Rapsod

  1 Mod|             jasna moja -~wiele bólu się prześniło, odkąd Cię po
  2 Mod|         rozsiała, wciąż jeszcze rwą się z krwi mojej dyszące ręce
  3 Mod|            co w morzu tonąc, iskrzą się na zachodzie krwawą rosą,
  4 Mod|       smutnym rozjęku Twe oczy, jak się żarzą w nieziemskim zachwycie
  5 Mod|             i jasną rękę widzę, jak się ku mnie wysuwa i w płonącym
  6 Mod|               Już tysiąc razy świat się przeobraził, odkąd Twe ostatnie
  7 Mod|             głos Twój ciemną skargą się żali.~Ty, która mi rozrywasz
  8 Mod|       szałach mego życia roztaczasz się tęczą łaski od jednego nieba
  9 Mod|         nigdy jeszcze nie wichrzyły się taką burzą gwiazdy moje,
 10 1  |        morze i myślę o Tobie.~Morze się pieni, u nóg mych łamią
 11 1  |             pieni, u nóg mych łamią się z głuchym łoskotem olbrzymie
 12 1  |        słyszę tajemny szum - wzmaga się i opada; chwilami słyszę
 13 1  |           czuję, jak szum ten staje się czarnym jękiem mej duszy.
 14 1  |             kwiat boleści. A śmieje się dziko, śmieje się zgrzytem
 15 1  |            śmieje się dziko, śmieje się zgrzytem upiorów, rozgałęzia
 16 1  |        zgrzytem upiorów, rozgałęzia się w krzew, wrasta w każdy
 17 1  |         purpury i w ognistych łzach się rozkrapla.~Sam jestem na
 18 1  |            dale życia, i widzę, jak się przestrzenie rozszerzają,
 19 1  |             jak czarna chmura kłębi się pode mną gniew i grzech
 20 1  |             i grzech życia, a lejąc się gdyby strumień roztopionego
 21 1  |          błyskawica... I widzę, jak się olbrzymie skały lodu rozluźniają
 22 1  |          sądu ostatecznego staczają się w dół. A trzask i łoskot
 23 1  |       trzask i łoskot i grzmot stał się ciałem, rozerwał powietrze
 24 1  |             których dwie wieczności się stopiły: - to Twoje oczy...~
 25 1  |             dusza dziecka, w której się święta ofiara chrztu dopełniła.~
 26 1  |     rozkoszą kwitnącego bzu w rosie się rozpływa.~Siedzę na skałach
 27 1  |             rozkosze, jak pierś jej się w moją wpala, jak usta jej
 28 1  |            moją wpala, jak usta jej się w moje wpijają, jak ręce
 29 1  |           jedną sekundę w krew moją się wświeci, a dam Ci całe moje
 30 1  |         Miliony niewolników rzucały się przede mną na kolana i w
 31 1  |            w niemej trwodze korzyły się przed synem słońca i światła.~
 32 1  |        rzuciłem pod me stopy, bogom się odgrażałem, strącałem ich
 33 1  |             nie było mocy, która by się mojej porównać dała i nie
 34 1  |           nie było potęgi, która by się z moją mierzyć mogła.~Bo
 35 1  |         blask i wszelka moc w proch się kruszyła.~Co dzień trzy
 36 1  |            dzień trzy razy modliłem się do słońca, bom kochał słońce,
 37 1  |             wszystkich morzach dęły się białe żagle mych okrętów,
 38 1  |        patrzał na morze, przesuwały się okręty przed moimi oczami,
 39 1  |           hufców, to ziemia uginała się pod ich ciężarem, a na ich
 40 1  |             było pod słońcem, co by się nie korzyło przed moją potęgą.~
 41 1  |         zrębie świata, gdzie ziemia się kończy, wkroczyliśmy w jakiś
 42 1  |           olbrzymi topaz. Dzień zda się być wiecznym mrokiem, a
 43 1  |        mętne światło, co niechętnie się wgryza w mroczny cień.~Łupu
 44 1  |           naszego świata.~ Alem bał się, o Panie, stanąć przed Twoim
 45 1  |             jasna, jak gdyby słońce się na niej stopiło, a głos
 46 1  |          najskrytsze uczucie, które się jeszcze myślą nie skalało.~
 47 1  |         krokiem przez rozstępu jacy się szereg moich wodzów.~Pomnę:
 48 1  |             łkały - było, jak gdyby się cała wieczność głębokim
