241 2  |             splotach Twych włosów.~A w blasku nocy księżycowej
242 2  |             słyszę Twe ciemne pieśni w takt morza, co Twe stopy
243 2  |              stopy pieszcząc oblewa, w szerokich, stepowych rytmach
244 2  |            miesiąc na Twej głowie, i w diamentowym dżdżu ścieka
245 2  |           rosę roztopionego miesiąca w milczenie morza, co się
246 2  |         obiema rękoma diamentowy pył w połamaną falę gwieździstych
247 2  |          wolna rozkwita wokół Ciebie w skrami tryszczącym przepychu
248 2  |              Cię, wznosi się kręgiem w górę, wplata się w Twe włosy
249 2  |           kręgiem w górę, wplata się w Twe włosy i jakby diadem
250 2  |             i kocham Cię, jaśniejącą w kaskadach światła, rozkwitłą
251 2  |         kaskadach światła, rozkwitłą w tęczach nocy polarnej, bogatą
252 2  |          morza, tom widział, jak się w pomroce rozpływałaś, widziałem
253 2  |           Twe czarne oczy, jak gasły w oddali, a jaśniejąca toń
254 2  | przebrzmiałego szczęścia rozdżwiękło w mej duszy Twe ostatnie spojrzenie.~
255 2  |      spojrzenie.~Powiędły róże, drżą w błękitniejących całunach
256 2  |            się na niebie i zatonęłaś w świtach błękitu.~Po wszystkich
257 2  |             nasze nieśmiertelne piły w świętej ciszy boskości niepokalane
258 2  |         dziecię, i szukałem miejsca, w którym mógłbym Cię do snu
259 2  |            tysiące moich niewolników w niechybną zgubę, aby tylko
260 2  |          piękna, całe miasta stanęły w płomieniach, kiedy lękałaś
261 2  |          kiedy lękałaś się ciemności w bezsennych nocach, całe
262 2  |           mym boku jechałaś na koniu w stal okutym, kiedym w świat
263 2  |          koniu w stal okutym, kiedym w świat ciągnął, by grób święty
264 2  |              a krętych ścieżynach, a w ciemnych przepaściach rwaliśmy
265 2  |            Och, na tym brzegu czułem w mej dłoni gorejącą Twą rękę,
266 2  |             płonął cichym jaśnieniem w ciemnych nocach, a sny Twoje
267 2  |          pierwszy Twe spojrzenie się w mą duszę wświeciło jak świetlany
268 3  |       szalało. Parowiec szamotał się w wściekłych zapasach z burzą,
269 3  |             o posępnych ścierniskach w cichym blasku jesiennych
270 3  |       piastunka śpiewała przędąc len w zimowe wieczory.~Parowiec
271 3  |          mnie grało dwóch podróżnych w karty, inni spali wokół
272 3  |         śpiący wpatrzyłem się chwilę w obce twarze, wsłuchiwałem
273 3  |             twarze, wsłuchiwałem się w jednostajny huk maszyn,
274 3  |              jednostajny huk maszyn, w wycie trąb dających sygnały.
275 3  |          drobne, błagalne ręce ujęły w drżących pieszczotach moje
276 3  |            wpiły się głębiej jeszcze w me serce. Rwało mnie coś,
277 3  |           wiem, jak długo oczy nasze w tym spowiciu milczały. Nie
278 3  |           sen? Bo oto prysło światło w jej oczach, głowa jej opadła
279 3  |          opadła na poduszkę i znikła w fałdach jedwabnych szalów.~
280 3  |           fałdach jedwabnych szalów.~W ścisku, na pomoście prowadzącym
281 3  |          ludzi.~Dopatrywałem się jej w każdej kobiecie; zdawało
282 3  |          zdawało mi się, że ją widzę w każdym oknie, jak za mną
283 3  |         elektrycznych lamp, a często w pomroku stojąc nad brzegiem
284 3  |            zalegały krańce ziemi, aż w końcu dwoje tych oczu, jak
285 3  |         krwawe słońca, zanurzało się w morzu - niedościgłe.~Szedłem
286 3  |       niedościgłe.~Szedłem pogrążony w potwornych snach. Mógłbym
287 3  |            zemstą, aż wreszcie wbiła w nie ostrą, złotą igłę. Dwie
288 3  |             Dwie nitki krwi trysnęły w górę, oczy podskoczyły w
289 3  |             w górę, oczy podskoczyły w ostatnich kurczowych podrygach,
290 3  |          żadnego początku, a spływał w nieskończoność, pierścieniem
291 3  |           który teraz wabił me serce w odległe dale, ten głos wśpiewał
292 3  |            dale, ten głos wśpiewał i w jej duszę swoje ciemne gwiazdy.~
293 3  |          śniło swe błędne sny gdzieś w roztoczach jego mgieł.~Teraz
294 3  |              olbrzymia korona, gdyby w ogniu stojąca kępa koralowa,
295 3  |          wspina na niebo, wgryza się w jego głąb tysiącem purpurowych
296 3  |           ciosane, kielichy orchidei w olbrzymie kiście spowite.~
297 3  |       spowite.~Kocham je, gdy słońce w upalne południe sypie diamentowy
