Rapsod

  1 Mod|             w nieziemskim zachwycie i jasną rękę widzę, jak się
  2 Mod|              jak się ku mnie wysuwa i w płonącym krzyku chwyta
  3 Mod|        sercu błędne ognie rozpalasz i czarne kwiecie ku życiu
  4 Mod|            Twą drobną twarz dziecka i złotą koronę jedwabnych
  5 Mod|            co tlał na Twych ustach, i słyszę, jak głos Twój ciemną
  6 Mod|        pieczęcie wszelkich tajemnic i czytasz runy ukrytych sił,
  7 1  |       złomach skał, patrzę na morze i myślę o Tobie.~Morze się
  8 1  |    olbrzymie fale, a noc tak ciemna i dżdżysta.~Zamykam oczy i
  9 1  |            i dżdżysta.~Zamykam oczy i słucham.~I słyszę tajemny
 10 1  |             Zamykam oczy i słucham.~I słyszę tajemny szum - wzmaga
 11 1  |           tajemny szum - wzmaga się i opada; chwilami słyszę go
 12 1  |          gdyby kipiący war zatorów. I nie wiem, czy to we mnie,
 13 1  |            ten straszny głos burzy?~I czuję, jak szum ten staje
 14 1  |          gdyby krwawy szmat purpury i w ognistych łzach się rozkrapla.~
 15 1  |           stoję ponad wszelką burzą i bólem. Na szczycie najwyższych
 16 1  |           najtajniejsze dale życia, i widzę, jak się przestrzenie
 17 1  |            który wszystko pochłania i moje dziś i moje jutro,
 18 1  |      wszystko pochłania i moje dziś i moje jutro, moją rozpacz
 19 1  |            moje jutro, moją rozpacz i... i... Ale otóż słyszę
 20 1  |            jutro, moją rozpacz i... i... Ale otóż słyszę głuchy
 21 1  |            kłębi się pode mną gniew i grzech życia, a lejąc się
 22 1  |       spadła pierwsza błyskawica... I widzę, jak się olbrzymie
 23 1  |    olbrzymie skały lodu rozluźniają i z przestrachem sądu ostatecznego
 24 1  |        staczają się w dół. A trzask i łoskot i grzmot stał się
 25 1  |            w dół. A trzask i łoskot i grzmot stał się ciałem,
 26 1  |          niewzruszony w tym strachu i gniewie i burzy, ja sam
 27 1  |             w tym strachu i gniewie i burzy, ja sam panuję nad
 28 1  |              który mi serce szarpie i nie ma strachu nad ten,
 29 1  |      piękność pra-początku, co czas i przestrzeń i mnie i Ciebie
 30 1  |  pra-początku, co czas i przestrzeń i mnie i Ciebie ze siebie
 31 1  |            czas i przestrzeń i mnie i Ciebie ze siebie wyłonił,
 32 1  |        ojczyzny.~...Bo byłaś piękną i czystą i jasną, jak dusza
 33 1  |            Bo byłaś piękną i czystą i jasną, jak dusza dziecka,
 34 1  |             byłaś tak przezroczystą i powiewną, jak kłosy złotych
 35 1  |        południa.~Bo byłaś tak cichą i bladą, jak oddech nocy letniej,
 36 1  |         rozpływa.~Siedzę na skałach i myślę o Tobie, choć obłęd
 37 1  |        świata spędziłem czarowników i magów, by mi tylko Twój
 38 1  |              na próżno palili perły i myrhę w olbrzymich kadziach.