 49 1  |         niebie prześlizgła.~A stała się cisza w sali, cisza niebieskiej
 50 1  |          całe przestworze wsłuchuje się z zapartym oddechem oczekiwania
 51 1  |         coraz bliżej... Czułem, jak się cofałem w tajemnej trwodze,
 52 1  |             cała sala w tył uciekać się zdawała, jak mglisty blask
 53 1  |        topaz, a na ścianach zdawały się wyrastać olbrzymie martwe
 54 1  |        bezgraniczne państwo stopiło się w spowiciu naszych oczu
 55 1  |             niewolnico moja, stałaś się panią i królową moją.~Przyszłaś
 56 1  |           tej wiecznej pomroce, jak się idzie w dziewiczych lasach
 57 1  |           Przyszłaś jak promień, co się z miliona lat odległej gwiazdy
 58 1  |     wieczorach zimowych. Nie słyszy się wtedy dźwięku, ale czuje
 59 1  |            wtedy dźwięku, ale czuje się dzwony w sercu, jak łopot
 60 1  |            słońca. Twe ciało paliło się jak w gorączce, a na skroniach
 61 1  |         rozerwać chciała.~I skryłaś się w najdalszych głębiach mego
 62 1  |             jasnych włosach chwieje się czarna róża. Smutkiem Twego
 63 1  |             czoła trawiona, chwieje się w bladym jaśnieniu Twych
 64 1  |           niebo w chwili, gdy zmrok się coraz wyżej na nim piętrzy,
 65 1  |              gdy w sercu błędne sny się rozmajaczą, a jego tęsknota
 66 1  |      krzyczą, daleko poza morza, co się same w siebie zapadają,
 67 1  |    przeczuciu śmierci coraz szerzej się rozwierały, jak twarz Twa
 68 1  |            przezroczyściała i stała się jasną, tak jasną, jak twarz
 69 1  |          Twych komnatach gromadziły się niesłychane skarby: kamienie,
 70 1  |        skarby: kamienie, na których się kleiła jeszcze krew kapłanów
 71 1  |       obłędu roztacza.~A było jakby się tysiącznobarwne, zastygłe
 72 1  |             agatów i orytów zlewała się smętna a bolesna toń światła
 73 1  |      dytyramby diamentów wślizgiwał się ostrym promieniem wilgotny
 74 1  |               i cichy smutek rozlał się na Twym czole:~Panie! nie
 75 1  |           mną.~Drgnąłem. Zdawało mi się, że ziemia mi się pod nogami
 76 1  |        Zdawało mi się, że ziemia mi się pod nogami usuwa, że posady
 77 1  |        usuwa, że posady mego pałacu się zatrzęsły, że ciężka posowa
 78 1  |         zatrzęsły, że ciężka posowa się nad moją głową zarywa.~Było,
 79 1  |    olbrzymia błyskawica po ścianach się rozlewało.~ A milczenie
 80 1  | odpowiedzieć, a jak obce echo odbił się o zimne ściany mój własny
 81 1  |          nade mną wisi, że zbliżają się chmury, pełne czerwonych
 82 1  |      Czasami krzyk strachu wdzierał się w krtań, czasami rozpacz
 83 1  |              około południa zdawało się stać nieruchomo, a tylko
 84 1  |         czekało, czy nie wyjdę, czy się do niego modlić nie będę,
 85 1  |            i co dzień silniej bałem się jego zemsty.~Rok cały spędziłem
 86 1  |             mną, w sobie, boś odtąd się stała ojczyzną moją.~Twoje
 87 1  |           przy Tobie, to zdawało mi się, że noga moja zapada się
 88 1  |            się, że noga moja zapada się w odwiecznych mchach, a
 89 1  |          skrzydła, mój wzrok błąkał się po księżycem oblanych dachach
 90 1  |             wybiegał na morze, rwał się daleko poza krańce nieba,
 91 1  |           poza krańce nieba, targał się ku słońcu, ku słońcu, co
 92 1  |            czerwoną łuną nad morzem się krwawi, raz jeszcze, kiedy
 93 1  |      jeszcze, kiedy pożarem światła się pali na dachach mego miasta,
 94 1  |      szarpało, moje serce wykradało się poza morze, chłonęło słońce,
 95 1  |             i w błędnym szale poiło się jego cudem i w krzyczącym
 96 1  |          oczy Twe głębiej i goręcej się w me serce wchłaniały, jak
