Rapsod

 1 1|       nieskończonych oddali, to znowu wre mi w uszach gdyby kipiący
 2 1|     śmiertelnych darzą.~A potem znowu kamienie ziejące zniszczeniem
 3 1|        po mej twarzy błądził.~I znowu płonęło milczenie wokół
 4 1| zapadało w morze, by niezadługo znowu wypalać zemstę na mojej
 5 2|         moje pałace i ogrody, i znowu łamie się gniew rozbitych
 6 2|      się gniew rozbitych fal, i znowu noc, ciemna noc nad morzem.~
 7 2|         Cię opływało.~A gdy raz znowu Twe włosy zmrok morza jaśnieniem
 8 2|    mógłbym Cię do snu ułożyć.~I znowu królowałaś ze mną ponad
 9 2|     lśniących roztoczach wód.~I znowu nadeszła godzina błękitem
10 2|        mrocznych przeznaczeń.~I znowu przeżywam wielką moc cudu,
11 3|       tylko przez błysk chwili. Znowu twarz jej zastygła.~Tylko
12 3|      chodził i szukał.~A stojąc znowu pod wieczór nad brzegiem
13 3|  zapasach, rozbiły się w pianę, znowu w niebo wyrosły, a w ogłuszający
14 3|    morza.~A stało się, że morze znowu ciskało z hukiem grzmotów
15 3|      zabłysnęły przestworza, bo znowu wróciło mu serce.~Bo jej
16 3|       serce morza poczyna bić i znowu wyrzuca wrzące lawy ognia
17 3|    chłoną pożar wszechświata.~I znowu lśnią mgły nad morzem, znowu
18 3|    znowu lśnią mgły nad morzem, znowu święci się milczenie światłem
19 3|   miesiąca wokół zrębów ziemi i znowu zlewają się gwiazdy złotymi
20 3|    tlący się wiór:~To ziemia!~I znowu stacza noc dookoła wiecznie
21 3|    płomiennych snach wykwita.~I znowu roztaczam moje białe, życiem