 39 1  |             ubłagać króla podziemia i śmierci - wszystko, wszystko
 40 1  |         wpisz mnie w księgę śmierci i hańby wiecznej, ale pozwól,
 41 1  |             państwo, rozniosę pomór i pożogę po całym świecie,
 42 1  |       mocarz żebrzę łaski u Ciebie, i wiem, że na próżno...~Na
 43 1  |              Panowałem nad pustynią i rajem, święte rzeki przerzynały
 44 1  |            się przede mną na kolana i w niemej trwodze korzyły
 45 1  |      korzyły się przed synem słońca i światła.~Gdym zapragnął,
 46 1  |             się mojej porównać dała i nie było potęgi, która by
 47 1  |              Bo byłem synem światła i słońca, a przed mym majestatem
 48 1  |      majestatem blakł wszelki blask i wszelka moc w proch się
 49 1  |              Bezgraniczne szczęście i bogactwa bez miary sypało
 50 1  |           na ich srebrnych tarczach i hełmach wykrzykiwało słońce
 51 1  |             słońce radosne hejnały.~I nic nie było pod słońcem,
 52 1  |      najstarszy wódz przed mój tron i rzekł:~Panie! poszliśmy
 53 1  |        dotarliśmy do granic świata. I tu na zrębie świata, gdzie
 54 1  |      żadnego, bo to jest kraj cieni i mroku. Ziemia nie przynosi
 55 1  |       zmroku przez morze przewieje, i tak tajemniczy, jak najskrytsze
 56 1  |             Cię, jak idziesz wolnym i cichym krokiem przez rozstępu
 57 1  |           zapasy świtu ze zmrokiem.~I szłaś coraz wolniej i coraz
 58 1  |     zmrokiem.~I szłaś coraz wolniej i coraz ciszej, płynęłaś jak
 59 1  |        najskrytsze echo wieczności, i coraz bliżej... Czułem,
 60 1  |   niewolnico moja, stałaś się panią i królową moją.~Przyszłaś
 61 1  |           pod gęstymi splotami lian i rozłożystymi liśćmi tysiącletnich
 62 1  |        Twoje morza od dawna zamarły i lśnią posępną barwą zielonego
 63 1  |              Twoje góry, pełne zmor i upiorów, zapadają w dziwnie
 64 1  |        spływają na serce, syte bólu i rozkoszy.~Wiatr Cię przewiał
 65 1  |         przyszłaś do mnie tak cicho i tak smutnie, jak noc, gdy
 66 1  |             z pytaniem, pełnym lęku i przestrachu, w te słoneczne
 67 1  |             Ci je rozerwać chciała.~I skryłaś się w najdalszych
 68 1  |             jaśnieniu Twych włosów.~I kochałem Cię jako wspomnienie
 69 1  |      Kochałem Cię - Ciebie jedyną - i w strasznej trwodze czuwałem
 70 1  |           mi Cię słońce nie zabiło.~I zapragnąłem mieć taką moc,
 71 1  |            niebieską godzinę zadumy i tęsknych upojeń przykuć
 72 1  |     przeżartych stepów mego kraju.~ I zapragnąłem mieć taką moc,
 73 1  |            niebo z mrocznych świtów i zmroków spowite.~Począłem
 74 1  |          twarz Twa przezroczyściała i stała się jasną, tak jasną,
 75 1  |            Twego kraju przypominało i unicestwiło chytrą moc mego
 76 1  |             chytrą moc mego słońca.~I wysłałem posłańców na wszystkie
 77 1  |          olbrzymie diamenty, pyszne i czarne jak skamieniałe światło,
 78 1  |         półksiężyc Artemidy, czyste i słodkie jak Twoje serce.~
 79 1  |          Hakumim odebrano podstępem i przemocą chryzolity, co
 80 1  |       hiacynty z czerwonymi pręgami i ciemne jak otchłań jantary,
 81 1  |       przeszukano, by znaleźć perły i korale, a w ciemnych Twych
 82 1  |        kleiła jeszcze krew kapłanów i czarowników, beryle, co
 83 1  |       kamienie ziejące zniszczeniem i wściekłością jak oczy głodnych
 84 1  |             wszelkie otchłanie bólu i rozpaczy otwiera, mętny