 97 1  |           noc ciało Twe płomienniej się przy piersi mojej pieniło.~
 98 1  |          żyły moje lśnieniem pleśni się wświecały.~Ręce moje stały
 99 1  |          wświecały.~Ręce moje stały się przezroczyste, a głos mój
100 1  |            w jedną pustynię światła się stapia.~A z bolesnym smutkiem
101 1  |            mą duszę, ręce Twe stały się obce i dumały o innych światach,
102 1  |         oczy Twe zbladły i zwróciły się ku duszy, wsłuchane w jej
103 1  |       strawione ogniem, w ropiących się ochłapach od kości, a przed
104 1  |             siarczany na duszę moją się lały.~Alem nie wyszedł na
105 1  |        wiedziałem, że słońce dałoby się przebłagać. Nie szedłem
106 1  |             przebłagać. Nie szedłem się modlić do słońca, bom wiedział,
107 1  |          pałacu mego i przyczołgało się przed mój tron.~Zadrżałem.~
108 1  |             mój tron.~Zadrżałem.~Co się stało z moim ludem!~To obrzydliwe
109 1  |       robactwo, obciągnięte ropiącą się skórą, to lud mój?!~ Zakryłem
110 1  |        precz!~Ale lud mój z miejsca się nie ruszył.~I jak na dany
111 1  |            taras, oczy moje błąkały się w błędnym przerażeniu po
112 1  |       państwie lęgło.~A naraz stała się cisza.~Jak gdyby niewidzialna
113 1  |            gwałtowny wysiłek: stała się tak białą, że się w słońcu
114 1  |             stała się tak białą, że się w słońcu rozpływać zdawała,
115 1  |         Całymi miesiącami pastwiłem się w dzikim obłędzie nad moim
116 1  |      kazałem wbić na krzyż i poiłem się rozkoszą wściekłego tygrysa
117 1  |        męczarnie, bo otóż otworzyło się niebo nad mym państwem,
118 1  |   krwiożerczym pragnieniem pastwiła się nad moim ludem, obezwładniała
119 1  |           to niewolnicze plemię, co się zwie moim ludem, a potem
120 1  |            ludem, a potem zamknąłem się w najtajniejszych głębiach
121 2  |     tęsknoty. Sny mych nocy zlewają się z jawą dnia, złudną tęczą
122 2  |           wspomnień roztajemniczyła się ma dusza, w mrocznych czeluściach
123 2  |             zeschłej trawie, osiadł się na szronem ściętym stepie,
124 2  |          bezdroża ciemności wżerało się blade światło dalekiej chaty.~
125 2  |         zawodził, a niebo zwieszało się nad głową ołowianym całunem
126 2  |             beznadziei, i wtłaczało się w duszę rwącą tęsknotą i
127 2  |        brudne jaśnienie rozczołgało się z trudem na krańcach nieba
128 2  |             wysepki. Już przelewały się fale przez skaliste złomy,
129 2  |        złomy, coraz wyżej piętrzyło się morze, zbita piana opryskiwała
130 2  |             fale, czuła, jak śmierć się zbliża, straszna, nieubłagana
131 2  |        Suche zawieje śniegu kłębiły się w powietrzu, wiatr ciął
132 2  |           zaćmieniu słońca i zlałaś się z czarnym milczeniem nocy.~
133 2  |           jedno spojrzenie wpłakało się w mą duszę, spojrzenie,
134 2  |            duszy czarownym kwieciem się rozmaił.~O, daj mi Twą rękę!~
135 2  |           daj mi Twą rękę!~Korzyłem się niegdyś przed wszechpotężną
136 2  |          Twą białą, wąską dłoń, gdy się jaśniejąca z ciemności ku
137 2  |    przeżyłem rozkosze raju, grzałem się w blasku, jaki królewska
138 2  |              ale dusze nasze objęły się i splotły, i dumały, dumały: ~
139 2  |     wiecznej ciszy, w której słyszy się rozdźwięk promieni gwiazd
140 2  |            Twoje oczy, aż wświeciły się w moją duszę, Twoje senne,
141 2  |         długie godziny wsłuchiwałem się w posępny rozgwar morza,
142 2  |            pyle słonecznym rozsiały się moje pałace i ogrody, i
143 2  |             i ogrody, i znowu łamie się gniew rozbitych fal, i znowu
