Rapsod

 1 1| krwawe słońca, w których dwie wieczności się stopiły: - to Twoje
 2 1| płynęłaś jak najskrytsze echo wieczności, i coraz bliżej... Czułem,
 3 1|    serca jak kołatanie u bram wieczności.~Czułem, że muszę coś odpowiedzieć,
 4 2|   piękność tej ziemi. W łonie wieczności widziałem olbrzymie słońce,
 5 2| pokory i strachu przed głosem wieczności, -~ale czym mi wszelki dźwięk,
 6 2|     moje potężne słowo z łona wieczności do życia Cię zbudziło:~Bo
 7 3|  nieskończoność, pierścieniem wieczności zlewał się ze sobą.~Naraz
 8 3|     blade sny, niby drgnienie wieczności prześliznęła się przez niebo
 9 3|  serce, zapomnij!~A z kwiecia wieczności, co na śniegu pysznych gór
10 3|      błękitom, a jako dreszcz wieczności rozświeca się błyskawica
11 3|  tkaninę snów, a w przeczuciu wieczności płonie królewską potęgą