 85 1  |           posępnym lśnieniem agatów i orytów zlewała się smętna
 86 1  |             diamentów, w tym krzyku i wirze rozwścieczonego słońca
 87 1  |        spuszczoną głową, stanęłaś - i cichy smutek rozlał się
 88 1  |           pałac, pochłonęło światło i blask, kamienie zagasły,
 89 1  |             go już ujrzeć nie chcę!~I wzięłaś moją głowę w Twoje
 90 1  |   pragnieniu po mej twarzy błądził.~I znowu płonęło milczenie
 91 1  |         mnie.~Miłość Twa była biała i czysta i miękka jak skrzydła
 92 1  |             Twa była biała i czysta i miękka jak skrzydła mewy
 93 1  |            obce czary, słowa obłędu i upojenia, słowa, które serce
 94 1  |             moje pieściło, całowało i tuliło, słowa, których nie
 95 1  |           dusza moja widziała nagie i żyjące, które raz już kiedyś
 96 1  |     wszechistnienia śniła początek.~I byłem szczęśliwy. Byłem
 97 1  |         nocy czekało na swego syna.~I szło wolniej jak zwykle,
 98 1  |        dzień stało nad moim pałacem i czekało, czy nie wyjdę,
 99 1  |           czy nie będę żebrać łaski i przebaczenia.~Ale na próżno
100 1  |            silniej nienawidziłem je i co dzień silniej bałem się
101 1  |           smutek Twego kraju cienia i śmierci, a głos Twój przyświecał
102 1  |         noce przyszły, noce krótkie i jasne jak wzrok tygrysa,
103 1  |           rozrywa.~A coś rwało mnie i szarpało, moje serce wykradało
104 1  |            tak dawno nie widziałem, i w błędnym szale poiło się
105 1  |          szale poiło się jego cudem i w krzyczącym uniesieniu
106 1  |       kochały, jak oczy Twe głębiej i goręcej się w me serce wchłaniały,
107 1  |             a głos mój brzmiał obco i głucho, coraz silniejszym
108 1  |             ręce Twe stały się obce i dumały o innych światach,
109 1  |          światach, oczy Twe zbladły i zwróciły się ku duszy, wsłuchane
110 1  |             stało nieruchomo słońce i lęgło mór, głód i zagładę
111 1  |            słońce i lęgło mór, głód i zagładę w państwie moim.~
112 1  |            na polach, suszyło rzeki i jeziora, bujne pastwiska
113 1  |     nieszczęsny, jak ryczał z głodu i .rozpaczy, gdyby krwi chciwa
114 1  |        komnaty, drżąc z przestrachu i lęku, a dźwięki Twej harfy
115 1  |     ametystów.~Wiedziałaś wszystko. I padłaś do nóg mych i jękłaś:~
116 1  |      wszystko. I padłaś do nóg mych i jękłaś:~Idź, idź w słońce!
117 1  |             szale bramy pałacu mego i przyczołgało się przed mój
118 1  |            lud mój?!~ Zakryłem oczy i krzyknąłem w strasznym gniewie:
119 1  |             miejsca się nie ruszył.~I jak na dany znak padł krzyżem
120 1  |           mój lud przed moim tronem i w dzikim przerażeniu patrzałem
121 1  |         ciało odpadło, rąk rozpaczą i błaganiem krzyczących. Widziałem
122 1  | zdychających jaguarów, żądnych msty i mordu, a w krwiożerczym
123 1  |           szalało słońce, kiedy mór i głód w moim państwie lęgło.~
124 1  |      ziejącego słońca wyszła wolnym i cichym krokiem moja biała
125 1  |          zamarło, stałem nieruchomo i patrzałem.~Teraz staje,
126 1  |       Tysiące kazałem wbić na krzyż i poiłem się rozkoszą wściekłego
127 1  |            wszystkie chłosty, plagi i męczarnie, bo otóż otworzyło
128 1  |         moje serce do snu kołysały.~I słyszę, jak Twa harfa jęczy,
129 1  |            w gęsty mrok promieniła, i słyszę Twe serce, jak kołacze,