144 2  |              dwie gwiazdy wdzierają się w chmurną noc i rozpryskują
145 2  |        sklebiają sio w chmury, leją się po niebie falami ognia i
146 2  |       niebie falami ognia i kołyszą się na nim płomienną lawą.~A
147 2  |          wściekłe ogniska, wdrażają się w niebo gdyby dwa olbrzymie
148 2  |            ramiona na niebo, wspina się na jego krańcach w górę,
149 2  |            wszech stron niebo zdaje się wchłaniać w swe głębie ogniem
150 2  |     rozwarkoczonych komet po niebie się rozwiały.~Z wolna gaśnie
151 2  |       wszechwolą ziemi, przez którą się wiecznie od nowa przetwarzała,
152 2  |             przestworzem albo zbiły się w chmurę i siadły na dzikich
153 2  |             błyskawicą prześliznęła się przez mą duszę, ogarnął
154 2  |       pragnienie czeka swego: "Stań się!"~I długo myślałem o spełnieniu
155 2  |           tęsknotą słowo miało stać się ciałem, wola moja ogarnęła
156 2  |       wielką mocą krzyknąłem: "Stań się!"~l powstałaś!~A ze źródła
157 2  |         płynęła, aż moc Twoja mojej się zrównała.~Dałem Ci moc i
158 2  |        drżącym pragnieniem rozwarło się jej łono dla siejby życia.~
159 2  |             gdzie niedawno kruszyły się przez całą wieczność nagie
160 2  |             nagie góry, rozkwieciły się tęczowym przepychem rajskie
161 2  |       rzucały je w niebo, rozłożyły się rozkosznie łąki i bujne
162 2  |          nagich ścianach skał pięły się rozkoszne winnice, czarne
163 2  |         czeluście i urwiska pokryły się nieprzedartym gąszczem bluszczu.~
164 2  |             nadaremnie wyczerpywała się moja potęga, by coraz to
165 2  |            nad szczytami lasów, gdy się ostatnia pieśń rozwiała,
166 2  |      ostatni dźwięk, wtedy czołgało się morze do Twych stóp, z wolna
167 2  |        Twego czoła, a naraz, jakbyś się roztopiła w zorzach wieczornych,
168 2  |             błędny ognik, rozwiałaś się jak opary mgieł w błękicie
169 2  |        stepowych rytmach gwiazd, co się połamaną falą promieni wokół
170 2  |           rozlały. I z wolna stapia się miesiąc na Twej głowie,
171 2  |      miesiąca w milczenie morza, co się wokół świeci. I chwytasz
172 2  |            pierścień morza.~Kołysze się u Twych stóp, odczepia się
173 2  |          się u Twych stóp, odczepia się od wód, owija Cię, wznosi
174 2  |           od wód, owija Cię, wznosi się kręgiem w górę, wplata się
175 2  |          się kręgiem w górę, wplata się w Twe włosy i jakby diadem
176 2  |             morza, tom widział, jak się w pomroce rozpływałaś, widziałem
177 2  |            toń Twych włosów zlewała się z wolna z uroczyskami morza,
178 2  |             uroczyskami morza, kędy się święte cuda spełniały.~Już
179 2  |            Już gasną gwiazdy, budzi się morze, a jak echo przebrzmiałego
180 2  |    niewidzialną ręką trącone.~Budzi się morze i dzień się budzi,
181 2  |             Budzi się morze i dzień się budzi, a jak nikły cień
182 2  |         nikły cień ziemi, rozwiałaś się na niebie i zatonęłaś w
183 2  |          płomieniach, kiedy lękałaś się ciemności w bezsennych nocach,
184 2  |             portu wbiegają.~Tuliłaś się do mnie przerażona, oczyma
185 2  |            mego ciała i ucieleśniła się od nowa, ale wciąż byłem
186 2  |             pierwszy Twe spojrzenie się w mą duszę wświeciło jak
187 3  |          szalało. Parowiec szamotał się w wściekłych zapasach z
188 3  |            wieczory.~Parowiec cofał się, by nowym zapędem szturmować
189 3  |           na wpół śpiący wpatrzyłem się chwilę w obce twarze, wsłuchiwałem
190 3  |           obce twarze, wsłuchiwałem się w jednostajny huk maszyn,
191 3  |             oczy błyszczały i wpiły się głębiej jeszcze w me serce.
