Rapsod

 1 1|     piękną i czystą i jasną, jak dusza dziecka, w której się święta
 2 1|          zbrodnie, od których mi dusza przegniła, by ubłagać króla
 3 1|        nie rozumiałem, ale które dusza moja widziała nagie i żyjące,
 4 1|      mnie zabije!~Nie poszedłem. Dusza moja stępiała w nadmiarze
 5 1|          Zemsta moja stępiała, a dusza, co tak długo z krwiożerczym
 6 2| wspomnień roztajemniczyła się ma dusza, w mrocznych czeluściach
 7 2|     posępny rozgwar morza, aż mi dusza drżała z pokory i strachu
 8 2|         sięga moja nieśmiertelna dusza, widzę Cię wciąż obok siebie.
 9 3|        zlewał się ze sobą.~Naraz dusza ma ogarnęła niepojętą tajemnicę.~
10 3|     przeminie.~A oto rozpościera dusza moja swe białe, burzą zwichrzone
11 3|       spowiciu, spoczęło morze i dusza moja.~O, nocy upojenia,
12 3|         jaką mnie kocha.~Bo moja dusza, toć to morze samo. Te same
13 3|          pioruny, ręce opadły, a dusza z przerażenia oniemiała.~
14 3|         mi to objawiło.~Raz, gdy dusza moja rozpłynęła się w smutku
15 3|         spływają do serca ziemi.~Dusza moja wyciąga długie, drżące
16 3|        lśniących błysków wyplata dusza na rozchwiei wodnej iskrzącą