130 1  |            kołacze, puka, wabi mnie i woła do Ciebie, do Twej
131 1  |          okręt swoje białe skrzydła i powiezie mnie daleko poza
132 2  |      błękitem spowita, godzina bólu i tęsknoty. Sny mych nocy
133 2  |         szybach okien, jęczał, łkał i zawodził, a niebo zwieszało
134 2  |            ołowianym całunem smutku i beznadziei, i wtłaczało
135 2  |        całunem smutku i beznadziei, i wtłaczało się w duszę rwącą
136 2  |          się w duszę rwącą tęsknotą i niepokojem. Nadeszła chwila
137 2  |            trudem na krańcach nieba i zanikło.~Tak smutną widziałem
138 2  |        głowę między swe białe pióra i w beznadziejnym smutku czekała
139 2  |             smutku czekała śmierci.~I tak smutną słyszałem raz
140 2  |        powietrzu, wiatr ciął drzewa i łamał ich zmarzłe korony,
141 2  |        spadały grudy ziemi, spadały i jęczały ostatnią kołysankę.~
142 2  |         niebieskiej godzinie, bólem i tęsknotą spowitej, w gasnących
143 2  |            ziemi w zaćmieniu słońca i zlałaś się z czarnym milczeniem
144 2  |         łkającej tęsknoty, bezsilne i żarliwe jak rozmodlona prośba
145 2  |         rozmodlona prośba dziecka.~ I rozpieściłem Twe błagalne
146 2  |            dźwięk zerwanych strun - i szukałem Cię - szukałem...~
147 2  |           marmurze wskrzesiła życie i piękność, w twardym granicie
148 2  |        splotów!~O, daj mi Twą rękę!~I spojrzyj na mnie!~Widziałem
149 2  |            Widziałem wszystkie cuda i piękność tej ziemi. W łonie
150 2  |        drugiego, budowałem piramidy i sprowadzałem na tysiące
151 2  |           ale czym mi cała piękność i moc cała, kiedy Twój wzrok
152 2  |          ciemnej nocy, kiedy ziemia i morze w żałobnej pomroce
153 2  |          ale dusze nasze objęły się i splotły, i dumały, dumały: ~
154 2  |         nasze objęły się i splotły, i dumały, dumały: ~o wiecznej
155 2  |        dotyka, a wzrok bezgraniczny i bezcielesny we wszechświatach
156 2  |           Tak siedzieliśmy zadumani i cisi, śniliśmy snem nie
157 2  |       jeszcze spojrzyj tak na mnie!~I przemów do mnie!~Chętnie
158 2  |             w groźnych rytmach surm i rogów mosiężnych ciągnęły
159 2  |            mi dusza drżała z pokory i strachu przed głosem wieczności, -~
160 2  |            wszelkie upojenie pieśni i tęsknota cytr i harf, kiedy
161 2  |     upojenie pieśni i tęsknota cytr i harf, kiedy słyszę Twój
162 2  |            rozsiały się moje pałace i ogrody, i znowu łamie się
163 2  |           się moje pałace i ogrody, i znowu łamie się gniew rozbitych
164 2  |            się gniew rozbitych fal, i znowu noc, ciemna noc nad
165 2  |         wdzierają się w chmurną noc i rozpryskują błyszczący szron
166 2  |          się po niebie falami ognia i kołyszą się na nim płomienną
167 2  |            drą w strzępy ciemną noc i leją potoki ognia na morze.~
168 2  |         leją potoki ognia na morze.~I chwilę stoi morze w kipiącym
169 2  |         widzę jaśniejącą Twą postać i złoty krąg światła wokół
170 2  |             gwiazd niezmienne tory, i byłem sercem wszechświata,
171 2  |           wszechświata, jego tętnem i karmą.~Byłem słońcem, a
172 2  |    skrzepiła ogień, skruszyła skały i stworzyła urodzajną glebę,
173 2  |             albo zbiły się w chmurę i siadły na dzikich skałach
174 2  |           siadły na dzikich skałach i w smutnym zadumaniu patrzały
175 2  |        zmęczony dniem gasił światła i otulał ziemię w czarne żgło