192 3  |         rana do późnej nocy wlokłem się trawiony gorączką i tęsknotą;
193 3  |         wszystkich ulicach rojących się niezliczonym tłumem ludzi.~
194 3  |          tłumem ludzi.~Dopatrywałem się jej w każdej kobiecie; zdawało
195 3  |         każdej kobiecie; zdawało mi się, że ją widzę w każdym oknie,
196 3  |            I widziałem te oczy, jak się zapalały, jak błyszczały
197 3  |            nich tęczowe mgły, jakie się widzi wokół gazowych latarni,
198 3  |         wokół gazowych latarni, gdy się na nie patrzy przez szronem
199 3  |            krwawe słońca, zanurzało się w morzu - niedościgłe.~Szedłem
200 3  |         rozkoszą tygrysicy pastwiła się nad nimi córka królewska,
201 3  |         które nią wzgardziły. Poiła się ich niemą rozpaczą, ich
202 3  |            Córka królewska zaśmiała się radośnie. - Śmierć tych
203 3  |         zagadek. Dźwięk jego zdawał się nie mieć żadnego początku,
204 3  |      pierścieniem wieczności zlewał się ze sobą.~Naraz dusza ma
205 3  |             śpiewa tylko morze.~Tak się poczęła moja święta miłość.~
206 3  |            cudami. Słowo, co morzem się stało.~Kocham je, gdy świt
207 3  |          stało.~Kocham je, gdy świt się wyzwala z lubieżnych uścisków
208 3  |             wschodzie czerwoną łuną się pali. Wtedy się morze wspina
209 3  |       czerwoną łuną się pali. Wtedy się morze wspina na niebo, wgryza
210 3  |             wspina na niebo, wgryza się w jego głąb tysiącem purpurowych
211 3  |             nad morzem, co z niebem się zlało, wyrastają złote pałace,
212 3  |           ogrody. Na niebie wichrzą się fantastyczne paprocie, liście
213 3  |            święta monstrancja skrzy się nad morzem.~Kocham je, gdy
214 3  |      błękitem spowita, do jego łona się tuli -~kiedy odgłosy dalekich
215 3  |         zapadłych słońc.~Już wspina się morze lśniącymi mgłami na
216 3  |             wieczności prześliznęła się przez niebo krwawa błyskawica
217 3  |            i spadła w milczenie, co się wokół morza święci:~Zapomnij
218 3  |        oddech pieśni.~Niby wahająca się ręka wysuwa się z wolna
219 3  |            wahająca się ręka wysuwa się z wolna cichą modlitwą na
220 3  |            obłąkania!~Rozpryskujące się meteory wichrzą w mym sercu,
221 3  |   stęsknione serce do snu, a budząc się wznosiłem się wraz z nim
222 3  |              a budząc się wznosiłem się wraz z nim pod świetliste
223 3  |         rozbrzaskiem niebo.~A stało się, że razu pewnego, kiedy
224 3  |             co od wschodu nad morze się wznosi.~A kiedy wyszła z
225 3  |         niemą modlitwą.~Wokół stała się cisza wielka, jakby wszelkie
226 3  |             olbrzymie fale. Rzuciły się na siebie jak dwa wściekłe
227 3  |           wściekłe szakale, poczęły się mocować w rozszalałych zapasach,
228 3  |      rozszalałych zapasach, rozbiły się w pianę, znowu w niebo wyrosły,
229 3  |       ogłuszający huk morza zlewały się straszne jęki rozbitków,
230 3  |     szczycie coraz wyżej piętrzącej się fali zakołowało czółno ratunkowe
231 3  |       czółno ratunkowe i w przepaść się zwaliło, a w czarne kłęby
232 3  |             morza stoczyła, wgryzał się bezsilnym drżeniem słaby
