Rapsod

 1 1|      błędne sny się rozmajaczą, a jego tęsknota wybiega daleko
 2 1|           dzień silniej bałem się jego zemsty.~Rok cały spędziłem
 3 1|           błędnym szale poiło się jego cudem i w krzyczącym uniesieniu
 4 1|           chciwa hiena, słyszałem jego przekleństwa, co jako ogień
 5 1|           bom wiedział, że Ciebie jego zemście poświęcić muszę.~
 6 2|           na niebo, wspina się na jego krańcach w górę, a ze wszech
 7 2|        byłem sercem wszechświata, jego tętnem i karmą.~Byłem słońcem,
 8 2|        zawisły niebem bezsiły nad jego przestworzem albo zbiły
 9 2|      oblubienico morza ze ślubnym jego pierścieniem, i kocham Cię,
10 3|          nęcących zagadek. Dźwięk jego zdawał się nie mieć żadnego
11 3|           sny gdzieś w roztoczach jego mgieł.~Teraz dopiero pojąłem,
12 3|     wspina na niebo, wgryza się w jego głąb tysiącem purpurowych
13 3|      skały rozbija, lub spienione jego bałwany gdyby potoki lawy
14 3|      krwią i błękitem spowita, do jego łona się tuli -~kiedy odgłosy
15 3|         msza morza, światło, co z jego dna wykwita i z kielichów
16 3|           lata żyłem z nim razem, jego cichą modlitwą wieczorną
17 3|          serce.~Bo jej serce było jego sercem.~Morze samo mi to
18 3|           ulatuje i naraz uczułem jego szybkie, gorączkowe drgania
19 3|        jedyny, Ja, syn morza, syn jego tajemnic, jego burz i obłędów7.
20 3|         morza, syn jego tajemnic, jego burz i obłędów7. Ja jedyny
21 3|       jedyny mogłem się błąkać po jego bezdrożach. -~I jednej ciemnej
22 3|        ciemnej nocy wypłynąłem na jego bezdenne otchłanie. Długie,
23 3| majestatem rozwinęły się skrzydła jego od jednego krańca nieba
24 3|    zostanie, co z ciemnych głębin jego tajemnic w płomiennych snach
25 3|       roztęsknione ramiona ujmuję jego bólem spiekły zmrok i tulę
26 3|           i tulę do siebie i piję jego wieczność, moje wielkie