176 2  |            czeka swego: "Stań się!"~I długo myślałem o spełnieniu
177 2  |             przyspieszałem ich bieg i nowymi światłami krzyżowałem
178 2  |           na dzień, gasiłem światło i na nowo je wzniecałem, ale
179 2  |     spełniło obietnic mej tęsknoty, i smutny i zmęczony patrzałem
180 2  |     obietnic mej tęsknoty, i smutny i zmęczony patrzałem na mój
181 2  |           słowa, co światy tworzyło i w proch je kruszyło, i z
182 2  |     tworzyło i w proch je kruszyło, i z wielką mocą krzyknąłem: "
183 2  |          się zrównała.~Dałem Ci moc i piękno, i byłaś tym na ziemi,
184 2  |              Dałem Ci moc i piękno, i byłaś tym na ziemi, czym
185 2  |        głową rozwiesiłem niebo cudu i dziwów, a nagą ziemię w
186 2  |       ziemię mym światłem aż do dna i z drżącym pragnieniem rozwarło
187 2  |         burze piętrzyły góry piasku i rzucały je w niebo, rozłożyły
188 2  |       rozłożyły się rozkosznie łąki i bujne pola złotych zbóż,
189 2  |      dziewicze lasy olbrzymich palm i kokosów.~Po nagich ścianach
190 2  |             winnice, czarne moczary i bagna porosły olbrzymim
191 2  |           porosły olbrzymim liściem i żółtym kwieciem wodnych
192 2  |         żółtym kwieciem wodnych róż i nenufarów; wokół jezior
193 2  |       jezior wybujały lasy, trzciny i sitowia, a czeluście i urwiska
194 2  |      trzciny i sitowia, a czeluście i urwiska pokryły się nieprzedartym
195 2  |        niebie tysiącznobarwne ognie i tęcze, daremnie tworzyłem
196 2  |        daremnie tworzyłem nowe cuda i dziwy - wszystko daremnie.~
197 2  |      daremnie.~Widziałem Cię smutną i cichą w ciepłych pieszczotach
198 2  |          nocy.~Widziałem Cię smutną i cichą, jak spływałaś z gór,
199 2  |         senną pieszczotą, brały Cię i niosły ku nieznanym brzegom.~
200 2  |           spadła noc z Twych źrenic i ujrzałaś mnie na przeciwnym
201 2  |         warkocz spadającej gwiazdy, i tak spływa potop pijanych
202 2  |            noc milczenie rozściela.~I często tak myślę i marzę,
203 2  |       rozściela.~I często tak myślę i marzę, i śnię o moim i Twoim
204 2  |           często tak myślę i marzę, i śnię o moim i Twoim początku,
205 2  |        myślę i marzę, i śnię o moim i Twoim początku, i szukam
206 2  |            o moim i Twoim początku, i szukam Cię i pragnę.~Zgasłaś
207 2  |        Twoim początku, i szukam Cię i pragnę.~Zgasłaś jak błędny
208 2  |           wciąż Cię widzę, na jawie i we śnie, w słonecznych roztoczach
209 2  |            w słonecznych roztoczach i gasnących mrokach. Słyszę
210 2  |       Słyszę Twój głos w huku burzy i w rozkołysanej tęsknocie
211 2  |      siedzisz na krawędzi mego łoża i patrzysz ze smutnym uśmiechem
212 2  |      promieni wokół Ciebie rozlały. I z wolna stapia się miesiąc
213 2  |             miesiąc na Twej głowie, i w diamentowym dżdżu ścieka
214 2  |           cichym uśmiechem chwytasz i rzucasz obiema rękoma świetlaną
215 2  |         morza, co się wokół świeci. I chwytasz i rzucasz obiema
216 2  |            wokół świeci. I chwytasz i rzucasz obiema rękoma diamentowy
217 2  |         falę gwieździstych promieni i z wolna rozkwita wokół Ciebie
218 2  |              wplata się w Twe włosy i jakby diadem ukuty ze światła
219 2  |           ukuty ze światła księżyca i promieni gwiazd owieńcza
220 2  |          ślubnym jego pierścieniem, i kocham Cię, jaśniejącą w
