Rapsod

 1 1|          w krzew, wrasta w każdy mój nerw, ssie rozkosz z mego
 2 1| przystąpił najstarszy wódz przed mój tron i rzekł:~Panie! poszliśmy
 3 1|         odbił się o zimne ściany mój własny głos:~Przeklinam
 4 1|       moja swe spętane skrzydła, mój wzrok błąkał się po księżycem
 5 1|         krzyku za słońcem.~Wzrok mój błądził w mrocznej sali
 6 1|        się przezroczyste, a głos mój brzmiał obco i głucho, coraz
 7 1|       moim pałacem słyszałem lud mój nieszczęsny, jak ryczał
 8 1|         i przyczołgało się przed mój tron.~Zadrżałem.~Co się
 9 1|        ropiącą się skórą, to lud mój?!~ Zakryłem oczy i krzyknąłem
10 1|       moich oczu, precz!~Ale lud mój z miejsca się nie ruszył.~
11 1|      dany znak padł krzyżem cały mój lud przed moim tronem i
12 1|        krwiożerczym szale ryczał mój lud:~Daj nam białą niewolnicę!
13 1|      swój bieg ukończy, rozepnie mój okręt swoje białe skrzydła
14 2|          i zmęczony patrzałem na mój bezpłodny trud.~Aż wreszcie
15 3|        góry, a na potężny rozkaz mój staczają się z wszelkich
16 3|      cienia.~I na potężny rozkaz mój staczają się wszystkie lodowce