Rapsod

 1 1|  nabrzmiała sieć żył, jak gdyby Ci je rozerwać chciała.~I skryłaś
 2 1|        dzień silniej nienawidziłem je i co dzień silniej bałem
 3 1|       słońcem tęskniłem!~Tylko raz je jeszcze zobaczyć, raz jeszcze,
 4 2|          gasiłem światło i na nowo je wzniecałem, ale nic nie
 5 2|          światy tworzyło i w proch je kruszyło, i z wielką mocą
 6 2|    piętrzyły góry piasku i rzucały je w niebo, rozłożyły się rozkosznie
 7 3|    pieszczotach moje serce, tuliły je i całowały.~Na chwilę zadrgały
 8 3|           węgle żarzące, widziałem je, świetliste białą łuną elektrycznych
 9 3|         nimi córka królewska, biła je i kłuła te oczy kochanka,
10 3|          tak go nie kochał, jak ja je kochałem.~O, ten cud nad
11 3|           morzem się stało.~Kocham je, gdy świt się wyzwala z
12 3|   olbrzymie kiście spowite.~Kocham je, gdy słońce w upalne południe
13 3|       skrzy się nad morzem.~Kocham je, gdy burza je chwyta w swe
14 3|       morzem.~Kocham je, gdy burza je chwyta w swe wściekłe ramiona,
15 3|           ale nade wszystko kocham je, gdy godzina zmroku, krwią
16 3| przegryzanych jadem jesieni.~Wtedy je kocham najwięcej, siedzę
17 3|             coraz wścieklej, jakby je z posadami chciało na brzeg