221 2  |            trącone.~Budzi się morze i dzień się budzi, a jak nikły
222 2  |             rozwiałaś się na niebie i zatonęłaś w świtach błękitu.~
223 2  |            utraciłem rozkosze raju, i opętany orkanem burz, olśniony
224 2  |           Cię, moje biedne dziecię, i szukałem miejsca, w którym
225 2  |          mógłbym Cię do snu ułożyć.~I znowu królowałaś ze mną
226 2  |      królowałaś ze mną ponad ludami i obszarami, na Twoje życzenie
227 2  |          święty moją krwią odkupić.~I jak daleko sięga moja nieśmiertelna
228 2  |          rozbiła skorupę mego ciała i ucieleśniła się od nowa,
229 2  |           księżycowa, pijana szałem i rozkoszą, śpiewa na lśniących
230 2  |           lśniących roztoczach wód.~I znowu nadeszła godzina błękitem
231 2  |      błękitem spowita, godzina bólu i tęsknoty, kiedy morze mi
232 2  |        śpiewa bolesną pieśń o Tobie i o mnie, straszny ból moich
233 2  |        moich mrocznych przeznaczeń.~I znowu przeżywam wielką moc
234 2  |        świetlany rozbłysk szczęścia i smutku i wiecznej tęsknoty. ~
235 2  |         rozbłysk szczęścia i smutku i wiecznej tęsknoty. ~
236 3  |             ku mnie zwróconą, bladą i jasną jak światło miesiąca,
237 3  |  pieszczotach moje serce, tuliły je i całowały.~Na chwilę zadrgały
238 3  |           Tylko jej oczy błyszczały i wpiły się głębiej jeszcze
239 3  |          Rwało mnie coś, by powstać i pójść, gdzie mnie te oczy
240 3  |          mnie przez wszystkie burze i morza.~Nie wiem, jak długo
241 3  |        głowa jej opadła na poduszkę i znikła w fałdach jedwabnych
242 3  |       wlokłem się trawiony gorączką i tęsknotą; szukałem jej po
243 3  |      przyjdę, czy nie pójdę za nią.~I widziałem te oczy, jak się
244 3  |            córka królewska, biła je i kłuła te oczy kochanka,
245 3  |      podrygach, krzyknęły strasznie i stanęły słupem.~Córka królewska
246 3  |       biegły me myśli, gdym chodził i szukał.~A stojąc znowu pod
247 3  |           pełen wabiących pieszczot i nęcących zagadek. Dźwięk
248 3  |             dale, ten głos wśpiewał i w jej duszę swoje ciemne
249 3  |        samego początku było we mnie i ze mną, krew mojej krwi,
250 3  |         krwi, moje dziecko, siostra i oblubienica moja:~Morze!~
251 3  |            oblubienica moja:~Morze!~I nikt tak go nie kochał,
252 3  |           na lekko pomarszczoną toń i w rozszalałym zamęcie światła
253 3  |             ramiona, ku niebu ciska i o skały rozbija, lub spienione
254 3  |           gdy godzina zmroku, krwią i błękitem spowita, do jego
255 3  |           na stromych ścianach skał i chłonę wieczność...~Wokół
256 3  |             niebo krwawa błyskawica i spadła w milczenie, co się
257 3  |       głębią rozwiesza żałobne kiry i słyszę, słyszę świętą gędźbę
258 3  |      światło, co z jego dna wykwita i z kielichów gwiazd na powrót
259 3  |          ujęła morze w swe ramiona, i pierś przy piersi, w rozkosznym
260 3  |            spowiciu, spoczęło morze i dusza moja.~O, nocy upojenia,
261 3  |             gorączką spiekły zmrok, i piję, chłonę w chciwym pragnieniu
262 3  |     spieniona pycha, ten sam rozpęd i szał.~Kochało mnie morze
263 3  |            szał.~Kochało mnie morze i długie lata żyłem z nim
264 3  |           wraz z nim pod świetliste i modre rozbrzaskiem niebo.~
265 3  |        pieśni, ujrzałem ją, siostrę i oblubienicę moją, której
