Rapsod

 1 Mod|         a po wszystkich szałach mego życia roztaczasz się tęczą
 2 1  | korzenie w najtajniejsze głębie mego serca, jak rośnie, jak naraz
 3 1  |        mój nerw, ssie rozkosz z mego bólu, kipi radością nad
 4 1  |        lesie olbrzymich filarów mego pałacu. Och, widzieć tylko
 5 1  |        bodaj, że śledzie u łoża mego, że tylko dłoń swą na me
 6 1  |         a często, gdym z tarasu mego pałacu patrzał na morze,
 7 1  |       lwic, a gdy przed tarasem mego pałacu zagrzmiały trąby
 8 1  |      się w najdalszych głębiach mego pałacu, ciężkim jedwabiem
 9 1  |      słońcem przeżartych stepów mego kraju.~ I zapragnąłem mieć
10 1  |        i unicestwiło chytrą moc mego słońca.~I wysłałem posłańców
11 1  |         nogami usuwa, że posady mego pałacu się zatrzęsły, że
12 1  |     Czułem Twe serce, jak żarem mego słońca namiętnie na mej
13 1  |      księżycem oblanych dachach mego olbrzymiego miasta, wybiegał
14 1  |     światła się pali na dachach mego miasta, raz jeszcze, gdy
15 1  |  zgangrenowana rana, ciało ludu mego odpadło, strawione ogniem,
16 1  |    rozbiło wściekłe plemię ludu mego w spienionym szale bramy
17 1  |   spienionym szale bramy pałacu mego i przyczołgało się przed
18 1  |  przerażeniu po głowach trupich mego ludu, obciągniętych obrzydliwą
19 2  |        harfy, a ponad mętną toń mego życia rozpościera gwiaździstą
20 2  |     słuchałem, kiedy na tarasie mego pałacu, w świetle księżyca,
21 2  |         Twego głosu na strunach mego serca...~Wszystko tylko
22 2  |         nic nie mogło zaspokoić mego pragnienia, nic nie spełniło
23 2  |     samotna, strojna w przepych mego raju, a serce Twe więdło
24 2  |    Czasami siedzisz na krawędzi mego łoża i patrzysz ze smutnym
25 2  |     Tysiąc razy rozbiła skorupę mego ciała i ucieleśniła się