233 3  |             na mnie pytaniem, jakim się krwawi dogorywająca gazela,
234 3  | dogorywająca gazela, oczy jej wpiły się chciwie w mą duszę, pełne
235 3  |        czułem, jak jej oczy wpijały się bólem i niemocą w ciemną
236 3  |           zazdrością morza.~A stało się, że morze znowu ciskało
237 3  |          chatę. Oczy nasze spotkały się w jakiejś strasznej, rozpacznej
238 3  |          córka burz i szału rzuciła się w odmęiy pianą tryskających
239 3  |            skrajem przepaści, stała się cisza.~Kornie opadły bałwany
240 3  |         bałwany i morze wypogodziło się do dawnej piękności i słonecznego
241 3  |           gdy dusza moja rozpłynęła się w smutku nad morzem uczułem
242 3  |             o pierś moją gwałtownie się tłucze.~I serce rosło -
243 3  |             ziemia - drży - trzęsie się. Coraz głębiej wwierca się
244 3  |          się. Coraz głębiej wwierca się serce w jej ciemne wnętrze
245 3  |       ciemne wnętrze i oto rozwiera się dno morskie i wszystka krew
246 3  |        bolesnej tęsknocie. Wdzieram się na najwyższe góry, a na
247 3  |         potężny rozkaz mój staczają się z wszelkich gór szczytów
248 3  |         potężny rozkaz mój staczają się wszystkie lodowce ziemi,
249 3  |            w jednej chwili rozrasta się w krzew, rozlewa się w ognisko,
250 3  |       rozrasta się w krzew, rozlewa się w ognisko, leje strumienie
251 3  |           Błyskiem piorunu zamienia się śnieg i lód w jedno morze
252 3  |            nad morzem, znowu święci się milczenie światłem miesiąca
253 3  |        zrębów ziemi i znowu zlewają się gwiazdy złotymi tętnicami
254 3  |            potwornie rozkładających się zwłok ludzkich pokryło brzeg
255 3  |          obłędów7. Ja jedyny mogłem się błąkać po jego bezdrożach. -~
256 3  |             fali na drugą, staczało się z jednej głębi do drugiej,
257 3  |             swego syna.~Nagle stała się cisza. Morze wygładziło
258 3  |             cisza. Morze wygładziło się jak bezchmurne niebo.~I
259 3  |        naraz, jak łódź moja wydłuża się, rośnie w nieskończoność
260 3  |            nabiera życia, jak staje się ciałem, jak ciepła krew
261 3  |        poczyna.~Z obu stron wspięło się morze, a dwie ściany wodne
262 3  |            ogromnego ptaka, co rwał się niespokojnie, jak do lotu.~
263 3  |       skrzydła i z wolna oddzieliło się morze, co ciałem się stało,
264 3  |     oddzieliło się morze, co ciałem się stało, od dna. Z ogromnym
265 3  |       ogromnym majestatem rozwinęły się skrzydła jego od jednego
266 3  |           drugiego, morzeptak wzbił się ponad obłoki - i nagle patrzyłem
267 3  |       gwiazda dogorywała niby tlący się wiór:~To ziemia!~I znowu
268 3  |              kojącym chłodem wznosi się cisza ku błękitom, a jako
269 3  |        dreszcz wieczności rozświeca się błyskawica nad morzem.~W
270 3  |  nieskończonych oddalach rozpływają się pobliża, z lśniących błysków
271 3  |      rozpaczne:~Lat sto, a wszystko się prześni.~Rozprysła się radość,
272 3  |     wszystko się prześni.~Rozprysła się radość, szczęście przekwitło,
273 3  |     przekwitło, dawno już prześniło się cierpienie. Tylko morze