266 3  |             Tysiące mil przez rzeki i góry szła za jutrznią wieczorną,
267 3  |      brzegiem morza, padła na twarz i zapłakała niemą modlitwą.~
268 3  |          Irwożnej pokorze zamilkło.~I kląkłem przy niej, całowałem
269 3  |            niej, całowałem jej ręce i stopy, a potem wziąłem ją
270 3  |          wziąłem ją w silne ramiona i zaniosłem do mej chaty.~
271 3  |             Nogi jej były poranione i krwawiły.~I obmyłem jej
272 3  |          były poranione i krwawiły.~I obmyłem jej stopy i całowałem
273 3  |       krwawiły.~I obmyłem jej stopy i całowałem święte rany.~I
274 3  |            i całowałem święte rany.~I odtąd byliśmy zawsze razem.~
275 3  |       siebie rzuciło, ryki sygnałów i przeraźliwe wycia o pomoc.~
276 3  |         zakołowało czółno ratunkowe i w przepaść się zwaliło,
277 3  |      chciwie w mą duszę, pełne lęku i przestrachu. Odwróciłem
278 3  |          jej oczy wpijały się bólem i niemocą w ciemną noc.~Odtąd
279 3  |            Odtąd gasła nasza miłość i bezwładniała w ciągłych
280 3  |         targnęło, wybiegła na skały i córka burz i szału rzuciła
281 3  |      wybiegła na skały i córka burz i szału rzuciła się w odmęiy
282 3  |           pianą tryskających wirów.~I nagle, jak gdy żelazna pięść
283 3  |        cisza.~Kornie opadły bałwany i morze wypogodziło się do
284 3  |             się do dawnej piękności i słonecznego majestatu.~I
285 3  |            i słonecznego majestatu.~I cichym uśmiechem zabłysnęły
286 3  |            pędzie ponad nim ulatuje i naraz uczułem jego szybkie,
287 3  |         moją gwałtownie się tłucze.~I serce rosło - rosło, jednym
288 3  |        zamachem rozerwało gęstą noc i gdyby piorun wpadło do morza.~
289 3  |          serce w jej ciemne wnętrze i oto rozwiera się dno morskie
290 3  |            rozwiera się dno morskie i wszystka krew ziemi, wszystkie
291 3  |            wszystkie rzeki, jeziora i oceany spływają do serca
292 3  |             nie dostrzegłem cienia.~I na potężny rozkaz mój staczają
293 3  |           pragnieniem ku mnie bije.~I oto, niby ognista nitka
294 3  |          piorunu zamienia się śnieg i lód w jedno morze ognia,
295 3  |             serce morza poczyna bić i znowu wyrzuca wrzące lawy
296 3  |           krew: potopy rzek, jezior i oceanów chłoną pożar wszechświata.~
297 3  |          chłoną pożar wszechświata.~I znowu lśnią mgły nad morzem,
298 3  |         miesiąca wokół zrębów ziemi i znowu zlewają się gwiazdy
299 3  |            jego tajemnic, jego burz i obłędów7. Ja jedyny mogłem
300 3  |        błąkać po jego bezdrożach. -~I jednej ciemnej nocy wypłynąłem
301 3  |            bezdenne gardziele wirów i lotem strzały wzlatywało
302 3  |           się jak bezchmurne niebo.~I spostrzegłem naraz, jak
303 3  |          niespokojnie, jak do lotu.~I naraz zatrzepotały skrzydła
304 3  |         naraz zatrzepotały skrzydła i z wolna oddzieliło się morze,
305 3  |            wzbił się ponad obłoki - i nagle patrzyłem w jakieś
306 3  |          tlący się wiór:~To ziemia!~I znowu stacza noc dookoła
307 3  |    cierpienie. Tylko morze zostanie i miłość moja zostanie, co
308 3  |          płomiennych snach wykwita.~I znowu roztaczam moje białe,
309 3  |            jego bólem spiekły zmrok i tulę do siebie i piję jego
310 3  |      spiekły zmrok i tulę do siebie i piję jego wieczność, moje
311 3  |         morze moje.~Kristianiafjord i Playa dela Mera 1897/1898~ ~