298 3  |             lekko pomarszczoną toń i w rozszalałym zamęcie światła
299 3  |              je, gdy burza je chwyta w swe wściekłe ramiona, ku
300 3  |              dalekich dzwonów wolno, w cichym smutku gdyby płaty
301 3  |            smutku gdyby płaty śniegu w bezdenne głębie spadają -~
302 3  |            pokrytych gór, stacza noc w czarne otchłanie swoje ciemne
303 3  |             skały posępne cienie, co w głuchej ciszy strzegą grobu
304 3  |           krwawa błyskawica i spadła w milczenie, co się wokół
305 3  |            spływa, pieśń gór, co łka w żałobnym omdleniu morza,
306 3  |             do drugiego; ujęła morze w swe ramiona, i pierś przy
307 3  |        ramiona, i pierś przy piersi, w rozkosznym spowiciu, spoczęło
308 3  |    Rozpryskujące się meteory wichrzą w mym sercu, z namiętnym pożądaniem
309 3  |        spiekły zmrok, i piję, chłonę w chciwym pragnieniu moje
310 3  |          Przyszła jak gołębica burzą w dalekie strony zagnana,
311 3  |         wielka, jakby wszelkie życie w Irwożnej pokorze zamilkło.~
312 3  |            stopy, a potem wziąłem ją w silne ramiona i zaniosłem
313 3  |           bezgłośnie błyskawice.~Ale w odmęcie naszego szczęścia,
314 3  |           odmęcie naszego szczęścia, w parnych splotach ciał naszych,
315 3  |       parnych splotach ciał naszych, w namiętnym uścisku naszych
316 3  |           szalało.~Razu pewnego, gdy w ciemnej, jesiennej nocy
317 3  |     jesiennej nocy zwisła bezwładnie w mych objęciach, zawrzało
318 3  |         straszną burzą.~Struchlałem. W oczach mi prysły krwawe
319 3  |           chciało na brzeg wyrzucić.~W obłędnym strachu wybiegłem
320 3  |         szakale, poczęły się mocować w rozszalałych zapasach, rozbiły
321 3  |   rozszalałych zapasach, rozbiły się w pianę, znowu w niebo wyrosły,
322 3  |           rozbiły się w pianę, znowu w niebo wyrosły, a w ogłuszający
323 3  |             znowu w niebo wyrosły, a w ogłuszający huk morza zlewały
324 3  |        zakołowało czółno ratunkowe i w przepaść się zwaliło, a
325 3  |              przepaść się zwaliło, a w czarne kłęby chmur, które
326 3  |           oczy jej wpiły się chciwie w mą duszę, pełne lęku i przestrachu.
327 3  |          wpijały się bólem i niemocą w ciemną noc.~Odtąd gasła
328 3  |          nasza miłość i bezwładniała w ciągłych zapasach z obłąkaną
329 3  |              Oczy nasze spotkały się w jakiejś strasznej, rozpacznej
330 3  |         piersi wyrwane.~Naraz coś ją w tył targnęło, wybiegła na
331 3  |             burz i szału rzuciła się w odmęiy pianą tryskających
332 3  |            dusza moja rozpłynęła się w smutku nad morzem uczułem
333 3  |            me piersi, widziałem, jak w morzu tonie, jak w szybkim
334 3  |               jak w morzu tonie, jak w szybkim pędzie ponad nim
335 3  |         trzepotanie ptasich skrzydeł w kurczach przedśmiertnych.~
336 3  |          moje straszną trwogą zdjęte w krtań mi wrastało. Krzyczałem,
337 3  |            głębiej wwierca się serce w jej ciemne wnętrze i oto
338 3  |          wyciąga długie, drżące ręce w bolesnej tęsknocie. Wdzieram
339 3  |              szczytów lawiny śnieżne w morskie odmęty, aż tam,
340 3  |             tęsknota powiedziała, że w czarnej nocy zobaczę na
341 3  |     podszepnęła mi tęsknota moja, że w tej czarnej nocy ujrzę ją
342 3  |              wytrysnął naraz płomyk; w jednej chwili rozrasta się
343 3  |           jednej chwili rozrasta się w krzew, rozlewa się w ognisko,
344 3  |             się w krzew, rozlewa się w ognisko, leje strumienie
345 3  |             zamienia się śnieg i lód w jedno morze ognia, święte
346 3  |              spadało ze szczytów fal w bezdenne gardziele wirów
347 3  |             moja wydłuża się, rośnie w nieskończoność od jednego
348 3  |              ciałem, jak ciepła krew w nim krążyć poczyna.~Z obu
349 3  |              dwa wydęte żagle wrosły w olbrzymie ciało; dwa potworne
350 3  |           obłoki - i nagle patrzyłem w jakieś przepaściste czeluści,
351 3  |              śniegiem pokrytych gór, w czarne otchłanie swoje ciemne
352 3  |           się błyskawica nad morzem.~W nieskończonych oddalach
353 3  |             iskrzącą tkaninę snów, a w przeczuciu wieczności płonie
354 3  |        ciemnych głębin jego tajemnic w płomiennych snach wykwita.~
355 3  |            krańca morza do drugiego, w roztęsknione ramiona ujmuję